Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน8 (คู่รอง)

ชื่อตอน : 3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน8 (คู่รอง)

คำค้น : ไอ้แว่นเนี่ยเมียกู,คู่รอง,เมียผมใช่ย่อยที่ไหน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.9k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2561 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน8 (คู่รอง)
แบบอักษร

เมียผมใช่ย่อยที่ไหน

ตอน:จะมาขออะไรตอนนี้




"ที่รักครับ"

"..."

"ที่รักตื่นได้แล้วนะ เช้าแล้วนะครับ"

ม่านตาค่อยๆเปิดขึ้นก่อนจะกระพริบหลายๆครั้งเพื่อปรับแสงที่ส่องเข้ามา ด้านหน้าผมคือไอ้บูมที่ส่งยิ้มหวานๆมาให้

อีกแล้วหรอ นี่เล่นจัดกันซะดึกจนผมตื่นสายโด่งป่านี้แทบทุกวันเลยนะ

"งอน..ไม่ต้องมาพูด"

"ที่รักครับ ไม่งอนสิครับ เมื่อคืนอุตส่าอมให้ตั้งหลายรอบนะ"

"เงียบเลยนะ!"

ผมมุดหน้าหนีมันทันทีเพราะหน้าเริ่มเห่อร้อนไปหมด ใต้ผ้าห่มที่มีร่างผมเปลือยเปล่าที่ไม่ได้ใส่อะไรเลย กลับรู้สึกได้ว่าผ้าห่มถูกดึงออกเรื่อยๆ

"อย่าดึงสิ ออกไปเลยนะ กวนอยู่นั่นแหละ"

"ถ้าไป แล้วใครจะช่วยละ หืม?"

"มะ..ไม่ต้องมาช่วย ดูแลตัวเองได้น่า!"

"ลุกไหวหรอครับ?"

"อึก"

'จุกสิครับดอกนี้'

จะว่าไปก็ลุกไม่ไหวหรอก โชว์พาว์ไปงั้นแหละ ใครมันจะไปลุกไหวละวะ เมื่อคืนไม่อยากจะย้อนว่าโดนหนักขนาดไหน ถ้าตื่นเช้ามาเดินได้ชิวๆแม่งก็คงดี

"ว่าไงครับที่รัก ให้บูมช่วยนะ"

"ไม่เอา ก็บอกว่า...เห้ย!"

พรึ่บ!

"ไอ้บูม!"

"ชู่ววว..อย่าโวยวายสิที่รัก"

ไอ้บูมนี่มึงจะมึนใหญ่แล้วนะ จู่ๆมันก็ดึงผ้าห่มผืนใหญ่ที่ผมห่มอยู่ออกซะดื้อๆ 

ตอนนี้ร่างเปลือยเปล่าของผมก็ปรากฏสู่สายตาของไอ้บูมชัดทุกอณูไปแล้ว

"ดูสิ รอยเต็มไปหมด..."

"...?"

"น่าดูดซํ้าจริงๆ"

"ไอ้หื่น!"

ไอ้บูมแสยะยิ้มก่อนจะเข้ามาอุ้มผมพาดบ่าและตรงเข้าไปในห้องนํ้าทันที  ก่อนที่มันค่อยๆปล่อยผมให้ยืนทรงตัวเอง ขาเจ้ากรรมนี่ก็สั่นไม่หยุดเลยด้วยซํ้า

"หนาวหรอที่รัก ตัวสั่นเชียว"

"อื้อ! อย่าจับนะ!"

"จะช่วยเอานํ้าออกนี่ไง อยู่เฉยๆสิที่รัก"

"อ๊ะ!"

ไอ้บูมดันผมให้หันหน้าเข้าหากำแพงก่อนจะจับสะโพกผมไว้ และตามมาด้วยนิ้วที่สอดเข้ามา มัน..มันจะทำให้ผมขึ้นอีกแล้ว!

