ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 53 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 53 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 143.9k

ความคิดเห็น : 480

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2561 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 53 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 53

Author :   (ยอนิม)




“เดย์ ค่อยๆใส่นะ” เสียงของอิฐดังขึ้น


“มึงก็อย่าเกร็งนักสิ” เดย์ว่ากลับไป


“ก็มันเจ็บนี่หว่า” เสียงของอิฐโอดครวญกลับมา


ปึงๆๆ

“เฮ้ย มึงสองคนน่ะทำอะไรกัน ไปทำต่อที่บ้านก็ได้เว้ย” เสียงโวยและแซวของนิคดังขึ้นอยู่หน้าประตูห้องน้ำในห้องพักฟื้น วันนี้อิฐจะได้กลับบ้านแล้ว นีลกับนิคก็เลยมารับและช่วยขนของกลับ เพราะของฝากที่คนเอามาเยี่ยมอิฐเยอะมาก


“ต่อเหี้ยอะไร กูให้เดย์ช่วยใส่เสื้อให้โว้ย” อิฐตะโกนกลับออกไป เนื่องจากอิฐยังยกแขนข้างที่โดนยิงไม่ถนัดดีนัก เดย์จึงต้องเข้ามาช่วยใส่เสื้อให้ แต่อิฐเกร็งแขนเพราะความกลัวเจ็บ


“คึคึ ก็คำพูดมึงสองคนส่อฉิบหาย เออๆ เร็วๆนะมึง กูกับนีลเตรียมของเรียบร้อยละ” นิคตอบกลับมา เดย์ก็ช่วยอิฐใส่เสื้อจนเสร็จเรียบร้อย แล้วพากันเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นนีลกับนิคนั่งรออยู่


“เก็บกันไวจังวะ” อิฐถามกลับไป เมื่อเห็นของทุกอย่างวางกองอยู่ที่โต๊ะหมดแล้ว


“ก็มึงอยากกลับบ้านเร็วๆไม่ใช่รึไง” นิคถามยิ้มๆ


“อิฐ เดี๋ยวเอาของไปเก็บที่รถก่อน แล้วค่อยไปหาอาหมอด้วยกัน” เดย์พูดกับอิฐ เพราะหมอเรืองฤทธ์นัดอิฐไปคุยเรื่องอาการ PTSD ก่อนกลับบ้าน


“ได้” อิฐตอบกลับ ก่อนที่จะช่วยยกของเบาๆ ออกจากห้องพักฟื้น  และลงไปที่ลานจอดรถ นีลกับนิคบอกว่าจะรออยู่ที่ร้านกาแฟด้านหน้า ถ้าเสร็จแล้วให้โทรหา เดย์กับอิฐรับคำ ก่อนจะเดินแยกไปอีกตึกทันที


“ปวดตรงไหนมั้ย” เดย์ถามขึ้นมาอย่างนึกห่วง อิฐก็ส่ายหน้าไปมา


“ไม่มากเท่าไร” อิฐตอบกลับตามจริง เรื่องทำกายภาพ หมอได้บอกวิธีออกกำลังแขนของอิฐให้เดย์รับรู้แล้ว ระหว่างที่เดินไป ก็ผ่านทางแยกไปยังห้องเด็กอ่อน อิฐหยุดยืนมองอยู่นิ่งๆ ทำให้เดย์ที่เดินนำไปแล้ว หันกลับมามอง


“อิฐ เป็นอะไร” เดย์ถามขึ้น แล้วเดินย้อนกลับมาหาคนรัก เดย์มองป้ายที่ชี้ไปยังอีกอาคารหนึ่ง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น


“เดย์ แวะไปแป๊บหนึ่งได้ป่ะ” อิฐหันมาถาม เดย์ขมวดคิ้วทำหน้างงเล็กน้อย


“ไปทำไม” เดย์ถามกลับ


“กูอยากเห็น” อิฐตอบกลับยิ้มๆ


“ไปหาอาหมอก่อน อย่าให้อาหมอรอนาน เดี๋ยวกลับออกมาค่อยแวะไปดู” เดย์ตอบกลับ อิฐก็พยักหน้ารับยิ้มๆ แล้วเดินต่อไปหาหมอเรืองฤทธิ์ทันที


“นั่งก่อนสิ” หมอเรืองฤทธิ์พูดขึ้นยิ้มๆ เมื่อเดย์กับอิฐเคาะประตูห้องแล้วเปิดเข้ามา ทั้งสองยกมือไหว้หมอเรืองฤทธิ์ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้

“เป็นไงบ้างเรา ดีขึ้นแล้วใช่มั้ย” หมอเรืองฤทธิ์ทักถามขึ้น


“อาหมอหมายถึงที่ผมโดนยิงหรือว่าเรื่องอาการกลัวของผมเหรอครับ” อิฐถามด้วยความไม่รู้จริงๆ หมอเรืองฤทธิ์หัวเราะขำเบาๆ


“ก็ทั้งสองเรื่องนั่นแหละ” หมอเรืองฤทธิ์ตอบกลับ


“แผลที่โดนยิงแห้งดีแล้วล่ะครับ แต่ยังยกแขนมากไม่ได้ หมอเค้าให้ทำกายภาพที่บ้านเองได้ แล้วก็มีแผลถลอกแผลช้ำตามตัวบ้างเท่านั้นครับ” อิฐตอบเรื่องที่โดนยิงก่อน

