Da-Ra

กดติดตามด้วยนะ เวลาลงฟรีจะได้ไม่พลาด เลิฟ❤

ยูตะแก๊งหมาป่า

ชื่อตอน : ยูตะแก๊งหมาป่า

คำค้น : ยูตะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2561 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยูตะแก๊งหมาป่า
แบบอักษร

​WOLF #1

.

.

(เขาอันตราย และฉันก็ไม่ควรจะยุ่งกับเขา แต่ฉันก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ)


Cakenoey part.

@มหาลัย w

"และดาวคณะอักษรฯปีนี้ได้แก่!! น้องเค้กเนยค่าาาาา!!"

"วู้ๆๆ /กรี๊ดๆๆ" สิ้นเสียงประกาศ ก็ตามมาด้วยคนที่ร้องตะโกนยินดีกับฉัน ก่อนที่ฉันจะเดินออกไปรับมงกุฎดอกไม้ และสายสะพาย พร้อมรับตำแหน่งดาวคณะอักษรฯคนใหม่ไป

สวัสดี ฉันชื่อเค้กเนย ตอนนี้เรียนอยู่คณะอักษรฯ ปีหนึ่ง ที่ชื่อแรดแบบนี้เพราะแม่เปิดร้านเบ อเกอรี่ มีเพื่อนสนิทสองคน ชื่อ แยม กับ น้ำส้ม พวกเราถูกเรียกว่าแก๊งค์นางฟ้าขนมหวาน-_- ฉันอยากจะเห็นหน้าคนที่ตั้งชื่อแก๊งค์ให้พวกเราจริงๆ

"ว่าแล้วว่ามึงต้องได้อีเนย!" พอฉันลงเวทีมา แยมมันก็วิ่งเข้ามาแสดงความยินดีกับฉันทันที

"เฮ้อ! จบแล้วใช่ป่ะ เหนื่อยมาก อยากกลับหอ"

"เดี๋ยวดิ ถ่ายรูปก่อน" 

"อืมๆ" แล้วฉันก็ถูกลากไปถ่ายรูป จนเวลาผ่านไปเกือบๆชั่วโมง ฉันก็ยังไม่ได้กลับหอเลย! เหนื่อยนะเว้ย! 😟

"ส้ม! แยม! กูกลับได้ยัง?" ฉันถามอย่างอารมณ์เสีย

"เออๆ ได้แล้วๆ ป่ะๆ กลับๆ" ส้มมันพยักหน้า ก่อนจะเดินไปเก็บของ แล้วพวกเราก็เดินทางกลับหอ ที่อยู่ใกล้ๆมหาลัย

ฉันอยู่ในหอพักหญิงล้วน มีสองคนนี้นี่แหละ เป็นรูมเมท พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่ประถมแล้ว เลยสนิทกันมากๆ

"เฮ้อ..เหนื่อย! ไหนจะรับน้อง ไหนจะประกวด ไหนจะซ้อมโยนคฑา ไหนจะเรียน ไหนจะทำงาน ตายแน่ๆเลย!" ฉันบ่นออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ ก่อนจะทิ้งตัวนอนบนเตียง

"เอาหน่าเนย! ก็มึงอยากปฏิเสธคนไม่เป็นทำไมล่ะ" แยมพูดขึ้นมา

"กูผิดเหรอ?" 

"ช่ายยยยย!" แล้วมันสองคนก็พูดพร้อมกันทันที!

ฉันก็ยอมรับข้อเสียในจุดๆนี้นะ ว่าเป็นคนปฏิเสธคนไม่เป็น เพราะใครมาขอให้ช่วยอะไรก็ช่วยเขาซะหมด 

บางทีก็เหนื่อยใจกับนิสัยของตัวเองเหมือนกัน!

"เออเนย พี่ตาเขาบอกมาว่าต่อไปนี้ให้มึงระวังตัวไว้ด้วยนะ"

"ระวังอะไร?" ฉันถามงงๆ

"รู้สึกว่าพวกรุ่นพี่ผู้ชาย จะฮิตเรื่องแข่งกันจีบดาวคณะอ่ะ"

"พวกเขาว่างกันมากเลยเหรอ?"

