waywie

อย่าลืมคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจแก่นักเขียน:)

ความทรงจำที่หายไป 100% [คีย์xโซ่]

ชื่อตอน : ความทรงจำที่หายไป 100% [คีย์xโซ่]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2561 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความทรงจำที่หายไป 100% [คีย์xโซ่]
แบบอักษร

Part: Per


หลังจากที่ไอ้โซ่เป็นลมไปแล้วผมก็ขอแม่นิลเอาตัวมันเข้าไปนอนในบ้าน แม่นิลเป็นคนดูแลบ้านเด็กกำพร้าแห่งนี้ และ ดูเหมือนไอ้โซ่จะจำอะไรขึ้นมาได้แต่ทำไมมันดูกลัวมากขนาดนั้น


ผมขอสารภาพแล้วกันผมชอบมันตั้งแต่มัธยมแล้ว แต่เรื่องนี้มีผมรู้แค่คนเดียว ผมไม่นิยมชอบแนวใสๆแบบไอ้พีช แต่ผมชอบแบบดูแมนๆแต่บอบบาง(?) ก็ยังไงดีล่ะไอ้โซ่มันเป็นพวกยอมคนไม่เข้ากับหน้าตามันเท่าไหร่เลยน่าค้นหาละมั้ง ส่วนไอ้พีชพอจะรู้นิสัยมันดี ต่างจากไอ้คีย์ที่หน้ามืดตามัวอันนี้ไว้พูดทีหลัง


หลังจากพาไอ้โซ่มานอนในห้องพักในบ้าน ผมก็ตัวขอคุยกับแม่นิลซักหน่อย ดูเหมือนแม่นิลจะรู้อะไรบางอย่างเหมือนกัน ผมเอาโทรศัพท์แอบขึ้นมาอัดเสียงไว้


"แม่นิลครับ ผมขอคุยเรื่องโซ่ได้ไหมครับ ไว้ใจผมได้ผมเป็นรุ่นพี่ที่คณะโซ่ครับ ตอนนี้โซ่ความจำเสื่อมจากอุบัติเหตุ"


"ได้จ้ะ แม่ก็พอได้ยินข่าวมาเรื่องอุบัติเหตุเหมือนกัน"เธอถอนหายใจออกมาก่อนเริ่มพูดต่อ


"เธอคงสงสัยเรื่องที่ฉันทำไมไล่โซ่ออกจากบ้านไป เรื่องน่าจะเกิดขึ้นตอนโซ่อยู่มอห้าตอนเทอมสอง เปิดเรียนวันแรกแต่วันที่เท่าไหร่จำไม่ได้ โซ่มันไม่กลับบ้านทำให้แม่รอทั้งคืนจนถึงเช้า ช่วงสายๆโซ่มันกลับมาในสภาพดูแทบไม่ได้ รอยอะไรๆเต็มตัวไปหมด เดินแทบจะไม่ไหว ร้องไห้เดินเข้ามา แม่ตกใจแถมก่อนหน้านี้คุณพีชเพื่อนของโซ่ก็เคยเตือนแม่เรื่องที่โซ่ไปขายตัว แม่จะไม่เชื่อเลยถ้าไม่มีรูปยืนยัน ว่าโซ่มันทำแบบนั้นจริงๆ แปปนะลูก"แล้วเธอก็เดินออกไป


ผมคิดตาม แต่เดี๋ยวนะตอนขึ้นมอห้าเทอมสองเปิดเทอมวันแรก แสดงว่าพวกผมอยู่ปีหนึ่งแถมวันนั้นผมจำได้ดีพวกผมกลับมาเล่นโรงเรียนเก่าตอนหัวค่ำ แถมเป็นวันที่ไอ้เต้ที่กลับมาจากเชียงใหม่ มันเป็นเพื่อนในกลุ่มผมกับไอ้คีย์ มันหลอกเอายาปลุกเซ็กส์ให้ไอ้คีย์กิน แล้วขังไว้ในตึกเรียน เพราะไอ้เต้หมั่นไส้ที่ไอ้คีย์ชอบเพ้อว่าจะเก็บซิงไว้ให้ไอ้พีชคนเดียว หรือว่าวันนั้นจะมีไอ้โซ่อยู่ในตึกด้วย ผมตกใจทันทีถ้าเกิดเป็นเรื่องจริงล่ะจะทำยังไงดี



