YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 22.2]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส,you're my fav person

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 111

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2561 12:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 22.2]
แบบอักษร

คนโปรด 22.2

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนสายๆ ข้างเตียงว่างเปล่าแต่มีรอยยับนิดๆบ่งบอกว่าเมื่อคืนมีคนนอนข้างผม

ผมลุกออกจากเตียงไปล้างหน่าแปรงฟันและทำธุระตอนเช้าในห้องน้ำ จากนั้นก็ออกไปเปลี่ยนชุดออกกำลังกายอีกห้องหนึ่ง

วันนี้ผมจะเข้ายิมไปออกกำลังกายหลังจากที่ห่างหายไปนาน เริ่มรู้สึกว่ากล้ามลีบลงหน่อยๆ(คิดไปเอง) เมื่อผมออกจากห้องนอนมาก็เจอลุคนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ของต่างประเทศอยู่ที่ห้องนั่งเล่น มันทักทายผมยิ้มๆแล้วถามว่าจะไหน

"ไปยิม ไม่ได้ออกกำลังกายมาหลายวันละ"

"หุ่นก็ดีอยู่แล้วนี่"

"มันยังไม่พอ กูอยากกล้ามใหญ่มากกว่านี้"ผมแสยะยิ้มออกมาเมื่อเห็นมันชะงักไปนิดๆ

ถ้าผมฟิตกล้ามมากว่านี้อีกหน่อย รับรองว่าผมล่ำกว่ามันแน่ และมันคงจะไม่ชอบใจนัก

"ทานอาหารสักนิดก่อนออกไปก็แล้วกัน"ผมพยักหน้ารับเพราะรู้สึกหิว แต่คงทานไม่เยอะเดี๋ยวไปออกกำลังกายแล้วจุก

"มึงยังไม่กิน?"ผมถามเมื่อเห็นมันนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกัน

"ยัง"มันส่ายหน้ายืนยันคำพูด

"สายแล้วเนี่ยนะ?"ปกติลุคเป็นคนที่ตรงเวลามาก คนระเบียบจัดอย่างมันตารางชีวิตแทบจะตรงเป๊ะๆเลยทีเดียว

"พี่รอทานพร้อมมิทตี้"ผมชะงักมีดที่กำลังจะหั่นไก่อบ เหลือบสายตามองมันนิดๆแต่สีหน้ามันคือเรียบเฉยมาก ผมก็ไม่พูดอะไรอีกก้มหน้าก้มตาทานอาหารของผมเงียบๆ

หลังจากนั้นผมก็ออกมายิม เล่นเครื่องออกกำลังกายอยู่หลายชั่วโมงก็พอใจ จึงไปอาบน้ำแล้วจะแวะไปหาไอ้ตี๋ก่อน เงียบหายไปเลยตั้งแต่เมื่อคืน สงสัยสลบคาเตียงไปแล้วมั้ง

ระหว่างทางผมรู้สึกหิวข้าวขึ้นมาอีกรอบ เลยแวะห้างที่เป็นทางผ่านหาอะไรกินก่อน อย่างท่บอกว่าผมไม่ชอบทานข้าวคนเดียวอ่ะนะ แต่บางทีเพื่อนก็คงไม่ว่างไปไหนมาไหนกับเราได้ตลอดป่ะวะ ผมก็ต้องหัดพึ่งพาตัวเองบ้าง

ผมตัดสินใจเดินเข้าร้านภัตตาคารอาหารจีนระดับกลางที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากประตูทางเข้าเพราะขี้เกียจเดินหา จังหวะที่กำลังจะเดินเข้าไปในร้านก็เกิดสตอร์รี่ดั่งละครหลังข่าวเมื่อมีอีกคนเดินเข้าร้านพร้อมผมและเราชนกัน ผมรีบคว้าจับตัวคนที่กำลังจะล้มลงตามสัญชาตญาณของตัวเอง  เราเผลอจ้องตากันประมาณห้าวินาทีได้

"ปริม"ผมเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆเมื่อเห็นหน้าว่าคือใคร ปริมสะดุ้งเหมือนเพิ่งได้สติ

"เอ่อ สวัสดีค่ะพี่สมิธ...บังเอิญจังเลยนะคะ"เธอกว่าวทักทายผมแล้วค่อยๆพยุงตัวเองยืนให้มั่นคง

"อืม บังเอิญมากๆ แล้วนี่จะเข้าร้านนี้เหรอ?"ผมชี้ไปที่ร้านอาหารที่กำลังจะเข้าไปทาน

"ก็...ใช่ค่ะ"

"เหมือนกันเลย ปริมมาทานกับใครครับ"

"...ปริมมาคนเดียวค่ะ"

"พี่ก็มาคนเดียว ไปทานด้วยกันไหม?"ผมชวนเธออย่างเป็นกันเอง ปริมเม้มปากนิดๆก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

ผมเดินนำปริมเข้ามาในร้าน รู้สึกพอใจที่ภายในไม่ได้เสียงดังโช้งเช้งอย่างที่คาดไว้ เมื่อถึงโต๊ะเราก็สั่งอาหารคนละ2-3อย่าง ระหว่างที่รออาหารผมก็ชวนปริมคุยบ้างและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดข้อความหาทั้งไอ้ดีและไอ้เซนท์ว่าจะไปหาพวกมัน เมื่อผมวางโทรศัพท์ปริมก็เอ่ยถามขึ้น