“ส่วนเรื่องอาการกลัวของผม ผมว่า น่าจะเบาลงบ้างแล้วล่ะครับ” อิฐตอบกลับพร้อมกับเล่าเรื่องตอนที่ตนเองอยู่ในรถของศรให้หมอเรืองฤทธิ์ฟัง หมอเรืองฤทธิ์ก็จดอาการที่อิฐเล่าไปเรื่อยๆ ก่อนจะทำการทำสอบความกลัวของอิฐอีกนิดหน่อยโดยการเปิดคลิปวิดิโอการแข่งรถ ให้อิฐดู เดย์ก็คอยนั่งมองอาการอิฐตลอดเวลา


“เป็นไงบ้าง” หมอเรืองฤทธิ์ถามขึ้นมา เดย์ยกมือไปเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าของอิฐเบาๆ ในความคิดของเดย์ เขาคิดว่าอิฐดีขึ้น เพราะถ้าเป็นทุกที อิฐจะต้องคว้ามือเขาไปจับและมีอาการหายใจถี่ แต่ตอนนี้อิฐแค่เหงื่อตกเท่านั้น และยังคงนั่งดูคลิปต่อไปได้ ไม่มีท่าทีโวยวายอยากเลิกดูแต่อย่างไร


“ยังมีอาการใจสั่นนิดๆล่ะครับ แต่ผมไม่รู้สึกกลัวเหมือนก่อนหน้านี้” อิฐตอบกลับไปตรงๆ หมอเรืองฤทธิ์ยิ้มอย่างพอใจ


“เดย์ว่าไง อาการอิฐต่างจากเดิมมั้ย” หมอเรืองฤทธิ์หันไปถามเดย์บ้าง เพราะว่าเดย์จะอยู่ข้างๆอิฐตลอด เวลาที่อิฐมีอาการ เดย์เป็นอีกคนที่น่าจะเห็นความแตกต่างอาการของอิฐได้ดี


“ครับ ดูคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีกว่าตอนแรกเยอะเลย” เดย์บอกกลับไป หมอเรรืองฤทธิ์ยิ้มออกมาอย่างพอใจ


“ความโชคดีที่มาพร้อมกับความโชคร้ายสินะ” หมอเรืองฤทธิ์พูดออกมาอย่างขำๆ ก่อนจะพูดคุยเรื่องอาการและการดูแลอิฐอีกเล็กน้อย สรุปว่าอิฐอาการดีขึ้น แค่ต้องคอยทดสอบอาการตัวเองเป็นระยะ ไม่นานก็หายดี เมื่อคุยกับหมอเรืองฤทธิ์เสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็ลากลับ


“เดย์” อิฐเรียกเดย์พร้อมกับมองไปยังทางไปห้องเด็กอ่อน


“จะไปดูจริงๆน่ะเหรอ” เดย์ถามย้ำ อิฐก็พยักหน้ารับรัวๆ


“ตามใจ” เดย์ตอบรับ ก่อนจะพาอิฐเดินไปยังห้องเด็กอ่อน เดย์สอบถามทางเจ้าหน้าที่ว่าขอยืนดูได้หรือไม่ ก็ได้รับคำตอบว่าได้ อิฐเดินยิ้มไปยืนอยู่ตรงบานกระจก ที่มองเข้าไปเห็นเด็กทารกตัวแดงๆ นอนเรียงกันบนรถเข็นเล็กๆ เดย์เองก็ยืนมองเงียบๆ


“เด็กที่ใส่ชุดสีฟ้าต้องเป็นเด็กผู้ชายชัวร์ ส่วนสีชมพูคงเป็นผู้หญิง” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เดย์ก็พยักหน้ารับ อิฐยืนมองเงียบๆต่ออีกสักพัก


“นึกยังไงอยากมาดู” เดย์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง อิฐยิ้มอ่อนๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่บรรดาเด็กทารกในห้องนั้น


“ไม่รู้ว่ะ กูแค่อยากเห็นเด็กที่เพิ่งคลอด ทุกทีกูเห็นแต่เด็กที่เกิดมาได้หลายเดือนแล้ว แต่ไม่เคยเห็นเด็กตัวแดงๆแบบนี้สักที” อิฐตอบกลับโดยที่ไม่ได้ละสายตาไปที่ไหนนอกจากเด็กๆในห้อง


“มึงอยากมีลูกเหรออิฐ” เดย์ถามต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับแตะไหล่อิฐเบาๆ อิฐก็หันมายิ้มให้เดย์


“ไม่แน่ใจว่ะ พักหลังๆมานี่ พอเล่นกับน้องกันต์บ่อยๆ กูก็อยากจะเก็บน้องกันต์ไว้ที่บ้านเราเองว่ะ แต่มันทำไม่ได้ไง หรือจะให้มึงหรือกูไปทำผู้หญิงสักคนท้อง กูก็ไม่ต้องการแบบนั้น เฮ้อ กูเป็นอะไรของกูวะ” อิฐบ่นออกมาอย่างเหนื่อยใจกับตัวเอง


