LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 1 ฟาแฟงหมาป่าหลงฝูง

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 1 ฟาแฟงหมาป่าหลงฝูง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2561 16:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 1 ฟาแฟงหมาป่าหลงฝูง
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 1 ฟาแฟงหมาป่าหลงฝูง

sds


แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

สวบ สวบ สวบ

เสียงหอบหายใจของชายหนุ่มร่างเล็กที่กำลังวิ่งหนีอยู่ภายในป่าดังไปทั่วบริเวณป่าไม้ระหว่างรอยต่อของเขตปกครองที่5 กับ 3 พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้านับสิบที่กำลังไล่ตามชายหนุ่มร่างเล็กที่มีรอยเลือดเปื้อนเต็มไปทั่วตัว ชายหนุ่มร่างเล็กหันไปมองด้านหลังพบว่าพวกนั้นกำลังไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด เค้ากัดริมฝีปากฝืนร่างกายที่อ่อนแรงวิ่งตรงไปข้างหน้าลืมความเจ็บปวดที่ควรจะเป็นอย่างสิ้นเชิง ในช่วงความเป็นความตายใครจะมีกระจิตกระใจมาสนใจบาดแผลอีก ตอนนี้ที่เค้าทำได้คือวิ่ง วิ่ง แล้วก็วิ่งไปข้างหน้าเท่านั้น


“อีกนิดเดียว.....ฮึก”


เสียงหอบหายใจเพราะความเหนื่อยล้ากัดกินเค้ามานานกว่า 5 ชั่วโมงของการหลบหนีแล้ว อีกเพียงไม่กี่เมตรเค้าก็จะสามารถหลบหนีออกจากเขตปกครองของมันแล้ว หากเค้าออกจากเขตมันได้ ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไรข้างหน้า เค้าก็พร้อมจะยอมรับ ดีกว่าให้เค้าต้องกลับไปเผชิญหน้ากับพวกมันอีก


“ไปดักมัน!!!! ” เสียงของชายหนุ่มที่ดังไล่หลังมาทำเอาชายร่างเล็กถึงกับกัดฟันกรอด มันตามมาแล้ว


“บ้าเอ้ย!! ” ชายร่างเล็กกัดฟันวิ่งเร็วขึ้นแต่ทว่า


ตุ้บ

ดูเหมือนฟ้าจะไม่เข้าข้าง ชายร่างเล็กสะดุดกับรากไม้จนล้มลงกระแทกพื้น เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากผ่านทางรอยแยกของฟัน ก่อนเค้าจะรีบลุกขึ้นอย่างยากลำบาก กลืนก้อนเลือดที่จุกตรงคอลงอย่างรวดเร็วแล้วลุกขึ้นวิ่ง ไปทั้งๆ ที่สายตาเริ่มพร่ามัวไปด้วยคราบน้ำตา


“ฮึก......ต้องหนี...ให้ได้”


“เร็วเข้า!!! อย่าให้มันหนีออกไปได้!!!!! ”


ชายชกรรณ์เกือบ10คนที่วิ่งตามหลังมาเริ่มเร่งฝีเท้าตามคนที่เป็นจ่าฝูงสั่งการ ชายหนุ่มผมยาวสีเทาเข้มที่มัดเป็นหางม้ารวกๆ เร่งความเร็วฝีเท้าตามหลังลูกฝูงของตนอย่างคับแค้นใจ สายตาสีเทาจ้องมองแผ่นหลังชุ่มเลือดของชายร่างเล็กอย่างอาฆาต


“กล้าหนีกูงั้นหรอ!!!! กรร.......” เสียงคำรามด้วยความคับแค้นดังขึ้น ทำเอาลูกฝูงรีบเร่งฝีเท้าตามเร็วขึ้น ชายหนุ่มผู้เป็นจ่าฝูงกัดฟันกรอด หมัดทั้งสองข้างกำแน่นตามแรงอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสูง ขอเพียงเค้าจับมันได้ก่อนที่มันจะหนีออกจากอาณาเขตของเค้า เค้าจะทำให้มันได้รับรู้ว่าชีวิตของมันคือของเค้า ไม่ว่ามันจะพยายามหนีเค้ามากเท่าไร สุดท้ายมีเพียงแค่ความตายของเค้าเท่านั้นที่จะปลดปล่อยมันเป็นอิสระจากเค้าได้