"พี่สมิธบล็อคไลน์ปริมเหรอคะ?"ผมขมวดคิ้วกำลังจะปฏิเสธออกไปแต่ก็นึกได้ว่าก่อนหน้านี้ไอ้หัวทองทำอะไรกับโทรศัพท์ผมไปบ้าง แต่ผมก็ไม่ค่อยเดือดร้อนเท่าไหร่เพราะช่วงนี้ผมติดเกมส์ สาวๆที่คุยกับผมทางำลน์ไม่ได้ก็ทักแชทไอจีผมมาแทน แต่ผมไม่ค่อยได้ไปเปิดอ่านไง

"โทรศัพท์พี่มีปัญหานิดหน่อย ปริมทักไอจีพี่มาแทนก็แล้วกัน"ผมบอกยิ้มๆไม่ติดขัด

"ปริมทักไปหลายวันแล้ว แต่พี่สมิธก็ยังไม่ตอบสักที"ปริมเอ่ยทั้งใบหน้าเศร้าๆทำให้ผมสะอึกจนเกือบแก้ตัวไม่ออก

"มันอาจจะไม่แจ้งเตือน เดี๋ยวพี่เข้าไปดูให้นะคะ"ผมขยิบตาข้างหนึ่งแล้วฉีกยิ้มให้เธอ ปริมหน้าแดงซับสีเลือดขึ้นมาทันที

ผมชวนเธอคุยเรื่องอื่นไม่กี่คำอาหารที่สั่งไว้ก็ทยอยมาเสิร์ฟ อยู่ต่อหน้าผู้หญิงผมจะกินค่อนข้างมีมารยาทออกไปทางผู้ดีเหมือนไอ้ลุคเลยแหละ แต่พออยู่ต่อหน้ามันหรือเพื่อนผมก็จะแสดงความสถุนและตระกละของตัวเองออกมาย่างไม่ปิดบังไว้สักนิด

หลังจากทานอาหารเสร็จผมก็อาสาไปส่งปริมที่หอพักเมื่อรู้ว่าเธอไม่มีรถ

"ขอบคุณนะคะพี่สมิธ"ปริมหันมายกมือไหว้ผมก่อนจะลงจากรถ

"ด้วยความยินดีครับ"

ผมใช้เวลาเดินทางจากหอปริมไปคอนโดไอ้ดีประมาณหนึ่งชั่วโมงเพราะรถโคตรติด...ก็วันอาทิตย์นี่เนอะ

พอเข้าไปเห็นสภาพไอ้เซนท์ในห้องไอ้ดี...สภาพอย่างกับศพ ส่วนไอ้ดีหน้าตาสดใสเปล่งปลั่งเพราะปล่อยน้ำจนเบาตัว

"โดนไปกี่ยกล่ะมึง"ผมแสยะยิ้มสะใจใส่ไอ้ตี๋ เลยโดนมันแยกเขี้ยวใส่โถมตัวมาบีบคอผมอย่างไม่เจียมสังขาร พอถูกผมถีบตกโซฟาก็ร้องงอแงน่ะสิครับ

"ไอ้เหี้ยสมิธ มึงจำไว้เลยนะ!เมื่อคืนยังไม่ทันชำระความวันนี้ก็มาทำกูเจ็บอีก ฮึก"อ่า มีเด็กร้องแล้วครับ

"มึงทำกูก่อนนะตี๋ จะโทษกูไม่ได้"ผมก็ยักไหล่ใส่มันอย่างไม่สำนึก ไอ้ดีที่เดินออกจากห้องนอนเห็นเมียนั่งร้องไห้อยู่ข้างโซฟาก็เดินไปอุ้มมันขึ้นมานั่งโซฟาดีๆ แต่ก็ไม่ได้ด่าผมหรอกครับ มันชินกับภาพแบบนี้แล้ว

"มึงแม่ง! กูโกรธแล้ว ฮือ"จากนั้นก็ร้องไห้ซบอกผัวไม่หยุด

"มึงทำมันหนักไปนะ ถึงได้งอแงขนาดนี้"ผมบ่น พลางต่อเกมเข้ากับทีวีจอใหญ่

​​

"มึงก็ไม่น่าไปซ้ำมัน"ไอ้ดีพูดหน้าตายพร้อมยกมือลูบหัวปลอบเมียไปด้วย

"เหอะๆกูเสือกผิดอีก"ผมเบ้ปากใส่พวกมันนิดๆ นี่กูยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะ(?)

"กูพามันไปนอนก่อน เดี๋ยวออกมาเล่นด้วย"ไอ้ดีบอกพลางอุ้มไอ้ตี๋ที่สะอื้นจนเกือบหลับขึ้น

"เออๆรีบมานะมึง ไม่ใช่มัวไปกกกันอยู่"ผมโบกมือไล่มัน แล้วกดเลือกเกมไว้รอ

ผมนั่งเล่นเกมกับไอ้ดีที่ห้องมันจนถึงตอนเย็น ไอ้เซนท์ก็ตื่นความงอแงจากสิบลดเหลือห้าตามประสามันเหมืนเดิม

อ้อ ผมโดนไอ้ตี๋งอนด้วย มันไม่ยอมคุยกับผมเลยล่ะครับ แต่พอผมไปซื้อไอติมแท่งละห้าสิบบาทมาให้กินนี่พูดกับกูเหมือนลืมงอนอ่ะครับ