"ที่รักครับ อย่าขมิบแบบนี้สิ บูมจะทนไม่ไหวนะ"

"อื้อ! ใครบอกให้มึงทำแบบนั้นละ ไอ้บ้านี่ อึก!"

นิ้วที่กระทุ้งเข้ามาแรงๆจนเสียวท้องน้อยไปหมด ไหนจะตอนที่มันคว้านไปทั่วและค่อยๆเอานํ้านั่นออกมา เป็นผมๆก็สั่นเหมือนกัน

หลังจากนั้นเมื่อเอานํ้าออกจนเสร็จ ไอ้บูมก็อาสาอาบนํ้าให้ผมด้วยละ ตั้งแต่ตื่นมาก็สงสัยนะว่าทำไมมันมาโผล่หัวอยู่กับผมได้

"นี่ไอ้บูม ทำไมถึงอยู่บ้านละวันนี้"

"อยากหยุดนิ อยากอยู่กับโยนั่นแหละ ได้ข่าวว่าขี้เหงา"

ผมเงียบที่จะไม่ตอบกลับไป บ้าชะมัดกะอีแค่มาอยู่ไม่ให้ผมเหงาทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้

นึกได้ผมก็สะบัดความคิดบ้าๆนั่นออกไปก่อนจะเดินออกจากห้องนอนทันทีปล่อยให้ไอ้บูมยืนยิ้มไปคนเดียวเถอะ

"โฮ่ง!ๆ"

"ไงบราวน์ ไปเล่นไหนมาละ"

"โฮ่ง!ๆ"

ถึงถามไปชาตินี้ก็ไม่ได้คำตอบจากไอ้หมาหน้ามึนนี่หรอก มันก็คงไปวิ่งเล่นแถวๆสระนํ้าด้านข้างนี่แหละมั้ง มันมีส่วนขนาดย่อมไว้นั่งเล่นด้วยนี่

"โย มากินข้าวเถอะ บูมเตรียมไว้แล้ว"

"อื้อ!"

ในขณะที่กำลังยืนเล่นกับเจ้าหมาตัวโต ไอ้บูมก็เรียกให้ผมไปกินข้าว ก็แหงละพึ่งตื่นและมันก็ไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องสักที

ผมเดินเข้าไปในครัวที่มีโต๊ะอาหารอยู่ด้านในในตัวของมัน ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับไอ้บูมที่นั่งมองผม ผมเองก็ไม่ได้สนใจอะไรก็นั่งกินข้าวแบบชิวๆ

"อร่อยไหมครับ?"

"อื้อ อร่อย"

"กินเยอะๆนะที่รัก"

"นี่...ขอถามอะไรอย่างสิ"

"หืม?ครับ"

"ทำไมไม่ให้ไปที่บริษัทบ้างละ อยากไปอ่ะ"

อ่า พูดถึงสิ่งที่ผมอยากจะไปดูบริษัทที่พวกมันทำงานกันบ้าง ไอ้บูมก็ถึงกลับมีสีหน้าเครียดขึ้นมานิดๆ จะว่าไปไอ้ภาคก็เป็นถึงผู้บริหารบริษัทต่อจากพ่อมันไปแล้ว ไอ้บูมก็เหมือนกัน

"ไม่ได้หรอก ที่นั่นเค้าทำงานเครียดกันจะตาย ขืนโยไปนะ มันก็ไม่สนุกหรอก"

"แล้วพวกที่เปิดผับ เปิดบ่อนคาสิโนละ?"

"อันนั้นก็ยิ่งไปไม่ได้ ที่นั่นมันอโคจร"

"ยังเรียนไม่ทันจบเลย พวกมึงก็ทำงานหนักแล้วหรอ?"