“อยากเลี้ยงหมามั้ยล่ะ” เดย์ถามขึ้น ทำให้อิฐหัวเราะขำออกมาเบาๆ


“พูดถึงคน ทำไมไปถึงหมาได้วะ” อิฐพูดอย่างขำๆ


“ก็ลองเลี้ยงหมาไปก่อน ดูว่าแค่หมาเนี่ย มึงจะไหวมั้ย ทดสอบก่อนไง เพราะการเลี้ยงเด็กมันไม่ได้เลี้ยงง่ายๆนะอิฐ” เดย์พูดออกมาเสียงจริงจัง อิฐก็ยิ้มรับอย่างเข้าใจ


“กูรู้ กูถึงอยากมาดูเฉยๆนี่ไง แต่จะว่าไป เรื่องหมาก็น่าสนนะ ก่อนหน้านี้กูอยากเลี้ยง แต่มึงไม่ให้เลี้ยง แล้วทำไมนึกเปลี่ยนใจล่ะ” อิฐถามด้วยความอยากรู้


“มึงจะได้ไม่ฟุ้งซ่านไง” เดย์ว่ากลับไปไม่จริงจังนัก อิฐก็หัวเราะกลับมาเบาๆ


“ก็ได้ เลี้ยงหมาก่อนก็ได้ ส่วนเรื่องเด็ก ไว้เราค่อยคุยกันอีกทีเนอะ” อิฐพยักหน้ากับเดย์ ก่อนที่จะชวนเดย์กลับบ้าน เดย์ก็โทรหานีลกับนิค ให้ไปเจอกันที่รถเลย และพากันตรงกลับบ้านทันที

“โอ๊ยยย คิดถึงบ้านฉิบหาย” อิฐพูดขึ้นเมื่อลงจากรถ


“กรี๊ดด อิ..น้าอิ...หากันต์ อิหากันต์” เสียงหวีดด้วยความดีใจของเด็กน้อยดังขึ้นจากประตูรั้วหน้าบ้าน  จันเดินอุ้มน้องกันต์มาหาอิฐทันที เมื่อรู้ว่าอิฐกลับมาแล้ว อิฐหันไปมองก็ยิ้มร่า เมื่อน้องกันต์ทำตัวดีดดิ้นไปมาในอ้อมแขนของป้าตัวเอง แล้วอ้าแขนตัวเองกว้าง เพื่อจะให้อิฐอุ้ม


“น้าอิฐยังอุ้มไม่ได้ครับ” อิฐตอบกลับไป


“เป็นไงบ้าง อิฐ โทษทีที่พี่ไม่ได้ไปเยี่ยมเลย ติดเจ้าตัวนี้เนี่ย” จันพูดขึ้นยิ้มๆ ถึงไม่ได้ไปเยี่ยม แต่ก็โทรคุยกับอิฐแล้ว เนื่องจากน้องกันต์เหมือนจะไม่สบาย เธอจึงไม่อยากพาออกไปไหน อิฐเองก็บอกให้มาเจอกันที่บ้านทีเดียวเลย


“ดีขึ้นแล้วครับ แต่ยกแขนไม่ค่อยถนัดเท่าไร” อิฐตอบกลับยิ้มๆ ขณะที่เดย์ นีล นิค กำลังช่วยกันขนของเข้าบ้าน น้องกันต์ก็เอาแต่เรียกหาอิฐ แล้วโน้มตัวจะให้อิฐอุ้ม จันเลยวางเด็กน้อยลงยืนบนพื้น อิฐก็นั่งยองๆ น้องกันต์พุ่งตัวเข้าหาอิฐทันที อิฐใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บคอยรับตัวเด็กน้อยเอาไว้

“โอ๊ะ” อิฐร้องเบาๆ เมื่อแรงปะทะของเด็กตัวน้อย มันสะเทือนไปที่แผล แต่ไม่ได้เจ็บมากแต่อย่างไร


“น้องกันต์ น้าอิฐเจ็บนะครับ” จันพูดปรามขึ้น น้องกันต์ก็เอาแขนโอบรอบคอของอิฐเอาไว้แน่น อิฐหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหอมแก้มใสทั้งซ้ายขวาด้วยความมันเขี้ยวและคิดถึง น้องกันต์ก็หัวเราะคิกคักพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เดย์เดินเข้ามาหาพร้อมกับอุ้มน้องกันต์ตัวลอย


“อื้อออ” น้องกันต์ทำท่าจะเบะปากเมื่อมีคนมาอุ้มตนเองออกจากอิฐ


“จุ๊ๆๆ” เดย์ส่งเสียงปรามออกมา ทำให้เด็กน้อยที่ตั้งท่าจะเบะปากร้องเมื่อสักครู่ก็ถึงกับชะงัก เมื่อรู้ว่าคนที่อุ้มตนเองเป็นเดย์


จุ๊บ

“เดย์ น้าเดย์” น้องกันต์จุ๊บปากเดย์ไป 1 ที แล้วรีบซบเดย์อย่างอ้อนๆ เรียกรอยยิ้มจากทุกคนได้เป็นอย่างดี


“เจ้าเด็กแสบนี่เข้าใจอ้อนนะ” จันพูดถึงหลานชายตัวเองอย่างขำๆ


“แค่ส่งเสียงจุ๊นิดเดียว เด็กก็กลัวเลยเหรอวะ” นิคแซวเดย์ขึ้นมาบ้าง เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ที่เขามาอุ้มน้องกันต์เพราะกลัวว่าอิฐจะเจ็บ เลยมาช่วยอุ้มออกมาก่อน อิฐก็ลุกขึ้นยืนยิ้มๆ


