รักล้นขอบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวุ่นวายครั้งที่ 1

ชื่อตอน : ความวุ่นวายครั้งที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2561 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวุ่นวายครั้งที่ 1
แบบอักษร

จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย.....



เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใส แต่ ไม่ใช่กับเขาคนนี้ “เหมือน” ร่างโปร่งในชุดนักศึกษากำลังจัดเตรียมเอกสารสำหรับใช้ในการสัมภาษณ์งานในวันนี้ ที่บริษัทออกแบบสื่อยังษ์ใหญ่ ที่เขาเลือกเรียนสาขานี้เพราะเขาไม่ชอบความวุ่นวาย และสาขานี้มีคนเลือกเรียนน้อยกว่าสาขาอื่นๆ และที่เขาเลือกเข้าฝึกงานที่นี่ก็เพราะเขาอยากได้ประสบการณ์ที่หาไม่ได้จากบริษัทอื่น และก็มีแต่คนอยากที่จะเข้ามาทำงานในบริษัทแห่งนี้ เมื่อเขาได้โอกาศมาแล้วเขาก็จะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปได้

เมื่อใกล้ได้เวลาเขาจึงเดินออกไปรอรถที่ป้ายรถเมย์แถวหน้าหมู่บ้าน เมื่อเดินมาถึงเขาก็รู้สึกไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่มีแต่คนมองเขาทั้ง เพศตรงข้าม และ เพศเดียวกัน เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย ความรู้สึกที่ว่าคือมีแต่คนคอยจ้องมองเขาแบบไม่ละสายตาและมีเสียงซุบซิบตามมาจากทั้งชายและหญิง

“สวยมากเลยแก”

“สวยกว่าชั้นอีก”

“ผู้ชายอะไรทำไมสวยขนาดนี้”

“ถ้าจะสวยขนาดนี้เอามดลูกฉันไปเถอะ”

และอีกบลาๆๆๆ เมื่อรอได้สักพักรถประจำทางก็มา ใช้เวลาเดินทางประมาณ 20 นาทีก็เดินทางมาถึงบริษัทที่เขาต้องสัมภาษณ์เข้าฝึกงานในวันนี้ และเมื่อเขามาถึงเขาก็ได้สบตาเขากับผู้ชายคนหนึ่งที่มีรัศมีความหล่อเกาะกุมไปทั่วอาณาเขตรอบๆเรียกความสนใจจากทุกสวยตาในที่นั้น นอกจากหน้าตาที่หล่อเหลาแล้ว ร่างบางยังรู้สึกถึงกลิ่นอายของความน่ากลัวจากผู้ชายคนนั้น พอผู้ชายคนนั้นเดินลับสายตาของเขาไปพร้อมกับชายชุดดำอีก 3-4 คน พอเลิกสนใจผู้ชายที่เดินผ่านไปแล้ว ร่างบางจึงเดินไปที่เค้าเตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อติดต่อเรื่องสัมภาษณ์งานวันนี้

“สวัสดีคับ”

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามาติดต่อเรื่องอะไรคะ”

“ผมมาติดต่อเรื่องสัมภาษณ์ฝึกงานครับ”

“ขอทราบชื่อด้วยค่ะ”เธอบอกกลับมายิ้มๆ

“เหมือนฝัน รัตนโชนากุล ครับ”

“ค่ะ คุณเหมือนฝันนะคะ เชิญที่ห้องประชุมใหญ่ชั้น 18 ห้องประชุมจะอยู่ทางขวามือตอนออกจากลิฟท์นะคะ”

“ขอบคุณครับ” ผมบอกขอบคุณและยิ้มให้เธอเป็นการขอบคุณอีกครั้ง

“ยินดีค่ะ” เธอตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อผมขึ้นลิฟท์มาถึงชั้น 18 และกำลังจะเดินตรงไปยังห้องประชุมก็ต้องหยุดชะงักทันที ทำไมหน่ะหรอก็เพราะว่ามีชายชุดดำ 3-4 คน ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องประชุมอยู่หน่ะสิ และความคิดของผมก็หยุดชะงักไปเพราะหนึ่งในชายชุดดำนั้นอยู่ๆก็หันหน้ามาทางผม แต่ก็ไม่พูดอะไร

“.............”ผมได้แต่อึ้ง ทำไมไม่พูดจะยืนจ้องหน้าทำไม พอผมบ่นในใจเสร็จจึงเอ่ยปากพูดออกไป

“เอ่อ....คือ..ผมมาสัมภาษณ์งานครับ”

“คุณคือ คุณเหมือนฝันใช่ไหมครับ” นอกจากหน้าตาจะน่ากลัวแล้วยังจะทำเสียงเข้มอีกน่ากลัวชะมัด

“คะ...ครับ ผมเหมือนฝัน”

“งั้นเชิญด้านในครับ”พอพูดเสร็จเขาก็เปิดประตูให้ผมเข้าห้องประชุมทันที

“ขอบคุณครับ” หลังจากนั้นผมจึงเดินเข้าไปในห้องแต่ต้องชะงักเท้าอีกรอบเมื่อเจอคนในห้องประชุม

“.................”


^

^

^

^

^

^

^

^

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ

เข้ามาเม้นติชมและให้กำลังใจได้นะคะ 😊😊😊

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น