AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 69 แม่ทัพปีศาจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 69 แม่ทัพปีศาจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 122

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2561 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 69 แม่ทัพปีศาจ
แบบอักษร

ตอนที่69แม่ทัพปีศาจ

ตูม!! ตูม!!! ตูม!!!

เสียงการต่อสู้ดังสนั่นหวั่นไหวทำให้ผืนดินในรัศมี 2 กิโลเมตรรอบปราสาทเจ้าเมืองสั่นสะเทือน แม่ทัพปีศาจทั้ง 4 ต่างหน้านิ่วคิ้วขมวด แม้ว่ามันจะสามารถดักทางแล้วโจมตีเด็กหนุ่มคนนั้นได้ แต่ทว่าร่างกายของมันไม่มีแม้แต่รอยแผลเดียว แม้เสื้อผ้าจะขาดวิ่งเผยให้เห็นร่างกายที่มีกล้ามเนื้อสมส่วนทั้งยังดูสมบูรณ์แบบ

แม้ตอนนี้เขาจะเหลือแค่เพียงกางเกงส่วนล่างที่เกือบจะหลุดลุ่ย แต่ความเร็วในการตอบโต้ก็ไม่ได้ด้อยไปเลย

4 รุม 1 สามารถดักการเคลื่อนไหวและโจมตีเด็กนั่นได้ แต่ทว่าทุกครั้งมันก็สามารถรับกรงเล็บด้วยมือเปล่าได้ แม้จะใส่พลังเวทระเบิดกินวงกว้าง แต่ท้ายสุดก็ได้แค่เพียงเผาเสื้อผ้าของมันเท่านั้น

“เรบ กาอู พวกเจ้ารีบไปสังหารมนุษย์ให้หมดเมืองนี้ซะ ไอ้เด็กเหลือขอนี่ข้าจะจัดการรับมือกับมันเอง!!” แม่ทัพปีศาจตนหนึ่งถอยออกมาแล้วสั่งการเรบกับกาอู พวกนั้นพยักหน้าแล้วตั้งท่าจะพุ่งไปด้วยความเร็วสูง แต่ทว่า

“อย่าคิดว่าจะปล่อยให้พวกแกทำได้ตามใจ” ไผ่พุ่งไปขวางแล้วโจมตีไปยังกาอู แต่ทว่าเรบเข้ามารับการโจมตีแทน

“รีบไปเร็วกาอู” เรบพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด พวกมันไม่คิดเลยว่าจะเจอมนุษย์ที่สามารถขัดขวางได้ถึงขนาดนี้ แม้พลังและระดับของพวกมันจะเหนือกว่าเด็กนั่นหลายเท่า แต่ความอึดทางกายภาพของเด็กนี่มันสูงเกินไป

“ไม่ปล่อยให้ไปหรอก” ไผ่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ได้เวลาสู้ 1 ต่อ 1 แล้ว” ไผ่พูดต่อ แม่ทัพปีศาจทั้ง 4 ได้แต่ทำสีหน้า งง งวย กาอูไม่สนใจในสิ่งที่ไผ่พูด มันรีบพุ่งออกไปเพื่อจะสังหารชาวเมืองทันที

แต่ทว่าแสงกำไลข้อมือทั้งสองของไผ่เปล่งประกายแล้วพุ่งไปยังตำแหน่งที่กาอูอยู่ 1 และ พุ่งไปยังแม่ทัพปีศาจอีกตน 1

ตูม!!!

อั๊ค!!!

กาอู และแม่ทัพอีกตนโดนบางสิ่งกระแทกอย่างรุนแรงจนมันกระอักเลือดออกมา แต่แล้วไอสีดำก็ค่อยๆ ฟื้นฟูช้าๆ ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

เบื้องหน้ากาอูปรากฏพยัคฆ์สีทองอร่ามเปล่งรัศมีพลังอันน่าเกรงขามออกมา มันคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าห้ำหั่นกับกาอูที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวทันที พลังอันมหาศาลถูกปลดปล่อยออกมาจากปากของพยัคฆ์ทอง กาอูไขว้แขนทั้งสองต้านรับ

แต่ความรุนแรงของลำแสงมันมีมากเกินไปถึงกับทลายเนื้อแขนจนเห็นกระดูก เจ้ากาอูกัดฟันข่มความเจ็บปวดแล้วพุ่งถอยไปอีกด้าน พลันไอสีดำก็ค่อยฟื้นฟู แต่ครานี้มันช้ามาก ดวงตากาอูถึงกับเบิกกว้าง มันกัดฟันแล้วร่ายเวทรักษาอย่างรวดเร็วทำให้สูญสิ้นพลังเวทไปมาก

