ฟาเนียร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ทางเดียวกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ทางเดียวกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2561 02:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ทางเดียวกัน
แบบอักษร

ตอนที่ 2 ทางเดียวกัน

ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว อภิญญาอยากจะไปส่งแก้วกาญจน์ที่หอหรือบ้าน เธออยากรู้จักแก้วกาญจน์ให้มากกว่านี้ เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันถึงรู้สึกอย่างนั้น แต่พอเธอแอบเหลียวมองแก้วกาญจน์ทีไร หัวใจของเธอก็สั่นไหวทุกที


"พี่อรคะ ให้แก้วกาญจน์เข้ามาหามิ้นในห้องหน่อยค่ะ มิ้นมีเอกสารจะให้กลับไปอ่านนะค่ะ"


"ได้ค่ะคุณมิ้น"


เลขาคนสวยของอภิญญาวางสายแล้ว ก็รอให้อภิญญากลับมาจากห้องน้ำแล้วค่อยบอก เธอเป็นเลขาอยู่ที่นี่มาหลายปี ก็มีวันนี้แหละที่เธอได้เห็นอภิญญายิ้มบ่อยแล้วก็อารมณ์ดีที่สุด


"น้องแก้วใสจ๊ะ คุณมิ้นให้เข้าไปหาในห้อง"


"มีอะไรหรือเปล่าคะพี่อร แก้วทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ"


แก้วกษญจน์เธอเริ่มกลัวแล้วว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอกลัวถูกต่อว่าเป็นที่สุด ทุกๆทุกอย่างที่เธอทำจึงระวังให้มากที่สุด


"ไม่ได้ทำอะไรผิดจ๊ะ คุณมิ้นจะให้เอาเอกสารกลับไปอ่านที่บ้าน รีบเข้าไปเถอะอย่าให้คุณมิ้นรอนาน"


"ค่ะพี่อร"


แก้วกาญจน์เดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องอภิญญา แล้วก็ยืนทำใจแปบหนึ่ง ก่อนที่เอจะเคาะประตูห้อง แล้วก็เดินเข้าไปหาอภิญญา


"คุณมิ้นมีอะไรจะให้แก้วทำหรอคะ"


"พี่บอกให้เรียกว่าพี่ไง อย่างนี้จะฝึกงานผ่านไหมเนี่ยฮึ..."


อภิญญานั่งจ้องมองแก้วกาญจน์ด้วยความตั้งใจ แก้วกาญจน์ถ้าดูเผลินๆก็จะเหมือนผู้หญิง ที่ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด แต่พอเธอได้ตั้งใจมองถ้าไม่มีเจ้าแว่นสวมอยู่ เธอคิดว่าแก้วกาญจน์เป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่งเลยก็ว่าได้


".................."


"อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิคะ พี่ล้อเล่น"


"พี่แค่อยากจะถามว่าบ้านเราอยู่แถวไหน ตอนนี้พักที่หอหรือที่บ้าน"


"ที่หอกับเพื่อนค่ะ"


"บ้านพี่อยู่ท้ายซอยที่หอพักแก้วใสอยู่ เป็นทางผ่านพี่กลับบ้านพอดี เอาเป็นว่ากลับพร้อมพี่แล้วกันนะ"


แก้วกาญจน์เธอรู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันที และเธอก็คิดไปว่าคงไม่เหมาะสมแน่ๆ ถ้าหากว่าเธอกลับพร้อมกับเจ้านายอย่างนั้น เธอกลัวว่าคนอื่นจะมองเธอไม่ดี


"ไม่เป็นไรค่ะ แก้วบอกเพื่อนไว้แล้วให้มารับ"


"ปฎิเสธน้ำใจผู้ใหญ่อย่างนี้ไม่น่ารักนะคะ คนไทยก็ต้องมีน้ำใจต่อกันไม่ใช่หรอ แล้วอีกอย่างเพื่อนเราก็ไม่ต้องขับรถกลับไปกลับมาด้วย"


"เออ...คือว่า...."


