Kitsunez

ขอฝากเรื่องนี้ในใจของทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการอ่านและคอมเม้นของทุกๆคนที่ทำให้มีแรงใจในการเขียนขึ้นค่ะ สามารถคอมเม้นเข้ามากันเยอะๆนะคะ จะรออ่านของทุกคนเลย :)

ตอนที่ 9 เกมท้าใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 เกมท้าใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2561 14:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 เกมท้าใจ
แบบอักษร

จิ้งกลมแวะมาลงให้อีกตอนค่าา เพราะเห็นคอมเม้นมากมายและยอดวิวที่น่าตกใจเลยมีไฟลุกขึ้นที่จะเขียนต่อ แต่ยังสอบไม่เสร็จเลย แง TT เอาน้ำจิ้มไปก่อนนะคะ แล้วเจอกันหลังสอบน้าา ! ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นจ้า!

______________________________________________________________________________________________________________________________

หลังจากผ่านเหตุการณ์วุ่นวายในศาลเจ้าซุมิโยชิ ไทฉะที่เป็นบทเรียนครั้งยิ่งใหญ่ของแสตมป์แล้ว เขาก็เริ่มที่จะจริงจังกับงานมากขึ้นและคอยดูแลทุกคนไม่ให้คลาดสายตาตนอีกเป็นครั้งที่สอง

ระหว่างทางไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีปัญหาเรื่องคนหายหรือเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกแล้วเพราะเขาคอยดูตลอดทางที่เดินทางจนไปถึงสถานที่และคอยพูดเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของที่นี่และเกร็ดสาระอันเล็กน้อยเกี่ยวกับสัตว์น้ำให้กับลูกทัวร์ฟังซึ่งก็ยังคงมีบรรยากาศสนุกสนานและไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด

แสตมป์ตัดสินใจพาทุกคนไปชมการแสดงของสัตว์น้ำไม่ว่าจะเป็น โลมา เพนกวิ้น หรือแม้แต่แมวน้ำทำให้เด็กๆที่อยู่ในทริปนี้ตื่นเต้นกันไม่ใช่น้อยๆ  เขาพาทุกคนไปก่อนเวลาเพื่อสะดวกต่อการจับจองที่นั่งและตั๋วนับเป็นโชคดีที่ตอนนี้คนยังไม่มากนักทำให้มีที่นั่งให้เลือกพอสมควร เขาพาทุกคนไปนั่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากนักในระดับสายตาการชมการแสดงพอดี เมื่อทุกคนได้ที่แล้วเขาก็นั่งลงบ้างก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าคนที่นั่งข้างๆเขาคือสกายนี่เอง

“นึกถึงตอนเด็กเลยเนอะ” สกายเอ่ยออกมาขณะที่สายตาก็มองไปที่เด็กๆอย่างทิวา ตะวันและพิ๊งค์ที่เริ่มเป็นเพื่อนกันนั่งใกล้กันโดยมีผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายนั่งประกบคุยกันเจี้ยวจ้าว

“ทำไมถึงบ่นเป็นคุณลุงไปได้ละครับ การแสดงนี้วัยไหนก็ดูได้เหมือนกันนะ” แสตมป์เลยคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะกวนประสาทสกายนิดหน่อยจนสกายหันมามองแล้วบีบจมูกแสตมป์คล้ายหมั่นเขี้ยว

“นี่แหน่ะ!”

“อ๊ะ อย่าบีบสิครับ!” แสตมป์ร้องโวยวายออกมาแล้วตีมือของสกายด้วยน้ำหนักที่ไม่แรงมากนัก สกายหัวเราะหึๆเบาๆก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากจมูกของแสตมป์

“น่าหมั่นไส้...”

“ร้อนน! พี่เมซเซจคะ ไปหาอะไรทานรอกันไหมคะ?” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาทำให้ทั้งสกายและแสตมป์ต้องหันไปมอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร เบลล่านั้นเองที่โวยวายออกมา

“การแสดงจะเริ่มแล้วครับนะเบลล่า” เมซเซจเลยอธิบายออกมาแล้วยิ้มเจือนๆคล้ายให้หญิงสาวที่ดูหงุดหงิดจากอากาศร้อนใจเย็นลงบ้าง เบลล่ากับเมซเซจที่นั่งถัดไปจากสกายนี่เอง

“คนสวย ใจร้อนมากหน้าจะไม่สวยเอานะ” ต้าร์หยอกเบลล่าแล้วหัวเราะออกมานิดๆแต่ก็ต้องเงียบปากลงเมื่อเจอเบลล่าสวน

“อย่ามายุ่งได้ป่ะ ต้าร์! ฉันร้อนก็คือร้อน!”