"แดกข้าวที่ไหนอ่า กูหิวแล้ว"ปากว่างไม่ได้เลย ไม่พูดก็แดก มีอยู่สองอย่าง

"พวกมึงไปหาแดกกันเลยนะ กูต้องกลับละ"ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ใกล้ถึงเวลาที่มันนัดแล้วครับ

"มึงจะไปไหน?...อ้อ กูรู้ละ"ไอ้เซนท์หรี่ตามองผมอย่างมีเลศนัย

"รู้ดีนักเหรอสาสส เป็นขี้ไคลบนตัวกูหรือไง?"ผมรัดคอไอ้ตี๋แน่นอย่างกวนตีน โดนมันร้องโวยวายไปตามระเบียบ

"กูรู้ละกัน มึงจะรีบกลับไปหาผัว"มันกอดอกเชิดหน้าใส่ผมอย่างคนที่เหนือกว่า ไอ้ดีหันมาเลิกคิ้วถามผมเหมือนแปลกใจที่ไอ้เซนท์พูดแบบนี้

"เรื่องมันยาววว"ผมลากเสียงอย่างขี้เกียจเล่า

"กูรู้นานแล้ว แต่ไม่คิดว่าป่องจะรู้"ไอ้ดีไขความกระจ่าง

"อ้าว/ห๊า"ผมกับไอ้เซนท์อุทานออกมาพร้อมกัน

"มึงรู้เรื่องมันแล้วไม่เห็นบอกกูอ่ะ"ไอ้ตี๋โวยขึ้นก่อนเป็นคนแรก

"ก็มันเป็นเรื่องส่วนตัว ดีไม่อยากยุ่ง"

"มึงรู้ได้ไงอ่ะ"ผมถามหน้างง

"กูไม่ได้รู้เรื่องมึงกับเขาเป็นมายังไง แต่สังเกตว่ามีคนคอยตามดูแลมึงอยู่ตลอด เลยพอเดาๆได้บ้าง"

"อ้อ"ฉลาดสมเป็นนักศึกษาอันดับหนึ่งของคณะ

"แต่มันไม่ได้เป็นผัวกูหรอกนะ"ผมเอ่ยบอกเพื่อนไป ไอ้เหี้ยตี๋เบ้ปากทันที

"รอยเต็มคอมึงขนาดนั้น มึงจะบอกว่าเขาเป็นเมียมึงอ๋อ"

"ไม่เยอะเท่ามึงหรอกสัส...แล้วก็ไม่ได้เป็นทั้งผัวทั้งเมียกูด้วย"ผมเถียงไอ้เหี้ยตี๋คืนอย่างไม่ยอม

"จ้าๆเชื่อมากเลย"เห็นหน้มมันละหมั่นไใเลยบีบแก้มป่องๆมันแรงๆจนไอ้ตี๋กำลังจะร้องอีกรอบ

"พอๆ"ผัวมันห้ามทัพ

"มึงดูมัน!/มันวอนโดน!"ผมกับไอ้ตี๋เถียงขึ้นพร้อมกัน จากนั้นก็ทะเลาะกันอีกสักพักถึงเข้าโหมดแยกย้าย

"แล้วมึงขอม๊ายังเรื่องไปอังกฤษ"ผมถามก่อนจะเตรียมตัวกลับ

"ขอละๆ แล้วไอ้ทศล่ะไปมะ?"

"ไม่รู้ ช่วงนี้ติดเมียฉิบหาย กูขี้เกียจไปเป็นก้างพวกมัน"

"ว่าแต่มัน มึงก็ติดเหมือนกันแหละไม่ค่อยไปแดกข้าวกับกู"ไอ้เซนท์พองลมจนแก้มป่องน่าบีบจริงๆ

"มันติดกูเหอะ!มาไทยทีกูกระดิกตัวไปไหนได้ซะที่ไหนล่ะ"ผมบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดโดยไม่ปิดบังเพื่อนอีก

"โว้ๆมีคนเอาเสือสมิธอยู่ว่ะ เฮียนี่แน่จริงๆ"ไอ้เซนท์ตบมือแปะๆอย่างพอใจ

"เหี้ยน่ะสิ!"

"ไปๆรีบไปก่อนเขาจะมาลากคอมึงถึงที่"ไอ้ดีไล่ผมเหมือนเป็นห่วงสวัสดิภาพร่างกายกู

"จิ๊!เออไปละ"

+++++++++++

ผมอยู่อังกฤษแล้ว! หลังจากที่ไม่ได้กลับมาหลายปีก็รู้สึกคิดถึงบรรยายกาศอยู่นิดหน่อยแต่ไม่มาก(ปกติไม่ได้ออกไปไหนอยู่แล้ว)

ผมมาถึงอังกฤษตั้งแต่เมื่อวาน และเดินทางต่อมาถึงเมืองZที่ตั้งสโมสรVVและมีนัดการแข่งขันซึ่งก็คือวันนี้ ผมและเพื่อนๆกำลังจะเดินเข้าไปในสเตเดี้ยมด้วยความตื่นเต้น เหล่าผู้คนที่เดินเข้าออกกันอย่างขวักไขว่เพราะเป็นการเจอกันของคู่ปรับตลอดกาล