"นี่แม่เก็บรูปพวกนี้ไว้อยู่"


ผมสะดุ้งทันทีแม่นิลมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เอารูปต่างๆมาวางไว้ตรงหน้าผม ผมจับขึ้นมาทีละรูป เป็นรูปที่ไอ้โซ่ไปกับผู้ชายบ้าง ผู้หญิงบ้าง ผมนึกตามตอนที่เคยแอบตามมันไปช่วงที่ผมเคยชอบมันมากๆตอนมอปลาย จะว่าผมโรคจิตที่เึยแอบตามมันก็ได้นะ มันชอบไปรับจ้างทำงานพิเศษ เลี้ยงเด็ก พาหมาไปเดินเล่น ร้านอาหารบ้าง ในห้างบ้าง บางรูปเหมือนมันเดินเข้าบ้านคนอื่นก็มี ผมถอนหายใจออกมา


"แม่นิลครับ เท่าที่ผมรู้จักโซ่มา ส่วนใหญ่มันจะทำงานพิเศษ ไม่น่าแปลกที่มันจะไปกับผู้หญิง ผู้ชายแบบนี้นิครับ"


"ถ้าแม่ไม่เห็นสภาพวันนั้นโซ่แม่คงไม่เชื่อหรอก"


"แต่แม่เชื่อใจไอ้พีชเหรอครับ แม่เคยถามโซ่เองซักครั้งยัง แม่คิดว่าสภาพหนักขนาดนั้นเกิดจากการสมยอมเหรอครับ ถ้าขายตัวจริง ฟังจากที่แม่เล่าไม่น่าขายตัวมั้งครับ น่าจะโดนข่มขืนมากกว่า ถ้าเขาขายจริงคงไม่กลับมาบ้านแบบนั้นให้แม่รู้หรอกครับ"ผมพูดจบเธอนิ่งไปเลย


"ละแล้วใครจะมาข่มขืนโซ่"เธอน้ำตาใหลออกมา แล้วเอาผ้าเช็ดหน้าตัวเองขึ้นมาเช็ด ดูเหมือนจะเริ่มคิดได้แล้วพอได้ฟังเหตุผลจากผม


"ผมน่าจะรู้แต่ก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน ให้ผมแน่ใจก่อนค่อยบอกนะครับ"


"หมายความว่าไง"


"ขอผมหาหลักฐานก่อนครับ ผมจะบอกแม่แน่นอนครับ"


ผมพูดเสร็จแม่นิลก็พยักหน้าเข้าใจ ผมเลยขอตัวมาหาไอ้โซ่ที่หลับสนิทอยู่บนเตียง แม่นิลก็เดินตามมาเหมือนกัน เธอนั่งลงข้างๆไอ้โซ่แล้วเอามือลูบหัวเบาๆเหมือนปลอบ เอายาดมให้ไอ้โซ่ดม


"ถ้าเป็นอย่างที่เปอร์พูดจริง แม่ขอโทษนะลูกแม่ขอโทษ จากวันนั้นไม่รู้ว่าลูกไปอยู่ไหนลำบากรึป่าว ฮึก"





Part: So


ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ก่อนจะรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมามองเห็นแม่นิล ผมจำชื่อเธอได้แล้ว และจำเหตุการณ์เกือบทุกอย่างในบ้านเด็กกำพร้าแห่งนี้ได้บ้าง ผมมองหน้าแม่นิลแล้วร้องไห้ออกมา แต่ผิดคาดเธอเดินมากอดผม น้ำตาเธอใหลเปื้อนเสื้อผม


"แม่ขอโทษที่ไม่ฟังเหตุผลอะไรของโซ่เลย แม่มัวแต่ฟังจากคนอื่น ยกโทษให้แม่นะลูก"


"ครับ ยังไงแม่นิลก็เลี้ยงผมมา ผมไม่เคยโกรธแม่ ผมแค่น้อยใจ"