สายตาของชายหนุ่มร่างเล็กเริ่มพร่ามั่ว หยดเลือดที่ไหลซึมลงมาตามหน้าผากไหลลงเข้าไปในตา ก่อนเค้าจะใช้มือที่สั่นเทาปาดมันออกอย่างไม่ไยดี ตรงนั้นอีกเพียงแค่ไม่กี่อึดใจ เค้าก็จะสามารถหลุดพ้นจากมันได้แล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น


ตุ้บ

กรร กรร กรร กรร

ชายหนุ่มร่างเล็กล้มลงหลังเส้นแบ่งเขตแดนสีแดง ก่อนจะหัวเราะแผ่วๆ หอบหายใจจนตัวโยน ให้กับพวกที่ตามมาด้านหลังอย่างท้าทาย เสียงขู่คำรามในคอดังอย่างต่อเนื่องของลูกฝูงที่ไล่ตามมา หยุดชะงักลงหลังเส้นแบ่งเขต โดยไม่มีใครกล้าก้าวล้ำเข้ามาหาเค้า เสียงหอนของจ่าฝูงทำให้ชายหนุ่มร่างเล็กที่นั่งหอบตัวโยนชาวาบ นัยน์ตาสีนิลสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวปนความคับแค้นใจ


“อาหู้วววววววววววววววววววววว!!!! ”


เสียงหอนของจ่าฝูงทำให้ลูกฝูงเริ่มหอนตามอย่างเกรี้ยวกราดตามผู้นำของตน ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสูงใหญ่ผลักลูกฝูงตัวเองกระเด็นออกไปคนละทิศละทางตามแรงอารมณ์ เสียงขู่คำรามด้วยความแค้นใจดังขึ้นในคอ พร้อมกับนัยน์ตาสีเทาที่แดงก่ำจ้องมองชายหนุ่มร่างเล็กที่นั่งหอบหายใจอยู่หลังเส้นแบ่งเขตแดนสีแดงอย่างวาวโรจน์


“ฟาแฟง........ กรอด.........” เสียงกัดฟันกรอดของจ่าฝูงทำให้ลูกฝูงบางคนถอยหลังคนละก้าวอย่างไม่รู้ตัว รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากจ่าฝูงอย่างน่าเกรงขาม ทำเอาคนที่อยู่บริเวณโดนรอบเผลอกลั้นหายใจ หรือแม้แต่ลูกฝูงบางคนถึงกับเข่าอ่อนล้มลงกับพื้น


“แฮ่ก.... หึ ...แค่ก...” ชายหนุ่มร่างเล็กเงยหน้าสบนัยน์ตาของอดีตจ่าฝูงอย่างไม่กลัวเกรง ทั้งๆ ที่หัวใจของตนเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกจนต้องใช้มือกุมหน้าอกซ้ายของตน แต่เพราะความคับแค้นใจที่มีทำให้เค้าต้องกดความหวาดกลัวลงไป มุมปากของตนยกยิ้มขึ้นอย่างถือดีราวกับว่าเค้าไม่กลัวเกรงคนตรงหน้า


“แก....จะไม่มี....แค่ก....วัน สมหวัง......แค่ก แค่ก....” แม้การพูดจะทำให้ตนต้องไอโขลกจนตัวโยน แต่เพื่อความสะใจ ชายหนุ่มร่างเล็กปาดทั้งน้ำลายและเลือด ก่อนจะค่อยๆ ตะเกียกตะกาย ออกจากบริเวณนั้นอย่างยากลำบาก


กรอด

เสียงฟันบนขยี้กันของชายหนุ่มร่างกำยำดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สายตาสีเทาวาวโรจน์จ้องมองชายหนุ่มร่างเล็กค่อยๆ ตะเกียกตะกายออกไปจากบริเวณสายตาเค้าทีละน้อยอย่างแค้นใจ


“ฟาแฟงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!! ” เสียงของชายหนุ่มตะโกนกร้าว ชายร่างเล็กผู้เป็นเจ้าของชื่อเงยสบนัยน์ตาสีเทาที่กำลังขุ่นมัวด้วยความกรุ่นโกรธอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะรีบซ่อนสายตานั้นไว้แล้วเปลี่ยนเป็นเฉยชาแทน ทั้งๆ ที่ร่างกายของตนกำลังสั่นระริกเพราะความกลัว