นัดที่สโมสรGGเป็นเจ้าบ้านผมไม่ได้มาดูเพราะติดสอบ แต่วันนี้ยังไงก็จะไม่พลาดเพราะผมจะมาให้กำลังใจโรเวลของผม

"ไอ้เหี้ยเคลมึงซื้ออะไรมาแดกนักหนาเนี่ย"ไม่ถามอย่างเดียวแต่ผมตกหัวไอ้เหี้ยเควินไปด้วย

"ไอ้สัส!ก็น้ำกับป็อปคอร์นมาเผื่อให้พวกมึงแดกด้วยไง"มันยกเท้าถีบผมเพื่อเอาคืน ผมไม่ได้ตอบโต้มันกลับเพราะคนเยอะและเราไม่ควรมาแสดงนิสัยเสียๆต่อหน้าสาธารณะชนเกินไปนัก

ลืมบอกไป!ว่าทริปดูบอลครั้งนี้ประกอบไปด้วยกระผมนายสมิธสุดหล่อ ไอ้ตี๋เซนท์ ไอ้ดี ไอ้เควิน(เพื่อนร่วมสาขา)และไอ้เต๋อ(เพื่อนร่วมสาขา) ส่วนไอ้ทศไม่มาเพราะไอ้น้องรันต์ไม่สบาย จบข่าว.

"ไหนๆเอาตั๋วออกมาดูดิ๊ ที่นั่งเราอยู่โซนไหน"ไอ้ตี๋หันไปถามผัว ไอ้ดีเป็นคนนำทางไปเพราะเคยมาแล้ว

สนามที่นี่ใหญ่มากไม่แพ้เมืองGgของสโมสรGGเลย

เมื่อเดินมาถึงที่นั่งของตัวเองแล้วมองลงไปที่สนาม วิวดีใช้ได้เลย ผมเพิ่งเคยได้มาดูบอลสดๆที่สนามแบบนี้ครั้งแรก รู้สึกตื่นเต้นชะมัด

ไม่นานเกินรอเหล่านักเตะก็เดินลงสนาม มีพิธีเปิดตัวบลาๆหลายอย่าง จากนั้นจึงเริ่มการแข่งขันขึ้น

ผมตะโกนร้องเชียร์เหล่านักเตะทีมโปรดอย่างเมามันส์ ทุกครั้งที่ทีมGGได้ประตูลุงคนข้างๆก็ลุกขึ้นเฮก่อนผมซะอีก

เกมหมดเวลาและจบด้วยสกอร์4-3 ทีมGGเป็นฝ่ายชนะไปในนัดนี้

"โรเวลฟอร์มดีขึ้นเยอะเลย สงสัยอาการบาดเจ็บจะดีขึ้นแล้วจริงๆ"ไอ้เต๋อวิเคราะห์ขึ้นขณะที่เรากำลังจะลุกออกจากที่นั่ง

"ใช่ๆ แต่ฟอร์มโจเอลดูตกไปหน่อย ปีนี้จะได้แชมป์รึเปล่าก็ไม่รู้"ไอ้เซนท์ก็พูดสัมทับขึ้นอีกคน

"รอดูกันต่อไป"ผมว่าบ้าง แต่จังหวะที่สายตามองลงไปยังสนาม ผมสะดุดตาที่คนๆหนึ่งกำลังยืนคุยกับโค้ชของทีมGGอยู่

ผมสีทองบลอนด์ที่มัดรวบตึง รูปร่างสูงใหญ่ภายใต้โค๊ทตัวยาวขนสัตว์ ใบหน้าที่มีรอยยิ้มดูเป็นมิตรอยู่เสมอ

นั่นมัน...ลูคัสไม่ใช่เหรอ?

"กูได้ยินข่าวมาว่าสโมสรGGเพิ่งเปลี่ยนมือเจ้าของสโมสรเมื่อเร็วๆนี้ว่ะ"ไอ้เควินพูดขึ้น ทำให้ผมหันกลับมาสนใจพวกมันอีกครั้ง

"ห๊า!จริงเหรอวะ!?"ไอ้เต๋ออุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"อืม กูก็ได้ข่าวว่าซื้อหุ้นไปเหยียบพันล้านปอนด์เลยนะ"ไอ้ดีว่าบ้าง กูว่าน่าจะมีเค้าความจริงบ้างแล้วล่ะ แต่ผมก็ยังไม่เชื่อเท่าไหร่อยู่ดี

"รอฟังข่าวอีกทีดีกว่า"ผมว่าพร้อมหันกลับไปมองสนามที่เดิมก็ไม่เห็นมันแล้ว

พวกผมกลับที่พักในเมืองZ จากนั้นก็ไปเดินเที่ยวเล่นตามสถาปัตยกรรมต่างๆในเมืองนี้ ตกเย็นก็ไปทานดินเนอร์ที่ร้านอาหารชื่อดังของเมือง

พวกเรามีแพลนจะกลับเมืองไทยวันพรุ่งนี้เพราะจะได้กลับไปเรียนทันวันจันทร์(วันนี้วันเสาร์)

ขณะที่เรากำลังจะเดินกลับที่พัก ผมได้เดินผ่านจัตุรัสของเมือง หน้าตึกอะไรสักอย่างมีการติดจอLEDขนาดยักษ์กำลังฉายข่าวด้านกีฬา