"แม่ไม่อยากคาดคั้นนะ จำได้ไหมว่าใครข่มขืนลูก"ผมถึงกับอึ้งไป


"จำไม่ได้ครับ ฮึก มันมืดไปหมดผมกลัว ฮืออ ผมไม่เห็นหน้าเขา"


"ไม่เป็นไรนะๆ อย่าเครียด"


ผมพยักหน้าตอบ ก่อนที่จะเอาขนมไปแจกเด็กในบ้านเด็กกำพร้า ก่อนจะขอตัวไปโรงเรียนเก่าของผม


"ไหวไหม วันหน้าค่อยมาใหม่ก็ได้นะ"พี่เปอร์ถาม


"ไหวครับ อยากอยากจำได้ให้มันจบๆไปซักที"


ขณะที่กำลังเดินทางไปโรงเรียนเก่า ความจำบางส่วนที่เริ่มกลับมา บ่งบอกว่าผมนิสัยแตกต่างจากคนเดิมคนละขั้ว แต่ก่อนผมยอมคน ไม่เข้าหาเพื่อน ไม่มีใครคบมีแต่ไอ้พีช ไม่ได้นิสัยปากเสียเหมือนตอนนี้ด้วย ผมเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เลยเหรอ รถเลี้ยวเข้าที่โรงเรียนชายล้วนชื่อดัง พอเห็นรั้วโรงเรียนแล้วทรงจำแย่ๆของผมก็แล่นเข้ามามากมาย


"ไอ้เด็กกำพร้า ฮ่าๆๆ"


"ไอ้เด็กไม่มีพ่อแม่ แบร่ๆ"


"อึก"ผมเอามือกุมหัวไว้อาการปวดหัวเข้ามาอีกแล้ว คราวนี้ผมกัดฟันทนเอาใว้ ผมต้องอดทน


"ปวดหัวอีกแล้วเหรอ"พี่เปอร์ถามผมสีหน้าเป็นกังวล ผมพยักหน้าตอบ


"พักก่อนไหม"


"ไม่เป็นไรครับ ผมอยากให้มันเสร็จๆไปซักที"


พอผมตอบกลับไป พี่เปอร์หันมามองผมแวบนึงถอนหายใจออกมา ก่อนจะกลับไปขับรถวนหาที่จอดในโรงเรียน วันนี้เป็นวันเสาร์โรงเรียนปิด แต่ผมมีเรียนเช้าเพราะอาจารย์ยกคลาสมาสอนวันเสาร์ ตอนบ่ายเลยว่าง


ผมเดินทัวร์ไปทั่วโรงเรียน ความทรงจำค่อยๆกลับมา ไอ้พีชดีกับผมมากๆ แต่บางเรื่องก็แย่กับผมมากๆเช่นกัน มันคอยปกป้องผมจากคนอื่น ผมไม่เคยตอบโต้หรืออะไรเลย จนความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมา


"กูว่ากูชอบพี่คีย์ว่ะ มอหกอะ"ไอ้พีชบอกผม


"อ่อ"ผมตอบไป ทำไมรู้สึกหน่วงจัง


"มึงคงไม่ได้ชอบพี่คีย์หรอกใช่ไหม"


"ไม่ได้ชอบครับ"


"ดี"


ผมไม่เคยบอกไอ้พีชว่าผมชอบพี่คีย์ มีแต่ผมที่แอบมองพี่คีย์ตลอด เดิมตามก้นไอ้พีชที่ชอบเอาขนมไปให้ ผมแค่คนที่หลบอยู่ในโลกของตัวเอง แถมผมยังใส่แว่นด้วย ถึงว่าสายตาผมสั้น และตอนนี้ผมไม่ยอมใส่แว่นหรือคอนแทคเลนส์อะไรเลย


พวกเราเดินมาตึกหน้าจะเรียนตอนมอปลาย ผมเดิมตามพี่เปอร์เข้าไปจนเห็นบันไดสูงชันที่ลงมาจากชั้นสอง ผมเสียววูบในท้อง ก่อนความทรงจำนึงจะลอยเข้ามา มันเป็นตอนกลางคืนแถมมีแค่ไฟสลัวๆพอมองเห็นว่าเป็นผู้ชายคนนึงเท่านั้น มันเดินจี้ให้ผมเดินถอยหลังมาจนถึงบันได


