LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 4 น๊อกซ์อัลฟ่าจ่าฝูง

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 4 น๊อกซ์อัลฟ่าจ่าฝูง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2561 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 4 น๊อกซ์อัลฟ่าจ่าฝูง
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 4 น๊อกซ์อัลฟ่าจ่าฝูง

sds


“ขอโทษนะ คุณหมอ.....” หลังจากที่โซลเอลออกไปจากห้องตรวจ ฟาแฟงก็ไม่คิดที่จะอยู่ต่อแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่เค้าต้องอยู่ต่อ อย่างแรกการที่พวกนั้นช่วยเค้าก็ทำให้เค้ารู้สึกผิดจนไม่อยากสร้างปัญหาให้ใครเพิ่มอีก ส่วนเรื่องที่พวกนั้นช่วยเค้าไว้ หากในอนาคตเค้ายังไม่ตายเค้าสัญญาว่าจะตอบแทนบุญคุณพวกนั้นแน่ๆ เพราะงั้นตอนนี้เค้าต้องซ่อนตัวก่อน…….


***


“หนีไปแล้ว?” เสียงแปลกใจของน๊อกซ์ดังขึ้นในห้องนั่งเล่นภายในบ้าน นัยน์ตาสีอำพันจับจ้องไปที่โซลเอลและเบสเทียสที่ยืนอยู่ตรงหน้า ฮาวส์ที่นั่งจิบชาอยู่ด้านข้างถึงกับชะงักเงยหน้ามองโซลเอลทันที


“เป็นความผิดผมเองครับ ผม.......” โซลเอลเม้มปากแน่น เค้าไม่น่าใจอ่อนเลย เค้ามันโง่ชะมัด เบสเทียสยกมือขึ้นลูบหลังปลอบใจคุณหมอหน้าหวาน แต่ภายในใจกำลังคุกรุ่น ใครก็ตามที่ทำให้โซลเอรู้สึกแย่เค้าก็รู้สึกไม่ชอบใจทั้งนั้นแหละ


“...........”


“น่าๆ ไม่ใช่ความผิดของโซลหรอก อย่าคิดมากนะ” ฮาวส์พูดปลอบใจก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้ โซลเอลพอได้ยินก็ยิ้มบางให้ฮาวส์ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความดีใจประกายแห่งความชอบพอแสดงออกมาเพียงครู่เดียวเจ้าตัวก็รีบซ่อนมันลงไปทันที


ต่างจากเบสเทียสที่มองทั้ง2คนด้วยแววตาไร้อารมณ์ ก่อนที่มือของตนจะค่อยๆ หยุดลูบหลังโซลเอล แล้วเบือนหน้าหนีจากรอยยิ้มของโซลเอลที่มอบให้กับฮาวส์ ขนาดเค้ายืนอยู่ข้างๆ คอยปลอบอีกฝ่าย แต่ดูสิ หึ สุดท้ายในสายตาของโซลเอลเค้าก็ยังคงไร้ค่าอยู่ดีสินะ.............


“จะให้ผมไปล่ามันไหม?” เสียงเรียบๆ ห้วนสั้นของเบสเทียสทำให้ทุกคนในห้องหันมามองอย่างสนใจ น๊อกซ์ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วมือที่วางบนที่วางแขนเคาะเป็นจังหวะ แต่ยังไม่ทันทีน๊อกซ์จะตัดสินใจ โทรศัพท์ของเค้าที่สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงทำให้เค้าล้วงหยิบออกมา


เบอร์ไม่คุ้นที่กำลังโชว์หราบนหน้าจอฯ ทำให้นัยน์ตาของน๊อกซ์หรี่ลง ก่อนจะหัวเราะขำในลำคอและกดรับสาย ท่ามกลางสายตางุนงงจากคนทั้ง 3


“ฮัลโหล”


‘น๊อกซ์ เทเนบริส? ฉันคือฟรอย ไฮฟ์ ผู้นำคนใหม่ของเขต 5’ เสียงจากปลายสายค่อนข้างทุ้มเข้ม