ผมจะไม่ตกใจเลยถ้าไม่ใช่ข่าวการเปลี่ยนมือเจ้าของสโมสรGGอย่างที่เพื่อนว่าไว้เมื่อตอนกลางวัน และเจ้าของคนใหม่นั่นไม่ใช่ ลูคัส ฮาล์น

แต่ความจริง คือลูคัสเป็นเจ้าของสโมสรGGอย่างเป็นทางการแล้ว

ผมช็อคจนพูดไม่ออก ไม่คิดว่ามันจะทำจริงๆ

"นี่ไงๆที่กูบอก ใช่จริงๆด้วย"ไอ้เควินชี้ไปที่หน้าจอ

"โห ต้องรวยขนาดไหนวะถึงซื้อได้เนี่ย"ไอ้เต๋ออ้าปากค้างกับมูลค่าหุ้นสโมสรที่ลูคัสซื้อไป

"เหมือนลูคัสคนนี้จะทำธุรกิจหลายอย่างเลยนะ แล้วก็เป็นนักลงทุนตัวฉกาจที่เก่งมากๆเลย กูเคยอ่านข่าวเจอว่าเขาทำเงินจากการเทขายหุ้นได้หลายพันล้านในเวลาไม่กี่ชั่วโมง"ไอ้เซนท์ลูบคางนึก

"มึงแน่ใจนะ?"ผมถามเพื่อนอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก ผมรู้ว่าลูคัสพอมีฐานะอยู่บ้างอ่ะนะ แต่ไม่คิดว่ามันจะมากขนาดนี้ และไม่คิดว่ามันจะเก่งอะไรขนาดนั้นด้วย(ไม่ค่อยได้ตามข่าว)

"กูจำได้แม่นเลย!ทั้งหล่อและเก่งขนาดนี้จะมีอยู่สักกี่คนกัน"

"เออ กูก็เคยได้ยิน"ไอ้ดีพยักหน้ายืนยัน

"เจ๋งเป็นบ้า กูอยากรวยได้สักครึ่งของเขา แล้วซื้อสโมสรไว้ดูเล่นสักสองสามทีม"ไอ้เต๋อทำหน้าเพ้อฝัน

"เหอะๆ ฝันยาวๆไปถึงชาติหน้าเถอะสัส ไม่สิ...อีกสิบชาติมึงก็ยังต้องฝันต่อไป"ไอ้เคลตบหัวไอ้เต๋อเรียกสติ

"ไอ้ห่า กูเกลียดมึง"

"กูรักมึงตายล่ะ"

Rrr Rrr  ขณะที่พวกมันกำลังเถียงกันอยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมากดรับโดยที่เพื่อนก็ไม่ได้หันมาสนใจ

"ว่า?"

(มาหาหน่อย)เสียงทุ้มน่าฟังดังขึ้น

"ไม่"ปากผมเอ่ยปฏิเสธออกไปอย่างไม่ต้องคิด

(หรือจะให้พี่ไปหาเอง?)

"ไม่ต้องมา!"ผมเผลอขึ้นเสียงนิดหน่อยจึงทำให้เพื่อนหันมามอง จึงลดระดับเสียงลงแล้วทำสัญญาณให้เพื่อนรู้ว่าจะเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์

(ทำไมไม่ให้ไป ซุกใครไว้?)เสียงมันเข้มขึ้นนิดๆแต่ยังไม่ถึงขนาดน่ากลัว

"อย่ามาหาเรื่องนะ กูมีเพื่อนนอกกลุ่มมาด้วย"ผมบอกออกไปอย่างหงุดหงิด ถ้ามันมาก็ฉิบหายดิ มีแค่ไอ้เซนท์กับไอ้ดีผมไม่อะไรหรอกเพราะพวกมันรู้เรื่องแล้ว แต่ไอ้เคลกับไอ้เต๋อผมขี้เกียจพูดมากมาย ผมไม่สนิทใจที่จะเล่าเรื่องพรรค์นั้นให้ฟังสักเท่าไหร่

(งั้นออกมาหาพี่)

"ที่ไหน?"

(พี่จะให้คนไปรับ รออยู่ที่พักนั่นแหละ)

"ไม่ได้อยู่ที่พัก อยู่โซนbจัตุรัสเมือง"ผมบอกเพราะขี้เกียจเดินย้อนไปย้อนมา รออยู่นี่แล้วไล่เพื่อนกลับน่าจะง่ายกว่า

(โอเค ไม่เกินสิบนาที)มันพูดจบผมก็กดวางสายโดยไม่ได้ร่ำลาอะไรอีก

"พวกมึงกลับไปก่อนเลยนะ กูมีธุระต้องไปทำต่อ"เมื่อเดินกลับไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่ ผมก็หาข้ออ้างไล่พวกมันทันที

"มึงจะไปไหนอ่ะ"ไอ้เซนท์เสือกอย่างไม่ต้องสงสัย

"ก็ธุระไง"

"มึงมาดูบอล จะมีธุระอะไรที่นี่"ไอ้ตั๋หนั่ตามองจับ มานึกฉลาดอะไรเอาตอนนี้วะ

"กูมีละกัน ไปๆกลับได้ละ"ผมดันหลังไล่พวกมันกลับไป ทุกคนก็พากันร่ำลาผมพอเป็นพิธี แต่ไอ้เหี้ยตี๋ดูเหมือนจะไม่ยอมร่ำลา ผมเลยยกนิ้วกลางให้มันไปหนึ่งนิ้ว มันเลยชูกลับมาให้สองข้างแล้วสะบัดหน้าเดินจากไป

