akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ภาค 3 : บทที่ 44

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 71

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2561 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาค 3 : บทที่ 44
แบบอักษร

44

                ตื่นเต้น….

                หัวใจของน้ำเต้นตึกตักไปมาไม่หยุด เขากำลังตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมากที่ได้เข้ามาอยู่ในห้องนอนของโทระ

                …เหมือนกับฝันไปเลย…     

                ภายในห้องมีแต่กลิ่นของโทระ  ข้าวของทุกอย่างไม่ได้จัดเรียงเป็นระเบียบสักเท่าไหร่นัก แต่มันก็เข้ากับสไตล์ของเจ้าตัวได้ดีเลยทีเดียว

                “มองสำรวจอะไรของนาย”

                เพราะมัวแต่มองเพลิน พอโทระก้มลงมาพูดข้างๆหู น้ำเองก็ตกใจไม่น้อย เขาหันไปมองชายหนุ่ม

                “เปล่านะครับ”

                “ช่างเถอะ ไปกันอาบน้ำกัน”

                คนตัวสูงบอกอย่างเอาแต่ใจ  น้ำอ้าปากจะค้าน แต่โทระก็อุ้มเด็กตัวเล็กพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำ

                “รุ่นพี่ ปล่อยผมลงนะครับ”

                เพี๊ยะ!

                มือหนาฟาดเข้าที่ก้นเล็กทันทีจนน้ำสะดุ้ง

                “เงียบน่า  น่ารำคาญหูจริงๆ”

                “ก็รุ่นพี่…”

                พอเข้ามาถึงในห้องน้ำ เจ้าตัวจึงยอมปล่อยน้ำลงยืน  โทระดันน้ำติดกำแพงห้อง เขายกมือทาบทับกับกำแพง  กั้นไม่ให้น้ำหนีได้

                “ทำไม…คิดจะต่อว่าอะไรฉัน”

                “ผมต่อว่าได้เหรอครับ”

                ถามอย่างซื่อๆ โทระกระตุกยิ้ม บีบจมูกเล็กจนน้ำต้องจับมือหนาให้ออกห่างจากตัว

                “ก็ลองว่าฉันดูสิ  นายได้เจอดีแน่”

                “เราแยกกันอาบน้ำได้ไหมครับ”

                คนตัวเล็กมองอย่างอ้อนวอน เมื่อวานโทระก็จัดหนักจัดเต็ม จนเขาแทบไม่ได้นอน วันนี้ถ้าให้จัดอีก เขาก็กลัวจะไม่มีแรงเดินในวันพรุ่งนี้

                “คิดว่าฉันเป็นพวกหื่นกามงั้นสิ”

                โทระเริ่มเคืองกับท่าทางของน้ำที่ดูขยาดที่จะเข้าใกล้เขา  น้ำส่ายหน้ารัวๆ แต่โทระไม่เชื่อ เขาเข้าไปกระชากชุดที่น้ำใส่

                “ถอดออกมาเลย อย่าให้ฉันโมโห”

                “รุ่นพี่…”

                น้ำอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงและสายตา แต่โทระไม่ใจอ่อน เขาฉุดกระชากเสื้อผ้าของน้ำจนเจ้าตัวเปล่าเปลือย

                มือเล็กพยายามปิดใจกลางลำตัว  โทระกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ  ร่องรอยแดงช้ำมากมายบนตัวเกิดจากการที่เขาเป็นคนทำ

                “อย่ามองนะครับ”

                คนตัวเล็กหมุนตัวหันหลังให้ เพราะอายต่อสายตาที่มองมา  แต่กลับเป็นการเปิดโอกาสให้กับโทระ  ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองออก เขาเข้ามาสวมกอดน้ำจากด้านหลัง  สัมผัสเนื้อแนบเนื้อสร้างความวุ่นวายใจให้กับน้ำอยู่ไม่น้อย

                “เป็นอะไรไป  ตัวสั่นเชียว”

                “ผมหนาวครับ”     

                ไม่รู้ว่าสั่นเพราะสายน้ำที่โทระเปิดฝักบัว หรือว่าสั่นเพราะกลัวสัมผัสของโทระกันแน่

                “ถ้าหนาวมากนัก ฉันทำให้ร้อนเอาไหม”

                รุ่นพี่ตัวสูงเสนอความคิด แต่นั่นทำให้น้ำตาโต รีบส่ายหน้ารัวเร็วทันที  โทระเบียดกายตัวเองให้แนบแน่นกับน้ำมากขึ้น เขากดสบู่เหลวชโลมไปตามแขนเล็ก ไล่ต่ำลงมาเรื่อย