“ใช่ ต้องการอะไร?” น๊อกซ์ไม่ชอบพวกอ้อมค้อม ติดจะเป็นพวกขวานผ่าซากซะมากกว่า


‘ต้องการคน’


“คน?” ดูเหมือนไม่ได้ต่างจากที่น๊อกซ์คาด รอยยิ้มมุมปากยกขึ้น ก่อนจะสบตากับเบสเทียสเเล้วพยักหน้าให้ไปทำตามที่เบสเทียสถาม เบสเทียสเลียริมฝีปากล่างก่อนจะพุ่งออกจากห้องด้วยความเร็วสูง อย่างน้อยเบสเทียสขอไปทำอะไรเพื่อระบายความอัดอั้นในใจของเค้าบ้างเถอะ ก่อนที่เค้าจะอกแตกตาย ทั้งฮาวส์และโซลเอลต่างแสดงสีหน้าเครียดขึงออกมาทันที ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฟาแฟงไม่มีทางหนีเบสเทียสพ้นแน่ๆ


‘คุณคงจำกฎได้ใช่ไหม ผมหวังว่าคุณคงจะไม่ลืม’


“ข้อแลกเปลี่ยน?”


‘คุณต้องการอะไร? ’ รอยยิ้มเหี้ยมของน๊อกซ์เหยียดกว้าง ทำเอาโซลเอลและฮาวส์ถึงกับขนลุกซู่


“ตำแหน่งผู้นำฝูงของเขต 5 เป็นไง?”


‘!!!!!!!!!!!!’



***



ซู่ ซู่ ซู่

จะเรียกว่าโชคดีรึโชคร้ายดี ที่จู่ๆ ฝนกลับตกลงมาแรงมาก จนฟาแฟงต้องวิ่งหนีหลบฝนเข้าไปยืนอยู่ใต้กันสาดร้านขนมแห่งหนึ่งในระหว่างที่กำลังหนีพอดี ตอนนี้เกือบ 2 ทุ่มได้ ผู้คนในย่านการค้าของเขตนี้กำลังครึกครื้น ทำให้ฟาแฟงสามารถซ่อนตัวท่ามกลางฝูงคนได้ ในกรณีที่ฝูงของคุณหมอคนนั้นตามล่าเค้า แต่เพราะจู่ๆ ฝนที่ตกลงมากะทันหันทำให้เค้าโชคดี ที่น้ำฝนอาจจะชะล้างกลิ่นของเค้าไปได้บ้าง ก็หวังว่าจะลบกลิ่นได้บ้างละนะ


นัยน์ตาสีนิลกวาดมองไปรอบๆ ตัว ก่อนจะค่อยๆ เดินลัดเลาะไปตามกันสาดของร้านในละแวกนั้นมุ่งตรงเข้าสู่ตรอกแคบๆ ข้างตึก ฝนที่ตกไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่ายๆ อากาศที่เริ่มหนาวเย็นขึ้นทำให้ฟาแฟงกอดตัวเองเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ร่างกายชื้นจากละอองฝนที่ตกลงมาทำให้ฟาแฟงรู้สึกเหมือนตนจะเป็นไข้ เค้าไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดแค่ตากฝนแล้วเป็นไข้ แต่มันอาจจะมาจากการอักเสบของแผลตามตัวเค้ามากกว่า ตอนนี้ร่างกายเค้าร้าวระบมจนเค้าแทบไม่อยากจะขยับ อย่างน้อยเค้าก็ขอพักสักแป๊บหนึ่งเถอะ ไหนจะฝนไหนแผล เค้าเองก็แย่เหมือนกันนะ


ฟุ้บ

ฟาแฟงนั่งขดตัวอยู่ใกล้กับกองกล่องลังที่วางระเกะระกะอยู่ พนังกำแพงที่เย็นชืดกับอากาศที่เริ่มลดต่ำ ทำให้ฟาแฟงก้มหน้ากอดเข่าอย่างหนาวสั่น แม้แผลที่ท้องจะเจ็บแปล๊บแต่ตอนนี้เค้าไม่ได้สนใจมันนัก เค้าหนาวจะตายอยู่แล้ว เมื่อใดก็ตามที่ฝนหยุดเค้าคงจะต้องหาทางออกจากเขต 3 แล้วลักลอบเข้าไปในเขตอื่นแทน ฟาแฟงภาวนาขอให้ฝูงของพวกเขต3 ไม่ตามล่าเค้า หรือถ้าพวกนั้นกำลังตามล่าเค้าก็ขอให้น้ำฝนชะล้างกลิ่นของเค้าจนพวกนั้นหาเค้าไม่เจอ


“เฮ้อออออออออ...............”