รถมาผมในสิบนาทีเป๊ะ และจอดส่งให้ที่หน้าคลับหรูแห่งหนึ่งของเมือง

โยที่รออยู่หน้าคลับเป็นคนมาเปิดประตูรถให้ผม ยอกตรงๆว่าไม่ค่อยอยากให้ทำให้เท่าไหร่ เดี๋ยวจะเคยตัวจนง่อยแดกไม่อยากทำอะไรเอง

โยนำทางผมเข้ามาในคลับ มันเป็นคลับหรูๆหน่อย ภายในร้านเน้นความหรูหราถูกใจพวกเศรษฐีทั้งหลาย ไฟด้านในจะออกโทนสีส้มมัวๆหน่อยและมีเพลงสบายๆเปิดคลออยู่เข้ากับบรรยากาศอย่างลงตัว อีกโต๊ะนั่งดื่มแบ่งเป็นสัดส่วนคนละเรื่องกับคลับทั่วไปที่เมืองไทย คนไม่เยอะมากแต่นั่งเต็มทุกโต๊ะ เสียงไม่ดังแต่ก็ไม่ได้เงียบอะไร ถือว่าดีใช้ได้เลย

โยนำผมไปหยุดอยู่ที่โต๊ะในมุมหนึ่ง ที่นั่งเป็นโซฟาหนังแบบวงกลม(แต่เปิดช่องให้เดินเข้าได้)ล้อมรอบโต๊ะเอาไว้

บนโซฟามีผู้ชายสามคนนั่งอยู่ คนแรกคือไอ้หัวทองที่บีบบังคับผมออกมา คนถัดไปเป็นคนคุ้นเคยที่ผมรู้จักดี ซึ่งนั่นก็คือเกรย์ คนสุดท้ายผมไม่รู้จัก ผมสีน้ำตาลแซมทอง ดวงตาสีฟ้า หน้าตาออกเหมือนชาวอิตาเลี่ยน ตัวสูงพอๆกับลูคัสแต่น่าจะล่ำกว่า บรรยากาศรอบตัวผู้ชายคนนี้ดูไม่ปกติ

ดูน่ากลัว...อย่างกับพวกมาเฟียเลย

"ไงเกรย์"ผมเอ่ยทักเกรย์ก่อนโดยข้ามหัวอีกคนไป

"ไงสมิธ นั่งลงก่อนสิ"เกรโย์บกมือทักทายแล้วชี้ให้ผมนั่งข้างไอ้จอมเผด็จการ ผมก็ไม่อยากจะนั่งหรอก แต่อีกด้านเป็นผู้ชายท่าทางน่ากลัวคนนั้น...ใครมันจะไปกล้านั่งตรงนั้นฟระ

ผมจึงจำใจต้องนั่งข้างลูคัสแทน

"มิทตี้ นั่นเพื่อนพี่"ลูคัสพยักหน้ไปทางผู้ชายน่ากลัวคนนั้น

"สวัสดีครับ สมิธครับ"ต่อหน้าคนๆนี้ สมบัติผู้ดีอันน้อยนิดของผมถูกขุดมาใช้ทุกอย่าง

"สวัสดี ผมคาลว์ดิโอ เรียกดิโอก็ได้"เขายื่นมือมาด้านหน้า ผมลังเลนิดหน่อยแต่ก็ยื่นมือไปจับตอบอย่างเกร็งๆ

"ฮ่าๆๆ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้สมิธ"เกรย์หลุดหัวเราะเสียงดังกับท่าทางไม่เป็นตัวของตัวเองของผม

"กลัวอะไร?"ไอ้บ้าลุคถามอย่างไม่เข้าใจ

"เปล่า...เพราะมึงนั่นแหละ!"ผมทำอะไรไม่ถูกเลยเหวี่ยงมันซะเลย

"หึๆ ไม่ต้องกลัวผมหรอก ถ้าคุณไม่กลัวคนที่นั่งข้างคุณ ผมก็ไม่มีอะไรให้คุณกลัว"ดิโอพูดขึ้นแล้วจิบไวน์ด้วยท่าทางสบายๆ

"ใช่ๆ คนที่นั่งข้างสมิธน่ากลัวที่สุดแล้ว"เกรย์พยักหน้ายืนยันคำพูดดิโอ ผมหันไปมองไอ้คนที่เพื่อนมันพูดถึง มันยิ้มให้ผมบางๆแล้วยื่นมือมายีศีรษะผมเบาๆ

"ดูบอลวันนี้สนุกไหม?" ผมพยักหน้า และนึกถึงเรื่องช็อคที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้ได้ ขึงเอ่ยถามมันออกไป

"มึงซื้อสโมสรGGจริงเหรอ"

"ใช่! ซื้อให้มิทตี้ไง"

"..."ยิ่งพอได้ยินมันยืนยันแบบนี้ผมยิ่งพูดไม่ออก แต่ก็รู้สึกดีใจมากๆอย่างบอกไม่ถูก

"ตามที่ตกลงกันไว้ พี่ทำตามสัญญาแล้ว มิทตี้ก็ต้องทำตามสัญญาบ้าง"มันยิ้มแล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น สมองผมนึกไปถึงเหตุการณ์ไม่ถึงสัปดาห์ก่อน

'แล้วถ้าพี่ซื้อสโมสรGGให้ มิทตี้จะรู้สึกยังไง?'