“ต่อให้มึงเหลือแต่วิญญาณ กูก็จะตามล่ามึง จนกว่ากูจะตาย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ” เสียงของจ่าฝูงตะโกนกร้าว ฟาแฟงสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะพยายามฝืนทนอาการหวาดกลัว ตะเกียกตะกายออกไปจากที่ตรงนี้ให้ได้อย่างเร่งรีบเท่าที่สภาพร่างกายของเค้าจะเอื้ออำนวย


“ต่อให้มึงหนีกูไปไกลแค่ไหน กูก็จะตามล่ามึง!!!! ”


“มึงเป็นของกูฟาแฟง!!!!! ”


“ของกู!!!!!!!!!!!!!!!! ”


“มึงได้ยินไหม มึงเป็นของกูฟาแฟง!!!!!!!!!!!!!!! ”




“บ้าเอ้ย!!! ” มันกำลังเป็นบ้า เสียงตะโกนไล่หลังตนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถ้อยคำขู่กรรโชกดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน ในใจของฟาแฟงกำลังสั่นกลัว เค้ารีบตะกายตัวลุกขึ้นจากพื้น หยดเลือดจากแขนและท้องไหลตามทางที่ตนก้าวเดิน นัยน์ตาพร่ามัวด้วยคราบน้ำตา ต่อให้เค้าทำเป็นเก่งแค่ไหน แต่เค้าก็เป็นเพียงแค่โอเมก้าจะให้เอาแรงจากที่ไหนมาสู้พวกมันกัน ดีแค่ไหนแล้วที่เค้าหนีพวกมันออกมาได้ แต่ต่อให้หนีออกมาได้เค้าจะมีชีวิตรึเปล่าเถอะ บาดแผลทั่วร่างของเค้ากำลังออกฤทธิ์ ตอนที่วิ่งหนีพวกมันเค้าไม่รู้สึกแม้แต่ความเจ็บปวด แต่พอจิตใจเริ่มคลายตัวลง ความเจ็บปวดก็เริ่มกัดกินเค้าทันที


“ฮึก......ขอร้อง.....อึก” เค้าเดินโงนเงนเข้ามาในป่าของเขตปกครองของใครสักคนที่อยู่ติดกับเขตปกครองของพวกมัน ไม่ใช่เค้าไม่รู้ว่าโทษของการลักลอบข้ามเขตมันร้ายแรงแค่ไหน แต่จะให้เค้าทำยังไง เค้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว พวกมันทำให้เค้าไม่มีทางเลือกเอง


ตุ้บ

ไม่ไหวแล้ว เค้าล้มตัวลงนอนกับพื้นดิน นัยน์ตาพร่ามัว ร่างกายเค้าไปต่อไม่ได้แล้ว เค้าแทบจะไม่หลงเหลือสติอยู่แล้ว มันเจ็บปวดตรงบาดแผลจนกลายเป็นชาดิกและยากเกินกว่าที่เค้าจะขยับตัวได้แล้ว เสียงหอน เสียงคำรามของพวกมันยังดังอยู่ไกลลิบๆ ดีแค่ไหนแล้วที่หนีพวกมันมาได้ ขอแค่เค้ายังไม่ตาย แค่ยังไม่ตาย สักวันเค้าจะต้องกลับไปแก้แค้นพวกมันให้ได้


“แฮ่ก......แค่ก.....” ความเจ็บปวดบริเวณท้องเริ่มรุนแรงขึ้นจนทำให้เค้าต้องขดตัวงอมือทั้งสองข้างกดลงบนปากแผลบนท้อง เสียงครางต่ำของเค้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในหัวของเค้ากำลังปวดจนแทบระเบิด ภาพคราบน้ำตาของผู้ให้กำเนิดยังเด่นชัด “พ่อ.....พวกมัน....ต้องชด...ใช้....ฮึก” เค้าพึมพำเบาๆ ก่อนที่หูจะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาทางนี้ ให้ตายสิเค้าหวังว่า จะมีคนมาช่วยเค้า ขอร้องละ เค้ายังไม่อยากตาย แรงฮึดเฮือกสุดท้ายของเค้าฝืนเปิดเปลือกตาถึงได้เห็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นกำลังเดินเข้ามาใกล้เค้า


