waywie

อย่าลืมคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจแก่นักเขียน:)

ของเล่น [คีย์xโซ่]

ชื่อตอน : ของเล่น [คีย์xโซ่]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2561 10:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ของเล่น [คีย์xโซ่]
แบบอักษร

Part: So


ความรู้สึกแม่งโคตรจุก แค่ผมความจำเสื่อมยังรู้สึกแย่ขนาดนี้ แล้วถ้าเกิดผมกลับมาจำได้ทุกอย่างมันจะไม่แย่ไปกว่าเดิมอีกเหรอ ไอ้พีชก็เพื่อนผม แต่ผมดันมามีอะไรกับแฟนเพื่อน สมเพชตัวเองชะมัด ผมรู้สึกกลัวมันยังไงไม่รู้


"แล้วตอนนั้นผมชอบพี่แล้วเกี่ยวอะไรกับที่ผมฆ่าเพื่อนพี่วะ"


"ไม่รู้ดิ มึงอาจจะไม่ชอบเพื่อนกูก็ได้ใครจะรู้"


"แต่ตอนนี้ผมไม่ได้ชอบพี่ ไว้ความจำผมกลับมาค่อยพูดกันอีกทีแล้วกัน มีของจริงอยู่แล้วไม่จำเป็นเป็นต้องมีหรอกมั้งของเล่นอะ"


"มึงจะไปรู้อะไรมีของเล่นไว้เล่นคู่กับของจริง สนุกจะตาย"มันตอบมาแล้วยิ้มมุมปาก


ผมถอนหายใจออกมา ยังหวั่นอยู่เผื่อมันจะทำอะไรผมอีกทำไง สายตามองไปเห็นนาฬิกาเวลาหกโมงกว่าๆ แถมผมมีเรียนแปดโมงอีก


"พี่คือกูมีเรียนเช้าว่ะ ไปส่งหอหน่อย"


"ไม่ต้องกลับหอ มึงไปเอาชุดกูมาใส่ อยู่ในตู้ ผ้าขนหนูก็อยู่ในตู้"พี่มันชี้ไปตู้เสื้อผ้า ผมมองไปรอบๆห้อง สงสัยน่าจะเป็นคอนโดมากกว่า โคตรหรู ทั้งชีวิตผมคงไม่มีปัญญาอยู่คอนโดหรูแบบนี้หรอก


"ดูอีกนานมั้ย"


".."


ผมไม่ตอบพี่มัน ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น ขาผมสั่นเมื่อคืนกว่ามันจะหยุด ช่องทางรักเจ็บกว่าเมื่อวานอีกสงสัยอักเสบละมั้ง น้ำรักค่อยๆใหลลงมาตาขาผม ผมชักสีหน้าใส่พี่มันทันที


"พี่ไม่ใส่ถุงล่ะวะ หรือไม่ก็ปล่อยนอก"


"ความสุขของกู เร็วๆกูมีเรียนเช้า"


"เชี่ยเอ้ยหน้าด้านจังวะ"ผมพึมพำออกมา


"มึงพูดอะไร"


"ป่าว แค่เจ็บ"


"หึ ใหญ่ละสิถึงกับขาสั่น ใหญ่กว่าคนก่อนหน้านี้รึป่าว"


"จำไม่ได้ว่ะพี่โทษที เมื่อไหร่นึกออกเดี๋ยวบอก"


"มึง"มันกดเสี่ยงต่ำ


แต่ผมไม่สนใจจะก่อนเดินเข้าห้องน้ำพร้อมเสื้อผ้า พอเดินเข้ามามองตัวเองในกระจกสภาพหนักจากเมื่อวานที่มีรอยน้อยกว่านี้ ผมจัดการอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเดินออกมา เสื้อนักศึกษามันตัวใหญ่กว่าผมเพราะมันร่างหนากว่าเลยพับแขนเสื้อมาถึงศอก แต่กางเกงโคตรรัด สงสัยขากผมใหญ่กว่ามัน พอเดินออกมาเสร็จไอ้คีย์มองผมแต่ได้มองหน้ามันมองเป้าผม


"เห้ยพี่"ผมเอามือปิดเป้าทันที แม่งจะมองทำไมวะกางเกงมันยิ่งรัดๆอยู่


"ใส่ไปอ่อยใครรึป่าว รัดตูดรัดไข่แน่นเชียว"


"นี่มันชุดพี่ปะวะ ใครจะรู้ว่าใส่แล้วมันจะแน่น"


"หึ ไปขึ้นรถ"


มันเอามือมาคว้าแขนผม ผมสะดุ้งรีบสะบัดออกทันที ผมกลัวยังไม่หาย มันมองมาที่ผมตกใจแวบเดียวก่อนมองด้วยสายตาเยาะเย้ย


"เรียกร้องความสนใจเก่งนะมึงอะ"


".."


