Au Elf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายตอนที่51 “แอบหวง”

ชื่อตอน : รักร้ายตอนที่51 “แอบหวง”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2561 00:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายตอนที่51 “แอบหวง”
แบบอักษร

ผ่านมาหลายเดือนจนตอนนี้เด็กชายนราธิปหรือน้องนักรบอายุครบหนึ่งปีกว่าแล้ว ตอนนี้น้องนักรบเริ่มก้าวเดินได้คล่องแคล่วมากขึ้นจากการพาฝึกเดิน มนสิชาเองก็เหนื่อยกับการเลี้ยงลูกอยู่ไม่น้อย เพราะด้วยวัยที่โตขึ้น พัฒนาการในด้านต่างๆ ก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ดังนั้นคนเป็นแม่อย่างมนสิชาจะปล่อยให้บุตรชายคลาดสายตาไม่ได้เลยทีเดียวเพราะนั่นหมายถึงความไม่ปลอดภัยและอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้นกับบุตรชายของเธอได้

วันนี้ศาสตรายุแวะมาเยี่ยมมนสิชาและเด็กชายนราธิปที่บ้านจารุพิชญาหลังจากที่เขาหายไปนานเกือบสามเดือนเพราะโดนย้ายให้ไปช่วยงานของบริษัทที่ต่างจังหวัด เมื่อได้กลับมาทำงานที่กรุงเทพฯแล้วและมีเวลาว่างจึงตั้งใจมาเยี่ยมมนสิชากับลูกที่บ้านของเธอด้วยความคิดถึงแบบพี่แบบน้อง

“มะปราง นักรบ ทำอะไรกันอยู่ครับ” ศาสตรายุกล่าวทักทายมนสิชาและหลานชายตัวน้อย

“สวัสดีค่ะพี่เมฆ พี่เมฆกลับมาแล้วเหรอค่ะ” มนสิชาไม่ได้ตอบคำถามของศาสตรายุ แต่เธอถามคำถามกลับไปทันทีด้วยความสงสัย

“ครับ ที่บริษัทให้พี่ย้ายกลับมาทำงานที่กรุงเทพฯ เหมือนเดิมแล้วครับ” ศาสตรายุตอบคำถามของมนสิชาทันทีเช่นกัน

“ดีจังค่ะพี่เมฆ ปรางดีใจด้วยนะคะ” มนสิชากล่าวแสดงความยินดี

“แล้วนี่มะปรางทำอะไรอยู่ครับ พานักรบออกมาทำอะไรที่สนามครับเนี่ย” ศาสตรายุถามซ้ำอีกครั้ง

“ปรางพาตานักรบมาหัดเดินค่ะ” มนสิชาตอบ

“อืม นี่หลานพี่เดินได้แล้วเหรอเนี่ย” ศาสตรายุตอบด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

“ใช่ค่ะ ตานักรบเดินได้คล่องแล้วค่ะ ยิ่งเดินได้ป่วนปรางน่าดูเลยค่ะพี่เมฆ” มนสิชารีบบรรยายสรรพคุณของบุตรชายให้ศาสตรายุฟัง

“โอ้โหหลานลุง เดินเก่งแล้วด้วย มาๆ เดินมาหาลุงเมฆหน่อยครับ” ศาสตรายุเรียกเด็กชายนราธิปให้เดินมาหาตัวเอง

“ไปครับ เดินไปหาลุงเมฆหน่อยครับคนเก่งของแม่” มนสิชาพูดเพื่อให้บุตรชายเดินไปหาศาสตรายุ

เด็กชายนราธิปค่อยๆ ก้าวเดินช้าๆ แต่สามารถเดินได้อย่างมั่นคงและคล่องแคล่วโดยไม่หกล้มไปหาศาสตรายุที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

“เก่งมากครับหลานชาย” ศาสตรายุกอดเด็กชายนราธิปเอาไว้ในอ้อมกอด

“งั้นปรางฝากตาหนูสักครู่นะคะพี่เมฆ เดี๋ยวปรางไปจัดน้ำกับขนมมาให้ค่ะ” มนสิชาบอกกับศาสตรายุ

“ครับ เดี๋ยวพี่ดูหลานให้เอง” ศาสตรายุรับคำ

“ขอบคุณค่ะพี่เมฆ รอปรางแป๊บนึงนะคะ” มนสิชาพูดจบก็รีบเดินเข้าไปในบ้านเพื่อนำน้ำกับขนมออกมารับแขกทันที

ขณะที่มนสิชากำลังเตรียมที่จะยกถาดที่มีน้ำและขนมอยู่ในถาดสองชุดออกไปด้านนอก ธนาธิปเองก็เดินออกมาจากห้องทำงานเช่นกัน