“หื้อ???” เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาใกล้ทำให้ฟาแฟง พยายามผงกหัวมองดูผู้มาใหม่อย่างลำบาก นัยน์ตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง ก่อนที่อมยิ้มที่อยู่ในปากจะร่วงลงจากปาก เด็กหนุ่มวิ่งเข้ามาหาคนที่กำลังนอนจมกองเลือดอย่างเร่งรีบ


“มึง....ยังไม่ตายใช่ไหม? !! ” เสียงของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆ ประคองร่างที่กำลังหายใจรวยรินของฟาแฟงขึ้นมาถามอย่างตื่นตกใจ เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกลิ่นเลือดฉุนจมูกจนเค้าต้องเบ้หน้า เพ่งมองใบหน้าสวยที่กำลังพยายามฝืนมองเค้าอยู่


“กูชื่อไคย์นะเว้ย....มึงเป็นใครวะ......” ไคย์ขมวดคิ้วจ้องมองริมฝีปากที่แตกยับเหมือนอีกฝ่ายกำลังพูดอะไรสักอย่าง ไคย์ก้มลงเอาหูเงี่ยฟังอย่างตั้งใจ


“ช่วย...ด้วย...” ไคย์เบิกตากว้างก่อนจะมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างตกใจ


“เฮ้ย!!! อย่าเพิ่งหลับเว้ย!! ” ไคย์พยายามเอามือตบแก้มอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อเรียกสติ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะหมดสติไปแล้ว “ฉิบหายแล้ว!! แล้วกูจะทำไงเนี่ย!! โอ้ยยยย!! @$$%%%%^&^&%$#@” เสียงสถบของไคย์ดังยาวเหยียดก่อนที่ตัวเองจะเม้มปากจ้องมองใบหน้าขาวซีดของคนที่กำลังหายใจรวยรินอย่างน่าสงสาร


“ช่างแม่ง!!! ฮึบ” แม้ตัวของเค้าจะสูงกว่าคนที่กำลังจะตายนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะมีแรงมากพอจะอุ้มคนตรงหน้าได้ ไคย์ค่อยๆ พลิกตัวอีกฝ่ายให้พิงหลังของตน ก่อนจะแบกอีกคนขึ้นหลังอย่างทุลักทุเล ขนาดตัวของเค้าสูงกว่าอีกฝ่ายก็จริงแต่เค้าก็ไม่ได้มีแรงควายเหมือนคนในฝูง ทำให้สภาพเค้าตอนนี้ค่อนข้างทุลักทุเล


“นี้กูช่วยมึงคือดีแล้วใช่ไหมเนี่ย” เสียงบ่นของไคย์ดังกระปอดกระแปด แสงจากขอบฟ้าเริ่มส่องสว่าง ในอีกไม่กี่ชั่วโมงจะเริ่มเช้าแล้ว ถึงตอนนั้นคนคงจะพลุ่กพล่าน เค้าต้องรีบพาอีกฝ่ายไปถึงคลินิกให้ได้ก่อนที่จะเช้า แล้วหลังจากนั้นเค้าค่อยคิดหาวิธีลดโทษตัวเองทีหลัง แต่อย่างน้อยไอ้คนบนหลังเค้าก็ต้องมาช่วยเค้ารับโทษด้วย


“ลูกพี่เอากูตายแหง โอ้ยยยย!! ชีวิตของไอ้ไคย์” เสียงถอนหายใจของไคย์ดังยาว เค้าแค่ได้รับคำสั่งจากไอ้พี่แทมป์ให้เดินมาดูบริเวณเส้นแบ่งอาณาเขตของตนกับเขตที่ 5 เพราะฝูงที่อยู่แถวนี้ดันได้ยินเสียงหอนของพวกเขต 5 พร้อมกับกลิ่นเลือดจางๆ แล้วไอ้เหี้ยพี่แทมป์แม่งกำลังขึ้นชกกับพวกฝูงจากเขต 4 กรรมจะตกที่ใครถ้าไม่ใช่ไอ้ไคย์


“กูไม่น่ามาเลยแม่ม!! มึงอย่าเพิ่งตายนะเว้ย มารับกรรมพร้อมกูก่อนนะเว้ย! แม่ม” เสียงของไคย์บ่นไปตามทางก่อนจะเร่งฝีเท้าเมื่อพบว่าเริ่มเห็นบ้านคนบ้างแล้ว เค้าคงต้องใช้ทางอ้อมเพื่อไปให้ถึงคลินิกของโซลเอล อาจจะช้าแต่ดีกว่ามีคนจากฝูงอื่นเห็นเค้าช่วยคนนอกฝูงละวะ