กรร กรร กรร

เสียงขู่คำรามอย่างหงุดหงิดของเบสเทียสทำเอาคนที่อยู่รอบๆ แตกฮือ สายฝนที่ตกลงมาไม่ได้ทำให้ใจของเบสเทียสเย็นลงแต่กลับกันมันทำให้อารมณ์ของเค้าพุ่งขึ้นสูง กลิ่นจางๆ ของฟาแฟงที่เค้าตามมาหยุดชะงักเมื่อฝนเริ่มตก เค้ายืนตากฝนตรงนี้มา 5 นาทีแล้ว


“เวรเอ้ย!!! ” ต่อให้จมูกเค้ารับกลิ่นได้ดีแค่ไหนแต่ถ้าฝนเล่นตกชะล้างกลิ่นจนหมดไปแบบนี้ เค้าเองก็ทำอะไรไม่ได้ ฟันคมบดขยี้กันอย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงเสียดสีกันชัดเจน สันกรามของเบสเทียสขึ้นสันจนนูน


“งั้นเรามาวัดดวงกัน ฮึ่ม!! ” เบสเทียสวิ่งตรงไปข้างหน้าทั้งๆ ที่ฝนตกหนัก เค้าจะขอทำตามสัญชาตญาณ ถ้าเค้ายังหาตัวมันไม่เจอ อย่ามาเรียกเค้าว่าเบสเทียส!



***




“งายยยยย! ” ฟาแฟงสะดุ้งเฮือก เค้าแค่เผลอหลับไปแป๊บเดียว ไม่คิดว่าอยู่ดีๆ เค้าจะสะดุ้งตื่น เพราะมีใครบางคนกำลังยิ้มเย็นยืนอยู่ตรงหน้าเค้า สายตาของอีกฝ่ายมันดูลุกโชนไปด้วยความกระหายในการล่า ฟาแฟงตัวชาดิกร่างกายสั่นกลัว สัญชาตญาณของเค้าบอกว่าเค้าต้องหนี! ผู้ชายคนนี้อันตราย!


เสียงหอบหายใจของเบสเทียสดังแข่งกับสายฝน ใบหน้าคมถูกน้ำฝนตกใส่จนเส้นผมสีนิลเปียกลู่ไปตามใบหน้า หยดน้ำจากศีรษะหยดไหลจนเปียกคางชุ่ม เนื้อตัวของเบสเทียสเปียกฝนจนโชก มุมปากของเค้าแสยะยิ้มเย็น เชื่อเถอะว่าถ้าหากเป็นเรื่องการล่าเค้าไม่มีทางแพ้ใครแน่นอน เบสเทียสค่อยๆ สืบเท้าเข้าไปหาฟาแฟงที่กำลังนั่งมองเค้าด้วยสีหน้าตาตื่นอย่างช้าๆ


“ยะ....หยุด....” ฟาแฟงผวาเฮือกกับสายตาของเบสเทียส นัยน์ตานั่นทั้งเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ จนฟาแฟงไม่กล้าผลีผลาม แต่เบสเทียสกลับหยึดยืนตรงหน้าฟาแฟงก่อนจะก้มลงมองหน้าฟาแฟงอย่างถือไพ่เหนือกว่า


“ถ้าวิ่งมึงตาย ถ้าหนีกูมึงตาย เข้าใจไหม? กรร....” เสียงขู่ของเบสเทียสทำเอาฟาแฟงตัวแข็งเกร็ง ก่อนจะเผลอพยักหน้าให้เบสเทียสโดยไม่รู้ตัว