"ก็นะ แต่ที่ต้องระวัง เพราะมึงมันปฏิเสธคนไม่เป็นยังไงล่ะ"

"เออๆ ไม่ต้องห่วง"

"ห่วงอยู่ดี"

"นอนนะ" ฉันตัดบท ก่อนจะซุกตัวลงไปอยู่ในผ้าห่ม ก่อนจะหลับไปในทันที เพราะง่วงมาก ไม่ไหวแล้ว 😴


วันต่อมา

เรียนสิบโมง ตื่นเก้าโมงครึ่ง คือฉันเองค่ะ เพราะเมื่อวานเหนื่อยมากๆ ก็เลยนอนยาวๆ ส่วนแยมกับน้ำส้ม มันไปก่อนแล้วเพราะต้องรีบไปเอาของอะไรซักอย่างนี่แหละ

ฉันก็เลยต้องเดินมามหาลัยเองคนเดียว แต่มหาลัยอยู่ใกล้แค่นี้ ก็เลยไม่ได้มีปัญหาอะไร

ตึก ตึก..

พรึ่บ!

จู่ๆ ก็มีผู้ชาย มายืนขว้างทางฉัน ..จะจีบป่ะเนี่ย? เวรแล้วไง!

"น้องเค้กเนย"

"?" รู้จักฉันด้วยแหะ

"ขอไลน์หน่อยครับ"

"ขอโทษค่ะ พอดีต้องรีบไปเรียน" 

"แค่พิมพ์ไอดีให้ก่อนไม่ได้เหรอ?" หมอนั่นพูดเสียงเศร้าๆ

"คือ.. ฉันรีบค่ะ" โอ้ย! ปฏิเสธยังไงดี

"นะครับน้อง.. ถ้าน้องไม่ให้ไลน์พี่ พี่ต้องตายแน่ๆ"

"..." ฉันเผลอกัดปากตัวเองทันที เมื่ออยู่ในสภาวะกดดัน บ้าจริงๆ ทำไงดี

"พี่ขอแค่ไอดี แล้วจะไม่มากวนน้องอีกเลย ดีมั้ย?" ก็ถ้าได้ไอดีไป ก็ต้องทักมากวนอยู่ดีป่ะ 😟

"..."

"นะครับน้องเนย"

"ก็ได้ค่ะ.. แต่เนย ไม่ค่อยตอบนะคะ" 

เฮ้อ! สุดท้ายฉันก็ปฏิเสธไม่ได้อีกแล้ว ร้องไห้แปป 😭


ไลน์!

ระหว่างที่เรียนอยู่ ก็มีคนทักไลน์มาหาฉัน ตอนแรกฉันก็คิดว่าต้องเป็นคนที่มาขอไลน์ฉันเมื่อเช้า แต่พอดูรูปโปรไฟล์แล้วไม่ใช่

แถมคนในรูปยังหล่อมากๆ และฉันก็ยังไม่เคยเจอเขาเลยด้วย  ใครกันนะ..ยูตะ?

ไลน์

ยูตะ : เลิกเรียนกี่โมง?

เนย : นี่ใครเหรอคะ?"

ยูตะ : ฉันถามก็ตอบ-_-

เนย : พ่อสอนว่าไม่ให้คุยกับคนแปลกหน้าค่ะ

ยูตะ : แต่เธอพึ่งให้ไลน์คนแปลกหน้ามานะ สติดีหรือเปล่า?

เนย : ขออนุญาตบล็อกนะคะ

ยูตะ : ถ้ากล้าก็ลองดู

ฉันไม่สนใจจะตอบเขา แต่กดบล็อกทันที ใครก็ไม่รู้อยู่ดีๆก็ด่ากัน แล้วฉันจะคุยด้วยไปเพื่ออะไร หน้าตาก็ดี ไม่น่าโรคจิตเลยจริงๆ 

"อีเนย! ไม้ซ้อมมึงล่ะ?" อยู่ๆส้มมันก็ถามขึ้นมา เลยทำให้ฉันนึกได้ ว่าลืมเอาไม้ซ้อมโยนคฑามา ให้ตายสิ!

"ยืมของมึงก่อนดิ ได้ป่ะส้ม?"

"กูก็ต้องซ้อมนะ"

"แต่กูขี้เกียจกลับไปเอาอ่ะ"

"มึงจะโยนไม้กวาดแทนเหมือนน้ำในเรื่องสิ่งเล็กๆป่ะล่ะ?"

"ได้เหรอ"

"กูประชด-_-"

"งั้นวันนี้กูโดดซ้อม"

"พี่อินดี้ฆ่ามึงแน่ๆ วันนี้ซ้อมเดินขบวนนะ" 

"กูขอลาไปตายแปป!"

