LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 3 คุณหมอหมาป่าโซลเอล

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 3 คุณหมอหมาป่าโซลเอล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2561 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 3 คุณหมอหมาป่าโซลเอล
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 3 คุณหมอหมาป่าโซลเอล

sds


ปัง

เสียงปิดประตูดังสนั่นทั้งชั้น 2 เบสเทียสดึงกระชากแขนของคุณหมอร่างเล็ก จนเจ้าตัวเซตามแรงดึง ใบหน้าของโซลเอลบึ้งตึง ต่างจากเบสเทียสที่นิ่งสนิท


“ปล่อย.....” เบสเทียสกำต้นแขนเล็กแน่น “พี่เจ็บ.....” โซลเอลใช้มืออีกข้างดันอกของเบสเทียสที่กำลังเข้าหาตนอย่างจาบจ้วง นัยน์ตาสีเทาหม่นของโซลเอลฉายประกายความหวาดกลัวก่อนโซลเอลจะรีบซ่อนมันจากคนตรงหน้า เบสเทียสจ้องคนตรงหน้านิ่งก่อนจะรวบตัวคุณหมอมากอดแน่น


“คิดถึง” เบสเทียสพึมพำข้างหูโซลเอล แต่นอกจากโซลเอลจะไม่สนใจแล้ว เจ้าตัวยังดิ้นหนีจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายด้วยต่างหาก


“ปล่อยพี่ เบส!! ” ยิ่งโซลเอลดิ้นมากเท่าไรอ้อมแขนของเบสเทียสยิ่งรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น จนกลายเป็นว่าคุณหมอร่างเล็กจำต้องหยุดดิ้นเสียเอง เพราะดิ้นไปให้ตายยังไงเบสเทียสก็คงไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เบสเทียสเหลือบตามองคนในอ้อมกอดด้วยสายตาหลงใหล กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวคุณหมอร่างเล็กทำให้เลือดในกายของเบสเทียสกำลังเดือดพล่าน


“หอม......ฟอดดดด” เบสเทียสกดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างหลงใหล ต่างจากคนในอ้อมกอดโซลเอลทำสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนจะออกแรงผลักอีกฝ่ายออกไปจนสุดแรงของตน


“ปล่อยพี่ได้แล้วเบส!! ” คุณหมอร่างเล็กเริ่มโวยวายอีกครั้ง เบสเทียสขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะยอมปล่อยร่างหอมๆ ของคุณหมอออกไปตามที่เจ้าตัวต้องการ โซลเอลสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเงยหน้ามองรุ่นน้องในฝูงที่ตัวสูงกว่าตนเองอย่างเบสเทียสด้วยสีหน้าหงุดหงิด


“แค่กอด?” เบสเทียสท้วงอย่างหงุดหงิด เพราะอะไรเค้าแค่กอดผิดมากเลยหรอ อาจจะแค่หอมนิดหน่อยๆ ร่างหายคุณหมอไม่สึกหรอหรอก โซลเอลส่ายหน้าก่อนจะเริ่มทำสีหน้าจริงจัง


“ไม่ว่าจะอะไรพี่ก็ไม่ต้องการให้เบสทำอีก” เป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง ที่โซลเอลพยายามบอกเบสเทียสถึงเรื่องการถึงเนื้อต้องตัวกับตนเอง กับคนอื่นโซลเอลไม่รู้ว่าเบสเทียสทำมั๊ย แต่กับเค้าเบสเทียสถึงเนื้อถึงตัวตลอดเวลา จนบางทีโซลเอลจำต้องหลบเลี่ยงเบสเทียสตลอดเวลา เบสเทียสชักสีหน้ามองโซลเอลด้วยสายตาไม่พอใจ


“แล้วไง” เบสเทียสเลิกคิ้วมองโซลเอลกวนๆ แฝงไปด้วยความต้องการตัวคุณหมออย่างไม่ปิดบัง เบสเทียสไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าเค้าต้องการทำอะไร ใครก็มาขัดเค้าไม่ได้ โดยเฉพาะความต้องการในตัวคนตรงหน้า โซลเอลย่นคิ้วมองเบสเทียสอย่างเคืองๆ เพราะแบบนี้ไงเค้าถึงพยายามหลบเลี่ยงเบสเทียสตลอด