“ดี เดินตามกูมา อย่าทำให้กูต้องเหนื่อย” เบสเทียสยืดตัวกดสายมองฟาแฟงอย่างข่มขู่ ฟาแฟงเม้มปากกลั้นความหวาดกลัวก่อนจะค่อยๆ เดินตามหลังอีกฝ่ายไปเงียบๆ ฝนยังไม่ยอมหยุดตกลงมาง่ายๆ ทั้งเค้าและเบสเทียสต่างโชกไปด้วยน้ำฝน


ฟาแฟงไม่รู้แล้วว่าเค้าจะโดนทำอะไรบ้าง แต่ตอนนี้ไอ้คนที่อยู่ข้างหน้าเค้าน่ากลัวเกินกว่าที่เค้าจะขัดขืน ทำไมเค้าถึงโชคร้ายแบบนี้ มือที่กอดตัวเองของฟาแฟงเริ่มกอดตัวเองแน่นขึ้น ร่างกายเค้าสั่นสะท้านด้วยความหนาวเย็นผสมความหวาดกลัว ใบหน้าสวยรื้นไปด้วยน้ำตาผสมน้ำฝนที่ไหลลงมาใส่ร่างกายเค้า



***




ฟุ้บ ซ่า

“อึก...........” ร่างของฟาแฟงล้มลงบนสนามหญ้าด้านหลังบ้านของน๊อกซ์ บนพื้นที่ฟาแฟงล้มลงเจิ่งนองไปด้วยน้ำขัง น๊อกซ์กับฮาวส์ยืนกางร่มท่ามกลางสายฝน น๊อกซ์จ้องฟาแฟงที่ล้มคุกเข่าอยู่ที่พื้นหญ้า


“ขอบใจมากเบส ไปพักเถอะ ที่เหลือพี่จัดการเอง” น๊อกซ์พูดก่อนจะพยักหน้าขอบคุณเบสเทียส เบสเทียสพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับเข้าไปภายในบ้าน แต่ยังไม่วายส่งสายตาข่มขู่ไปให้ฟาแฟงเป็นการส่งท้าย ฟาแฟงรีบก้มหน้าหลบสายตาของเบสเทียสทันที นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองร่างเล็กที่กำลังสั่นเพราะความหนาว แต่ก็ใช่ว่าน๊อกซ์จะใจดีกับคนที่เค้าอุตส่าห์ยื่นข้อเสนอให้แต่กลับหนีเค้าซะงั้น เพราะงั้นตอนนี้เค้าจึงไม่มีความปรานีใดใดให้ทั้งนั้น


ฟาแฟงจ้องมองแอ่งน้ำฝนที่ขังกันอยู่ตรงหน้า ก่อนจะตัวเกร็งเมื่อเห็นเงาในแอ่งน้ำข้างหน้าว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาใกล้เค้า ฟาแฟงเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ยืนกางร่มอยู่บนหัวเค้า นัยน์ตาสีอำพันสว่างวาบตอนที่ฟ้าร้อง แสงจากภายนอกที่ส่องเข้ามาทำให้เห็นเสี้ยวหน้าคม ในตอนนั้นเหมือนกับเวลาหยุดนิ่งลง นัยน์ตาสองสีสบกันนิ่งงัน ท่ามกลางสายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมา โดยไม่รู้หัวใจ 2 ดวงต่างเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ก่อนที่เสียงฟ้าร้องจะดึงให้คนทั้งคู่หลุดออกจากภวังค์


เปรี้ยง

ไม่รู้ว่าเค้า 2 คนจ้องตากันไปนานแค่ไหน แต่เมื่อฟ้าร้องคำรามถึงทำให้ทั้งคู่ได้สติ ฟาแฟงหลุบเปลือกตาลงต่ำ ในขณะที่นัยน์ตาของจ่าฝูงหนุ่มสั่นไหวก่อนเจ้าตัวจะรีบซ่อนแววตานั้นไว้อย่างรวดเร็ว


“มีคนต้องการตัวนาย” เพราะน๊อกซ์ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ จึงได้เข้าเรื่องเลยไม่ใช่ว่าเค้ารีบ แต่เพราะคนตัวเล็กข้างหน้าเค้ากำลังจะหนาวสั่นจนไข้ขึ้น ถ้าเป็นแบบนั้นแผนเค้าอาจจะเสียได้ ฟาแฟงกัดริมฝีปากแน่น เรื่องที่ฟาแฟงกลัวมันได้เกิดขึ้นแล้ว


“............”