สุดท้าย พอไม่มีทางให้เลือก ฉันก็ต้องกลับมาเอาไม้ซ้อมที่ลืมไว้ที่หอ ดีนะที่หออยู่ใกล้ๆ ถ้ามันอยู่ไกล ฉันจะโยนไม้กวาดแทนจริงๆด้วย

หลังจากนั้น ฉันก็กลับมาซ้อมเดินขบวนนู่นนี่ ตอนนี้ฉันภาวนาสุดๆให้ถึงวันงานเร็วๆ เพราะขี้เกียจอยู่มหาลัยจนดึกแบบนี้ หิวก็หิว ง่วงก็ง่วง 

พรึ่บ!

"!!" ระหว่างที่กำลังซ้อมอยู่ จู่ๆก็มีคนมายืนขว้างทางฉัน ทำให้ทุกคนที่กำลังซ้อมอยู่หยุดเดินทันที

"ทำบ้าอะไรของนาย!?"

"กล้าดียังไงถึงบล็อกไลน์ฉัน!"

"มั่วหรือเปล่า ฉันจะไปบล็อก.." วันนี้ฉันพึ่งบล็อกไลน์คนโรคจิตไปนี่หน่า หรือว่าเป็นเค้า?

"มานี่เลย"

หมับ! แล้วฉันก็โดนหมอนี่ลากตัวไปทันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี้ย! ฉันกำลังถูกฉุด แต่กลับไม่มีใครเข้ามาช่วยซักคน!

"นี่นาย! ปล่อยฉันนะ"

"..."

"ไอ้บ้า! โรคจิต! ถ้านายทำอะไรฉันนะ ฉันจะให้ตำรวจลากนายเข้าคุกเลยคอยดู!"

"เชิญ.. ถ้าคิดว่าตำรวจทำอะไรฉันได้" เขาตอบอย่างไม่สนใจ หมอนี่เป็นใครกันแน่

กล้าทำเรื่องอุกอาจแบบนี้ แถมยังไม่กลัวตำรวจอีก! หรือว่าพ่อเป็นตำรวจ? หรือเป็นทหาร? ถึงได้กล้าอวดเบ่งไม่กลัวใคร

"ฉันแจ้งแน่! เตรียมติดคุกได้เลย" 

"หึ.. นี่เธอคงไม่รู้จักฉันสินะ"

"ใช่! แล้วทำไมฉันต้องรู้จักคนโรคจิตแบบนายด้วย"

"ปากดีจริงๆ มันน่าเอา..วยยัดปาก"

"กรี๊ด! ไอ้โรคจิต! ไอ้วิตถาร" 

"หุบปาก แล้วขึ้นรถ"

"ไม่ขึ้น!" ขึ้นก็โง่ดิ มันจะปล้ำฉันหรือเปล่าก็ไม่รู้

"ก็ดี ถ้าอยากจะโดนยัดมันตรงนี้!" ไม่พูดเปล่านะ หมอนี่ยังล้วงมือเข้ามาใต้กระโปรงฉันอีกด้วย

"ไอ้เวรเอ้ย!"

"ด่าอีกดิ"

"ไอ้.." ฉันเงียบลงทันที พอเจอสายตาโหดๆจากเขา น่ากลัวจริงๆ!

"ฉันสั่งให้ขึ้นรถ! ฉันจะไม่พูดซ้ำแล้วนะ"

"..." ฉันยืนนิ่ง

"ได้! เธอเลือกเองนะ" เขาพูดขึ้นมา แล้วขยับเข้าหาฉันอย่างรวดเร็ว!

"โอเค! ขึ้นก็ขึ้นวะ!"  สุดท้ายฉันก็ต้องขึ้นรถมากับไอ้บ้านี้จนได้!

"เออลืมบอกไป เวลาไปแจ้งตำรวจ บอกพวกนั้นด้วยล่ะ ว่าฉันชื่อยูตะจากแก๊งหมาป่า"

"..."

"แล้วมาดูสิ ว่ามันจะมีตำรวจคนไหน อยากจะมายุ่งกับ..เรื่องของฉัน!" 

End part.

.

.

.

😙😙😙

#พิมพ์ผิดต้องของอภัย 🙏

#มันก็จะเถื่อนๆหน่อย



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น