“มีอะไรรึเปล่า ถ้าไม่มีพี่จะไปอาบน้ำ” โซลเอลมองเมินสีหน้าและแววตาของเบสเทียสก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่สนใจว่าเบสเทียสจะมีสีหน้าเป็นเช่นไร


ปึง

เบสเทียสมองตามประตูห้องน้ำที่ปิดอย่างกรุ่นโกรธ กี่ครั้งแล้วที่เค้าโดนอีกฝ่ายมองเมินเหมือนไม่มีตัวตน แต่แล้วสุดท้ายคนที่ไม่เคยยอมใครก็ต้องยอมลงให้กับคุณหมอร่างเล็กนี้ทุกที เบสเทียสถอดถอนหายใจก่อนจะเดินมานั่งบนเตียงขนาด 3 ฟุต ในห้องพักเล็กของคุณหมอ เบสเทียสทิ้งตัวลงหนุนหมอนที่มีกลิ่นที่ตนชอบ กลิ่นของโซลเอล


ซ่า

เสียงน้ำกระทบพื้นเป็นสัญญาณบอกว่าคุณหมอกำลังอาบน้ำ เบสเทียสหลับตาพลางนึกถึงเรือนร่างของคุณหมอภายใต้สายน้ำที่ไร้อาภรณ์ปกปิด ท้ายทอยขาวที่เค้ามักจะแอบเห็นเวลาเข้าไปกอดคุณหมอ หรือจะเป็นแผ่นหลังเรียบเนียน ไล่ต่ำลงมาอาจจะเป็นเอวคอดและ.............




“ไปได้ซะที” หลังจากอาบน้ำเสร็จโซลเอลเปิดประตูออกมาก็พบว่านอกจากเค้าแล้ว สมาชิกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างเบสเทียสก็หายไปแล้ว ใช้เวลาในการแต่งตัวไม่นานโซลเอลลงมาก็พบว่า ด้านหน้าห้องตรวจไคย์กับแทมป์กำลังออกมาจากห้องทำแผลพอดี


“จะให้พี่ตรวจเพิ่มไหมแทมป์” โซลเอลถามด้วยความเป็นห่วง โซลเอลรู้ดีว่ายังไงซะฮาวส์ก็คงต้องช่วยน้องๆ อยู่แล้ว เพราะในฝูงคนที่เปรียบเสมือนแม่ก็คือฮาวส์นี้แหละ แทมป์ยิ้มรับก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ


“ไม่ดีกว่าครับ พี่หมอผมว่าจะกลับไปนอนพักสักหน่อย” โซลเอลพยักหน้าก่อนจะหันไปมองไคย์ที่ยืนละล้าละลังอยู่ด้านหลังแทมป์


“ถ้ายังไงพี่จัดยาให้แล้วกัน ดูท่าคืนนี้จะปวดแผลแน่” แทมป์พยักหน้าขอบคุณโซลเอลก่อนจะเลิกคิ้วมอง ไอ้เด็กแสบที่เดินตามเค้ามานั่งลงข้างๆ เก้าอี้หน้าห้องตรวจ โซลเอลส่ายหัวยิ้มๆ ให้กับทั้งคู่ ก่อนจะเดินไปจัดยาให้แทมป์




โซลเอลมองแทมป์ที่เดินออกจากคลินิกพร้อมกับไคย์ที่เดินถือถุงยาตามหลังอย่างยิ้มๆ เห็นน้องๆ ไม่เป็นไรมากในฐานะ พี่ในฝูงก็สบายใจ โซลเอลเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ จวนจะเที่ยงแล้ว ไม่รู้ว่าคนไข้เมื่อเช้าเป็นยังไงบ้าง


