Castle-G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ZAC STYLE | 28 : แตกหัก [50%]

ชื่อตอน : ZAC STYLE | 28 : แตกหัก [50%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2561 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ZAC STYLE | 28 : แตกหัก [50%]
แบบอักษร

28

แตกหัก


“มีอะไรก็ว่ามาได้แล้วมึงอะ” พายอาร์ผู้เป็นเจ้าของห้องที่ฉันมาขออยู่อาศัยนั่งทำหน้าเหม็นเบื่อมองฉันที่นั่งเหี่ยวอยู่บนเตียงมาจากโต๊ะเขียนหนังสือ “ทำไมถึงต้องระหกระเหินมาอยู่ห้องกู ตอบ”

“กู..ทำใจไม่ได้”

“อะไรคือทำใจไม่ได้” มันถามพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของฉัน

“กูยังไม่อยากคุยกับใคร”

“แล้วใครที่ว่าน่ะคือ?”

“พี่แซค..” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“นี่มึงยังเคลียร์กับพี่เขาไม่รู้เรื่องอีกเหรอ” พายอาร์เด้งตัวจากเก้าอี้โต๊ะเขียนหนังสือแล้วเดินมาทรุดตัวนั่งลงบนเตียงข้างกายฉัน

“ก็...กูไปคุยแล้ว” ฉันตอบโดยไม่ได้มองหน้าของเพื่อน

“อะแล้วพี่เขาตอบมาว่าไง”

เขาไม่ได้ตอบอะไรเลยนอกจาก...โอ๊ย!!

“ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่ากูจะเคลียร์เรื่องนี้เอง” ฉันโบกมือปัดก่อนจะทิ้งตัวลงบนที่นอนพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมโปงตัวเองไปด้วย

“เดี๋ยวๆ นังอบเชย” พายอาร์เข้ามาผ้าออกไปจากร่างฉันพร้อมกับทำหน้าจริงจัง “มึงต้องเล่าให้กูฟังนะ ไม่เล่าแล้วกูจะวิเคราะห์สถานการณ์ถูกได้ไง นี่กูจะช่วยนะเนี่ย”

“ใครมันจะไปกล้าเล่าวะ!” ฉันโพล่งออกไปอย่างลืมตัว

“ทำไมจะไม่กล้ายะ” ผู้เป็นเพื่อนว่าแล้วก็จ้องหน้าฉันเขม็ง “ก็พูดมาสิว่าพี่แซคพูดอะไรกับมึงถึงจะไม่กล้าบอกให้กูรู้ ถ้าเขาไม่ได้พามึงขึ้นเตียงก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ไม่กล้าเล่าหรอก”

ฉันสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินประโยคล่าสุดของพายอาร์

“...”

“หืมมม? เดี๋ยวนะ..ถอดเสื้อออกซิ” อยู่ๆ นังตัวดีก็มีอาการสงนิ่งลงพร้อมกับออกคำสั่งแปลกๆ นั่นกับฉัน มันไม่ได้พูดอย่างเดียวแต่กำลังจะยื่นมือมาถอดเสื้อฉันออกจริงๆ

“ถอดทำไม บ้าเหรอ” ฉันโวยวายลั่นพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที

“งั้นเลือกเอาว่าจะสารภาพดีๆ หรือให้กูหาหลักฐานเอง” เสียงเย็นของเพื่อนสนิทนั่นทำให้ฉันรู้สึกขนลุกขึ้นมา มันดูจริงจังมากเลยนะ “กูไม่ยอมให้เรือตัวเองล่มเด็ดขาด!”

คำว่าเรือล่มของมันก็คงหมายถึงคำเปรียบเปรยสำหรับคู่จิ้นคู่หนึ่งนั่นแหละมั้ง ซึ่งคู่จิ้นของพายอาร์ก็คือฉันกับพี่แซคนี่ยังไงล่ะ

“โอ๊ย มันไม่มีอะไรทั้งนั้น” ฉันยังคงยืนยันเช่นเดิม

“...” มันไม่ได้พูดอะไรแต่กลับจ้องหน้าฉันนิ่งๆ แทน

“ก็บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ เลิกเซ้าซี้ได้แล้ว” ฉันถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะรีบลงไปมุดผ้าห่มเมื่อพูดจบ

“ฮึ่ย นังผู้หญิงนี่ทำไมมันน่าหงุดหงิดขนาดนี้เนี่ย”

เออ! แล้วนี่เพื่อนฉันเป็นคนที่น่ากลัวขนาดนี้ไปแล้วเหรอ

“นี่อบ”