อภิญญาเธอก็พออ่านความคิดแก้งกาญจน์ออก ว่าแก้วกาญจน์กำลังคิดไปไกลแล้วก็เกรงใจเธอ แม้แต่ตอนเที่ยงที่เธอฝากพนักงานซื้อน้ำมาให้ แล้วเธอเอาให้แก้วกาญจน์ เจ้าตัวก็ยังเอาเงินออกมาจ่ายให้เธอ เพราะเธอไม่ได้บอกว่าจะเลี้ยงน้ำ


"อย่าคิดมากอย่าคิดเยอะ ไม่มีใครว่าอะไรหรอก อ๊ะนี่เอาไปอ่าน แล้วพรุ่งนี้พี่จะทดสอบใหม่"


"เออ...ค่ะ...ค่ะ..."


แก้วกาญจน์เธอได้ยินคำว่าทดสอบอีก หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาทันที แล้วก็หยิบแฟ้มเอกสารออกจากห้องไป อภิญญาเธอก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ แล้วก็คิดไปถึงเหตุการณ์ตอนบ่ายเหมือนกัน ที่เธอได้หอมแก้มแก้วกาญจน์แล้วก็เกือบจะ ได้สัมผัสปากอวบอิ่มของแก้วกาญจน์แล้ว ถ้าหากว่าเลขาของเธอไม่เข้ามาขัดอีกซะก่อน


ดวงฤดียืนรอแก้วกาญจน์อยู่ที่หน้าหอ พอเห็นแก้วกาญจน์ลงมาจากรถเก๋งคนงาม เธอก็อดที่จะแซวเพื่อนสาวไม่ได้


"ไปฝึกงานวันแรกก็มีคนมาส่งซะแล้ว อย่างนี้ต่อไปตาคงไม่มีความหมายแล้วม้างง"


"ก็พี่มิ้นบ้านอยู่ท้ายซอยหอเรา พี่มิ้นก็เลยให้แก้วกลับด้วย"


"ใช่หรือเปล่าาาา เมื่อกี้ตาเห็นนะ พี่มิ้นอะไรของแก้วเนี่ย มองตาหวานให้แก้วด้วยน้าาา"


"มาตาหวานอะไรกัน แก้วไม่เห็อะไรเลย ไม่คุยด้วยแล๊ว.."


"เดี๋ยวสิจะไปไหน แล้วพรุ่งนี้พี่มิ้นรับไปทำงานด้วยไหมอ่ะ"


"จะไปรู้ได้ไงเล่าตา พี่มิ้นไม่ได้บอกอะไร แก้วก็ต้องไปเองสิ"


"ก็ไม่แน่น้าาา คืนนี้อาจจะโทรมาก็ได้ น้องแก้วใสคะพรุ่งนี้ตอนเช้า ไปทำงานพร้อมพี่นะคะ"


"ตกลงค่ะพี่มิ้น แก้วยืนรอที่เดิมที่พี่มิ้นมาส่งนะคะ"


"ไม่คุยกับตาแล้ว แกล้งแก้วอีกแล้วแก้วจะโทรไปฟ้องคุณลุงคุณป้า"


"โอ๋ๆไม่แกล้งแล้ว รีบขึ้นห้องกันดีกว่านะ"


ดวงฤดีต้องรีบง้อแก้วกาญจน์ทันที แล้วก็อดที่จะยิ้มกับความน่ารักของแก้วกาญจน์ไม่ได้ เธอทั้งสองสนิทกันมากเปรียมเสมือนพี่น้องกันเลยก็ว่าได้ ทั้งสองคนจึงคอยช่วยเหลือกันและกันมาตลอด


20:35 น


อภิญญานั่งดูเบอร์โทรศัพท์ของแก้วกาญจน์ ว่าจะโทรไปหรือไม่โทรดี เธอกลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้าตัว แต่เธออยากจะรับแก้วกาญจน์ไปทำงานพร้อมกัน


"เป็นอะไรคะคุณหนู พี่เห็นคุณหนูนั่งมองโทรศัพท์นานแล้วนะคะ"


สาวใช้ของอภิญญาถามเมื่ิอเอานมมาให้อภิญญา ก็เลยสงสัยว่ามีอะไรหรือเปล่า


"ก็มิ้นไม่กล้าโทรไปหาเขานี่คะพี่ส้มโอ"


"ใครหรอคะที่ว่าไม่กล้าโทร คุณหนูทำอย่างนี้เหมือนกับตกหลุมรักเขาเลยนะคะ"