"อย่า ฮึก คุณเป็นใคร"


"เป็นคนที่ทำให้มึงกับเด็กในท้องมึงตายไง"


"ระรู้ได้ไงว่าผมท้อง ฮือ"


"หึ ตายซะ"


พลักก ตุบ เสียงผมตกลงมาจากบันได้ กลิ้งมาจากขั้นบนสุดยันขั้นล่างสุด ตามกางเกงนักเรียนมีเลือดใหลออกมาลงไปถึงขา ผมทำหน้าเหยเก น้ำตาใหลออกมาไม่หยุด ปากอ้อนวอนให้ผู้ชายคนนั้นช่วย แต่ผู้ชายคนนั้นกลับเดินออกไป ทิ้งให้ผมนอนกุมท้องตัวเองอยู่อย่างนั้น


"อึก เจ็บท้องช่วยด้วย ฮือ"


"ช่วยลูกผมด้วย ฮือ"ผมร้องไห้อยู่แบบนั้น


จนผ่านไปซักพัก


"มึง เห้ยเลือด เดี๋ยวกูพาไปโรงพยาบาล"


ผู้ชายอีกคนที่หน้าจะซ้อมกีฬาเสร็จใส่ชุดเล่นบาสมาพบผมเข้า ก่อนประคองผมขึ้นแท็กซี่ที่เรียกมาไปโรงพยายบาลทันที แล้วภาพตัดมาตอนที่หมอบอกว่าเด็กไม่ได้อยู่กับผมแล้ว และภาพนั้นก็หายไป กลับมาที่ปัจจุบัน


"ละลูก"ผมพูดออกมาแผ่วเบา น้ำตาค่อยๆใหลออกมา


"อะไร"พี่เปอร์มองผมอย่างสงสัยแล้วถามออกมา


"ผะผม ฮึก โดนผู้ชายคนนึงผลักลงมาจากบันได้ ฮึก ผมไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าผมแท้ง ฮือออ"ผมร้องไห้โฮออกมา พี่เปอร์ดึงผมเข้ามากอดปลอบ


"มะมึงจะท้องได้ไง มึงเป็นผู้ชาย"


"ผมไม่รู้ ฮืออ ผมกลัว ผมจำได้ว่าไปโรงพยาบาลC"


พี่เปอร์พาผมไปที่โรงพยาบาลC ทันทีเพื่อให้แน่ใจ พอถึงโรงพยาบาล ผมเข้าไปขอประวัติอาการป่วยของผมทันที แล้วมันก็เป็นจริงผมเคยเข้าโรงพยาบาลเพราะตกเลือดหนัก จนได้ขูดมดลูก นอนโรงพยาบาลไปหนึ่งอาทิตย์กว่าๆ พี่เปอร์ตกใจมากถามหมอไม่หยุดตอนนี้ผมนึกอะไรไม่ออก สมองมันชาไปหมด ผมท้องได้ยังไงในเมื่อผมเป็นผู้ชาย


ตืด ตืดด โทรศัพท์ผมดังขึ้น


"โซ่ มึงอยู่ไหน"


"ระ โรงพยาบาล"


"ไปกลับใคร รีบให้มันพากลับมาด่วนกูจะพามึงไปเชียงใหม่ เร็วๆด้วย"


"ฮึก มากับพี่เปอร์ ไปทำไมเชียงใหม่"


"เกี่ยวกับมึง รีบมานะกูเก็บของรอ พรุ่งนี้เช้าบินไปเลย"


"ห้ะ"แล้วพี่คีย์ก็วางสายไป


พี่เปอร์เดินออกมาแล้วยังทำหน้าตกใจไม่หาย ผมบอกเรื่องเมื่อกี้กับพี่เปอร์ พี่เปอร์รีบพาผมขึ้นรถและเดินทางกลับคอนโดทันที





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}