Bat Aunt ( ป้าแบท )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

I SAY EP.27 มุ้งมิ้งๆๆๆ

ชื่อตอน : I SAY EP.27 มุ้งมิ้งๆๆๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.1k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2561 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
I SAY EP.27 มุ้งมิ้งๆๆๆ
แบบอักษร

I SAY YOU CRAZY Sm18+

Author : Bat Aunt (ป้าแบท)

.

..

...

เมื่อเคลียร์กับเพื่อนเสร็จ มิโน่ และ ซังมิน รู้เรื่องที่เซนไปทำงานที่ว่าเลี้ยงเด็กและอารมณ์เหมือนเผลอมีอะไรกับเจ้านายอะไรประมาณนั้นโดยไม่ได้รู้ว่าจริงๆแล้วอูบินนั้นใช้คลิปที่ถ่ายไว้แบ็คเมลเขาเอาไว้ ทำให้เซนทนยอมมีอะไรกับอูบินและหนีจากอูบินไปไหนไม่ได้

" มึงอาาา..อย่าคิดมากดิ ยิ้มหน่อยยย~ " ซังมินพยายามเอ็นเตอร์เทรนเพื่อนที่นั่งทำหน้าเครียดตลอดคาบเช้าจนตอนนี้เที่ยงละเซนยังไม่หายซึมเครียดเลย

" เพราะมึงเลยไอ้มิโน่! ไอ้ปากหมา! "

" กูขอโทษนะมึง " มิโน่สะดุ้งเฮือกเมื่อโดนซังมินวีนใส่ ก่อนจะเอ่ยขอโทษเซนพร้อมกับตัก ไก่ที่อยู่ในจิมดักให้เพื่อเป็นการง้อกลายๆ

" เฮ้อออ อืมๆช่างมันเถอะ เครียดไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ " เซนพยักหน้ารับส่งๆ ก่อนจะตักข้าวเข้าปาก ไม่อยากเครียดแล้วแม่งปวดหัว ถ้าเผื่อเขาติดเอดส์ขึ้นมาจริงๆ การที่เขาเครียดตอนหลังแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้เอดส์ที่เขาอาจจะติดมาจากอูบินหายไปหรอก ถ้าอูบินบอกว่าป้องกันทุกครั้งแต่มันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ป่ะ? คนเรามันต้องมีพลาด มีลืมบ้างดิแถมไอ้แก่นั้นยังชอบคั่วหลายคนกว่าจะมาเจอเขาก็ผ่านอะไรมาบ้างก็ไม่รู้..เฮ้อออ ไหนบอกจะไม่เครียดไงวะ.. เซนพยายามปลงแล้วก็กินข้าวต่อ

.

.

.

.

.

" เออบอกไม่เครียดแต่มึงมาเหม่อแทน " ซังมินกรอกตามมองเซนที่นั่งท้าวคางมองออกไปนอกหน้าต่าง งานที่ครูสั่งก็ไม่ต้องทำมันแล้วมั้ง ซังมินละสายตาจากเซนหันไปมองจิกไอ้ตัวต้นเหตุ

" อะไร..มึงจะมองจิกกุทำไม มองไปก็ไม่ได้ทำให้ไอ้เซนมันหายเป็นแบบนี้หรอก แล้วกุก็ขอโทษมันแล้วด้วย " มิโน่ร่ายยาว รำคาญซังมินที่ชอบขี้จุกจิกชอบเอาเรื่องเก่ามาพูดทำตัวเหมือนผู้หญิงไม่เลิก ใครได้มันเป็นแฟนคงหนีผูกคอตายอ่ะ

" กูแค่มอง มึงก็ร่ายสะยาวเลย " ซังมินจิปากเลิกสนใจมิโน่แล้วหันไปจดงานบนกระดาษเอาไว้ให้เซนลอกดีกว่า ไม่ใช่ไรหรอกลายมือไอ้เชี่ยโน่มันอ่านไม่ออกไง เขียนแบบไม่ค่อยยกมืออ่ะ ไก่เขี่ยยังสวยกว่าลายมือมันเลย

" เฮ้ออออ " เซนถอนหายใจออกมาเบาๆ บอกจะเลิกคิดแม่งก็ อดไม่ได้จริงๆ โทรศัพท์ก็หน้าจอแตกใช้ไม่ได้ ตาก็ปวดเพราะร้องไห้หนักอีก เซนกำมือแน่นปานนี้ไอ้แก่โรคจิตอายุลุงแต่หน้าหล่อ..นิดนึงเออนั้นแหละ คงนั่งทำงานสะบายใจเฉิบละซิท่าเหอะ!

.

.

.

.

.

/@บริษัทxxx/

ก็อก ก็อก ก็อก

" เข้ามา " อูบินพูดบอกเลขาชเวขณะที่นั่งเซนเอกสารอยู่ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันสายตาไล่อ่านทุกตัวอักษรในหัวก็พลางคิดตามไปด้วย

" ซิมิแลคของคุณหนูฮันซลกับของท่านได้แล้วครับ " เลขาชเวถือถ้วยอาหารเที่ยงที่ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าๆแล้ว เนื่องจากอูบินทำงานเพลินไปหน่อยเจ้าตัวก็ยังไม่ได้ทานอะไรเหมือนกัน กว่าจะรู้ว่าตนลืมป้อนข้าวหลานก็ตอนที่เลขาชเวเข้ามาถามนั่นแหละว่าจะให้เตรียมซิมิเเลคของฮันซลไว้เลยมั้ย ลุงขอโทษนะฮันซล

" อืม คุณจัดการเลย " อูบินพูดทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ

" ครับ " เลขาชเวเอ่ยรับ ก่อนจะถือถ้วยซิมิแลคไปหาฮันซลที่นั่งในเปลวางพื้นมีขอบรั่วกั้นอยู่ เด็กน้อยนั่งแทะห่วงยางใสๆจนน้ำลายยืดหยดลงพื้น สงสันจะหิวมากแต่ไม่กล้าร้องเพราะกลัวจะกวนคุณลุงซินะ เด็กอะไรรู้ความจริงๆ

" คุณหนูมาทานข้าวกันเถอะครับ "

" แอะๆ แจ้บๆ " ฮันซลเมื่อได้ยินคำว่าข้าว ก็ทิ้งห่วงยางที่ใช้ระบายอาการคัดฟัน เด็กอ้วนคลานไปหาเลขาชเวที่ยืนอยู่นอกรั่วกั้นด้วยความเร็วจนเลขาชเวกลัวว่าฮันซลจะเข่าถลอกเข้าสักวัน

" อ้ามมมม " เลขาชเวค่อยๆตักซิมิแลคคำเล็กๆ ป้อนเด็กอ้วนที่ยืนเกาะรั้วกั้น ฮันซลอ้าปากรับอาหารขมุบขมับ

" แอ้ะๆ คริ! " เด็กน้อยร้องชอบใจใหญ่

" อร่อยใช่มั้ยครับ อร่อยก็ต้องทานเยอะๆนะครับ " เลขาชเวยิ้มพร้อมกับตักคำต่อป้อนฮันซล

เสียงหัวเราะพอใจของฮันซลดังจนทำให้อูบินต้องเงยหน้าจากงานขึ้นมามอง..อาาา..เหมือนฮิปโปกำลังกินอาหารเลย อูบินมองหลานชายที่อ้าปากกว้างรอรับซิมิแลค ฟันหน้าที่เริ่มโผล่ออกมาแล้วซี่นึงยิ่งทำให้ไอ้เด็กอ้วนเหมือนฮิปโปเข้าไปใหญ่

" อะ.อ่าว? ทำไมคุณหนูไม่ทานต่อล่ะครับ " เลขาชเวฉงน อยู่ดีๆคุณหนูตัวน้อย(?)ก็หยุดกินซะงั้น เลขาชเวเลยลองตักซิมิแลคไปจ่อปากฮันซล เด็กน้อยก็ส่ายหัวปฏิเสธไม่รับอาหาร เลขาชเวขมวดคิ้วมองตามสายตาฮันซล หืม..อยากให้คุณอูบินป้อนหรอเพราะตอนนี้ฮันซลมองอูบินที่กำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน..เอาแล้วซิเกิดปรากฎการณ์ลุงกับหลานจ้องตากัน

" แอ๊งงง!!! " นั่นไง..เด็กน้อยยืนมือกำแบๆไปทางอูบิน เหมือนทำมือเรียกให้เขาไปหา เห๊ย!นี่เขาเป็นลุงมันเลยนะเว้ย!กวักมือเรียกแบบนี้ใช่ได้ที่ไหน อูบินนิ่งไม่ขยับ

" แง้งงง!!! ยี่!!!บู้วๆ!! " ฮันซลยังไม่ลดความพยายาม ล่าสุดเด็กอ้วนพยายามปีนรั่วออกมาหาอูบิน อูบินตกใจรีบวิ่งไปหาฮันซลเมื่อฮันซลทำท่าว่าจะล้วงลงจากรั่ว

" แอ้ะๆๆ คึคึ " งื้อออ คุมลุงหลงกลซลแย้ววว ซลไม่ล่วงหยอกกก

" ไอ้เด็กอ้วน กล้าแกล้งชั้นหรอหืม? " อูบินกัดฟันฟาดลงก้นฮันซลเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะยืนมือไปขอถ้วยซิมิแลคกับเลขาชเว

" ครับ? " เลขาชเวทำหน้างง แล้วก็ส่งถ้วยซิมิแลคให้อูบินอย่างงๆ

" ทำยังไง " 

" ครับ? " เลขาชเวยังคงงงอยู่

" ชั้นถามว่าป้อนยังไง " อูบินขมวดคิ้วพูดบอกกับเลขาชเวอีกครั้ง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นจ้องเลขาชเวที่ยืนทำหน้างงอยู่ อูบินจิ๊ปากไม่ได้ดั่งใจ คือมันก็ยังไงดีละ..มันก็แบบเขินนะเว้ย คนอายุเท่านี้แล้วยังป้อนข้าวเด็กไม่เป็นน่ะ อูบินก้มมองไอ้อ้วงที่นั่งน้ำลายไหลมองถ้วยซิมิแลคที่อยู่ในมืออูบิน ก่อนจะหันกลับมามองคุมลุงด้วยสายตาอ้อนๆ

' คุมลุง..งื้อออซลหิวๆ' ฮันซลพยายามส่งกระแจจิตผ่านสายตาอ้อนๆบอกอูบิน  เด็กน้อยซบหน้าลงกับอกอูบิน ( ตอนนี้ฮันซลนั่งตักอูบินอยู่ )  ก่อนจะยืนมือกำๆแบๆไปทางถ้วยซิมิแลค

" เร็วๆซิเลขาชเว ยืนงงอยู่ได้!อยากโดนหักเงินเดือนแบบงงๆดูมั้ย!!!! "

" อ้อ! เอ่อครับๆ!! .." เลขาชเวแทบหลุดออกจากความงงงวยไม่ทัน

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้สนะจ้ะเด็กๆ!!

ลุงแกก็อยากมีโมเม้นน่ารักๆกับหลานบ้าง


ดิสอิสจิมดัก

แทงคิวอากู๋จ้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น