"ก็ประมาณนั้นแหละคะ"


"หง่อออ...จริงหรอคะ พี่อยากเห็นแล้วสิคะ ว่าใครที่ทำให้คุณหนูของพี่ กล้าเปิดใจอีกครั้ง"


ตั้งแต่ที่อภิญญาอกหักเมื่อห้าปีที่แล้ว อภิญญาก็ไม่เคยเปิดใจให้กับใครอีกเลย พอมาวันนี้ได้ยินว่าอภิญญาเปิดใจ ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาด้วย


"เขาไม่เหมือนใคร วันนี้มิ้นพึ่งได้เจอเขาวันแรก เขาดูเป็นคนซื่อๆไม่มีพิษภัยอะไร แต่เวลาเขายิ้มทีหนึ่งนะพี่ส้มโอ โคตรน่าร้ากกกกเลยอ่ะ"


อภิญญายกหมอนขึ้นมากัดเบาๆ เพราะตัวเองรู้สึกเขินที่คิดถึงภาพ เวลาที่แก้วกาญจน์ยิ้มหรือว่าหัวเราะ


"พี่อยากจะเห็นหน้าแล้วสิคะ แต่คุณหนูอย่าพึ่งไว้ใจนะคะ น้ำนิ่งไหลลึกสมัยนี้มีเยอะ"


"เขาเป็นเด็กฝึกงานที่บริษัทนะพี่ส้มโอ เขาพักอยู่หอที่หน้าปากซอยนี้เองค่ะ"


"แหม่ๆๆคุณหนูกินเด็กหรอคะ กินเด็กเขาว่าเป็นอัมตะนะคะ"


"ใครอยากกินละพี่ส้มโอ ก็มันชอบเองนี่นา"


"ถ้าชอบขนาดนี้ก็โทรไปหาเขาเลยสิคะ"


"ไม่กล้านะสิคะ มิ้นว่าจะชวนให้เขาไปทำงานพร้อมกัน แต่กลัวเขาปฎิเสธ"


"ไม่ลองไม่รู้คะคุณหนู โทรเลยค่ะ คุณหนูก็อ้างร้อยแปดเหตุผลไปสิคะ รับรองว่าเขาต้องยอมไปกับเราแน่นอนค่ะ"


"จริงหรอคะพี่ส้มโอ"


"จริงสิคะ โทรเลยค่ะ"


"ก็ได้ค่ะ"


อภิญญาจับโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็กดเบอร์โทรออกโทรไปหาแก้วกาญจน์ทันที ซึ่งดวงฤดีนั่งดูทีวีอยู่ เห็นเบอร์แปลกโทรเข้ามาเครื่องแก้วกาญจน์ เธอก็เลยรับแทนแล้วก็จะบอกว่าให้โทรมาใหม่


"ฮัลโหลค่า..."


"นี่เบอร์เองนะคะน้องแก้วใส พี่จะโทรมาบอกว่า พรุ่งนี้ไปทำงานพร้อมพี่นะคะ พี่จะไปรับที่หน้าหอนะคะ"


"เออคือ..."


"ไม่ต้องปฎิเสธพี่นะคะ เราไปทางเดียวกันอยู่แล้ว น้องแก้วใสก็จะได้ไม่เปลืองค่ารถด้วย แล้วเพื่อนน้องแก้วใสจะไม่ได้ขับรถกลับไปกลับมา"


"เออคือ..."


"แต่ถ้าน้องแก้วใสไม่สบายใจ เดี๋ยวพี่เก็บค่าน้ำมันตอนสิ้นเดือนก็ได้นะคะ ตกลงไปกับพี่นะคะพรุ่งนี้ พี่จะรอที่หน้าหอนะคะ"


"เออคือ..."


"ไม่มีอะไรแล้วค่ะ ฝันดีนะคะ"


ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...


"เชื่อเขาเลยจริงๆแฮะ ไม่เปิดโอกาสให้ตอบเลยสักคำ"


ดวงฤดีกำลังงงกับสิ่งที่อภิญญาพูดอยู่เมื่อสักครู่ แล้วแก้วกาญจน์ก็อาบน้ำเสร็จ เดินอแกมาจากห้องน้ำพอดี


"ใครโทรมาหรอตา"


"ให้ทายว่าใครโทรมา"


"คุณพ่อคุณแม่"


"ไม่ใช่.."