“มะปราง ใครมาบ้านเราครับ” ธนาธิปถามภรรยาทันทีที่เห็น

“พี่เมฆค่ะ” มนสิชาตอบ

“มาทำไม” ธนาธิปถามเสียงแข็งออกไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจภรรยาของตัวเอง แต่เขาไม่ไว้ใจมดแดงที่แอบแฝงอยู่ในพวงมะม่วงต่างหาก

“พี่เมฆมาเยี่ยมปรางกับตานักรบค่ะ พอดีพี่เมฆได้ย้ายกลับมาทำงานที่กรุงเทพฯเหมือนเดิมแล้วค่ะพี่จอมทัพ” มนสิชาอธิบายให้สามีฟัง แต่ดูแล้วคำอธิบายก็คงยังไม่เป็นที่น่าพอใจอยู่ดี

“อืม มะปรางไปดูแลแขกเถอะ” ธนาธิปยอมปล่อยภรรยาออกไปดูแลแขกของตนเองทั้งๆที่ไม่เต็มใจ

มนสิชารู้ว่าสามีของเธอนั้นคงไม่ชอบใจเป็นแน่ที่ศาสตรายุมาหาเธอแบบนี้ แต่จะให้เธอทำเช่นไรเล่าในเมื่ออีกคนก็คือเพื่อนของเธอ เมื่อธนาธิปอนุญาตเธอจึงยกถาดขนมออกไปที่สนามหญ้าข้างริมสระบัวทันที

“น้ำกับขนมมาแล้วค่ะ” มนสิชารีบบอก

“ขอบใจนะมะปราง จริงๆ ไม่น่าลำบากเลยครับ” ศาสตรายุกล่าวขอบใจ

“ไม่ลำบากหรอกค่ะ ปรางยินดีค่ะ” มนสิชาตอบ

“แล้วนี่คุณจอมทัพไปไหน ทำไมพี่ยังไม่เห็นเลย” ศาสตรายุถามมนสิชา

“ผมอยู่นี่ครับ” ธนาธิปที่พึ่งเดินมาถึงสนามหญ้ารีบตอบทันที

“สวัสดีครับคุณจอมทัพ” ศาสตรายุกล่าวทักทายสามีของมนสิชาก่อนเพราะเขามีอายุน้อยกว่านั่นเอง

“สวัสดีครับคุณเมฆ” ธนาธิปตอบกลับไปเสียงแข็งๆ

“พอดีผมพึ่งกลับจากต่างจังหวัด วันนี้ผมว่างเลยแวะมาเยี่ยมมะปรางกับหลานหนะครับ” ศาสตรายุรีบแจ้งถึงเหตุผลที่มา

“ครับ มะปรางบอกผมแล้ว” ธนาธิปตอบ

“นักรบเดินมาหาพ่อมาลูก” ธนาธิปเรียกบุตรชาย

“มะปรางเดี๋ยวพี่ช่วยดูลูกให้ มะปรางก็คุยกับแขกของมะปรางตามสบายนะ” ธนาธิปบอกกับภรรยาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย

“ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่จอมทัพ” มนสิชากล่าวขอบคุณสามี

ธนาธิปพาเด็กชายนราธิปเดินเล่นอยู่บริเวณริมสระบัวใกล้ๆ กับศาลาที่มนสิชาและศาสตรายุนั่งคุยกันอยู่ โดยเขามองมาที่ทั้งสองคนเป็นระยะๆ ด้วยความหวงในตัวภรรยา และความไม่ค่อยชอบหน้าศาสตรายุ ทั้งสองคนก็รู้ตัวว่าธนาธิปเองก็มองมาทางนี้อยู่บ่อยครั้ง

“พี่ว่าคุณจอมทัพไม่ค่อยพอใจที่พี่มาหามะปรางแน่ๆ เลย” ศาสตรายุพูด

“อย่าคิดมากสิคะพี่เมฆ เราสองคนเป็นเพื่อนกัน ก็ไม่แปลกที่จะมาเยี่ยมเยียนกันแบบนี้” มนสิชาตอบ

“อืม งั้นวันนี้พี่กลับก่อนนะ พี่รบกวนเวลาของครอบครัวนานเกินไปแล้ว ไว้วันหลังพี่จะมาหาใหม่” ศาสตรายุบอก

“ยินดีค่ะ มาบ่อยๆ นะคะ ไม่ต้องคิดมาก ปรางกับตานักรบยินดีต้อนรับพี่เมฆเสมอค่ะ” มนสิชาตอบ