“อะไรอีก?” ฉันหันหน้าไปถามพายอาร์อย่างไม่ไว้วางใจ

“สรุปมึงเคลียร์กับพี่แซคดีแล้วหรือเปล่า แล้วไหงเป็นงี้อะ” ทำไมมันไม่เคยเชื่อใจในตัวฉันเลยนะ ไอ้คำถามนี้ไม่รู้จะถามทำไมหลายรอบ

“ไม่รู้ ขอเวลาหน่อยก็แล้วกัน” ฉันถอนหายใจยาวพรืด ตอนนี้ในหัวฉันมันโล่งไปหมดนึกหรือคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง ไอ้ที่ขอเวลานี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะนานแค่ไหน

“แต่พี่แซคไม่ค่อยมันปัญหาหรอก คนที่เป็นปัญหาจริงน่าจะพี่หยาดนี่แหละ” มันพูดแล้วก็เอามือไปลูบคางของตัวเองไปด้วยเป็นการประกอบการคิด

พี่หยาด...จริงด้วยสินะ ฉันลืมคิดเรื่องเธอไปเลย

“ถ้าพี่หยาดรู้..จะต้องโกรธฉันมากแน่เลย” พอคิดแบบนั้นแล้วร่างกายฉันก็อ่อนแรงขึ้นมาทันที แต่ยังมันจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นพายอาร์ก็ยื่นมือมาผลักหัวฉันเบาๆ “ไรของมึงเนี่ย”

“ไม่ต้องสนใจคนแบบนั้นหรอก เอาขุ่นแม่มาช่าเป็นไอดอลสิ”

“ฮะ? มาช่าไร”

“แตกเป็นแตก แบกเอาไว้ก็หนัก ให้มันแตกเลยดีกว่า!” พอฉันถามไปแบบนั้นสิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือเพลงแตก-หัก ของมาช่า พายอาร์มันไม่ได้พูดเนื้อเพลงนะ แต่มันร้องเลย

“เพลงเก่ามากอะ” ฉันบ่นงุบงิบ

“ถึงจะเก่าแต่ก็ยังใช้ได้” มันหัวเราะอย่างพอใจก่อนจะถามต่อ “แล้วนี่มึงจะหนีหน้าพี่แซคอีกไปทำไมวะ”

“กู..ไม่มั่นใจ” ฉันตอบไปตามสิ่งที่ตัวเองคิด “ไม่มั่นใจความรู้สึก”

“เดี๋ยวนะ ไหนมึงบอกว่าชอบเขาไงแล้วจะมาไม่มั่นใจอะไร” พายอาร์ยกมือขึ้นเป็นท่าห้ามก่อนจะทำหน้าขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“กูไม่ได้หมายถึงตัวเอง กูหมายถึงพี่แซค..เขาคิดยังไงกับกูก็ไม่รู้” เขาไม่เคยบอกความรู้สึกของตัวเองที่มีกับฉันเลย มีแค่ฉันที่พูดออกไป แบบนี้จะให้ฉันมั่นใจอะไรล่ะ

“นี่อบเชย กูดูจากการกระทำกูก็รู้แล้วไม่ต้องพูดหรอก”

“ก็นั่นมันมึง”

หลังจากนั้นมันก็ถอนหายใจใส่ฉันยาวเหยียดทันที มันเหนื่อยใจยิ่งว่าคนที่เป็นเจ้าของปัญหานี้เสียอีก แต่ก็ช่างเถอะ ที่เพื่อนบอกก็คงหวังดีทั้งนั้น



ณ มหาวิทยาลัย

นี่ก็ผ่านมาประมาณสองสามวันแล้ว ฉันก็ยังอาศัยอยู่ที่หอของพายอาร์เช่นเคยจนมันแอบบ่นบ้างเป็นระยะ แถมฉันก็ยังใช้ซิมโทรศัพท์อันเดิมแต่ว่าไม่ได้เข้าไปเช็คข้อความที่ถูกส่งมาเลยสักครั้งตั้งแต่ผ่านคืนนั้นมา ฉันก็ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับพี่แซคตอนนี้เหมือนเดิม

ตลอดวันหยุดที่ไม่มีเรียนฉันก็ใช้เวลาทั้งวันอยู่ที่ห้องของเพื่อนสนิท แต่วันนี้จำเป็นต้องออกมาเพราะมีเรียน

“จริงๆ มึงจะลาออกอยู่แล้วไม่เห็นต้องมาเลย” พายอาร์พูดขึ้นในขณะที่เรามานั่งรอเวลาเข้าห้องอยู่โต๊ะไม้ตัวยาวใต้ตึก

“อยากเก็บความทรงจำให้มากที่สุดไง” ฉันว่าแล้วก็จิ้มลูกชิ้นเข้าปากไปด้วย

“แล้วเมื่อไหร่มึงจะเลิกมาสิงห้องกูสักทีฮะ เปลืองค่าน้ำค่าไฟ”