“ทนนะเว้ยมึง อย่าเพิ่งตายนะเว้ย ฮึบ! ” ไคย์วิ่งอ้อมซิกแซกไปตามตรอกซอกซอยอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะขนาดตัวของเค้ากับคนที่อยู่บนหลัง ทำให้ระยะเวลานานกว่าที่เค้าคิด ก็ไคย์เป็นแค่เบต้านี้หว่าไม่ใช่พวกลูกพี่ที่เป็นอัลฟ่าจะได้มีพละกำลังล้นเหลือน่ะ นี้แบกมาจวนจะถึงได้ขนาดนี้ถือว่าเก่งแล้ว


“ไอ้ไคย์!!!!!!!!!!! ” เสียงตะโกนกร้าวดังลั่นข้างหน้าที่เป็นคลินิกปรากฏขึ้นให้ไคย์สะดุ้งเฮือก ชายหนุ่มผมดำที่มีรอยแผลฟกช้ำสวมแว่นกรอบดำ ยืนจังก้าอยู่หน้าคลินิก ไคย์เผลอกลั้นลมหายใจ เบรกเท้าจนตัวงอ เกือบทำคนอยู่บนหลังหล่นพื้นไหมละ


“โว้ย!!! กูตกใจไหมไอ้พี่แทมป์! ” ไคย์ยังไงก็ยังคงเป็นไคย์อยู่วันยังค่ำ ชักสีหน้าใส่แทมป์อย่างไม่กลัวตาย ถึงแม้จะตกใจแทบตายก็เถอะ แทมป์ถลึงตามองไอ้เด็กเกรียนนี้อย่างหงุดหงิด ก่อนจะเหลือบตาไปมองด้านหลังของไคย์ เส้นผมสีดำยาวที่มีทั้งเศษฝุ่น และกลิ่นเลือดคลุ้งนี้มันคืออะไร สายตาของแทมป์หรี่ลง ไคย์เริ่มกระสับกระส่ายก่อนจะค่อยๆ เดินก้าวเข้าไปหาคนที่มองตนด้วยสายตาจับผิดอย่างช้าๆ


“ข้างหลังมึงน่ะอะไร?” แม้จะลดระดับเสียงลงแต่ความห้วนสั้นและข่มขู่ในน้ำเสียงยังคงมีอยู่ ไคย์หลบสายตาของแทมป์ ก่อนจะเม้มปากแน่น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นข้างขมับ


“จะบอกพี่มันยังไงดีวะ...” เสียงพึมพำของไคย์ ทำเอาแทมป์เดินตรงเข้ามาก่อนกระชากเส้นผมที่อยู่บนไหล่ของไคย์อย่างแรง นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้างก่อนจะหันมามองหน้าไคย์อย่างตกใจ


“นี้มึง.......มึง......” เสียงแทมป์ขาดหาย ไคย์ก้มหน้าหลบความผิด ก่อนจะก้มหน้างึมงำ แทมป์กัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นอย่างหน้ากลัวก่อนจะตวาดไคย์ดังลั่น


“ไอ้ไคย์!!!! ใครให้มึงช่วยคนนอกฝูง!!!!!!!!!!!!! ” ไคย์เหมือนตัวลีบหดตัวเล็กลงก่อนจะเม้มปากแน่น


“กูก็ไม่อยากช่วยปะวะ..... แต่พี่มึง .....คนจะตายอยู่ต่อหน้านะเว้ย.....” ไคย์เม้มปากเผลอเงยหน้ามองแทมป์ อย่างหวาดๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น “แม่งขอความช่วยเหลืออะ....จะไม่ช่วยแม่งก็..........โว้ย!! ” ไคย์บ่นเบาๆ ก่อนจะโวยวายในตอนท้าย แทมป์ปล่อยมือก่อนจะเอามือนวดขมับ แล้วมองหน้าไคย์อย่างเครียดๆ


“มึงรู้ใช่ไหม ช่วยคนนอกฝูงมันผิดกฎน่ะห่ะ?” แม้น้ำเสียงจะอ่อนลงแต่นัยน์ตายังแข็งกร้าวดุดัน เส้นเลือดในสมองเเทมป์แทบแตก ไอ้เด็กนี้สร้างแต่เรื่องให้แทมป์เหลือเกิน ไคย์พยักหน้ารับเบาๆ แทมป์มองหน้าไคย์ก่อนจะถอนหายใจอย่างหงุดหงิด