“กลัวน้าเดย์ดุล่ะสิ ถึงได้อ้อนน่ะ” อิฐยกมือข้างหนึ่งไปขยี้หัวเด็กน้อยเบาๆ


“เข้าบ้านกันก่อนเถอะ เข้าบ้านก่อนครับพี่จัน” เดย์หันไปพูดกับอิฐแล้วก็จัน ก่อนที่ทุกคนจะพากันเข้าไปในบ้าน ของฝากของเยี่ยมที่ได้มา ถูกกองไว้กลางบ้าน เพื่อแยกประเภท เดย์วางน้องกันต์ให้ลงเดินเอง น้องกันต์ก็รีบเดินไปหาอิฐที่ไปนั่งบนโซฟาแล้ว และทำท่าจะให้อิฐอุ้ม


“น้าเจ็บครับ ยังอุ้มไม่ได้” อิฐเอามือไปจับตรงที่โดนยิงแล้วทำท่าเจ็บให้เด็กน้อยดู น้องกันต์ทำหน้างงเล็กน้อย


“น้าอิเจะเหยอ ป้าๆ น้าอิเจะ” น้องกันต์หันไปบอกกับจัน ว่าอิฐเจ็บ จันก็พยักหน้ารับยิ้มๆ


“ครับ น้าอิฐเจ็บ อุ้มไม่ได้” จันบอกย้ำหลานชาย อิฐไม่รู้ว่าน้องกันต์เข้าใจหรือไม่ แต่ตอนนี้เด็กน้อยเดินเตาะแตะไปหานิค และช่วยรื้อถุงของฝากแล้ว 


“มาๆ มาช่วยน้าดูสิว่ามีอะไรบ้าง” นิคพูดชวน น้องกันต์ไปนั่งยองๆข้างๆนิค แล้วเงยหน้ามองนิค สลับกับมองของในถุง ก่อนจะช่วยรื้อออกมา


“อ่าว คิดถึงน้าแค่เนี้ย” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เมื่อเห็นว่าน้องกันต์ไปสนใจของในถุงกลางบ้านแล้ว อิฐหันมาหาจัน

“ผมขอโทษพี่จันด้วยนะครับ ที่วันนั้นต้องทิ้งน้องกันต์ไว้” อิฐพูดขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ได้ จันส่งยิ้มอ่อนๆกลับมาให้


“ไม่ต้องขอโทษหรอกอิฐ มันเป็นเหตุสุดวิสัย อิฐไม่ได้ตั้งใจทิ้งน้องกันต์สักหน่อย” จันตอบกลับมาอย่างเข้าใจ อิฐก็ยิ้มอ่อนๆกลับไปให้ แล้วหันไปสนใจเด็กน้อยที่เดินถือแอ๊ปเปิ้ลมาให้เขา


“ให้น้าเหรอครับ ขอบคุณครับ” อิฐรับแอ๊ปเปิ้ลมาจากมือของน้องกันต์ แต่น้องกันต์ยังคงยืนนิ่งมองหน้าอิฐ


“แกะ..แกะ กันต์กินเปิ้ล” น้องกันต์พูดออกมา ทำเอานิคหัวเราะก๊าก


“ฮ่าๆๆ น้องกันต์ให้มึงหั่นให้กินเว้ย ไม่ให้ได้มึงกินเอง” นิคแซวเพื่อนตัวเองอย่างขำๆ อิฐก็ยิ้มขำออกมาเช่นเดียวกัน ก่อนที่เดย์จะเดินมาพร้อมมัดปอกผลไม้ในมือ


“เอามา เดี๋ยวหั่นใส่จานให้” เดย์บอกกลับ ก่อนจะเดินถือแอ๊ปเปิ้ลเข้าไปในครัว โดยมีน้องกันต์รีบเดินตามเตาะแตะไปติดๆ



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 50%+++++++++++++++++++++++++++++++++


เดย์เดินเข้าไปในครัว เพื่อปอกแอ๊ปเปิ้ลให้น้องกันต์ โดยมีเด็กน้อยเดินตามมาเกาะขายืนมองอยู่ข้างๆ เดย์ก้มมองเด็กน้อยพร้อมกับยกยิ้ม เมื่อเห็นน้องกันต์ทำท่าเขย่งเท้าและชะเง้อ เพื่อจะมองว่าเดย์ทำอะไร แต่เด็กน้อยตัวเล็กเกินที่จะเห็นบนเคาน์เตอร์

“เปิ้ล เปิ้ลของกันต์” เด็กน้อยพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าเขย่งเท้าไม่หยุด เดย์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้มมาอุ้มน้องกันต์ให้ขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์


“นั่งนิ่งๆ ห้ามหยิบอะไร รู้มั้ย ไม่งั้นน้าไม่ปอกให้กินนะ” เดย์พูดขึ้น น้องกันต์นั่งเอามือกอดอกทันที