“นี่เพื่อนไงพายอาร์” ฉันพูดแล้วทำหน้าตาออดอ้อนคนที่เป็นเพื่อน ให้มันได้แบ่งเศษเสี้ยวความเห็นใจมาให้ฉันสักหน่อย “ขอเวลากูไม่ได้เหรอ”

“มึงก็ไปคุยกับพี่แซคให้รู้เรื่องสักทีสิวะ คิดเองเออเองไม่ช่วยให้อะไรดีหรอก”

“ก็บอกแล้วไงว่ากูยังไม่กล้า” ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายที่มันบอกเรื่องนี้เป็นรอบที่ล้านแล้ว หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นฉันปิดการสื่อสารทุกช่องทางกับพี่แซคไปเลย ไม่แม้แต่จะอ่านข้อความด้วยซ้ำ ฉันยังไม่แน่ใจเลยว่าถ้าไปคุยกับเขาจะไปคุยในสถานะอะไร

น้องอย่างนั้นเหรอ? เหอะ ไม่น่าใช่มั้ง

“อบเชย พี่ขอคุยด้วยหน่อย” มีใครบางคนเข้ามาแทรกกลางบทสนทนาของฉันกับพายอาร์

“พี่หยาด..” พอได้มองหน้าบุคคลดังกล่าวฉันก็เกิดอาการชะงักขึ้นมาทันที หัวใจฉันเต้นด้วยจังหวะที่ถี่มากขึ้นราวกับคนกำลังกลัว..กลัวความผิด

“คุยตรงนี้เลยค่า พายอาร์ไม่ปากโป้งหรอก” ผู้เป็นเพื่อนที่นั่งด้วยกันพูดขึ้นกับคนที่มาใหม่ ด้านข้างของรุ่นพี่สาวก็มีพี่จิ๊พี่จิ๊บซึ่งเป็นเพื่อนของเธอยืนอยู่ด้วย

“ขอคุยกับน้องอบเชยสองคนนะ” พี่หยาดบอกอย่างจริงจัง

“ไม่เป็นไรหรอกพายอาร์ เดี๋ยวกูมา” ฉันหันไปบอกเพื่อนสนิทของตัวเองจากนั้นก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวยาวที่ตนนั่งอยู่แล้วเดินตามร่างของรุ่นพี่ทั้งสองคนไป

จนกระทั่งมาถึงด้านข้างตึก บริเวณนี้ค่อนข้างอับจึงทำให้ไม่ค่อยมีคนสัญจรผ่านมาสักเท่าไหร่

“พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ” เป็นฉันที่เป็นฝ่ายเอ่ยถามออกไปก่อน

คนตรงหน้าไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับยื่นโทรศัพท์ในมือมาให้ฉันดู หน้าจอนั้นแสดงรูปภาพสองรูปซึ่งคนในภาพก็คือฉัน และถูกถ่ายอยู่หน้าหอพักทั้งสองรูป เพียงแต่คนละเวลา รูปแรกเป็นตอนกลางคืนส่วนอีกรูปเป็นตอนเช้า

“มีคนบอกว่าเห็นเธอไปที่หอพักที่แซคอยู่ในตอนเกือบหนึ่งทุ่มและออกมาอีกทีตอนเช้า” เธอว่าหลังจากที่ส่งโทรศัพท์คืนให้พี่จิ๊บไปแล้ว “อธิบายทีซิ ว่ามันไม่ได้ตรงกับสิ่งที่พี่คิด”

หัวใจฉันหล่นวูบไปแล้วตั้งแต่เธอเอาภาพพวกนั้นให้ฉันดู

“มันไม่มีอะไรค่ะ” ฉันเลือกที่จะโกหกอีกครั้ง

“ตอแหลน่ะสิ มันจะไม่มีได้ยังไง!” พี่จิ๊บพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เอาเรื่อง เธอทำทีจะเดินเข้ามาหาฉันอยู่แล้วถ้าไม่ติดที่ว่าโดนพี่หยาดกันเอาไว้

“พี่คิดมาตลอดเลยนะว่าเธอคือรุ่นน้องที่น่ารัก และเข้าข้างพี่มาโดยตลอด” หญิงสาวตรงหน้ากำมือเอาไว้แน่นพร้อมกับพูดออกมาด้วยความผิดหวัง “มีคนคอยบอกว่าเธอไว้ใจไม่ได้ พี่ก็พยายามจะไม่เชื่อ”

“พี่หยาด..” ฉันเรียกชื่อของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่เสียใจไม่แพ้กัน

“สุดท้ายแล้วเธอก็หักหลังพี่จริงๆ”

“ข..ขอโทษค่ะ”

เพี้ยะ!