                “ผอมไปนะ”

                “หมายถึงผมเหรอครับ”

                น้ำหันไปคุยกับโทระ  ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ ดูตั้งอกตั้งใจที่จะอาบน้ำให้กับคนตัวเล็กอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

                “ทำไมไม่กินให้มันเยอะๆล่ะ”

                “ก็กินเท่านั้น แล้วมันอิ่มเองนี่ครับ”

                “แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะโต”

                พอฟังแบบนั้น  ใบหน้าน่ารักก็หงิกงอ  ที่จริงเขาก็โตขึ้นมากจากตอนเด็กๆแล้ว ตอนเด็กเขาตัวเล็กกว่านี้ตั้งเยอะ

                “สงสัยต้องขุนนายเยอะๆซะแล้วสิ  ตัวผอมๆแบบนี้ จับแล้วไม่ค่อยเต็มไม้เต็มมือ แถมกลัวทำนายกระดูกหักด้วย”

                ฟังเพียงเท่านั้น น้ำก็ขนลุกซู่  เพราะเจตนาของโทระนั้นชัดเจนเสียจนเขาเองยังรู้สึกกลัวขึ้นมา

                อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากโทระจัดใส่เต็มแรงจริงๆ เขาคงได้กระดูกหักตายคามือของโทระอย่างแน่นอน

                “คิดอะไร”

                น้ำสะดุ้งเฮือก  เขาหน้าซีด เพราะกลัวจริงๆ   เขากำลังกลัวว่าจะโดนโทระหักกระดูกนี่ล่ะ

                “รุ่นพี่จะทำผมกระดูกหักจริงๆเหรอครับ”

                น้ำหมุนกายหันไปถามด้วยท่าทางกลัวๆ แต่ทว่าแทนที่รุ่นพี่จะโกรธ กลับอมยิ้ม เขาจับแขนของน้ำขึ้นมา  ปลายลิ้นร้อนเลียเบาๆที่ข้อมือสวย

                “ข้อมือเล็กๆแบบนี้  มันก็หักง่ายอยู่ล่ะนะ”

                “อ่า…”

                ฟังเพียงเท่านั้น ร่างเล็กก็น้ำตาคลอทันที อยากจะบอกเหลือเกินว่าเขากลัวจะโดนหักกระดูก  ถ้ารุ่นพี่โกรธเขา เขาจะโดนหักกระดูกหรือเปล่า

                “เจ้าบ้า”

                โทระดีดนิ้วใส่หน้าผากของน้ำจนน้ำสะดุ้ง มองหน้ารุ่นพี่อย่างไม่ค่อยจะเข้าใจนัก

                “คิดว่าฉันจะหักข้อมือนายเนี่ยนะ!”

                “ก็รุ่นพี่พูด”

                “ฉันไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตซะหน่อย ถ้าจะหักข้อมือ ทำอย่างอื่นน่าจะสนุกกว่าไม่ใช่หรือไง”

                ว่าพลางหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี น้ำพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เขาโดนรุ่นพี่แกล้งอีกแล้ว  โทระหัวเราะร่วน

                “มัวแต่ยืนเฉยอยู่ได้ มาช่วยฉันอาบน้ำด้วยสิ”

                “ครับ”

                น้ำเป็นเด็กว่าง่าย เขาเข้าห้องน้ำมากับโทระแล้ว จะไม่ยอมทำตามมันก็คงจะแปลกๆอยู่ เพราะรุ่นพี่ตัวสูงก็อุตส่าห์ช่วยเขาอาบน้ำ

                แม้น้ำจะระแวง  แต่เขาก็โชคดี ที่โทระไม่ได้ล่วงเกิน หรือกระตุ้นความต้องการทางเพศของเขา  โทระชวนมาอาบน้ำ ก็คือพามาอาบน้ำจริงๆ อาจจะแค่ก้มลงมาจูบบ้าง แต่ไม่ได้สานต่อจนถึงขั้นเกินเลย

                พออาบน้ำเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินออกจากห้อง  ชายหนุ่มยื่นชุดคลุมอาบน้ำให้กับเขา  น้ำรับมาด้วยความรู้สึกขอบคุณ ส่วนโทระกลับใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียว

                “ผมขอยืมชุดรุ่นพี่ด้วยนะครับ”

                “จะให้ฉันเลือกให้ หรือจะเลือกเอง”โทระหันมาถาม

                “รุ่นพี่เลือกให้เลยก็ได้ครับ”

                “อืม”

                โทระเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เขาไล่สายตากวาดมองชุดตัวเอง  ชายหนุ่มหยุดมองที่เสื้อยืดสีดำตัวใหญ่ ก่อนจะโยนให้น้ำ แล้วจึงปิดตู้