'คงรู้สึกดีใจมากจนพูดไม่ออก จะกระโดดจูบมึงหลายๆทีแล้วยอมทุกอย่างเลย ฮ่าๆๆ'

กูอยากตบปากมึงเลยทีจริงๆสมิธ ไอ้ควายเอ้ย!!!

"ตอนนั้นกูไม่ได้คิดจริงจัง"ผมติบมันเสียงเบา

"ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้นสิ"

"เอ๊ะ!แล้วมึงจะให้กูทำต่อหน้าเพื่อนมึงเหรอไง!"ผมพูดออกไปอย่างหงุดหงิด เห็นทีจะเลี่ยงยากแล้ว

"ทำอะไรเหรอ?"เกรย์แทรกถามด้วยความอยากรู้

"เสือก/ไม่บอก"ลูคัสกับผมพูดขึ้นพร้อมกัน

"แหม สามัคคีกันดีจริงเชียว...จะทำอะไรก็ทำเถอะ ไม่แอบดูหรอก"เกรย์ยกมือขึ้นปิดตา แต่นิ้วห่างกันซะขนาดนี้ไม่ต้องปิดก็ได้นะ เมื่อยมือเปล่าๆ-_-

"ไม่เอา!ชงเหล้ามาเลยเกรย์ ผมจะดื่ม!"ลูคัสเลิกคิ้วมองผมนิดๆแต่ไม่ได้ห้ามปามอะไร มันดื่มไวน์กับดิโอสองคน ส่วนผมกับเกรย์ผลัดกันเทวิสกี้ให้กัน เวลาผ่านไปเหล้าก็หมดไปหลายขวด ผมไม่เมาเท่าไหร่แต่เริ่มออกลาย(?)

"ดิโอ พี่เป็นมาเฟียเหรอวะ"ผมถามออกไปด้วยความปากกล้าอย่างไม่กลัวตายเลยสักนิด

"แล้วคิดว่าไง?"

"โผมดูก็รู๊ หน้าพี่มันได้เว้ย"

"โหด?"เสียงใครสักคนถามขึ้น แต่ผมส่ายหน้าแรงๆ

"หึ!หล่อ!"ผมยกนิ้วโป้งสองข้างให้ดิโอ

"ฮ่าๆๆๆ"ดิโอหัวเราะเสียงดังอย่างพอใจแล้วชนแก้วกับผม

"บางเรื่องเราก็พูดออกมาตรงๆไม่ได้ แต่เซนส์นายแรงดีสมิธ สมกับที่เป็นเมียมัน"

"เมียครายวะเพ่?"

"ไม่ใช่คนที่นั่งข้างๆนายเหรอ?"

"เอ๋?คนนี้เมียผมคร้าบ ใช่มะ?"ผมเกี่ยวคอลูคัสที่คุยกับเกรย์อยู่ให้เข้ามาใกล้ตัวเองก่อนจะเอียงคอถามมัน

"...ตามใจ"มันก้มมาหอมแก้มผมแรงๆ

"WTF!ความหลงเมียอะไรนี่"เสียงเกรย์แว่วๆมาเข้าหู

"หึๆหลงเมียหรือกลัวเมีย?"ดิโอแซวขึ้นบ้าง

"กูไม่เคยกลัว"

"อ้อ กูจะรอดู"ผมหน้าร้อนขึ้นนิดๆ แม่งพูดเชี่ยไรไม่รู้ ปากไม่น่าหาเรื่องเลยกู เข้าตัวเองหมด

"ปวดฉี่ ไปเข้าห้องน้ำแปบ"ผมบอกมันแล้วลุกขึ้น ชักเมาเกินไปแล้ว อยากไปล้างหน้าล้างตาด้วย

"พี่ไปเป็นเพื่อน"มันลุกขึ้นตาม

"ไม่ต้อง!"

"มิทตี้"มันกดเสียงเข้มลงอีกระดับ ผมเลยทำหน้าบึ่งใส่มันแล้วก้ามออกมาก่อน

"ที่เดินๆไปนั่นรู้เหรอห้องน้ำไปทางไหน?"เสียงไอ้เชี่ยลุคดังตามหลังมา ทำให้ผมหยุดก้าวเท้าต่อ

"มึงก็นำไปดิ!"ผมทำหน้าบึ้งอย่างขัดใจ มันส่ายหน้าหน่อยๆก่อนจะกอดคอพาผมเดินไปทางที่ผมกำลังจะตรงไปเมื่อกี้

กูก็ไปถูกแล้วป่ะวะ?