“หึ รู้มากจริงๆ” เดย์ว่าออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะปอกแอ๊ปเปิ้ลแล้วหั่นเป็นชิ้นเล็กๆใส่ถ้วยให้น้องกันต์ ใจจริงเขาอยากให้กินทั้งเปลือก แต่กลัวว่าฟันของเด็กน้อยจะยังกัดกินได้ไม่เต็มที่นัก น้องกันต์ก็มองเดย์ปอกแอ๊ปเปิ้ลด้วยความสนใจ พอทำท่าอยากจะหยิบจับอะไร ที่อยู่บนเคาน์เตอร์ ก็จะมองหน้าเดย์ก่อน พอเห็นว่าเดย์มองมาด้วยสายตาดุๆ เด็กน้อยก็นั่งนิ่ง จนเดย์ทำทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็เก็บมีด แล้วอุ้มน้องกันต์ลงมายืนที่พื้นเหมือนเดิม เดย์ส่งชามพลาสติกเล็กๆที่เขาหั่นแอ๊ปเปิ้ลใส่ไว้ ให้น้องกันต์ทันที พร้อมกับส้อมพลาสติกสำหรับจิ้มแอ๊ปเปิ้ล

“ถือไปดีๆครับ” เดย์พูดเสียงเรียบน้องกันต์เดินประคองถ้วยใส่แอ๊ปเปิ้ลของตัวเองแล้วเดินออกไปที่ห้องรับแขกอย่างช้าๆ โดยมีเดย์เดินตามหลัง


“วันนี้จะเดินถึงมั้ยน้องกันต์” นิคแกล้งแซวขึ้นมา เพราะเด็กน้อย ประคองถ้วยในมือแล้วก็เดินแบบกลัวหล่น


“เดย์ไม่ถือออกมาให้หลานล่ะ เดี๋ยวหกก็อดกินพอดี” อิฐถามขึ้น


“ให้เค้าทำเอง หล่นก็ไม่เป็นไร” เดย์ตอบกลับ น้องกันต์เดินจนมาถึงทุกคน แล้วก็วางลงบนโต๊ะหน้าโซฟา ก่อนจะหันมายิ้มให้เดย์จนเห็นฟัน


“เก่งมากครับ” เดย์พูดชมเพื่อเป็นกำลังใจ พร้อมกับลูบหัวน้องกันต์เบาๆ น้องกันต์พยายามจะปีนโซฟาขึ้นไปนั่ง อิฐก็เลยช่วยอุ้มให้ขึ้นมานั่งดีๆ และหยิบถ้วยแอ๊ปเปิ้ลมาให้ใกล้ๆ


“ขอบคุณน้าเดย์ยังครับ น้าเดย์ปอกให้กินนะ” จันพูดขึ้นมา เด็กน้อยยกมือป้อมๆของตนเองทั้งสองข้างขึ้นมาทำท่าไหว้ แล้วโน้มตัวจนหน้าแทบจะติดกับถ้วยใส่แอ๊ปเปิ้ล


“คุณจั๊บ” น้องกันต์พูดขอบคุณออกมา เดย์ก็ยิ้มรับ ก่อนที่น้องกันต์จะเอาส้อมจิ้มแอ๊ปเปิ้ลขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย อิฐก็นั่งมองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู แล้วก็นึกอะไรบางอย่างได้จึงหันไปหาเดย์


“เดย์ ที่บอกว่าจะให้เลี้ยงหมาอ่ะ ให้เลี้ยงจริงๆใช่ป่ะ” อิฐถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ เดย์ก็พยักหน้ารับ


“เฮ้ย จริงดิ ยอมให้อิฐมันเลี้ยงแล้วเหรอวะ” นิคถามขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน


“ใช่ มันจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน” เดย์พูดพร้อมกับมองหน้าอิฐ อิฐก็ย่นจมูกใส่เดย์ทันที


“พูดแล้วห้ามคืนคำด้วย แล้วจะพาไปหาซื้อวันไหน” อิฐถามขึ้นทันที เดย์ส่ายหน้าไปมา


“ไม่พาไปซื้อ” เดย์ตอบกลับมา ทำให้อิฐขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงๆ


“อ่าว ก็ไหนบอกว่าจะให้เลี้ยง” อิฐทักท้วงกลับไป


“ให้เลี้ยง แต่เราจะไม่ไปซื้อ เราจะไปหารับเลี้ยงสุนัขจรแทน” เดย์ตอบกลับมา ทำให้อิฐนิ่งอึ้งไปนิด ส่วนนีลก็ยกยิ้มขำ เพราะเขาพอจะเดาได้ว่า อย่างเดย์คงไม่พาอิฐไปซื้อหมาพันธุ์ดีๆมาเลี้ยงแน่ๆ


“แล้วมันจะน่ารักเหรอวะ” อิฐถามย้อนกลับ เดย์มองหน้าอิฐนิ่งๆ


“มึงอยากเลี้ยงหมา เพราะรักหมา หรืออยากเลี้ยงเพราะอยากให้คนอื่นมองว่ามึงมีหมาน่ารักมาเลี้ยง” เดย์ถามกลับมาบ้าง อิฐนั่งเงียบไปนิด

“มันไม่แปลกหรอก ที่คนเราอยากจะเลี้ยงอะไรๆที่มันน่ารัก จริงๆ ถ้ามึงอยากเลี้ยงหมาพันธุ์ดีๆ กูพามึงไปซื้อได้ แต่กูอยากให้มึงเลี้ยง เพราะใจอยากจะเลี้ยงโดยไม่ได้มองว่ามันน่ารักหรือขี้เหร่ มึงลองคิดในแง่ถ้าเป็นคน ถ้ามึงมีลูก แล้วบังเอิญว่าลูกมึงเกิดมาหน้าตาไม่ดี หรือพิการ มึงก็จะไม่เลี้ยงลูกมึงงั้นเหรอ” เดย์ถามย้อนกลับมา ทำให้อิฐนั่งคิดตามไปด้วย