“เบลล่าครับ มันเสียงดัง...”

“งั้นพี่ก็ไปหาอะไรกินกับเบลล่าที่ร้านที่มีแอร์เย็นๆกันเถอะค่ะ!” เบลล่าเลยดึงแขนคล้ายให้เมซเซจลุกขึ้น แสตมป์เลยต้องรีบห้ามปรามทันที

“ไม่ได้นะครับ คุณเบลล่า ผมไม่อยากให้ทุกคนแยกกันนะครับ”

“โอ๊ยยย หมดเวลาแล้วเดี๋ยวก็ค่อยเจอกันก็ได้น่า!”

“ไม่ได้...”

“เบลล่า คุณหยุดงี่เง่าสักที!”

 พอเมซเซจเริ่มขึ้นเสียงทำให้ทุกอย่างเงียบลงไปทันที เบลล่าอ้าปากค้างทันทีอย่างอึ้งๆที่คนอย่างเมซเซจมาขึ้นเสียงใส่เธอ

“พี่เมซเซจขึ้นเสียงใส่เบลล่า!”

“เฮ้อ...อย่าไปสนใจเบลล่าเลย แสตมป์ เบลล่าก็งี้แหละ คุณหนู” สกายเลยส่ายหัวไปมาเอือมๆกับกลุ่มของตัวเองนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเบลล่าเป็นแบบนี้เลย

เบลล่าเลยฮึดฮัดเล็กน้อยอย่างเจ็บใจแล้วมองสกายตาเขียวปั๊ดพร้อมค้อนใส่ต้าร์ที่นั่งไม่ไกลจากเธอมากนักก่อนจะหย่อนกระแทกก้นนั่งที่เดิมอย่างไม่พอใจพร้อมกอดอกไว้ด้วย ถ้าเธอไปคนเดียวก็ไม่มีความหมายน่ะสิ!


ตอนนี้ผู้คนเริ่มหลั่งเข้ามาแล้วทำให้ลานขนาดกลางอัดเต็มไปด้วยผู้คนมากมายซึ่งส่วนมากก็มาเป็นครอบครัวเพื่อให้ลูกๆหลานๆมาชมความน่ารักของสัตว์โลกและมีหลายสัญชาติมาเยี่ยมชมดูเช่นกันเหมือนกับพวกเขาที่เข้ามาชม

การแสดงได้เริ่มต้นขึ้นโดยเริ่มจากเพนกวิ้นที่เดินเข้าแถวเป็นขบวนเดินตามกันต้อยๆ มีการเล่นตลกบ้างเล็กน้อยกับพี่เลี้ยงที่เลี้ยงดูเพื่อเรียกเสียงหัวเราะให้กับผู้เข้ามาชม

“ฮ่าๆ แสตมป์เห็นเพนกวิ้นคิงอ้วนๆนั้นป่ะ ตลกอ่ะ” สกายหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี แสตมป์ที่หันไปเห็นเพนกวิ้นคิงนั้นทำท่าเถียงกับเจ้าของเลยอดที่จะหัวเราะตามไม่ได้เพราะมันดูน่าเอ็นดูด้วยซ้ำไป การแสดงของเพนกวิ้นยังมีอีกมากมายจนจบลงก็มีเสียงปรบมือดังขึ้นมาเพื่อจะรับชมการแสดงต่อไป

“รับน้ำอะไรไหมคร้าบบ ขนมก็มี!” คุณลุงคนขายพวกน้ำอัดลมกระป๋องกับขนมป๊อปคอร์นดังขึ้นมา แสตมป์หันไปมองตามเสียงก่อนจะเรียกลุงเขาเพื่อสั่งน้ำ

“ขอโคล่ากระป๋องหนึ่งครับ พี่สกายเอาอะไรไหม?”