ผมเดินตรงไปฉี่ที่โถหนึ่ง ในห้องน้ำไม่มีคนเลยเว้ย แปลกจริง เมื่อทำธุระเสร็จเรียบร้อยก็เดินไปล้างมือที่อ่างล้างมือ จังหวะนั้นอยู่ๆก็มีคนสวมกอดผมจากด้านหลัง ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบที่หลังคอผม ผมสะดุ้งนิดๆแต่ไม่ได้โวยวาย เพราะเห็นไอ้โจรบ้ากามผ่านทางกระจก

แต่พอจะหันกลับไปด่าสักยกก็ถูกประกบจูบริมฝีปากซะก่อน ผมบ่นอู้อี้ในลำคอ มันจึงสอดลิ้นเข้ามาดูพันกับลิ้นผมไม่ให้พูดอะไรได้อีก

ผมถูกชักนำจุมพิตอย่างมัวเมา ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกยกขึ้นไปนั่งบนเคาร์เตอร์อ่างล่างมือ ไม่รู้เลยว่าเผลอยกแขนขึ้นคล้องคอมันและเป็นผมที่เป็นฝ่ายรุกเร้าริมฝีปากเข้าหามันเอง

เราจูบกันอย่างดุเดือดอยู่หลายนาทีจนผมชักหายใจไม่ทัน ถึงได้เบี่ยงริมฝีปากหลบออก แต่ริมฝีปากบางน่าจูบของมันก็ตามมาประจูบอีกอย่างไม่ลดละ

"อื้อ!หายใจ อึก!ไม่ออก...จุ๊บ!"ผมพยายามส่งเสียงบอกอีกคน มันจึงยอมผละออกอย่างเสียดาย

"วันนี้ไปนอนกับพี่นะ"ริมฝีปากมันคลอเคลียจูบอยู่แถวใบหู ผมจึ้งผลักหน้ามันออกอย่างรำคาญ

"นอนแบบไหน?นอนเฉยๆหรือเอากัน"ผมเอ่ยถามออกไปตรงๆ ตามันเยิ้มขนาดนี้กูจะเหลือเหรอ

"เอากันเสร็จก็นอนด้วยกัน"

"ไม่เอา พรุ่งจะบินกลับไทย"ปฏิเสธทั้งที่รู้ดีว่าไม่น่ารอด

"เดี๋ยวไปส่ง"

"มันทรมานป่ะ นั่งเครื่องตั้งหลายชั่วโมง"ผมทำหน้าเซ็งๆไม่อยากจะคิดสภาพตัวเอง ถึงจะเป็นที่นั่งแบบเฟิร์สคลาสก็เถอะ

"พี่ให้นั่งเครื่องบินส่วนตัวพี่กลับ สบายๆไม่ทรมาน"ดูมันหว่านล้อมผมดิ

"เพื่อนกูล่ะ?"ผมถามเพราะไม่อยากทิ้งเพื่อน

"ให้เพื่อนไปด้วยก็ได้ ฟอด!"มันบอกอย่างใจกว้าง

"แต่ว่า..."ผมกำลังจะคิดหาข้ออ้าง แต่มันก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

"ไม่มีแต่...ให้กำลังใจพี่บ้างนะครับ"แล้วมันก็กดริมฝีปากจูบข้างขมับผม กูชักจะใจสั่นเข้าไปทุกที ทำไมต้องมาพูเพราะๆกับกูด้วยเนี่ย!

"นี่จะคิดค่าที่ซื้อสโมสรเหรอ?"ผมถามอย่างหาเรื่อง

"ไม่นี่ พี่ซื้อให้มิทตี้มีความสุขเฉยๆ เดี๋ยวสักพักพี่โอนให้เป็นชื่อมิทตี้ ดีใจไหม?"

"...ก็ดีใจอยู่หรอก แต่กูจะเอาเงินที่ไหนไปคอยสนับสนุนทีม จ่ายเงินเดือนให้พวกเขาอีกล่ะ ค่าตัวแต่ละคนไม่ใช่น้อยๆ"

"พี่จะจ่ายให้"

"ไม่เอา งี้ก็เอาเปรียบมึงดิ"ผมปฏิเสธเพราะทำตัวเห็นแก่ตัวแบบนั้นไม่ได้

"พี่เต็มใจ"

"ก็บอกว่าไม่ไง!"ผมเริ่มหงุดหงิด

"โอเคๆไว้มิทตี้พร้อมเมื่อไหร่ มิทตี้ก็บอกพี่ ระหว่างนี้มิทตี้จะมาดูพวกเขาซ้อม ขอถ่ายรูปหรืออะไรก็ตามแต่ใจมิทตี้เลย ดีไหม?"มันลูบแก้มผมเบาๆให้คลายความโกรธลง ผมก็พยักหน้าให้มันแล้วบ่นพึมพำออกมา

"ชาติกูจะพร้อมได้ไหมเนี่ย"และเพราะมันอยู่ใกล้ผมในระยะประชิดเลยได้ยินคำที่ผมพูด มันหัวเราะเบาๆแล้วเอ่ยขึ้น

"พี่มีทางลัดนะ"

"อะไร?"ผมถามอย่างสนใจ

"แต่งงานกับพี่สิ สมบัติพี่จะยกให้มิทตี้หมดเลย"มันยิ้มบางๆแต่สายตาไม่มีแววล้อเล่นเลยสักนิด

"..."

ผมช็อคไปแล้วครับ นี่มันกำลังขอผมแต่งงานเหรอ?

ในห้องน้ำด้วยนะ...

++++++++++++

ขอโทษจริงๆที่ทำให้รอนาน โน๊ตบุ๊คเปรมพังง่ะ ไฟล์อะไรที่พิมพ์ไว้ก็หายหม๊ดTT ช่วงนี้จะจัดให้เสพหวานยาวๆก่อน ก่อนที่จะ...

*แจ้งเรื่องรูปเล่มที่เปรมสอบถามไปก่อนหน้านี้...เปรมไม่ทำเล่มแล้วนะคะ สงสัยตรงไหนก็ไปอ่านที่หน้าเพจได้ค่า❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น