ก็จริงมั้ยละ พวกมันสองคนต่างคนก็ต่างออกจากห้องแต่เช้าเพื่อไปคุมบริษัทบ้าง ไหนจะบ่อนคาสิโนและผับอีก คิดแล้วเหนื่อยแทนชะมัด

"ถ้าไม่ทำก็ไม่มีเงินสิ"

"รู้ว่าอยากมีตังค์เก็บเยอะๆ แต่ไม่เหนื่อยบ้างรึไง"

"ไม่หรอก ก็ทำเพื่อโยไง"

"ห๊ะ!? ทำเพื่อกูเนี่ยนะ..."

"วันนี้เราไปเที่ยวไหนกันดีละ? อยากไปมั้ย"

"จะพาไปเที่ยวหรอ? พาบราวน์ไปด้วยนะ"

.

.

.

.

.

10:05 น.

ซ่าาาา ซ่าาาาาา

"ว้าววว สวยจัง"

สายลมที่พัดผ่านเข้าหาฝัง พระอาทิตย์ที่ส่องแสงเจิดจรัสในช่วงสายชองวัน บวกกับคลื่นทะเลที่ซัดเข้าหาดทราย บรรยากาศแบบนี้นานๆครั้งกว่าจะได้สัมผัสมัน

ตอนนี้ผมโผล่มาอยู่ที่หัวหินครับ นั่งรถแป็ปเดียวก็ถึงแล้ว วันนี้มันน่าสนุกมากๆเลยนะ 

"แดดร้อนนะโย เข้าร่มก่อนเถอะ"

"ขอยืนดูก่อนนะ"

"ไม่ได้ครับ ที่รักมาเข้าร่มเร็วๆ แดดร้อนจะตาย"

ผมเบะปากไปที่นึงก่อนจะยอมเดินเข้าไปนั่งในร่มที่มีจัดไว้ให้สำหรับนักท่องเที่ยวทันที แดดมันก็ร้อนจริงๆละน้า 

"บราวน์ไปไหนอ่ะ?"

"วิ่งเล่นอยู่ตรงนั้นไงครับ"

ผมหันหน้าไปก็เจอเข้ากับไอ้หมาตัวโตที่เล่นทรายอยู่กลางแดดร้อนขนาดนี้ วิ่งเล่นอย่างกับเด็กเลยก็ว่าได้

ผมอมยิ้มให้กับความน่ารักของมัน อะไรมันจะน่าเอ็นดูขนาดนี้กัน เป็นแค่หมายังน่ารักขนาดนี้ถ้าเป็นคนคงจะน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งกว่าซะอีก

"ยิ้มคนเดียว เดี๋ยวก็โดนหาว่าบ้าหรอกที่รัก"

"ไอ้บูม อย่ามากวนประสาทจะได้มั้ย"

"ก็ใช่สิ บูมไม่ใช่หมานิจะให้น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนบราวน์มันได้ไง"

"อิจฉาหมาก็ได้หรอ บ้าไปใหญ่แล้วนะ"

"ใช่อิจฉามัน อิจฉาตอนที่มันได้อยู่กับโยตลอดเวลา ทั้งตอนที่มันได้คลอเคลียโยด้วย"

"ปัญญาอ่อน"

บ้าเกินคำบรรยายจริงๆ คนบ้าอะไรอิจฉากระทั่งหมา ทุกวันนี้แค่มึงสองตัวได้เสียบกูอยู่ทุกวัน ยังจะอิจฉาไอ้บราวน์มันอีก

"เดี๋ยวนี้โยเปลี่ยนไปเยอะเลยน้า"

"อะไรอีกละ?"

"ก็เปลี่ยนไปไง ไม่ค่อยยุ่งกับผู้ชายคนอื่นแล้วด้วย"

โธ่ไอ้เวร...พูดแบบนี้จะให้กูยุ่งกับใครได้ ทุกวันนี้กูก็อยู่แต่ห้องอยู่กับไอ้บราวน์ ขืนหนีไปแรดนะ ก็ทิ้งไอ้บราวน์ไว้ตัวเดียวน่ะสิ

ไหนจะควายทึกสองตัวถ้ารู้ว่าไปแรดนะ ไม่โดนชุดใหญ่ก็มากกว่านั้นแน่ มีหวังถ้าทำ คงตายคาเตียง

"มึงอยากมีเมียเป็นแรดรึไงละ?"