“หมาจรที่ถูกทิ้งตอนนี้มีเยอะ มันผิดเหรอวะ ที่เกิดมาไม่ได้น่ารัก หรือไม่ได้เป็นพันธุ์แท้น่ะ” เดย์ถามย้ำกลับไปอีก


“กูเข้าใจแล้วล่ะ เอาอย่างที่มึงว่าก็ได้ กูยังไงก็ได้ แต่ขอเลี้ยงแบบที่เป็นลูกหมาได้มั้ย กูอยากเลี้ยงมันตั้งแต่เล็กๆน่ะ” อิฐเสนอขึ้นมาบ้าง เดย์ก็ยิ้มรับ


“ถ้าเดย์กับอิฐอยากหาเลี้ยงหมาจร พี่มีกลุ่มที่เค้าแจกหมาจรหมาถูกทิ้งนะ พี่อยู่ในกลุ่มนั้น มีคนมาประกาศแจกลูกหมากันเยอะเลย เดี๋ยวพี่เปิดรูปให้ดู ถ้าอิฐสนใจตัวไหน เดี๋ยวพี่ทักไปถามเค้าให้” จันพูดขึ้นเพื่อช่วยหาตัวเลือกให้อิฐ


“จริงเหรอครับ ดีเลยครับ” อิฐหันไปพูดกับจันยิ้มๆ จันเลยหยิบมือถือตัวเองออกมากดเข้าไปในกลุ่ม แล้วส่งให้อิฐเลื่อนดูโพตส์ที่คนมาประกาศแจกสุนัข อิฐก็นั่งเลื่อนดูไปเรื่อยๆ


“น้าอิ น้าอิ หม่ำๆ” เสียงของน้องกันต์ดังขัดขึ้นมา พร้อมกับยื่นส้อมที่จิ้มแอ๊ปเปิ้ลมาให้อิฐ


“ป้อนน้าเหรอ ขอบคุณครับ” อิฐตอบรับแล้วก้มลงมากินแอ๊ปเปิ้ลที่เด็กน้อยป้อน พออิฐกินเข้าไปแล้ว น้องกันต์ก็ตบมือแปะๆพร้อมรอยยิ้มกว้าง


“เก่ง เก่ง น้าอิเก่ง หม่ำๆ” น้องกันต์ชมอิฐ แล้วก็ป้อนต่อ ทุกคนต่างยิ้มขำ


“สงสัยจำตอนเวลาที่พี่ป้อนข้าวเค้า แล้วชมเค้าว่าเก่งน่ะ” จันพูดออกมายิ้มๆ อิฐก็กินแอ๊ปเปิ้ลที่น้องกันต์ป้อนต่อ พร้อมกับเลื่อนดูรูปสุนัขในมือถือของจันไปด้วย


“ที่ป้อนน่ะ สงสัยว่าตัวเองกินอิ่มแล้วแน่ๆ” นีลพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าน้องกันต์ป้อนอิฐอย่างต่อเนื่อง อิฐมองน้องกันต์อย่างขำๆ


“น่าจะกลัวเดย์ดุแน่เลย ที่กินไม่หมด มาครับเดี๋ยวน้าช่วยกิน” อิฐพูดยิ้มๆ แล้วคอยอ้าปากรับแอ๊ปเปิ้ลที่น้องกันต์จนหมดชาม


“บ๋อแบ๋ น้าอิ บ๋อแบ๋” น้องกันต์ทำมือพลิกไปมา เพื่อบอกอิฐว่าแอ๊ปเปิ้ลหมดแล้ว

“น้าเดย์ บ๋อแบ๋” น้องกันต์หันไปพูดกับเดย์บ้าง เดย์ก็พยักหน้ารับ


“เอาชามไว้บนโต๊ะนั่นแหละครับ” เดย์ตอบกลับ น้องกันต์ก็ปีนลงโซฟา เพื่อไปช่วยนิครื้อดูของต่อ


“เดย์ๆ ตัวนี้โอเคมั้ยอ่ะ” อิฐเรียกเดย์ให้มาดูสุนัขในมือถือ เดย์ก็ลุกมานั่งข้างๆอิฐแล้วดูภาพในจอ เป็นลูกสุนัขตัวสีขาวล้วน ซึ่งเป็นลูกสุนัขที่ถูกทิ้งข้างทางกับพี่น้องในคอกอีก 4 ตัว แต่ละตัวสีไม่ซ้ำกันเลย


“ถูกใจตัวนี้มากกว่าตัวอื่นใช่มั้ย” เดย์ถามึข้น อิฐพยักหน้ารับ


“มึงดูหน้ามันสิ โคตรน่าสงสาร” อิฐบอกออกมาพร้อมกับขยายภาพที่คนโพตส์ถ่ายรูปหน้าลูกสุนัขแต่ละตัวให้ดู ซึ่งตัวสีขาวดูเหมือนมีน้ำตาคลอๆอยู่ในดวงตา ทำให้อิฐที่เห็นแว่บแรกก็สะดุดตาแล้วรู้สึกสงสารขึ้นมาทันที นิคขอดูบ้าง อิฐก็ส่งไปให้