“พรุ่งนี้ฉันจะส่งตัวนายไปให้พวกเขต5” นัยน์ตาสีอำพันยังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กตรงหน้า เค้าอยากรอดูปฏิกิริยาของฝ่ายตรงข้ามว่าจะทำยังไงมากกว่า ฟาแฟงขมวดคิ้วทำหน้าปั้นยาก นี้เค้าหนีพวกมันมาเพื่อถูกคนอื่นจับไปให้พวกมันเนี่ยนะ ไม่ยอมหรอก เค้าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปไม่ได้


“คุณต้องการอะไร” น๊อกซ์เลิกคิ้วแปลกใจ นัยน์ตาสีนิลสวยของฟาแฟงกำลังสั่นไหว “ถ้าหากคุณไม่ส่งตัวผมไปให้พวกมัน............ผม..........” ตอนนี้ฟาแฟงไม่เหลือความคิดอะไรในหัวแล้ว สิ่งที่เค้าทำได้คือต่อรองเพื่อยื้อชีวิตของเค้าไปอีกวันหนึ่ง


“หึ” น๊อกซ์เดินเข้ามาหาร่างเล็กก่อนจะนั่งยองๆ ลงตรงหน้าฟาแฟง มือแกร่งจับหมับเข้าที่คางมน ฟาแฟงตัวแข็งทื่อ เค้าไม่คิดว่าน๊อกซ์จะแตะตัวเค้าด้วยซ้ำ แล้วไอ้สายตาวาววับนั้นมันอะไรกัน


“........”


“มาเป็นโอเมก้าในฝูงฉันเป็นไง?” น้ำเสียงเรียบนิ่งกับนัยน์ตาสีอำพันที่จับจ้องทำให้ฟาแฟงไม่กล้าขยับ ยิ่งไอ้ข้อเสนอที่อีกฝ่ายบอกมานี้มันอะไร! นี้เค้าต้องหนีไอ้สถานะโอเมก้าในฝูงเดิมมา เพื่อมาเป็นโอเมก้าในฝูงใหม่อีกงั้นหรอ นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!


“...............”


“ว่าไง?” มือของน๊อกซ์ที่กำลังจับคางมนใช้นิ้วโป้งกดคลึงลงบนริมฝีปากล่างของฟาแฟงที่กำลังจะกัดเพื่อใช้ความคิด ทำเอาฟาแฟงปั่นป่วนไปหมด ฟาแฟงขมวดคิ้วมุ่น เค้าควรทำยังไง รับข้อเสนอนี้หรอ แล้วที่เค้าพยายามหนีออกมาจากสถานะบ้านี้มันเพื่ออะไรกัน แต่ถ้าให้ฟาแฟงเลือกเค้าไม่ยอมกลับไปอยู่กับพวกมันแน่!


“...........”


“..........”


“ได้ผมตกลง”


“หึ” น๊อกซ์ถอนมือออกจากใบหน้าของฟาแฟงก่อนจะลุกขึ้นยืนมองดูสีหน้าอมทุกข์ของฟาแฟงอย่างเรียบนิ่ง ทั้งๆ ที่ตอนนี้ในใจของเค้ามันกำลังลิงโลด “ฮาวส์พามันไปหาโซล บอกให้โซลคอยจับตาดูมันไว้ แล้วพรุ่งนี้เช้าให้พามันมาหากูด้วย” พอพูดจบเจ้าตัวก็เดินหันหลังกลับเข้าบ้านทันที ฮาวส์ที่ยืนดูเหตุการณ์ตั้งแต่ตนได้แต่ยักไหล่ตอบรับ แม้จะติดใจแต่เอาไว้เค้าคอยถามมันทีหลังก็ยังไม่สาย