"ไม่อ่ะ อยากมีเมียเป็นแมวมากกว่า..."

"?"

"แมวขี้ยั่วขี้อ่อยเหมือนโยไง"

"อะ...ไอ้บ้า! ใครขี้ยั่วขี้อ่อยวะ เดี๋ยวจะโดน"

"ฮะๆๆๆ ก็คนแถวนี้แหละ"

"ไอ้บูม!"

.

.

.

.

.

17:00น.


"โย ขึ้นได้แล้วนะ"

"ไม่เอา จะเล่นนํ้าต่อ"

ตัวผมที่อีกครึ่งท่อนล่างแช่อยู่ในนํ้าทะเลก่อนจะหันไปปฏิเสธไอ้บูม ก่อนจะเดินตีนํ้าป๋อมแป๋มไปเรื่อยเปลื่อย

"เล่นมาสองชั่วโมงแล้ว พอได้แล้วนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย"

"ก็อยากเล่นอยู่นี่"

"วาโย"

ผมเบะปากก่อนจะยอมขึ้นฝังแต่โดยดี ก็ที่ยอมไม่ใช่อะไรหรอก ใครมันจะไปอยากเห็นไอ้บูมโมโหกัน เห็นมันใจดีแบบนี้ โมโหทีเล่นผมตัวหดเลยนะ

ผมเดินขึ้นฝั่งแต่โดยดี โดยค่อยๆเดินเข้าไปหาไอ้คนที่เริ่มหน้าตึงขึ้นมาหน่อยๆแล้ว

"ไปเร็ว จะพาไปที่พัก"

"อื้อ"

ไอ้บูมจับมือผมและดึงเบาๆให้เดินตาม ผมเองก็เดินตามมันดีๆและไม่ได้ขัดข้องอะไร

จนมาถึงบังกาโลที่เป็นที่พักสำหรับหนึ่งคืนของวันนี้ 

"ชุดบูมเตรียมไว้ให้แล้วนะ โยรีบไปอาบนํ้าเถอะ จะได้พาไปกินข้าว"

"อื้อ ฝากดูเจ้าบราวน์ด้วยนะ"

"ครับที่รัก"

มันคงหายงอนผมแล้วสินะ ผมอมยิ้มก่อนจะหยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าห้องนํ้าทันทีเพื่อชำระร่างกาย

พอกลับออกมาอีกครั้งในชุดที่ไอ้บูมเตรียมให้คือเสื้อแขนยาวสีชมพูอ่อนๆกับกางเกงขาสั้นสีดำที่มันเตรียมไว้ให้

"บูม หิวข้าวอ่ะ"

"เดี๋ยวจะพาไปร้านอาหารใกล้ๆนะ แถวๆนั้นช่วงคํ่าๆจะมีปาร์ตี้ชายหาดสำหรับนักท่องเที่ยวด้วยละ"

"จริงอ่ะ อยากไปๆ"

.

.

.

.

.

"มีปาร์ตี้จริงๆด้วย"

"สำหรับแขกที่เช่าที่พักน่ะ"

ผมมองผู้คนที่ต่างเป็นแขกมาเข้าพักที่บังกาโลต่างกำลังโชว์สเต็ปเต้นไปตามจังหวะเพลง สีสันของไฟสาดสองไปมา เป็นปาร์ตี้ที่เหมือนอยู่ในผับเลยแหะ

แต่มันได้บรรยากาศเพิ่มมาอีกคือมันติดชายหาดนี่สิ ยิ่งน่าสนุกเข้าไปใหญ่

"ไปกินขนมนะ"

"ได้สิ"

ผมเดินเข้าไปตรงซุ้มอาหารหวานและอาหารคาว ก่อนจะหยิบคัพเค้กชิ้นพอดีคำใส่เข้าปากทันที 

ผมเดินกินนู่นนี่นั่นตามที่ใจอยากอยู่พักใหญ่ ก่อนจะนึกอีกทีไอ้บูมก็หายไปแล้ว ส่วนไอ้บราวน์คงพามันมาไม่ได้หรอกเพราะมันหลับปุ๋ยอยู่ที่พักไปแล้ว

"อ่าว หายไปไหนอ่ะ?"