“เออ น่าสงสารจริงๆด้วยว่ะ” นิคบอกออกมายิ้มๆ ก่อนจะส่งมือถือคืนอิฐ


“มั่นใจแล้วใช่มั้ย ว่าถูกชะตากับตัวนี้ จะได้ให้พี่จันทักไปถาม ว่ามีคนรับเลี้ยงไปรึยัง” เดย์ถามย้ำอีกครั้ง อิฐพยักหน้ารับหงึกหงัก เขาไม่เลื่อนหาต่อแล้ว เพราะถูกชะตากับลูกสุนัขตัวนี้จริงๆ

“เดี๋ยวรบกวนพี่จันลองถามรายละเอียดให้หน่อยได้มั้ยครับ” เดย์หันไปพูดกับจัน อิฐก็ส่งมือถือคืนจันไปทันที


“ได้ เดี๋ยวพี่ทักเค้าไปก่อนนะ” จันตอบกลับ ก่อนจะจัดการทักถามคนโพตส์ แลละดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังออนไลน์อยู่ เพราะตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

“เดย์ เค้าบอกว่าตอนแรกมีคนมาขอรับไปเลี้ยง แต่ก็ดันยกเลิกวันนี้พอดีน่ะ” จันบอกออกมา อิฐยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยิน


“นี่ไง ดวงมันจะได้มาอยู่กับเรา เดย์เอาเลยนะ เอาเลย” อิฐรีบหันไปขอเดย์อย่างรวดเร็ว


“งั้นขอรับเลยละกันครับพี่จัน แล้วก็ขอรายละเอียดด้วยว่าเค้าอยู่ที่ไหน” เมื่อเห็นว่าอิฐอยากได้จริงๆ เขาเลยยอมตอบรับ จันก็เลยพิมพ์ถามรายละเอียดกลับไป อิฐเอาหัวไปพิงเดย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างอารมณ์ดี


“เดย์ เค้าอยู่ที่นนทบุรีน่ะ แบบนี้เราไปรับเองก็ได้นะ” จันพูดขึ้นมาเมื่อรู้พิกัดที่อีกฝ่ายอยู่แล้ว


“อืม งั้นขอที่อยู่เค้าเลยครับ บอกว่าขอไปรับพรุ่งนี้เย็นๆหน่อย ขอเบอร์ติดต่อเค้าด้วยนะครับ แล้วก็ให้เบอร์ผมไว้เลย” เดย์พูดออกมาเป็นการเป็นงาน จันก็จัดการให้เรียบร้อย ก่อนจะส่งรายละเอียดทั้งหมดให้เดย์ทางไลน์


“สรุปกูจะได้หมามาเลี้ยงแล้วใช่มั้ย” อิฐถามเสียงตื่นเต้น เดย์ก็พยักหน้ารับ

“เย้ น้องกันต์ น้าอิฐจะมีลูกหมาโฮ่งๆมาเลี้ยงแล้ว” อิฐพูดกับเด็กน้อยที่มองอิฐอย่างงงๆ แล้วก็ขมวดคิ้วในเวลาต่อมา


“ หมาบ๊อกๆ หมาบ๊อกๆ ไม่โฮ่งๆ” น้องกันต์ยกมือป้อมโบกไปมาเพื่อเถียงอิฐ เด็กน้อยเคยดูหนังสือภาพที่มีเสียง เวลาที่เอาปากกาจิ้มไปที่รูปลูกสุนัขจะได้ยินเสียงเห่าบ๊อกๆออกมา เด็กน้อยเลยเถียงอิฐว่าไม่ใช่โฮ่งๆ


“คึคึ สงสัยจำมาจากสมุดภาพแบบมีเสียงน่ะอิฐ” จันพูดให้อิฐเข้าใจ


“โธ่ น้าลืมไป ว่าลูกหมามันต้องเห่าบ๊อกๆก่อนเนอะ พอโตขึ้นค่อยเห่าโฮ่งๆ” อิฐพูดหยอกกับน้องกันต์ เด็กน้อยก็ทำท่าคลานที่พื้นแล้วส่งเสียงเลียนแบบลูกสุนัขทันที


“บ๊อกๆ” เสียงเล็กน่ารัก ทำให้ทุกคนหัวเราะขำออกมา เด็กน้อยก็หัวเราะตามด้วยความไม่รู้

เมื่อคัดแยกของฝากเรียบร้อยแล้ว เดย์ก็แบ่งของบางส่วนให้จันและนิคไปด้วย เพราะยังไงเขากับอิฐกินกันสองคนไม่ทันแน่ๆ นีลกับนิคขอตัวกลับบ้านก่อน แล้วจะมาหาอีกทีช่วงเย็น เพราะเกียร์กับไนท์จะเข้ามาหาที่บ้านด้วย เดย์เอาของที่เหลือไปเก็บในครัว โดยมีเด็กน้อยช่วยลากถุงตามไปให้ด้วย

“ฉลาดจังเลยนะครับ” อิฐหันมาพูดกับจัน


“พี่ว่าซนมากกว่า” จันพูดออกมาอย่างขำๆ


“เด็กนี่เก่งนะครับ เหมือนรู้ว่าควรอ้อนใคร ผมเห็นเวลาอยู่กับเดย์มักจะอ้อน สงสัยกลัวเดย์ดุใส่” อิฐพูดอย่างขำๆ จันก็พยักหน้าเห็นด้วย