“งั้นพี่เอาโคล่าด้วย”

“งั้นโคล่าสองครับ” แสตมป์ชูสองนิ้วขึ้นมาก่อนจะควักเงินจ่ายให้เรียบร้อยแล้วยื่นให้กับสกายกระป๋องหนึ่ง สกายเลยรับแล้วเปิดฝาออกเพื่อดื่มคลายร้อนอึกใหญ่ๆ

“แต๊งกิ้ว” แล้วสกายก็ยิ้มให้กับแสตมป์ก่อนจะหันไปดูการแสดงต่อ ตกลงว่าใครเด็กกว่าใครกันนะ? แสตมป์เลยแอบมองสกายเล็กน้อยแล้วอมยิ้มแล้วสายตาของเขาก็มองถัดไป...นั้นก็คือเมซเซจนั้นเอง

มือของเมซเซจและเบลล่าจับกุมมือกันเล็กน้อยแม้ว่าสาวเจ้าอย่างเบลล่าจะเป็นฝ่ายจับมือเองก็ตาม แต่แสตมป์ก็ต้องชะงักไปเมื่อเมซเซจหันมามองเขาพอดี

“…!!” เขาเลยรีบมองไปทางอื่นแก้เก้อ จะผิดสังเกตุไหมนะ เขาแอบลนลานเล็กน้อยก่อนจะรีบทำเป็นชมดูการแสดงต่อไป

เมื่อการแสดงจบลงแล้วทุกๆคนก็ต่างลุกขึ้นเพื่อแยกกันออกจากลานการแสดงของสัตว์น้ำ มีบางส่วนที่ไปถ่ายรูปกับสัตว์น้ำต่างๆนาๆโดยต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าหน้าที่กันก่อนบ้าง และข้างลานขนาดกลางก็มีของที่ระลึกขายเล็กๆน้อยๆด้วย แสตมป์ก็คอยรอบางส่วนที่อยากจะเก็บรูปไว้ดูเล่นบ้าง บ้างก็ไว้เอาไปอวดเพื่อนๆที่อยู่ในไทยที่ไม่ได้มาด้วยกัน

“แสตมป์ไม่ถ่ายรูปบ้างเหรอ?” สกายถามออกมา แสตม์เลยส่ายหัวไปมาเบาๆแล้วมองไปที่โลมาสีขาวที่กำลังลั้ลลากับผู้คนมากมายอยู่

“ไม่หรอกครับ ของแบบนี้ผมจำมันได้ด้วยใจแหละ”

“หื้ออ...จ้าๆ คนเก่ง” สกายเลยลูบหัวแสตมป์เบาๆคล้ายกับเด็กน้อย แสตมป์ที่ไม่ห้ามปรามแล้วก็ปล่อยให้สกายลูบหัวไป

“จะไปกันได้ยัง หรือจะสวีทกันต่อ?” น้ำเสียงกวนประสาทดังขึ้นขัดจังหวะทั้งสอง แสตมป์เลยได้สติขึ้นมาแล้วพบว่าเป็นใครไม่ได้อีกนอกจากเมซเซจนั้นเอง เขาเลยหยิบธงประจำบริษัทของตัวเองขึ้นมาก่อนจะออกเดินนำ

“ถ้าครบแล้วก็ไปกันเลยครับ”

แล้วแสตมป์ก็เดินนำต่อไปโดยไม่ได้สนใจหันกลับไปมองด้านหลังต่อ เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ...




เมื่อ 7 ปีก่อน

“ไอ้เมซๆ” เสียงเรียกของเพื่อนในกลุ่มดังขึ้นทำให้เมซเซจที่กำลังเล่นเกมในมือถือแข่งกับต้าร์อยู่ ขานตอบกลับไปแต่ไม่ได้หันไปมองเพื่อนอีกคนของตัวเอง

“อะไร?”

“น้องคนนั้นของมึงไปไหนละ?”

“เบื่อแล้วก็ทิ้งไง ไม่เห็นยากเลย” เมซเซจยักไหล่ออกมาคล้ายมันเป็นเรื่องที่ง่ายดายสำหรับเขา จนเกมจบลงทำให้เมซเซจนั้นเองที่ได้อันดับหนึ่ง เสียงโห่ของต้าร์ดังขึ้นอย่างขัดใจทันที

“โห่ ไรวะ! ไม่เคยชนะเลย”

“ไก่อย่างมึงมาสู้กูก็คิดผิดละ ต้าร์” เมซเซจเลยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี จนพวกเขาทั้งสามคนได้ยินเสียงวีดว้ายของเหล่านักเรียนหญิงที่แอบมองมาที่พวกเขากันอยู่กันไกลๆ ถึงจะไม่ได้ยินเรื่องที่พวกเขาทั้งสามคุยกันก็เถอะ

“แกกก พี่เมซหัวเราะด้วยว่ะ!”