คุณหมอร่างเล็กเดินเข้าห้องตรวจ มองฟาแฟงที่กำลังหลับบนเตียงด้วยสายตาสนใจ อีกฝ่ายเป็นโอเมก้าแน่นอนโซลเอลมั่นใจ ถึงแม้จมูกของโอเมก้าจะรับกลิ่นไม่ได้ดีเลิศเท่าพวกอัลฟ่า แต่โอเมก้าก็มีกลิ่นเฉพาะตัวเช่นเดียวกัน โซลเอลถอดสายให้เลือดออกเพราะใกล้จะหมดถุงแล้ว ใบหน้าหวานของคุณหมอถอดถอนหายใจ เค้าไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ที่เค้าแน่ใจคืออีกฝ่ายไม่ได้ถูกล่วงละเมิดทางเพศแน่นอน ซึ่งมันเป็นเรื่องที่มากสำหรับโอเมก้า


แกร๊ก

เสียงเปิดประตูห้องตรวจอย่างถือวิสาสะทำเอาคุณหมอหน้าหวานชักสีหน้า พอเห็นว่าใครเป็นคนเปิดเข้ามาก็ทำสีหน้าเหนื่อยใจก่อนจะเริ่มหันมาสนใจคนไข้ที่กำลังหลับเพราะฤทธิ์ยานอนหลับของเค้า เพราะต้องการให้อีกฝ่ายพักผ่อนอย่างเพียงพอ


“กินข้าว” เสียงของเบสเทียสที่เรียกร้องความสนใจของโซลเอล ไม่ได้ทำให้คุณหมอร่างเล็กสนใจ คิ้วเข้มขมวดมุ่น เบสเทียสอุตส่าห์ออกไปซื้อกับข้าวมาให้ แทนที่จะสนใจกลับ.........


“.............”


“กินข้าว” แล้วคิดว่าคนอย่างเบสเทียสจะยอมหรือ ยิ่งคุณหมอร่างเล็กปฏิเสธตัวเค้ามากเท่าไร เค้าก็จะยิ่งยัดเยียดตัวเองให้อีกฝ่ายมากขึ้นเท่านั้น โซลเอลไม่แม้แต่จะสนใจว่าเบสเทียสจะยืนขวางทางเข้าออกหรือไม่ สิ่งที่โซลเอลจะทำก็คือการไม่สนใจ


“...........”


“ถ้าไม่มากินข้าว กูจะเอาข้าวยัดปากไอ้คนที่นอนอยู่บนเตียงนั่น” โซลเอลหันมาถลึงตามองเบสเทียสอย่างหงุดหงิด สายตาของทั้งคู่สบกันอย่างไม่ยอมแพ้ สุดท้ายจรรยาบรรณแพทย์ของคุณหมอร่างเล็กก็ชนะ โซลเอลพยักหน้าก่อนจะเดินผ่านเบสเทียสไปด้านนอก นำไปทางข้างห้องทำแผล เลี้ยวเข้าไปทางห้องพักแพทย์ โดยมีเบสเทียสเดินตามหลังมาไม่ห่าง


ภายในห้องพักมีข้าวกล่องว่างอยู่แค่กล่องเดียว โซลเอลหันไปมองเบสเทียสที่เดินตามหลังมาอย่างแปลกใจ


“ข้าวนายละ?” เบสเทียสไม่ตอบแต่เดินไปทิ้งตัวนอนบนโซฟายาวสีครีมแทน โซลเอลถอนหายใจ ก่อนจะเริ่มทานข้าวที่เบสเทียสออกไปซื้อมาฝาก เบสเทียสลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคุณหมอหน้าหวานอย่างหลงใหล เพราะความหื่นในตัวทำให้เค้าต้องออกไปจัดการตัวเอง ก่อนจะออกไปซื้อข้าวร้านโปรดให้อีกฝ่าย


“แค่มองหน้าพี่มันอิ่มรึไง” โซลเอลหันมามองเบสเทียสที่นอนมองเค้าทานข้าวอย่างอึดอัด โซลเอลอึดอัดกับสายตาของเบสเทียสมาโดยตลอด ยิ่งอีกฝ่ายพยายามแสดงออกว่าต้องการเค้ามากแค่ไหน โซลเอลก็ยิ่งจะไม่สนใจอีกฝ่ายมากเท่านั้น


“ป้อนสิ” เบสเทียสลุกขึ้นนั่งมองโซลเอลอย่างมีความหวัง ต่างจากโซลเอลที่นอกจากทำหน้าติดรำคาญแล้วยังไม่สนใจคำพูดของคนตัวโตด้านหลังอีกด้วย