"คุณลุงคุณป้า"


"ไม่ใช่.."


"ถ้าอย่างนั้นแก้วก็ไม่รู้แล้วแหละ ตาก็รู้ว่านอกจากนี้แล้ว ก็ไม่เคยมีใครโทรมา"


"พี่มิ้น...."


"ฮึ..."


แก้วกาญจน์อึ้งไปเลยทันที ไม่รู้ว่าอภิญญาโทรมาหาเธอทำไม เพราะตอนนี้เป็นเวลานอกของการฝึกงานแล้ว


"คุณมิ้น...คุณมิ้นโทรมาทำไมหรอตา"


"ก็โทรมา...บอกให้สาวแถวนี้ ไปทำงานพร้อมกันพี่มิ้นเขาจะมารับเอง"


"จะ...จริงหรอตา"


"ก็จริงนะสิ โทรกลับไปถามไหมละจ๊ะ เมื่อกี้นะเขาโทรมาก็อ้างร้อยแปดเหตุผลเลยนะ ตาจะบอกว่าแก้วอาบน้ำอยู่ ก็ยังพูดไม่ทันเลย พูดเสร็จเขาก็วางไปเลย"


"..........."


แก้วกาญจน์เธอก็ยังงงไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมต้องมารับเธอไปทำงานพร้อมกันด้วย


"ฟังจากน้ำเสียงเมื่อกี้....เหมือนพี่มิ้นเนี่ย กำลังจะจีบเพื่อนตาเลยน้าาาา.."


"จีบอะไรกันละตา แก้วกับคุณมิ้นพึ่งเจอกันวันเดียวเองนะ"


"ไม่คุยด้วยแล้ว"


"เขินหรอคะคุณแก้วกาญจน์ฮ่าๆๆๆๆ...แก้มแดงเชียว"


"ใครแก้มแดงเล๊าตา ไม่คุยด้วยแล้วแก้วจะนอน"


แก้วกาญจน์รีบไปที่เตียงนอน แล้วเธอก็เอาผ้าห่มคลุมโปงทันที ดวงฤดีเธอก็ตามมาที่เตียงแล้วก็พยายามดึงผ้าห่มออก เพราะแก้วกาญจน์ออกอากาาให้เธอเห็น เพราะปกติแล้วแก้วกาญจน์ไม่เคยมีอาการอย่างนี้ให้เห็น


"อย่าพึ่งนอนซี้แก้ว มาตอบตาเดี๋ยวนี้เลย เขินแก้มแดงทำไม"


"อื้อ...ไม่ได้ แก้วจะนอนแล้ว ไปปิดไฟเลย"


"ไม่เขินก็คุยกับตาก่อนสิ"


"ไม่เอาแก้วจะนอน ถ้าตายังไม่เลิกแกล้งแก้ว แก้วจะงอนจริงๆนะ"


แก้วกาญจน์ดึงผ้าห่มลง แล้วก็ทำแก้มป่องใส่ดวงฤดี ว่าเธอจะงอนแล้วน้าแต่เธอแค่อยากแกล้งดวงฤดีเท่านั้น


"ไม่แกล้งก็ได้ ไปปิดไฟนอนดีกว่า เพราะพรุ่งนี้พี่มิ้นนนน...จะมารับ"


"ตาหวาน...!!..."


"อะไรหรอค้าาา...คุณแก้วกาญจน์"


"ตาแกล้งแก้ว..."


"ฮ่าๆๆๆๆ"


ดวงฤดีขำแก้วกาญจน์แล้วเธอก็รีบปิดไฟ ก่อนที่เธอจะรีบกลับไปที่เตียง แล้วก็แทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม ก่อนที่เธอจะกอดแก้วกาญจน์ แล้วทั้งคู่หยอกล้อกัน เมื่อดวงฤดีจั๊กจี้ที่เอวของแก้วกาญจน์ ก่อนที่ทั้งคู่จะหยอกล้อเล่นกันเหนื่อย แล้วก็ค่อยหลับกันไปด้วยความง่วง


.

.

.

.

จบตอน

ความคิดเห็น