“พี่แทมป์ ช่วยกูหน่อยนะ...นะครับ” เสียงของไคย์เกือบจะติดอ้อน ทำเอาแทมป์หรี่ตาอย่างอ่อนใจ มันก็เป็นซะแบบนี้ ใครที่ไหนแม่งจะไม่ใจอ่อน แม้แต่แทมป์เองก็เถอะ แทมป์เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างอับจนคำพูดที่จะมาต่อว่าไคย์


“ยังไงหัวหน้าก็รู้ กลิ่นเลือดคลุ้งขนาดนี้..........” แทมป์เอามือนวดขมับ ก่อนจะเหลือบมองไปทางด้านหลังเมื่อเห็นว่าใครเดินออกมาหน้าคลินิก สีหน้าของคนมาใหม่มองอย่างตื่นตกใจก่อนจะเดินเข้ามาทางพวกเค้าอย่างเร่งรีบเสื้อกาวน์สีขาวเด่นสะดุดตาทำให้หน้าของแทมป์นิ่งไปก่อนจะรีบบอกสถานการณ์ให้กับคนมาใหม่รู้อย่างคร่าวๆ


“พี่หมอ ช่วยไอ้คนที่อยู่บนหลังของไอ้ไคย์ก่อนได้ไหมพี่” โซลเอลขมวดคิ้วมองหน้าแทมป์ก่อนจะหันไปมองไคย์ที่ได้แต่ยิ้มแห้งๆให้ แล้วลากสายตาไปมองด้านหลัง ใบหน้าหวานหันมามองแทมป์อย่างแปลกใจ


“กลิ่นไม่คุ้นเลยแทมป์ แน่ใจหรอที่จะให้พี่ช่วยน่ะ?” แทมป์ขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองหน้าไคย์ที่มองเค้าอย่างอ้อนวอน แทมป์สบตากับโซลเอลก่อนจะพยักหน้าอย่างอ่อนใจ


“ผมรับผิดชอบเองพี่หมอ ช่วยมันเถอะนะพี่.....” โซลเอลพยักหน้าอย่างไม่ติดใจ ก่อนจะหันไปมองไคย์ ที่กำลังคลี่ยิ้มอย่างโล่งใจ


“เอาเค้าเข้าคลินิกเลยไคย์” ไคย์คลี่ยิ้มกว้างก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปภายในคลินิก พลางบอกงึมงำขอบคุณแทมป์ แทมป์ที่กำลังเดินตามไคย์เข้าไปชะงักก่อนจะมองโซลเอลอย่างเครียดๆ


“รู้ใช่ไหมว่าแทมป์กำลังทำผิดกฎน่ะ?” แทมป์พยักหน้าอย่างจำยอม จะให้แทมป์ทำยังไง ไอ้เด็กแสบนั่นเสือกทำหน้าแบบนั้น ไม่ให้ช่วยมันไงได้ หงุดหงิดตัวเองจริงๆ


“ครับพี่หมอ ผมรู้ ผมเตรียมใจไว้บ้างแล้ว........” โซลเอลถอนหายใจก่อนจะเดินผ่านแทมป์เข้าไปในคลินิกพร้อมกับประโยคสุดท้าย


“อย่าตามใจไคย์มากนักแทมป์ เรื่องบางอย่างแทมป์ต้องใจแข็งบ้าง”


“เฮ้อออออออออ” แทมป์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะมองแผ่นหลังบางของโซลเอลที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปในภายคลินิก “มันห้ามใจกันได้ที่ไหนละไอ้เรื่องแบบนี้น่ะ.........”

*********************************************


บัตรประจำตัวประชาชนหมาป่า

sds

** **

ชื่อ ฟาแฟง  นามสกุลไฮฟ์

อายุ 23 ปี

สถานะในฝูง โอเมก้า (อดีตฝูงเดิม)

เพศ ชาย (โอเมก้า)

วันเกิด 7 กรกฎาคม

กรุ๊ปเลือด O RH-

ส่วนสูง 170 ซม.

น้ำหนัก 60 กก.

สิ่งที่ชอบ ท้องฟ้า

สิ่งที่ไม่ชอบ ฟรอย (พี่ชายต่างมารดา)

“ฝูง? ครอบครัว? ไร้สาระ”


ความคิดเห็น