“ถ้าไม่หิวก็ตามใจ” โซลเอลรีบทานข้าว ต่างจากเบสเทียสที่ลุกขึ้นเดินลากเอาเก้าอี้อีกตัวมานั่งซ้อนหลังของโซลเอล ก่อนจะเอาคางเกยไหล่คุณหมอไว้แก้มของเบสเทียสเฉียดแก้มของโซลเอล ทำเอาโซลเอลนั่งตัวเกร็ง


“ก็ดีจะได้เป็นโรคกระเพาะตายซะ” เสียงเรียบๆ ของเบสเทียส ทำเอาคุณหมอที่มีจรรยาบรรณแพทย์สูงล้นอย่างโซลเอลถึงกับชะงัก ช้อนที่กำลังตักข้าวเข้าปากตัวเอง เปลี่ยนเป้าหมายไปทางปากของอีกคนที่กำลังเอาคางเกยไหล่เค้าอยู่


“จะกินไม่กิน?” โซลเอลเหลือบตามองด้านข้างตนพลางเอาช้อนจ่อปากของเบสเทียส คนโดนป้อนหัวเราะชอบใจในลำคอก่อนจะอ้าปากงับข้าวที่คุณหมอตัวเล็กป้อนให้อย่างอารมณ์ดี


“ทีหลังพี่ไม่ป้อนแล้วนะ” เสียงของโซลเอลห้วนสั้น จนเบสเทียสรับรู้ได้แล้วว่าเค้าชักจะกวนอารมณ์คุณหมอใจดีให้ขุ่นซะแล้ว แต่ทำไงได้ โซลเอลดันชอบผลักไสเค้าดีนัก เพราะงั้นถ้าเค้าไม่เรียกร้องความสนใจจากเจ้าตัวด้วยวิธีแบบนี้มีหรือ เค้าจะได้อยู่ในสายตาของคุณหมอหน้าหวานนี้กัน เบสเทียสครางรับในลำคอก่อนจะมองเสี้ยวหน้าด้านของของคุณหมอที่กำลังเคี้ยวข้าวอย่างพินิจ


โซลเอลเป็นโอเมก้า ใช่ อีกฝ่ายเป็นโอเมก้าที่เป็นถึงคุณหมอ ความสามารถด้านการรักษาของโซลเอลไม่เป็นสองรองใครในเมืองนี้ อีกฝ่ายมีผมสีเงินที่มักจะรวบไว้หลวมๆ นัยน์ตาสีเทาหม่น แถมยังมีริมฝีปากเล็กสีชมพูน่าจูบ ไม่สิ โซลเอลน่าจูบไปทั้งตัวเลยต่างหาก กว่าจะรู้ตัวเบสเทียสก็กดจมูกลงบนแก้มใสของคุณหมออย่างไม่รู้ตัวไปแล้ว


“ทำอะไร! ” เสียงของโซลเอลกดต่ำ พลางเหลือบมองเบสเทียสที่จ้องมองตน แต่พออีกฝ่ายพยายามจะยื่นหน้าเข้ามาเป็นโซลเอลที่หันหน้าหนีแแทน “พี่อิ่มแล้ว ถ้าจะกินต่อก็ตามสบาย”


ครืด

โซลเอลเลื่อนเก้าอี้ไปด้านข้างก่อนจะลุกไปเปิดตู้เย็นเล็กหยิบน้ำออกมาดื่ม เบสเทียสหรี่ตามองโซลเอลอย่างหงุดหงิด นอกจากอีกฝ่ายจะไม่สนใจเค้าแล้วยังทำเหมือนเค้าไม่มีตัวตนอีกแล้ว บานประตูห้องพักแพทย์ปิดลงแล้ว คุณหมอหน้าหวานก็หายไปแล้ว เบสเทียสลากสายตาจ้องมองกล่องข้าวอย่างเซ็งๆ


“ถือว่าจูบทางอ้อม...........” เบสเทียสหยิบช้อนของโซลเอลขึ้นมากินต่ออย่างไม่รังเกียจ