                “รุ่นพี่ครับ”

                “อะไรอีก”

                ชายหนุ่มที่กำลังหยิบผ้าเช็ดผม หันไปถามน้ำด้วยความรู้สึกที่เหมือนกำลังรำคาญ 

                “แล้วกางเกง…”

                “ใส่แค่เสื้อก็พอ  กางเกงฉันตัวใหญ่  นายใส่ไม่ได้หรอก”

                ก็ไม่ได้อยากจะเถียง เพราะสิ่งที่โทระบอก มันดูเหมือนว่าจะเป็นความจริงเสียด้วย  น้ำถอนหายใจให้กับตัวเอง เขาเช็ดตัว แล้วแต่งตัวให้เรียบร้อย

                จะว่าเรียบร้อย มันก็ไม่เรียบร้อยไปซะทีเดียว  เด็กหนุ่มรู้สึกโหวงๆ ที่ช่วงล่าง

แม้จะยอมรับว่าเสื้อที่ใส่นั้นตัวใหญ่ แต่ว่ามันก็ไม่ได้ยาวเป็นกระโปรงจนคลุมเข่า  แถมใส่แล้วมันคลุมปิดเลยก้นมาแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง

                “เป็นอะไรอีกล่ะ”

                เนื่องจากเห็นใบหน้าที่เหมือนจะร้องไห้ของเจ้าเด็กตัวเล็ก โทระจึงเดินเข้ามาถาม ตอนนี้เขาใส่กางเกงบ็อกเซอร์แค่ตัวเดียว เสื้อไม่ได้ใส่ด้วยซ้ำ

                “มันรู้สึกแปลกๆนี่ครับ”

                ว่าพลางดึงเสื้อยืด ให้มันต่ำลงอีก โทระดึงมือเล็ก

                “เดี๋ยวเสื้อฉันก็ยืดหมด นายจะดึงทำไม”

                “ก็มันสั้น”

                “ฉันก็มีเสื้อแค่นี้ล่ะ  อย่าเรื่องมากไปหน่อยเลยน่า”

                เขาหยิบผ้าขนหนูมาโปะศีรษะของน้ำ  โทระหย่อนกายนั่งลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น

                “รุ่นพี่ครับ”

                น้ำนั่งลงข้างๆโทระ  เขาเหลือบตามองชายหนุ่ม

                “เอ่อ คุณกวางเป็น…”

                “เป็นแม่ฉัน และก็เป็นเมียพ่อฉัน”

                โทระตอบหน้าตาย แต่ไม่ได้ช่วยให้น้ำเข้าใจมากนัก แต่ตอนนี้เด็กน้อยก็คิดว่าบ้านหลังนี้คงเปิดรับเรื่องรักร่วมเพศน่าดู เพราะดูเหมือนว่าวิรุจน์กับพอลจะเป็นคนรักกัน แต่ทั้งคู่ก็มีลูกชาย

                “แล้ว…รุ่นพี่คิดยังไงเหรอครับ คือ เอ่อ”

                “หมายถึงอะไร”

                เขาละสายตาจากโทรศัพท์มามองเจ้าเด็กที่สงสัย  น้ำแค่อยากถามว่าโทระรู้สึกอย่างไรกับการรักร่วมเพศ  อย่างชายรักชาย

                “เปล่าครับ”

                สุดท้ายเจ้าตัวก็ไม่กล้าถาม  ขยับมือเช็ดผมไปเรื่อยๆ

                “ฉันสงสัยจริงๆ ทำไมนายต้องทำท่ากลัวฉันอยู่ตลอด”

                “ไม่ค่อยกลัวแล้วครับ”

                น้ำตอบเสียงแผ่ว เขาแอบยิ้ม

                “ไม่กลัวแล้วรู้สึกยังไง”โทระหันไปจ้องหน้าน้ำ

                …รักครับ…

                ประโยคนี้ดังก้องในใจเขา แต่น้ำไม่ได้พูดมันออกไป เพราะเขากลัวจนไม่กล้าจะพูด กลัวว่าพูดออกไปแล้วจะเสียช่วงเวลาดีๆ

                “เคารพ นับถือครับ”

                “อื้อหื้อ  ขนาดนั้นเชียว”

                เขาหรี่ตามอง วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะใกล้ๆกับเตียง โทระอ้าปากหาว  เขาเริ่มจะง่วงซะแล้วสิ

                “นายง่วงหรือยัง”                 “ก็นิดหน่อยครับ”

                แปะๆๆ

                มือหนาตบเข้าที่หมอนใบใหญ่  น้ำมองโทระ

                “นอนๆ ฉันจะนอนแล้ว”

                บอกเสียงง่วงๆ ลุกไปปิดไฟ  แล้วล้มตัวนอนบนเตียง   น้ำเองก็ค่อยๆนอนตะแคง  พอนอนแล้วเสื้อมันก็ร่นขึ้นไปอีก

                หมับ!