“นี่ถ้าอิฐกับเดย์มีลูกด้วยกัน พี่ว่าลูกต้องกลัวเดย์แน่ๆเลย” จันพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม


“แต่เดย์มันก็ใจดีกับเด็กนะครับพี่จัน อย่างลูกของรุ่นน้องที่กาญจน์ รายนั้นเป็นเด็กผู้หญิง พอเจอเดย์นี่วิ่งเข้าใส่เลย อ้อนหนักมาก” อิฐพูดถึงลูกสาวของแบงค์


“พี่ไม่ได้หมายความว่าเด็กจะกลัวแบบไม่กล้าเข้าใกล้นะ พี่รู้สึกว่า เดย์มีบางอย่างในตัว ที่ทำให้เด็กๆเชื่อฟังได้ง่ายๆน่ะ แค่สายตาก็ทำให้เด็กนิ่งได้แล้ว” จันพูดออกมาอย่างขำๆ เพราะสังเกตจากหลานชายตัวเอง


“นั่นสิครับ ไนท์เองก็กลัวเดย์นะ ผมเองยังกลัวเลย แค่ส่งสายตาดุๆมาให้นี่ ก็แทบไม่กล้ากระดิกตัวแล้ว” อิฐก็พูดขึ้นอย่างนึกขำเช่นเดียวกัน


“นินทา” เดย์ที่เดินกลับมาหยิบของเพิ่มดึงแก้มอิฐอย่างมันเขี้ยว


“โอ๊ย เจ็บ ไม่ได้นินทาเว้ย พูดถึงเฉยๆ” อิฐเถียงกลับไปอย่างขำๆ


“น้าเดย์...น้าอิเจะ” น้องกันต์เดินมากอดเอวอิฐทันที เมื่อเห็นว่าอิฐร้องว่าเจ็บ


“หวงจังเลยนะ มาช่วยน้าถือของต่อเร็ว” เดย์พูดชวนแล้วเดินไปหยิบถุงใส่ของที่วางกองอยู่ น้องกันต์ผละออกจากอิฐแล้ววิ่งไปช่วยลากถุงของต่ออีกเช่นเคย


“อ่าว หวงน้าแค่เนี้ยะ” อิฐพูดอย่างขำๆ น้องกันต์เดินเตาะแตะลากถุงใส่ของเหมือนกับว่ามันหนักมาก


“ฮึบ ฮึบ” น้องกันต์ออกเสียงลากถุงใส่ของ แล้วตามเดย์ไปในครัวอีกครั้ง ไม่นานก็เดินกลับออกมาพร้อมกับเดย์


“เย็นนี้เดี๋ยวเพื่อนๆน้องๆผมจะมาทำอะไรกินที่บ้านกัน พี่จันพาน้องกันต์มาด้วยนะครับ” เดย์พูดชวน เพราะคนอื่นๆจะมาฉลองที่อิฐออกจากโรงพยาบาลกัน


“ได้จ่ะ เดี๋ยวจะพาน้องกันต์ไปนอนสักงีบก่อนดีกว่า ตอนเย็นจะได้ไม่งอแง น้องกันต์กลับไปนอนกันครับ” จันพูดชวนหลานชาย แต่น้องกันต์ทำปากจู่แล้ววิ่งมาเกาะอิฐเอาไว้


“น้าอิ นอน กันต์นอน น้าอิด้วย” น้องกันต์พูดออกมาระรัว อิฐทำหน้างงเล็กน้อย


“น้องกันต์ว่าอะไรนะครับ” อิฐถามกลับเพราะฟังไม่เข้าใจ


“น้องกันต์อยากให้น้าอิฐนอนกับน้องกันต์ด้วยใช่มั้ยครับ” เดย์ถามขึ้นมา น้องกันต์พยักหน้ารับหงึกหงัก


“เดย์เก่งจัง เข้าใจด้วย” จันพูดออกมาอย่างขำๆ


“งั้นเดี๋ยวให้น้องกันต์นอนที่นี่ก็ได้ครับ ผมดูให้ พี่จันจะได้พักด้วย” อิฐรับอาสาทันที เมื่อเด็กน้อยอยากนอนกับเขา


“ไม่รบกวนอิฐเหรอ อิฐเพิ่งกลับจากโรงพยาบาล พี่ว่าพี่พาน้องกันต์ไปนอนเองดีกว่า” จันพูดอย่างเกรงใจ


“อื๊อออ กันต์นอน น้าอิ” เด็กน้อยส่งเสียงไม่ยอมออกมา


“ให้นอนที่นี่แหละครับ ผมช่วยดูให้เอง” เดย์ยืนยันออกมาอีกคน จันลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยอมให้น้องกันต์นอนกลางวันที่นี่ แต่จะไปชงนมมาให้ก่อน



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++++++++++++

2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพครบร้อยแล้วค่า

เรื่องการรับสุนัขมาเลี้ยง ไม่ว่าจะเลี้ยงสุนัขพันทาง หรือพันธุ์แท้ดีๆ

ขอแค่คนเลี้ยงรักมันจริงๆ ก็พอแล้วล่ะค่ะ

แต่ที่ยอนิมแต่งให้รับเอาพันทางมาเลี้ยง เพราะคนอย่างเดย์ก็น่าจะคิดอะไรแบบนี้อ่ะเนอะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น