ในช่วงเย็นมีคนไข้เข้ามาภายในคลินิกบ้างประปราย เพราะโดยส่วนใหญ่แล้ว คนไข้ก็มักจะมาทำแผลจากการทะเลาะวิวาทกันอยู่แล้ว คนที่คอยมาเป็นลูกมือให้โซลเอลในตอนนี้คือเบสเทียส ใช่ ชายหนุ่มตัวโตหน้าตาไม่รับแขกที่กำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์จ่ายยา เบสเทียสทำงานดี เพราะงี้โซลเอลถึงไม่เคยไล่อีกฝ่ายออกจากคลินิกเลย


เคร้ง

เสียงของตกภายในห้องตรวจเรียกให้โซลเอลที่กำลังยืนมองเบสเทียสทำงานชะงักแล้วสาวเท้าเข้าไปภายในห้องอย่างรวดเร็ว หลังจากเปิดประตูเข้าไป เค้าถึงได้เห็นว่าคนไข้ของตน กำลังลุกขึ้นนั่งโดยที่ทำอุปกรณ์ของเค้าตกข้างเตียง


ฟาแฟงตื่นได้สักพักแล้ว แต่เพราะคอของตนแห้งเป็นผงจนแสบ ไอ้ครั้นจะลุกเพื่อเรียกใครสักคน ก็ดันปัดของตก และที่ตกใจคงเป็นร่างของคุณหมอร่างเล็กที่มีส่วนสูงเกือบเท่าเค้าเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน พอเห็นว่าเค้านั่งมองอยู่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินมายืนข้างเตียงของฟาแฟง ฟาแฟงมองคนมาให่ด้วยสายตางงงวย มองจากรอบห้องแล้วถ้าเค้าไม่ได้อยู่โรงพยาบาลก็คงเป็นคลินิก แต่ฟาแฟงคิดว่าเป็นอย่างหลังมากกว่า


“ผมเป็นหมอนะครับ ชื่อโซลเอล ลามิเอล ไม่ทราบว่าคุณ........” โซลเอลถามเสียงนุ่มพลางสำรวจใบหน้าของฟาแฟง อีกฝ่ายจัดได้ว่าเป็นโอเมก้าที่ค่อนไปทางสวย ผมสีดำที่ค่อนข้างยุ่งกับนัยน์ตาสีนิลที่ติดจะอ่อนล้า จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากอิ่ม รวมๆ แล้วฟาแฟงคงดึงดูดพวกอัลฟ่าไม่ใช่น้อย


“ฟะ.....ฟา...แฟง.....” พอได้ยินเสียงฟาแฟง โซลเอลยิ้มบางก่อนจะเดินไปรินน้ำใส่แก้วให้ฟาแฟง แล้วประคองฟาแฟงดื่มน้ำ


“ค่อยๆ .....นะครับ” โซลเอลลูบหลังฟาแฟง พลางค่อยๆ ช่วยอีกฝ่ายดื่มน้ำ ฟาแฟงรีบดื่มน้ำอย่างกระหาย ก่อนจะขอบคุณคุณหมอหน้าหวาน “คุณรู้ใช่ไหมครับว่าคุณละเมิดกฎทำให้คนอื่นเค้าเดือดร้อน” เสียงของโซลเอลเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย ฟาแฟงเม้มปากที่แตกยับอย่างเคร่งเครียด ใจจริงเค้าไม่ได้อยากละเมิดกฎแต่พวกมันต่างหากที่ทำให้เค้าไม่มีทางเลือก ฟาแฟงก้มหัวลงขอโทษโซลเอลอย่างรู้สึกผิด เค้ารู้ดีว่าเค้าโชคดีแค่ไหนแล้วที่คนต่างฝูงต่างเขตยอมสอดมือเข้ามาช่วยเค้า แม้จะแค่ช่วยรักษาแผลให้ก็เถอะ


“ผมรู้ครับ แต่ผมไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณเดือดร้อน.....” โซลเอลมองฟาแฟงด้วยสายตาสงสาร เค้าพอจะเข้าใจ ถึงแม้จะมีฝูงอยู่แต่ถ้าเป็นโอเมก้า โอกาสในการใช้ชีวิตก็ยังเสี่ยงอยู่ดี “ผมสัญญาครับว่าผมจะรีบออกไปจากเขตนี้ให้เร็วที่สุด จะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนเพิ่มแน่นอนครับ” โซลเอลโบกไม้โบกมือปฏิเสธ ทำเอาฟาแฟงมองอย่างแปลกใจ


“อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจครับ ตอนนี้ผู้นำฝูงของผมทราบเรื่องคุณแล้ว แล้วเค้าก็ต้องการพบคุณด้วย” ฟาแฟงขมวดคิ้วประมวลผลคำพูดของโซลเอลอย่างเคร่งเครียด


“หมายความว่าผมถูกช่วยโดยฝูงของผู้นำฝูงในเขตนี้หรอครับ?” พอโซลเอลพยักหน้ารับ ฟาแฟงถึงกับหน้าซีด นั่นหมายความว่าเค้าอาจจะถูกส่งตัวคืนให้กับพวกมัน แบบนี้ที่เค้าหนีออกมาได้ มันก็เสียเปล่านะเหรอ โซลเอลมองใบหน้าซีดเผือดของฟาแฟงแล้วเห็นใจ


“ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าทำไมคุณถึงหนีมา แต่ตอนนี้คุณควรพักรักษาตัวก่อนดีกว่าครับ” ฟาแฟงเงยหน้ามองโซลเอลอย่างซึ้งใจ ใจดี คุณหมอหน้าหวานคนนี้ใจดีมาก เค้าโชคดีแล้วที่อย่างน้อยคุณหมอคนนี้ก็ใจดีช่วยรักษาแผลให้เค้า แค่นี้เค้าก็ไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณอีกฝ่ายยังไงแล้ว ก่อนเค้าจะนึกขึ้นได้ว่าคนที่ไปเจอเค้าที่ป่าไม่น่าใช่คุณหมอ


“แล้วเด็กที่ช่วยผม....” ฟาแฟงจำได้รางๆ ว่าคนที่ช่วยเค้าออกมาจากป่าไม่น่าใช่คุณหมอหน้าหวาน แต่เป็นเด็กวัยรุ่นที่สูงกว่าเค้านิดหน่อยมั้ง


“อ๋อ เด็กคนนั้นชื่อไคย์ น้องในฝูงเราครับ ไม่ต้องห่วงหรอกครับตอนนี้เค้ายังไม่โดนทำโทษหนักนัก” ฟาแฟงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แววตาสีนิลฉายชัดถึงความรู้สึกผิด โซลเอลยิ้มบาง


“จริงๆ แล้วผมต้องแจ้งให้ผู้นำฝูงทราบถ้าคุณฟื้นแล้ว แต่ถ้าคุณอยากพักผ่อนผมก็ยังไม่แจ้งไปก็ได้นะครับ” ฟาแฟงส่ายหน้า


“ก็ได้ครับ” โซลเอลพยักหน้ารับ


“เอางี้ ก่อนเจอจ่าฝูงผม เดี๋ยวผมเช็ดตัวให้นะครับ ผมคิดว่าคุณคงใส่เสื้อผ้าผมได้ โอเคไหมครับ?” โซลเอลยิ้มบางเมื่อเห็นว่าฟาแฟงตกลงรับคำเค้า “ถ้างั้นรอผมสักครู่นะเดี๋ยวผมไปเตรียมของก่อน” โซลเอลมองฟาแฟงที่ก้มหน้ามองตักตัวอย่างเศร้าสร้อย แต่พอเดินออกมา ถึงได้เห็นว่าเบสเทียสยืนพิงกำแพงห้องตรวจอยู่ก่อนแล้ว


“จ่ายยาคนไข้หมดแล้วใช่ไหมเบส?” โซลเอลถามพลางเดินนำเบสเทียสมาชั้น 2 เบสเทียสเดินตามหลังคุณหมอร่างเล็กไปเงียบๆ


“จะให้บอกฮาวส์ให้ไหม” เบสเทียสถามพลางมองดูโซลเอลเดินวุ่นในห้องพักเล็กชั้น2 พลางเตรียมเสื้อผ้าให้คนข้างล่างสวม


“เดี๋ยวพี่บอก พี่ฮาวส์เอง” พอเตรียมเสื้อผ้าเสร็จโซลเอลก็มองหน้าเบสเทียสที่มองตนอยู่ก่อนแล้ว แววตาดื้อดึงนั้นทำให้โซลเอลเบือนหน้าหนี


“อะไรที่เกี่ยวกับฮาวส์ดูจะกระตือรือร้นดีนะ หึ” เบสเทียสเหยียดยิ้มสมเพช โซลเอลเม้มปากแน่น


“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปได้แล้ว ขอบใจมากที่มาช่วยพี่วันนี้” โซลเอลบอกเสียงเรียบ ก่อนจะเดินหนีเบสเทียสออกมาจากห้อง


“ทำไมไม่มองคนที่อยู่ตรงนี้บ้างโซล........”