                น้ำเบิกตากว้างเมื่อมือหนาวางลงบนต้นขาขาวเนียนที่อยู่นอกชายเสื้อ  น้ำจ้องหน้าโทระทันที

                “รุ่นพี่ครับ มือ…”

                ไม่มีทีท่าจะสนใจ เจ้าตัวกลับลูบไล้ต้นขาเล็กไปมาอย่างเพลินๆ

                “ก็มันเนียนดี”

                “ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ  ผมไม่ใช่ของเล่นนะครับ   ลูบแบบนี้ผมนอนไม่หลับครับ”

                “เรื่องมากจริง”

                โทระเริ่มโมโห เขารั้งกายเล็กเข้ามาใกล้ แล้วสอดมือไปใต้เสื้อ  ลูบไล้แผ่นหลังเล็ก

                “รุ่นพี่…”

                “เงียบ!”

                พอโดนดุ น้ำก็เงียบทันที เขาอยากจะประท้วง แต่ทำอะไรไม่ได้เลย  จนกระทั่งโทระหยุดลูบไล้ แล้ววางมือกอดไว้เฉยๆ

                พอสังเกตดีๆ น้ำจึงรู้ว่าคนตัวสูงหลับไปเสียแล้ว ช่างเป็นผู้ชายที่กินอิ่มนอนหลับ เหมือนกับเด็กกำลังโตไม่มีผิด

                                น้ำค่อยๆจับมือหนาออกจากใต้เสื้อ  แต่ทว่าโทระก็ไม่ได้ยอมให้มือว่าง เขารั้งเอวบางเข้ามากอด  น้ำอมยิ้ม  ซุกหน้ากับแผ่นอกอย่างรู้สึกมีความสุขสุดๆ

-------+++++-------

                “คุณคริสครับ”

                ชายที่ใส่ชุดสูทเดินเข้ามาคริสที่กำลังนั่งจิบน้ำชาอย่างสบายใจอยู่ในห้องพักผู้ป่วย  ชายหนุ่มหันไปมองลูกน้องของตนเอง

                “มีอะไร”

                เขาหันไปถามด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ชายคนนั้นจึงส่งบางอย่างให้กับคริส  เป็นกระเป๋าเงินและโทรศัพท์

                “ไปได้แล้ว”

                พอรับของมาไว้ในมือ เขาเปิดกระเป๋าเงินดู เห็นชื่อจริงและนามสกุลของเจ้าของบัตร

                “หึ…แล้วมันยังไงล่ะ”

                ว่าพลางปล่อยกระเป๋าเงินนั้นทิ้งลงถังขยะ  เปลี่ยนเป้าหมายมาสนใจโทรศัพท์มือถือแทน

                “แบตหมดงั้นเหรอ”

                คริสหยิบเพาเวอร์แบงค์ขึ้นมาชาร์ทโทรศัพท์เครื่องสีดำสนิท  ไม่นานนักไฟก็เข้าแล้วเขาจึงเปิดเครื่อง

                “ให้ตายสิ  ต้องใช้นิ้วสแกนซะด้วย”

                เขาตวัดสายตาไปมองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนไข้  คริสรู้สึกเบื่อหน่ายพอสมควรแต่ก็เดินไปหาเจ้าของโทรศัพท์

                “นิ้วไหนกันน้า”

                เจ้าตัวไล่ตามองนิ้วแต่ละนิ้วของไทกะอย่างอารมณ์ดี  สภาพของไทกะตอนนี้แทบไม่ต่างกับร่างไร้วิญญาณที่เต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งตัวมีสายระโยงค์รยางค์เต็มไปหมด

                “หึ”

                คริสหยิบมือหนามาให้นิ้วสัมผัสเพื่อสแกนลายนิ้วมือเข้าไป เพียงไม่นานเขาก็เจอนิ้วที่สามารถสแกนเข้าไปได้

                “มือถือสมัยนี้มีพวกระบบป้องกันภัยก็จริง แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างมันจะปลอดภัยใช่ไหมล่ะเจ้าลูกเสือ”

                ว่าพลางสแยะยิ้ม เขาเปิดไล่ดูโน่นนั่นนี่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไปตรงข้อความ ก็พบว่ามีบุคคลที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย

                “แม่กวาง…”

                จากบทสนทนาที่เคยคุยกัน  คริสก็พอจะรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นมารดาของไทกะ

                “แล้วจะเอายังไงดีล่ะ  ดูเหมือนว่าคนที่บ้านนายจะเป็นห่วงนายมากเลยนะ”

                เพราะจากสายเรียกเข้าและsms ที่ส่งมา คริสก็พอจะรู้ทันทีว่าไทกะเป็นลูกชายที่คนในครอบครัวเป็นห่วงมาก

                คริสยังไม่อยากเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงมากนัก เขาเป็นแค่มนุษย์  ถ้าจะให้ไปสู้กับอมนุษย์ทั้งครอบครัวขนาดนั้น  ใครมันจะไปสู้ไหว แต่ถ้าเล่นแบบลอบกัด ก็ว่าไปอย่าง

                “เอาเถอะ…ในเมื่อทุกคนต่างเป็นห่วงนาย ฉันจะช่วยสงเคราะห์พวกเขาให้แล้วกัน  นายคงจะต้องขอบคุณฉันให้มากๆนะ”

                กล่าวกับร่างที่นอนแน่นิ่ง  คริสขยับปลายนิ้วกดพิมพ์ข้อความส่งไปให้แม่กวางของไทกะ  เพียงส่งไปไม่นานก็มีสายเรียกเข้ากลับมาทันที

                “ให้ตายสิ  อุตส่าห์ส่งข้อความแล้ว ยังโลภมากจะให้รับสายอีก”

                ถ้ารับสายก็รู้กันหมดสิว่าคนที่ส่งไปไม่ใช่ไทกะ แต่เป็นเขา คริสไม่ได้โง่ขนาดนั้น  เขาเดินไปที่โซฟาก่อนจะโยนมันลงบนโซฟา แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความเบื่อหน่าย

                “เข้าไปเฝ้าข้างในด้วย  ถ้าเจออะไรผิดสังเกต ให้รีบโทรบอกฉัน”

                “ครับ”

                สั่งเสร็จแล้วก็เดินตรงไปยังห้องผู้ป่วยอีกหนึ่งคนที่เขามาพายังโรงพยาบาลแห่งนี้ ไม่มีใครรู้ว่าทั้งวายุและไทกะถูกพาตัวมาที่นี่ เขาเองก็ยังไม่ได้โทรบอกครอบครัวของวายุเช่นกัน

                แกร็ก

                คริสเปิดประตูเข้ามาด้านใน เขาเดินตรงไปยังร่างที่นอนหมดสติ ใบหน้าที่ตอนแรกซีดเผือดเพราะเสียเลือดอย่างหนัก ในตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว ชายหนุ่มเดินตรงไปที่เตียงคนไข้

                “ทำไม…”

                คำถามนี้เกิดขึ้นในหัวของเขา  มันเป็นความประหลาดใจที่เกิดขึ้น ทั้งๆที่เขามั่นใจแน่นอนว่าวายุเป็นคนที่เขาตามหา  แต่ตอนนี้เจ้าตัวกลับไม่แสดงความพิเศษใดๆให้เขาดูเลยสักนิดเดียว

                Rrr

                สายเรียกเข้าทำให้คริสต้องหยิบขึ้นมากดรับสาย เบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ต่างประเทศ เขาเมมชื่ออีกฝ่ายเป็นเพียงอักษรย่อเท่านั้น

                “ครับ  ว่าไงครับ”

                ชายหนุ่มตอบกลับไปด้วยภาษาเยอรมันนี  เขาเริ่มบทสนทนาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด

                “จนกว่าผมจะแน่ใจ  ผมก็ไม่ลงมือหรอก”

                [งั้นก็รีบจัดการสักทีสิ]

                “ใจเย็นๆสิ  ผมเจอของดีกว่าที่คุณคิดเสียอีก”

                คริสกระตุกยิ้มร้าย เขายังจำได้ติดตา ภาพที่ไทกะกลายร่างเป็นเสือโคร่งตัวใหญ่ มันช่างดูงดงามและน่าเกรงขามเหลือเกิน

                [หมายความว่ายังไง]

                “เมื่อถึงเวลานั้น  คุณก็จะรู้เอง”


100%

ติดตามการอัพได้ที่เพจ Akikoneko17

หากต้องการซื้อเล่มนิยายสามีผมเป็นเสือ ภาค 1,2,3 หรือนิยายเรื่องอื่นๆของอากิ ติดต่อสอบถามได้ที่เพจเฟส Akikoneko17 ค่า

https://www.facebook.com/akikoneko17


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}