“ฉันชอบหน้าพี่ต้าร์แบบนั้นนะ น่ารักก”

“พี่บอลก็โอเคเลย กรี๊ดด”

“เอ้อ ถ้ามึงไม่เอาแล้วกูเอาได้มะ น้องเขาแม่งนมใหญ่อย่างเป๊คกูเลย” ต้าร์เอ่ยออกมาอย่างเล่นกึ่งจริงก่อนจะปิดเกมลงพร้อมกอดคอเมซเซจ

“เอาไปเลย กูไม่หวง”

“ร้ายไม่เบา ฮ่าๆๆ”

“ไอ้เมซ กูว่านะกูเห็นมึงเขี่ยผู้หญิงเป็นว่าเล่นแล้ว...หลายๆแบบตั้งแต่คนซื่อๆยันคนแรงๆกูว่ากูมีเรื่องสนุกให้ทำอยู่นะเพราะเห็นว่ามึงเบื่อผู้หญิงง่ายกูว่า...”

 บอลเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เขาเงียบไปนาน เขาสังเกตุจากเพื่อนของตัวเองที่เป็นเสือใช่เล่นคบคนนั้นคบคนนี้ทิ้งๆขว้างๆเผลอๆผู้หญิงพวกนั้นก็กลายเป็นของเล่นที่น่าเบื่อสำหรับเพื่อนเขาไปแล้ว

“มึงจะให้มันทำอะไรวะ ให้คบมึงป่ะ?” ต้าร์เอ่ยขัดขึ้นมาอย่างกวนๆทำให้บอลตบหัวต้าร์ไปผัวะหนึ่งอย่างแรง

“ไม่ใช่ คบกันกูขนลุกพอดีสิวะ! นู้นนน กูท้ามึง...” บอลยื่นปากยาวไปทางหนึ่งในสนามที่พวกเขาอยู่ทำให้ต้าร์และเมซเซจหันไปมอง


“แสตมป์ มึงมั่วละๆ ข้อนี้ไม่ได้ตอบอันนี้เว้ย!”

“อย่าเถียงกูดิ ข้อนี้ใช้กับอันนี้...”  

เสียงของคนสองคนกำลังเถียงกันในขณะที่ทั้งสามกำลังมองพวกเขาอยู่ นั้นก็คือแสตมป์กับเพื่อนของแสตมป์ที่กำลังถกเถียงเรื่องการบ้านที่จะต้องส่งพรุ่งนี้กันนี่เอง แสตมป์ที่สวมแว่นกรอบสี่เหลี่ยมหนาเตอะดันแว่นขึ้นเล็กน้อยพร้อมอธิบายร่ายยาวให้เพื่อนของตัวเองฟัง ซึ่งเพื่อนของเขาก็เหมือนจะถกเถียงแต่พอฟังเหตุผลเขาก็เริ่มโอนเอียงเชื่อเพราะมันก็พอสมเหตุสมผลอยู่


“มึงจะให้กูกินผู้ชาย?” เมซเซจถามออกมาตรงๆพร้อมทำหน้านิ่งๆใส่บอลที่หาเรื่องให้เขา ต้าร์ที่ได้ยินแบบนั้นเขากลั้นหัวเราะแล้วเอามือทุบโต๊ะเพื่อไม่ให้ขำออกมาเพราะไม่งั้นรอบนี้ดับเบิ้ลแน่ๆ

“เออดิ น้องแสตมป์น่ารักนะเว้ย” บอลเลยยิ้มร้ายกาจให้กับเมซเซจทันที

“กูไม่ใช่เกย์” เมซเซจปฎิเสธโดยไม่คิดอะไรให้มากมายแล้วดูดหลอดน้ำเป๊ปซี่ในแก้วใสของตัวเองหน่ายๆกับความคิดไม่เข้าท่าของบอล

“ทำไม มึงไม่กล้าเหรอวะ? ใจหน่อยดิ แดกผู้หญิงมาสารพัดแล้วลองแดกผู้ชายบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นไรเปล่าวะ?”