ส่วนทางด้านแม่ทัพอีกตนบัดนี้กำลังปะทะกับสิงโตขาวที่พละกำลังและเวททำลายที่เหนือล้ำ มันไม่เคยประสบกับมอนสเตอร์ ไม่สิ ต้องเรียกว่าอสูรที่มีพลังแบบนี้มาก่อน ทั้งไอปีศาจก็ไม่สามารถรักษาได้รวดเร็วเท่าเดิม พลังรักษายิ่งช้าลงเมื่อโดนโจมตีบ่อยขึ้น

“บ้าเอ้ย ไอ้อสูรตัวนี้มันอะไรกัน” แม่ทัพปีศาจตนนั้นร่ำร้องด้วยความไม่พอใจ ทางด้านไผ่ยืนจ้องหน้าเรบที่ตอนนี้มันกำลังหลั่งเหงื่อเม็ดใหญ่

ว่าแค่ไอ้หนูนี่คนเดียวก็ทำให้พวกมันทั้ง 4 ถึงกับลงมือพร้อมกัน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรมันได้ แต่มาครั้งนี้มีอสูรร้ายโผล่มาอีก 2 ตัว เหลือมันและแม่ทัพปีศาจอีกตนหนึ่ง

“หึ อย่างน้อยข้าก็มีอมอยคอยสนับสนุน” เรบพูดด้วยความมั่นใจว่าแม้จะสองรุมหนึ่งก็สามารถสังหารเด็กหนุ่มตรงหน้าได้

ไผ่ยิ้มแล้วยักไหล่เบาๆ

“จะเป็นอย่างนั้นจริงหรือ??” พลันสิ้นคำพูดสัญลักษณ์สีดำที่มือขวาก็เปล่งแสงออกมา

ตูม!!

อั๊ค!!!

“อะ อะไรกัน” เรบโดนพลังบางอย่างโจมตีจนกระดอนถอยหลังไปหลายเมตร มันจ้องไผ่ด้วยสีหน้าฉงน พลันเห็นบุรุษคนหนึ่งยิ่งมั่นคงอย่างสง่างามเบื้องหน้ามัน

ไอพลังอันน่ากลัวเปล่งออกมาจากร่างบุรุษหนุ่มคนนี้ มันเป็นพลังที่สร้างเม็ดเหงื่อและความหวาดกลัวเข้าถึงกระดูก

“กว่าข้าจะได้ยืดเส้นยืดสาย!” คิวบิกล่าวอย่างเยือกเย็น ไผ่ยักไหล่ให้มัน

“ก็นะ” ลำแสงสีดำค่อยๆ เปล่งออกมาจากร่างของไผ่ การโจมตีนับจากนี้เป็นการใช้เวทมนตร์ของมังกรเข้าผสมผสาน อมมอยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ก็หน้าซีดทันที

“บ้าเอ้ย!! มันมีพลังของมังกร” อมมอยสบถลั่นแล้วกระตุ้นพลังเพิ่มไปอีกขั้นหนึ่ง แล้วพุ่งเข้าห้ำหั่นกับไผ่

ตูม!! ๆ ๆ ๆ

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว การต่อสู้ของทั้ง 4 คู่เป็นไปอย่างดุเดือด เลือดสีดำของปีศาจหลั่งไหลออกมาเป็นสายย้อมดินให้เป็นแอ่งน้ำสีดำ แม้พลังฟื้นฟูจะทำงาน แต่ก็เชื่องช้ากว่าปกติหลายเท่าตัว

เรบสะบัดกรงเล็บด้วยท่วงท่าปีศาจกดดันให้คิวบิถอยหลัง มันกระอักเลือดของมาแล้วจ้องคิวบิด้วยนัยน์ตาอันแดงก่ำ

“หน็อย!! ไอ้เจ้าพวกตัวน่ารำคาญนี่ ข้าจะไม่ออมพลังแล้ว!! เหล่าแม่ทัพ เปิดผนึกพลังซะ แล้วจัดการไอ้พวกตัวน่ารำคาญนี่ให้ตาย” เรบตะคอกส่งสัญญาณเสียงด้วยอารมณ์อันเดือดดาล

“ไม่ได้นะเรบ พลังนี่เราต้องใช้ทำลายม่านเทพ” กาอูตะโกนลั่น

“ต้องเปิด พวกนี้มันอันตรายเกินไป ไม่งั้นพวกเราได้ตายจริงๆ แน่!” เรบตะโกนลั่น

...................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น