ใบหน้าของฉันหันไปตามแรงที่ฝ่ามือของรุ่นพี่ตรงหน้าฟาดลงมาทันทีที่พูดประโยคเมื่อครู่ ความเจ็บแสบที่ได้รับมาจากอีกฝ่ายมันมากจนหน้าฉันชาไปหมด

“นี่สำหรับคนทรยศ”

เพี๊ยะ! คราวนี้เธอตบมาที่แก้มอีกข้างของฉันด้วยแรงที่มากกว่าครั้งก่อนหน้า

“และนี่สำหรับการหักหาญความเชื่อใจที่เคยมีให้”

ฉันสามารถสู้กลับไปได้ แต่ว่าร่างกายฉันกลับไม่กล้าจะโต้ตอบกลับไปเลย..ความรู้สึกแย่ที่มีอยู่มันสั่งให้ฉันอยู่นิ่งเฉย อีกทั้งคนตรงหน้าก็เป็นรุ่นพี่คนหนึ่งที่ฉันเคารพอีกด้วย

“ทำไมฮะ อบเชย! ทำไม!!” มือนั้นเอื้อมมือจับไหล่ทั้งสองของฉันพร้อมกับเขย่าไปมาจนตัวคลอน

พลั่ก!

ในที่สุดฉันก็ล้มลงไปนั่งกับพื้นปูนแข็งๆ จากการแรงผลักของพี่หยาด ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปด้วยความโกรธจนฉันรู้สึกกลัว เพียงชั่วครู่เท่านั้นร่างของรุ่นพี่สาวตรงหน้าก็พยายามจะเดินตรงมาทำร้ายฉันอีกครั้ง

แต่ทว่า..

“ทำอะไร” กลับมีใครเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

 ให้ตายสิ ฉันอยากจะร้องไห้อีกแล้ว..เสียงนั้นไม่ต้องหันไปมองก็รู้แล้วว่าเป็นใคร คนที่ฉันตั้งใจจะไม่คุยด้วยมาตลอดสองถึงสามวันนี้ตอนนี้ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว

“แซค..” พี่หยาดเอ่ยชื่อบุคคลที่มาใหม่ด้วยระดับเสียงที่แผ่วเบา เธอทำหน้าตกใจเมื่อเห็นเจ้าของร่างสูงตรงมาหาฉันที่นั่งอยู่กับพื้น

“เป็นอะไรหรือเปล่า” มือหนาเข้ามาลูบผมฉันเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน และพอยิ่งได้รับฟังประโยคอย่างนั้นมันก็ยิ่งทำให้น้ำตาเริ่มไหลออกมามากกว่าเดิม

ฉันผละออกจากอ้อมกอดของพี่แซคแล้วลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากบริเวณนี้โดยเร็ว ไม่ได้สนใจว่าจะมีใครเรียกชื่อหรือรั้งไว้หรือเปล่า ตอนนี้..ฉันไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น

อยากอยู่คนเดียว




50%

เรารู้ว่าพวกเธอขัดใจกัน 55555+ แต่นี่พอใจจะตัดค้าง

ใครอยากอ่านต่อซื้อหนังสือเลยคร่ะ E-book ตอนนี้ไม่มีจ้า

ส่วนในเว็บปกติจีจะอัพจบใช่ป้ะซึ่งนั่นทำมือ แต่เรื่องนี้ไม่แน่ใจเด้อ

ที่แน่นอนสุดตอนนี้คือหนังสือนะคะ

⭐ราคา 339 บาท (ไม่รวมค่าจัดส่ง) ⭐ เปิดพรีวันนี้ - 8 สิงหาคม

เริ่มจัดส่งวันที่ 13 เป็นต้นไปเรียงตามออเดอร์เด้อ ซื้อรอบพรีรับไปเลย การ์ดใส 2 ลายไว้ให้เก็บสะสมกันแบบสวยๆ มีจำนวนกำจัด 100 ชุดเท่านั้น!  

 --------------------------------------------------------------------------- ▶️สั่งซื้อได้ที่ www.jndbookshop.com​

⭐ www.jndbookshop.com กรุณาแจ้งชำระ และแนบสลิปให้ถูกต้อง

ไปตำกันเถอะทุกคน!!

________________________________________________

Related image

Related image

ปลื้มอบเชย รักพี่แซค ต้องแท็ก #แซคสไตล์ เลยนะคะ

ติดตามได้ที่ Twitter : @castleglint | FB : Castle-G

อย่าลื้มเม้นท์ให้พี่ด้วย ไม่เม้นท์พี่ต่อย

ความคิดเห็น