“ครับ” ศาสตรายุรับคำ

ศาสตรายุและมนสิชาพากันเดินไปหาธนาธิปและเด็กชายนราธิปที่ริมสระบัวเพื่อเอ่ยลา

“ผมลานะครับคุณจอมทัพ” ศาสตรายุทำความเคารพผู้ที่อาวุโสกว่า

“ครับ” ธนาธิปตอบแค่นั้น

“ลุงเมฆไปก่อนนะครับน้องนักรบ พี่ไปนะมะปราง” ศาสตรายุกล่าวลามนสิชาและหลานตัวน้อย

“ค่ะ กลับบ้านดีๆนะคะพี่เมฆ” มนสิชาบอก พร้อมกับจับมือบุตรชายยกขึ้นโบกไปมาเพื่อเป็นการลาศาสตรายุ

“เข้าบ้านกันนะคะพี่จอมทัพ” มนสิชาเอ่ยชวนสามีเข้าบ้าน

“อืม” ธนาธิปยังรู้สึกตึงๆ ที่ศาสตรายุมาที่บ้าน

ธนาธิปและมนสิชาช่วยกันจูงมือเด็กชายนราธิปให้เดินไปตามพื้นหญ้าเพื่อกลับเข้าบ้านริมน้ำของตนเอง

“พี่จอมทัพโกรธปรางเหรอค่ะ” มนสิชาเอ่ยถามออกมาตรงๆ

“พี่ไม่ได้โกรธมะปรางครับ แต่พี่แค่ไม่อยากให้นายเมฆอะไรนั่นมาเข้าใกล้มะปรางครับ” ธนาธิปตอบภรรยา

“อย่าโกรธพี่เมฆเลยนะคะ พี่เมฆกับปรางเราเป็นเพื่อน พี่น้อง ที่ดีต่อกันเท่านั้นค่ะ” มนสิชาบอกสามี

“พี่รู้ว่ามะปรางไม่คิดอะไรกับนายเมฆนั่น แต่พี่ไม่ไว้ใจนายเมฆครับ” ธนาธิปตอบตามที่เขาคิด

“อย่าคิดมากสิคะ ใครเขาจะรับเลี้ยงปรางกัน ปรางไม่ใช่ตัวคนเดียวนะคะ ตอนนี้เป็นคุณแม่ลูกสองแล้วนะคะ” มนสิชาตอบ

“ก็ใช่ไงครับ มะปรางเป็นคุณแม่ลูกสองแล้ว ห๊ะ!!! อะไรนะครับ นี่พี่ฟังไม่ผิดใช่มั๊ยครับ ที่มะปรางบอกว่าเป็นคุณแม่ลูกสองแล้ว” ธนาธิปถามย้ำกับภรรยาอีกครั้งหนึ่ง

“ค่ะ พี่จอมทัพฟังถูกต้องแล้วค่ะ” มนสิชาตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ไชโย พี่จะมีลูกอีกคนแล้ว เย้ๆๆๆ” ธนาธิปดีใจรีบโผเข้ากอดมนสิชาทันที

“กอดปรางเบาๆค่ะพี่จอมทัพตอนนี้ลูกเราพึ่งจะสองเดือนเองค่ะ” มนสิชาบอกสามี

“แล้วทำไมมะปรางไม่รีบบอกพี่ตั้งแต่ที่รู้ครับ” ธนาธิปถามภรรยา

“ปรางเองก็รู้เมื่อเช้าค่ะ ปรางว่าจะบอกพี่จอมทัพอยู่ แต่เห็นพี่จอมทัพยังยุ่งๆอยู่กับงาน อีกอย่างพี่เมฆก็แวะมาเยี่ยมด้วย ปรางเลยยังไม่ได้บอกค่ะ” มนสิชาอธิบายให้สามีฟัง

“พี่ดีใจที่สุดในโลกเลยรู้มั๊ยมะปราง พี่อยากมีลูกหลายๆ คนครับ ตานักรบจะได้ไม่เหงาเหมือนพี่” ธนาธิปบอกกับภรรยา

“ค่ะ” มนสิชาตอบรับคำสามี

“แล้วแบบนี้พี่จอมทัพเลิกโกรธพี่เมฆนะคะ ปรางรักใครไม่ได้แล้วค่ะนอกจากคนตรงหน้าคนนี้คนเดียวเท่านั้น” มนสิชารีบพูดอ้อนสามีพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปจูบที่แก้ม

“ครับ” ธนาธิปบอกพร้อมกับสวมกอดภรรยาเบาๆ

ต่อจากนี้ไปอีกไม่กี่เดือนบ้านจารุพิชญาก็จะมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้ว


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น