“แล้วทำไมมึงไม่แดกเอง” เมซเซจเลยย้อนกลับแล้วจ้องหน้าบอลทันที บอลเลยทำหน้าเหนือกว่าก่อนจะพูดอย่างมั่นใจ

“มันก็อยู่แล้วสิวะ กูไม่ใช่เกย์ และกูรู้บางอย่างมาด้วย...กูรู้ว่าน้องเขาแอบชอบมึงอะเมซ”

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันที รอบนี้ต้าร์หัวเราะไม่ออกเลยด้วยซ้ำไปเมซเซจนั่งเงียบไปหลายนาทีจนทั้งบอลและต้าร์แอบลุ้นว่าเพื่อนรักของตนจะพูดอะไรออกมา

“......ถ้ากูทำกูได้อะไร?”

“ถ้ามึงทำอ่อ...อืมม...” บอลเลยทำท่านึกนิดหน่อย เวลาเขาท้าอะไรเมซเซจบ่อยครั้งที่เมซเซจสามารถทำได้หมดเลยด้วยซ้ำ แต่ว่ารอบนี้เขาคิดว่าคนอย่างเมซเซจทำไม่ได้อย่างแน่นอน และเขาแค่ต้องการอยาก ‘สนุกๆ’ เท่านั้น..

“กูจะซื้อคีย์บอร์ดคอมที่เป็นสีให้ เป็นไง? แพงอยู่นะเว้ย”

“หู้ววว ซื้อให้กูบ้างดิ บอล!” ต้าร์เลยตาแววออกมาเมื่อบอลเอาของอย่างคีย์บอร์ดสีมาล่อเมซเซจ บอลเลยทำท่าจะตบหัวต้าร์อีกครั้งแต่รอบนี้ต้าร์หลบทันเลยยักคิ้วให้กับบอล

“แล้วกูต้องทำไรบ้าง แค่คบอะนะ?”

“เออ แต่กูมีเงื่อนไข...ต้องมากกว่าสามเดือน ทำได้ป่ะ?”

“คบทำเหี้ยไรตั้งสามเดือน?” เมซเซจอดที่จะถามออกมาไม่ได้เขาไม่ค่อยชอบผูกมัดกับใครเป็นเวลานานแบบนั้นด้วยซ้ำเลยอดที่จะเบะปากไม่ได้ แค่ชายด้วยกันยังแอบขนลุกเลย

“เอ้าๆ ทำไม่ได้ไม่ต้องเอาคร้าบบ”

“…ยังไม่ได้บอกไม่ทำสักหน่อย สามเดือนก็พอใช่ป่ะ กูจะได้ทิ้ง”

“โห้ ไอ้เมซไอ้บอลพวกมึงเล่นแรงกันไปรึเปล่าวะ รอบนี้อะ เอาจริงๆนะกูว่าเรื่องแบบนี้มัน...” ต้าร์เริ่มเถียงออกมาเมื่อจากที่คิดว่าจะเล่นๆกันก็เริ่มบานปลายขึ้นมาขืนเป็นเรื่องใหญ่มีเรื่องแน่

“มึงจะกลัวไรวะต้าร์ เล่นขำๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่เกมแบบที่ผ่านมา” บอลเลยเถียงออกมาโดยถอนหายใจกับความคิดมากของเพื่อนตัวเอง

“แต่ว่า เราก็ไม่เคยเอาคนอื่นมาเกี่ยวข้องเปล่าวะ...กูว่าเลิก...”

“งั้นมึงเก็บตังค์รอซื้อให้กูเลยไอ้บอล กูเอาแบบลิมิเต็ด!” สิ้นสุดคำประกาศทำให้บอลร้องเยสออกมาดังๆ ส่วนต้าร์ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร..เขาขอไม่มีส่วนรู้ร่วมหรือเห็นอะไรแล้วกันนะ...

แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าสิ่งที่พวกเขากำลังจะทำกันมันอาจจะสร้างแผลจิตใจให้กับใครสักคนอย่างสาหัส...และไม่อาจจะทดแทนหรือหวนคืนกลับมาตลอดชีวิต..