"มาคนเดียวหรอครับคุณผู้หญิง"

"คะ..ครับ คุยกับผมหรอ?"

"ใช่ครับ นี่เป็นทอมหรอครับ เสียดายแย่"

"ขอโทษนะครับ ผมเป็นผู้ชายครับ"

ผู้ชายร่างสูงตรงหน้าคงจะอึ้งไปนิดๆก่อนจะกลับมาปั้นหน้ายิ้มแป้นให้ผม 

ดูๆไปก็หล่อนะเนี้ย ตัวสูงพอๆกับไอ้บูมเลย แถมหน้าตานี่โครตจะสเป็ค ไหนจะถอดเสื้อโชว์ท่อนบนที่เป็นแผลงอกลํ่าๆนี่อีก

"ขอโทษนะครับที่คิดว่าเป็นผู้หญิง ไม่ทราบว่า มาคนเดียวหรอครับ?"

"เอ่อ..มากับผัวครับ"

"ฮะๆๆ หรอครับ ถ้าอยากจะคุยด้วย จะได้มั้ยครับ"

'กูบอกว่ามากับผัว มึงยังจะชวนคุยอีก โอ๊ะ!'

"เอ่อ ไม่ดีกว่าครับ ผมกลัวผัวมาเห็น...อึก"

"หืม? ไม่บอกก็ไม่น่าจะรู้นะครับ"

"ปะ..ปล่อยผมเถอะนะครับ"

ไอ้นี่นิแม่งมือไวชะมัด ตอนนี้มันก็ใช้มือข้างนึงโอบกระชับเอวผมไว้ซะแน่นแทบจะดิ้นไม่หลุด

ไหนจะโน้มหน้าเข้ามาหมายจะจูบแต่ผมเบือนหน้าหนีมันเลยได้แต่ก้มลงไซร้คอผม

"ยะ..อย่า!"

"อย่าเล่นตัวสิครับ ผมอุตส่าสนใจคุณนะ อย่าโกหกว่ามีผัวไปเลย"

"นี่คุณ!.."

เดี๋ยว!ๆ ไอ้ผู้ชายคนนี้ทำไมมันหน้าคุ้นๆวะ หน้าคล้ายๆเอ่อ...เหมือนผมเคยเห็น ผมเคยรู้จักนะแต่จำไม่ได้ว่าใคร

"น่าเสียดายเนอะ คงจะจำไม่ได้ มีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วทิ้งผมเลยหรอ..หืม?"

'ชิบหาย! จำความได้ก็ตอนนี้แหละ ไอ้หน้าหล่อนี่มันคือ...คู่นอนเก่าผม!'

"โทษนะ แต่กูมีผัวแล้ว ช่วยปล่อยเถอะ"

"อ่า พูดไม่เพราะเลยนะครับพี่วาโย แต่ก่อนที่พี่จะมีผัว พี่ยังมาอ้อนผมขอให้ไปเอากันอยู่เลย"

"ก็นั่นมันแต่ก่อน ตอนนี้กูมีผัวแล้ว"

ใครก็ได้มาช่วยกูทีเถอะ มาช่วยกูจากไอ้เด็กเวรรุ่นน้องคนนี้ที ผมจำชื่อมันไม่ได้หรอกนะว่ามันชื่ออะไร แค่แต่ก่อนถูกใจมันเลยไปมีอะไรกันบ่อย จากนั้นก็หายเงียบไป