ประโยคสุดท้ายของเบสเทียสทำเอาสีหน้าของโซลเอลนิ่งสนิท เค้าเองก็อยากจะถามคำถามนี้กับพี่ฮาวส์บ้างเหมือนกัน ว่าทำไมพี่ฮาวส์ถึงไม่มองเค้าบ้าง ทั้งๆ ที่ผ่านมาเค้าเองก็อยากให้พี่ฮาวส์มองเค้าบ้าง






เบสเทียสกัดฟันกรอด ก่อนจะเริ่มทำลายข้าวของที่อยู่ในห้องนี้ เสียงของตกแตกกระจาย ไม่ได้ทำให้คนที่ออกไปหันกลับมามองเลย ไม่เลย ไม่ว่าเค้าจะพยายามเรียกร้องความสนใจจากอีกฝ่ายมากแค่ไหน สุดท้ายคนที่อยู่ในสายของโซลเอลก็ไม่ใช่เค้า ไม่เคยเป็นเค้าเลย

หลังจากเบสเทียสระบายอารมณ์จนพอใจเค้าก็เดินลงมาจากชั้น2 ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อพบว่าโซลเอลวิ่งพรวดออกมาจากห้องตรวจอย่างร้อนรน เบสเทียสก้าวเท้าเข้าไปหาโซลเอลอย่างว่องไว


“เป็นอะไรโซล?” เบสเทียสถามเสียงร้อนรนตามอีกคน โซลเอลหันมามองเบสเทียสตื่นๆ


“ฟาแฟงหายตัวไปแล้ว!!!!! ”


************************************


บัตรประจำตัวประชาชนหมาป่า

sds

ชื่อ โซลเอล นามสกุลลามิเอล

อายุ 25 ปี

สถานะในฝูง เบต้า (ลูกฝูง)

เพศ ชาย (โอเมก้า)

วันเกิด 24 ธันวาคม

กรุ๊ปเลือด B

ส่วนสูง 172 ซม.

น้ำหนัก 58 กก.

สิ่งที่ชอบ รอยยิ้มของฮาวส์

สิ่งที่ไม่ชอบ ความรุนแรง

“คนที่พี่รักคือพี่ฮาวส์ไม่ใช่นาย!”

***************************************


สวัสดีค่ะรีดเดอร์ที่รักทุกคน ตอนนี้ไรท์ทยอยอัพให้ทันกับอีกเว็บเเล้วนะค่ะ ขอบคุณรีดเดอร์ที่ยังติดตามมานะค่ะ เเละก็ยินดีที่ได้รู้จักกับรีดเดอร์ใหม่ๆด้วยนะค่ะ 

สำหรับเรื่องนี้ตั้งใจมากๆค่ะ สัญญาว่าจะไม่ทิ้งกลางคัน จะดันมันจนจบค่ะ ชอบไม่ชอบยังไงติชมได้ค่ะ ถ้ามีคำผิดต้องอภัยด้วยนะค่ะ

สำหรับตอนนี้นั้นไรท์อยากเสนอมุมมองของคนที่มีแต่ให้ อาจจะดูบังคับไปนิด แต่ที่ทำนี้คือเเบบ เอ้อ ตั้งใจให้นะ ส่วนคนรับก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็บอกผ่านการกระทำนะว่า เอ้อ ก็ไม่อยากได้หรอกแค่รับพอเป็นพิธี ฮ่าๆ มันก็อาจจะหน่วงๆหน่อย นี้ผ่านมา 3 ตอนเเล้วตัวละครยังออกมาไม่ครบเลย ถถถถถถ 

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ 


ความคิดเห็น