“เฮ้ออ แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วอ่ะ!” สกายที่ขึ้นมาบนรถบัสคันประจำของทัวร์แล้วก็บิดขี้เกียจไปมาทันทีระหว่างจะเดินกลับไปที่นั่งของตัวเอง แสตมป์เลยยิ้มเล็กน้อยแล้วคอยให้ทุกคนขึ้นไปบนรถพร้อมนับจำนวนของลูกทัวร์ไปด้วย จนเมื่อครบแล้วก็ให้คนขับรถออกเดินทางกันเพื่อมุ่งไปสู่  โดทงบุรี (Dotonburi) และจะได้มุ่งไปที่จังหวัดนาระเพื่อความพร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้

“แสตมป์ พี่ขอนั่งด้วยได้ป่ะ?” สกายเอ่ยถามออกมาเบาๆเมื่อรถได้เดินทางไปสักพักแล้ว แสตมป์ที่กำลังขีดเขียนเกี่ยวกับเรื่องการเดินทางเลยหันมามองแสตมป์ตาปริบแล้วขยับข้าวของตัวเองออกจากเบาะข้างๆ

“เอาสิครับ”

สกายเมื่อเห็นอีกฝ่ายอนุญาตแล้วเขาก็นั่งลงข้างๆแสตมป์ก่อนจะชะเง้อมองว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังเขียนอะไรอยู่

“เขียนอะไรอยู่เหรอ?”

“อ้อ ก็พวกรายงานนั้นแหละครับ ไว้รายงานให้ประธานของบริษัทได้อ่านและจะได้ปรับปรุงครับ” แสตมป์เลยอธิบายคร่าวๆให้สกายฟังซึ่งเขาก็เขียนเสร็จพอดีเลยเก็บสมุดเล็กๆใส่กระเป๋า

“ฮ้าวว..” แสตมป์ปิดปากแล้วหาวออกมาอย่างง่วงนอน ตอนนี้เขาก็ชักจะง่วงแล้วถ้าหากนับเวลาตอนนี้ตอนนี้ก็บ่ายสามเอง สกายที่ได้ยินอีกฝ่ายหาวเลยจิ้มแก้มของแสตมป์เบาๆ

“อะไรกัน ง่วงนอนแล้วละสิ”

“ก็ผมนอนมาน้อยนี่นา” แสตมป์เลยเถียงออกมาก่อนจะตบหน้าของตัวเองเบาๆให้ได้สติ ตอนนี้เขายังไม่มีอะไรให้พูดมากมายบนรถเลยมีเพลงคลอเบาๆให้ลูกทัวร์ได้ฟังและเก็บแรงไว้ลุยสถานที่ต่อไป

“ก็นอนสิ พิงพี่ก็ได้นะ?” สกายเอ่ยออกมาขำๆแล้วตบไหล่ข้างๆของตัวเองเชิงแหย่แสตมป์เล่น แสตมป์เลยมองอย่างหมั่นไส้ก่อนจะแกล้งโหม่งหัวลงไปที่หน้าอกของสกายจนสกายร้องจ๊ากแต่ปิดปากทัน

“แสตมป์!” สกายเลยโวยวายออกมาดีนะที่เขาปิดปากทันไม่งั้นละก็ทุกคนได้ตื่นมารุมประชาทัณฐ์เขาแน่ๆ!

“ฮ่าๆๆๆ” แสตมป์หัวเราะออกมาจนน้ำตาไหลเล็กๆ มันอดขำกับสีหน้าเหวอของสกายไม่ได้จริงๆนั้นแหละ สกายที่เห็นแบบนั้นเลยเงียบไปเล็กน้อย

“แสตมป์พี่มีไรอยากจะถาม...”

“อือฮึ?” แสตมป์ที่กำลังถอดคอนแทคเลนส์ออกเพื่อจะนอนหลับสักงีบเอาแรงก็ขานรับออกมาแต่ยังไม่คงพยายามถอดคอนแทคเลนส์ที่เป็นอุปสรรคของตนเองอยู่ ใส่ง่ายแต่มันออกยากจังแฮะ!

“พี่ขอถามตรงๆเลยนะ แสตมป์ตอบพี่มาตามความจริงนะ...”

“ว่าไงครับ?” แสตมป์เลยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพราะน้ำเสียงที่จริงจังผิดแปลกของสกายทำให้เขาสงสัยไม่ใช่น้อยๆ 

“แสตมป์จะว่าอะไรไหมถ้าพี่ขอ... ‘จีบ’ แสตมป์?

_____________________________________________________________________________________________________________________________

P.S เอ? เหมือนฝ่ายของสกายจะนำไปอีกหลายก้าวเลยนะคะ แต่ฝ่ายเชียร์เมซเซจอย่าเพิ่งท้อนะคะ บางทีอาจจะมีอะไรพีคๆนำพระเอกจริงๆของเรามาก็ได้ค่ะ ฮู้เร่ฮู้! :) สกายจะทำเหมือนเมซเซจไหมเน้อ??

ความคิดเห็น