แม่งดันมาเจอที่นี่ เวรบรรลัยแล้วมั้ยละ

"ช่วยปล่อย**เมีย<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**กูด้วย"

"อะ...ไอ้บูม"

"อ่า ขอโทษนะครับ ผมแค่มาทักทายรุ่นพี่ที่เคย**สนิท<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**กัันมาก่อน แค่นั้น"

มือหนาค่อยๆปล่อยสะโพกผมและถอยออกห่าง ก่อนจะยืนยิ้มเหมือนกับว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่ได้มีอะไร

ผมมองหน้าไอ้บูมที่โครตจะนิ่ง นั่นไง บรรลัยแล้วมั้ยละไอ้โย

"ผมไปก่อนนะครับ ขอโทษที่รบกวน"

จากนั้นไอ้เด็กเวรนั่นก็เดินออกไป เหลือผมทิ้งไว้กับไอ้บูมที่โครตจะเงียบ

"คือ เมื่อกี้มันไม่ได้จะ..."

"กลับ!"

.

.

.

.

.


ตุ้บ!

"อ๊ะ..อ๊าาา! เจ็บ อื๊อออ"

"..."

"อะ..ไอ้บูม เจ็บ! อ๊ะ! อ๊ะ! อื๊อออ!"

ไอ้บูมจับขาผมแยกออกให้กว้างกว่าเดิมก่อนจะกระแทกแกนกายใหญ่ของมันเข้ามาอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มซอยเอวแบบถี่ๆ

มันเสร็จไปแล้วรอบนึงก็ตามเถอะ แต่มันคงโมโหผมที่ไปยืนให้ผู้ชายกอดแบบนั้น แต่ผมก็ขอโทษไปแล้วนี่

อีกอย่างพอกลับมาถึงที่พักมันก็เล่นกระชากเสื้อผมผมออกทันที มันรุนแรงเหลือเกิน

"อ๊ะ!ๆๆๆ ขะ..ขอโทษ อื๊อ! อ๊าาา!"

"ซี๊ดดดดด! อืมมม"

"ดะ..ได้ยินมั้ย อ๊ะ! อ๊ะ! ขอโทษ"

"เงียบ!"

ปั่บ!ๆๆๆๆ

มันเอาแต่กระแทกผมอยู่นั่นแหละ ไหนจะขบกัดผมแรงๆตามคอตามหน้าอก ดูก็รู้ว่ามันกำลังโกรธ

ผมเสียที่สุด เสียใจตรงที่มันไม่ฟังผมเลย ไม่ฟังอะไรเลย 

ปั่บ!ๆๆๆ

"เจ็บ! ฮึก! ฟังกันหน่อยสิวะ! อ๊ะ! ฮึก! จะไม่ฟังกันเลยใช่มั้ย!?"

"..."

ไอ้บูมหยุดกระแทกก่อนจะมองผมด้วยสายตานิ่งๆเหงื่อที่ผุดขึ้นตามใบหน้ามันทำเอาผมใจสั่นกลัวว่ามันจะฆ่าผมน่ะสิ

"ฮึก ขอโทษ ได้ยินมั้ย ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันกอด ก็ปฏิเสธแล้ว ฮึก ขอโทษ"

"อย่าร้อง"

"ฮึก มึงก็บอกกูมาสิว่าจะให้กูทำยังไงถึงจะหายโกรธ บอกกูมาสิ อย่าเอาแต่กระแทกกูแบบนี้"

"โย"

แววตาสั่นเครือเล็กน้อยมองมาที่ผมก่อนจะเอื้อมมือมาจับที่ใบหน้าผมและลูบเบาๆ ผมที่สะอึกสะอื้นก็มองมันผ่านม่านนํ้าตา

เวลามันโกรธมันย่อมแสดงออกมาเสมอ เหมือนแบบนี้

"กูขอโทษ ไอ้เด็กนั่นแค่คู่นอนเก่า พึ่งเจอมันวันนี้ และไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ"