“ฉันชื่อฮาวส์นะ ฟาแฟงใช่ไหม? โซลเอลบอกมาน่ะ” ฮาวส์เดินเข้ามาหาพลางยื่นมือให้ฟาแฟงจับ แต่นอกจากสายตาอมทุกข์แล้วฟาแฟงกลับไม่แสดงอะไรออกมาเลย ฮาวส์ถอนหายใจก่อนจะเกาหัวแกรกๆ เพราะฟาแฟงไม่ยอมจับมือเค้าลุกขึ้น แต่เลือกที่จะลุกขึ้นเอง เกิดเป็นฮาวส์นี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ


“โอเคตามฉันมา” ฮาวส์แทบอยากจะจับน๊อกซ์เขย่าๆ แล้วถามว่า นี้มึงกำลังทำบ้าอะไรอยู่!



***




“มันเป็นไง?” พอฮาวส์เปิดประตูห้องทำงานของน๊อกซ์เข้ามายังไม่ทันที่เค้าจะปิดมันด้วยซ้ำ เจ้าของห้องที่นั่งพิงโซฟาสูบบุหรี่ก็ถามเค้าก่อนแล้ว ฮาวส์ปิดประตูก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกตัวแล้วจัดการชงเหล้าที่วางบนโต๊ะเล็กหน้าโซฟาใส่แก้วตน


“ก็ไม่ไง โซลดูแลอยู่ ฮ่าส์....” ฮาวส์ดื่มเหล้าก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วพิงพนักโซฟาเหลือบตามองน๊อกซ์ที่เหม่อมองไปทางหน้าต่างที่มีหยาดฝนเกาะพราว จะว่าไปวันนี้ฝนตกหนักจังแฮะ


“ว่ามา” เพราะเป็นเพื่อนกันมานานถึงรู้ว่าฮาวส์คงมีเรื่องอยากจะถามเค้า


“ถ้ากูจำไม่ผิดไอ้ฟรอยเขต5 มันปฏิเสธมึงไม่ใช่หรอ? แล้วมึงไปยื่นข้อเสนอแบบนั้นกับฟาแฟงทำไมวะ?” ถึงเค้ากับน๊อกซ์จะเป็นเพื่อนกันมานานแต่เชื่อเถอะว่าบางครั้งเค้าก็ตามความคิดมันไม่ทันเหมือนกัน


“ฟาแฟง?”


“ชื่อน้องหน้าสวยไง” น๊อกซ์หลุดหัวเราะกับคำเรียกของฮาวส์ก่อนจะพยักหน้า เค้าเองก็คลับคล้ายคลับคลาว่าโซลเอลบอกเค้าว่ามันชื่อฟาแฟงเหมือนกัน


“หึ”


“มึงเปลี่ยนเรื่องกู กูรอฟังคำตอบอยู่เนี่ย” ฮาวส์บ่นก่อนจะเริ่มชงเครื่องดื่มให้ตัวเองอีกรอบ ไม่มีใครมอมเค้าเค้ามอมตัวเองก็ได้ ชีวิตชายโสดก็แบบนี้แหละ


“ได้คนระบายอารมณ์มาฟรีๆ ไม่ดีรึไง” น๊อกซ์พูดเรียบๆ พลางปล่อยควันสีเทาหม่นออกมา ก่อนจะจ้องควันสีเทานั้นอย่างเหม่อลอย


“ไม่ดี มึงก็รู้ว่าฝูงเราแต่ละคนนิสัยเป็นยังไง” ฮาวส์ย่นหน้าก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากไปอีกแก้ว “สถานะนั้นจะมีหรือไม่มีมันก็ไม่ได้กระทบกับฝูงเราสักนิด”


“............”


“นอกจากมึงจะรับน้องมันเข้าฝูงเราแบบที่กูงงสุดๆ แล้ว มึงยังไปขัดเข้งขัดขาไอ้ผู้นำหน้าใหม่เขต5อีก ถามจริง มึงกำลังทำอะไรอยู่?” ฮาวส์บ่นยาวเหยียดก่อนจะเริ่มชงเครื่องดื่มอีกรอบ พูดมากแล้วเค้าคอแห้ง


“กูเบื่อ”


“ห่ะ” ฮาวส์หันไปมองหน้าน๊อกซ์ขวับ แต่เจ้าตัวแค่ยักไหล่ไม่สนใจสีหน้าแปลกใจของฮาวส์


“ตั้งแต่กูรับตำแหน่งผู้นำเขต3มา ชีวิตกูก็โคตรน่าเบื่อ กูก็แค่หาอะไรๆ สนุกๆ ทำแก้เบื่อ” แววตาสีอำพันวาววับ สิ่งที่น๊อกซ์อบรองจากฝูงของตัวเองก็คือการปั่นหัวใครบางคน ยิ่งนึกไปถึงใบหน้าสวยที่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝนยิ่งทำให้สัญชาตญาณหมาป่าในตัวเค้าที่หลับใหลมันตื่นขึ้น เค้าแทบไม่อยากจะคิดถ้าหากเค้าทำให้คนตัวเล็กร้องไห้ได้มันจะน่าสนุกขนาดไหนกันนะ ถ้ายิ่งปั่นให้หัวหมุนเพราะเค้ามันจะเป็นยังไงนะ


“............”


“หึ หึ” เสียงหัวเราะในคออย่างหลอนๆ ของน๊อกซ์ทำเอาฮาวส์ขนลุกซู่ ก่อนเค้าจะรีบยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว หมดให้ตายเถอะเค้าเกลียดนิสัยนี้ของน๊อกซ์ชะมัด



***



“ฮัดชิ้ว! ” ฟาแฟงที่นอนห่มผ้าจนชิดคางจามออกมาในห้องที่อยู่บนชั้น 2 ของบ้าน ใช่แล้วบ้าน บ้านหลังนี้เป็นบ้านของฝูงใหม่ของเค้า แถมคนที่ดูแลเค้าตอนนี้คือโซลเอลอีก ยิ่งทำให้ฟาแฟงรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก นอกจากโซลเอลจะหาเสื้อผ้าให้เค้าใส่ ยังช่วยทำแผลแถมยังตรวจวัดไข้เค้าด้วย รู้สึกผิดจนไม่กล้าจะสบอีกฝ่ายเลย


“ผมไม่รู้หรอกนะว่าทำไมฟาแฟงต้องหนี แต่ทำแบบนี้ผมค่อนข้างโกรธนิดหน่อย” โซลเอลพูดพลางเอาแผ่นเจลลดไข้แปะลงบนหน้าผากของฟาแฟง จะว่าโกรธเต็มที่ก็ไม่เชิงติดจะผิดหวังมากกว่า แต่เค้าก็เข้าใจ ให้มาอยู่ต่างเขตต่างฝูงแถมยังมีความผิดติดตัว จะให้ไว้ใจใครสักคนคงยาก


“ขอโทษนะ ผม......” ฟาแฟงรู้สึกผิดจริงๆ แต่ตอนนั้นเค้าเองก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับจ่าฝูงของโซลเอล ตอนนี้เค้ายังรู้สึกผิดเพิ่มขึ้นไปอีก นอกจากอีกฝ่ายแค่ดุเค้านิดๆ หน่อยๆ แถมยังมาดูแลเค้าอีก ให้ตายเถอะ โซลเอลเป็นคนดีจริงๆ โซลเอลมองดูฟาแฟงยิ้มๆ พลางมองฟาแฟงที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะรู้สึกผิดเห็นแล้วมันน่าเอ็นดูจริงๆ


“นี้......”