"แต่มันจับมันแตะต้องตัวโย"

"ก็ไม่ได้อยากให้มันจับ ขอโทษ อย่าโกรธกูเลย"

"บูมก็ก็ขอโทษนะที่หวงมากไปจนทำให้โยเจ็บ"

"อื้อ! อ๊ะ...อ่าห์"

มันโน้มใบหน้าเข้ามาก่อนจะจูบซับที่หน้าผากผม ท่อนล่างที่ยังคงเชื่อมต่อกันอยู่ไอ้บูมก็เริ่มขยับเบาๆก่อนจะเร่งให้เร็วมากขึ้น

"อ่าาาห์! อ่าาห์! เสียว ซี๊ดดดดด!"

"อืม ครับที่รัก อ่าาห์ เสียวเหมือนกัน"

ปั่บ!ๆๆๆๆ

ไม่นานความอ่อนโยนและนุ่มนวลก็ค่อยๆแฝงอยู่ในความป่าเถื่อนของไอ้บูมที่เผยออกมา เสียงครางร้องระงมไปทั่วห้องบวกกับเสียงเนื้อแนบเนื้อที่กระทบกัน

เอวที่ซอยถี่จนทำผมเสร็จไปหลายรอบยังคงทำหน้าที่หนักหน่วงอยู่เสมอ หยาดเหงื่อที่ค่อยๆผุดให้เห็นได้ชัดจากใบหน้าหล่อของไอ้บูม

"อ๊าาา! อ๊าาา! ซี๊ดดด เสียว อื้อออ"

"ที่รัก อืมมม รออีกหน่อยนะ อ่าาห์!"

"ระ..รออะไร? อ๊ะ! อ๊ะ!"

"รอบูมไง อืมมม อีกไม่นาน โยจะ อึก จะได้เป็นเมียพวกเราแล้ว อ่าาห์!"

มันพูดในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะให้เข้าใจอะไรเลยด้วยซํ้า ทั้งที่มันเล่นกระแทกอยู่แบบนี้ สมองผมคงจะหยุดคิดได้อ่ะ!? 

"มะ อ๊าาา! ไม่เข้าใจ ฮื่อออ หยุดก่อน อ๊ะ!ๆๆๆ"

ปั่บๆๆๆๆๆ

"บะ...บูม อ๊าาา!"

"ซี๊ดดดดด! เสียวสัส"

จุ๊บ!

"อื๊อ! พูดมาเลยนะ ไอ้ที่บอกเมื่อกี้น่ะ? ให้รอทำไม?"

"รอพวกเราไปขอแต่งงานน่ะสิ รอได้ใช่มั้ย"

"อ๊ะ! พึ่งเสร็จไปเมื่อกี้นี้จะทำอีกแล้วหรอ! อ๊าาา!"

หูผมคงไม่ฝาดไปใช่มั้ย ที่ไอ้บูมพูด "แต่งงาน" อะไรกัน ผมไม่เข้าใจ 

"อืมม รอบูมกับไอ้ภาคเคลียร์งานให้เสร็จก่อนนะ แล้วเราจะขอโยแต่งงาน"

"อ๊าาา! อย่า อย่าพูด อื๊อ. อ๊ะ!ๆๆๆ"

"ซี๊ดดดดด! ที่รักแต่งงานกันนะ อึก! รัดแน่นชะมัด อ่า!"

"บอกว่า อ๊ะ! อ๊ะ! อย่าพูด อ๊าาางง!!!"


​'ผมโดนขอแต่งงานงั้นหรอ เขินชะมัดเล้ย!"




​ติดตามตอนต่อไป

​มุ้งมิ้งมั้ยละ หุ๊ๆ 

>>>หยุดนะนี่คือการปล้นคอมเม้น อ่านแล้วเม้นมาให้หมด ใครอ่านแล้วไม่เม้น งอน!<<<

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น