“อื้อ.....อื้อ.....” ฟาแฟงเบิกตากว้างตกใจเมื่อโซลเอลเอามือมายิกแก้มเค้า ก่อนโซลเอลจะหัวเราะขำ


“ฮ่าๆ ถือว่าผมเอาคืนที่ฟาแฟงหนีไปแล้วกันนะ เลิกคิดมากได้แล้ว” โซลเอลยิ้มบางพลางเอามือลูบแก้มใสที่กำลังขึ้นรอยแดง ฟาแฟงยิ้มตอบ


“ขอบคุณนะคุณหมอ”


“ถ้าเรียกพี่โซลหรือพี่หมอจะยกโทษให้หมดเลย” โซลเอลยิ้มก่อนจะลูบผมที่ชื้นของฟาแฟงเบาๆ


“ครับ พี่โซล” ฟาแฟงยิ้มรับ เค้าไม่เคยได้รู้สึกเลยว่าจะมีใครทำดีกับเค้าได้มากกว่าโซลเอลอีกแล้ว แม้แต่คนในครอบครัวเค้ายังดีได้ไม่เท่าโซลเอลเลย


“โอเค งั้นฝันดีนะฟาแฟง แล้วพรุ่งนี้เช้าพี่จะมาปลุก หลังจากนั้นค่อยไปหาพี่น๊อกซ์พร้อมกันนะ”


“ครับ” โซลเอลออกไปจากห้องแล้ว ฟาแฟงถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า ช่วงวันสองวันนี้เค้าเจอเรื่องมาหนักหนาจริง แต่พอเค้านึกได้ว่าพรุ่งนี้เค้าต้องไปเจอกับใคร ฟาแฟงแทบอยากจะกลั้นใจตาย หากเทียบกับเบสเทียสแล้วคนที่ไม่น่าเข้าใกล้ที่สุดคือน๊อกซ์ ทั้งสีหน้า แววตา ท่าทางหรือแม้แต่คำพูด ล้วนแล้วแต่ทำให้ฟาแฟงรู้สึกหงุดหงิด มันเหมือนกับอีกฝ่ายรู้ทันเค้าไปหมด เหมือนเค้าอยู่ภายในกำมือของอีกฝ่าย แต่เหนือสิ่งอื่นใด ตอนที่ฟาแฟงและน๊อกซ์สบตากันครั้งแรกมันทำให้เค้า...........


“ฮึ่ม นอนดีกว่าฟาแฟง”


******************************

บัตรประจำตัวประชาชนหมาป่า

sds

ชื่อ น๊อกซ์ นามสกุล เทเนบริส

อายุ 27 ปี

สถานะในฝูง อัลฟ่า (จ่าฝูง)

เพศ ชาย (อัลฟ่า)

วันเกิด 9 กันยายน

กรุ๊ปเลือด O RH-

ส่วนสูง 195 ซม.

น้ำหนัก 88 กก.

สิ่งที่ชอบ ฝูงของตัวเอง

สิ่งที่ไม่ชอบ ฝูงของคนอื่น

“เพราะฝูงคือครอบครัว”

************************************


ในที่สุด!!! พระเอกเราก็ได้ออกโรงซะที เฮ้อ กว่าจะเข็นพี่แกออกมาได้ แทบรากเลือด นิยายเรื่องนี้ไม่ดราม่านะเอ้อ ออกจะเป็นเเนวกุ๊กกิ๊กๆ (?)

เเละก็ไรท์มีเรื่องมาเเจ้งให้ทราบนะคะ ไรท์จะติดเหรียญทุกตอนที่ 5 นะ อย่างเช่น ตอนที่ 5 ตอนที่ 10 เป็นต้นค่ะ จึงขอเเจ้งมาณที่นี้นะคะ 

สำหรับตอนนี้ก็เป็นตอนปูเรื่องไปสู่ตอนต่อไป ซึ่งตัวละครก็ยังออกมาไม่ครบสักที เฮ้อ เเล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

ปล.ไรท์อัพทุกวันนะคะ

ปล.2 เห็นเเบบนี้พระเอกไรท์ไม่ร้ายนะเอ้อ หุหุ

*****************************

ตามธรรมเนียมเเดิมนะค่ะ ช่วงตอบคอมเม้นต์ 

คุณ lady in black ตอบ สงสารไรท์คะ เพราะกว่าไรท์จะเขียนออกมาสนองนี๊ดตัวเองได้ หมดขนมไปหลายห่อมากค่ะ 5555+


ความคิดเห็น