ผมไม่พูดอะไรเดินลงไปข้างล่างทันทีตรงไปที่ลานจอดรถของคอนโด ยืนรอมันตามมา พอขึ้นรถเสร็จมันก็ไม่พูดอะไรขับรถมาเรื่อยๆจนมาจอดที่คอนโดอีกที่ ผมมองมันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม


"กูก็มารับเมียกูสิ ส่วนมึงลงไปนั่งหลัง"


".."


ผมเปิดประตูย้ายลงมานั่งข้างหลัง ไอ้พีชเดินมาพอดี มันเห็นผมแล้วตกใจก่อนจะถามผม


"มึงมากับพี่คีย์ได้ไง"


"กูไปหาเพื่อนที่คอนโดเลยเจอพี่มัน แล้วพี่มันก็ชวนกูไปมอด้วยแค่นี้แหล่ะ"


"อ่อ"


มันมองผมอย่างระแวง ก่อนจะขึ้นไปนั่งหน้าพูดคุยกับไอ้พี่คีย์หวานหยดย้อย อย่างนั้นอย่างนี้ เหอะ ผมหลับตาลงทันทีไม่อยากเห็นอะไรแค่ได้ยินเสียงแม่งก็รู้สึกแย่พอแล้วก่อนจะเผลอหลับไป


พอรู้สึกตัวอีกทีตอนรถจอดหน้ามหาลัยที่ไอ้พีชเรียนอยู่ ผมงัวเงียตื่นขึ้น หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ พอมองไปที่สองคนนั้น มันก็มองมาทางผมเหมือนกัน ไอ้พีชเดินเข้ามอมันไป


"นั่งหลังแล้วหลับสบายเป็นเจ้านายกูเลยนะมึง ถ้าไม่เห็นเป็นเพื่อนเมียนะกูไล่มึงลงละ"ไอ้พี่คีย์มันพูด


"ก็ไล่ดิไม่ได้อยากมาแต่แรก"ผมลงจากรถปิดประตูเสียงดัง ก่อนโบกแท็กซี่ไปมหาลัยเองแม่ง


ติ้ด ผมเปิดข้อความดูมันส่งคลิปที่เป็นคลิปมันมีอะไรกับผมพร้อมส่งข้อความมาว่า 'ถ้ามึงไม่จอดข้างหน้า อีก3นาทีกูโพสคลิป' เหี้ยเอ้ยผมรีบบอกแท็กซี่จอดจ่ายเงินเรียบร้อย ลงมารอมันอยู่ข้างทาง รถมันมาจอดเทียบทางผมเปิดประตูขึ้นไปนั่งทันที


"ใครบอกให้ลงไป"


"กูไม่ได้อยากมากับมึงแต่แรก"


เอี๊ยดดด มันจอดรถเข้าข้างทางอีกครั้งก่อนตะคอกใส่ผม


"กูบอกว่าไงห้ะ อย่าขัดคำสั่งกู อย่าทำเหี้ยอะไรที่กูไม่ได้สั่ง"


"กูจะทำตามมึงต่อเมื่อมึงกำหนดอะไรให้ชัดเจน เช่นกูต้องอยู่แบบนี้กับมึงไปอีกเมื่อไหร่"


"จนกว่ากูจะพอใจ"


"พอใจมึงคือกูตายทั้งเป็นเหรอ มึงไม่ฆ่ากูให้ตายจบๆไปเลยล่ะรอเหี้ยอะไร"


"มันก็ไม่สนุกสิ"มันยิ้มมุมปาก


"กำหนดมาไม่งั้นกูไม่ทำ"


"งั้นรูปมึงว่อนเน็ต คลิปด้วย"


"ไอ้เหี้ย อยากทำอะไรก็เชิญ"


ผมหมดความอดทนกับมัน ผมรีบปิดประตูลงจากรถ วิ่งหนีทันที ผมจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว ยังไงชีวิตแม่งก็เหี้ยจะอยู่ต่อไปทำไม จำห่าอะไรกับตัวเองไม่ได้ ชีวิตเป็นเด็กกำพร้าตัวคนเดียวอยู่แล้ว กูจะอยู่ต่อไปทำไมให้ทรมาน ทั้งชีวิตไม่ต้องให้มีใครให้ห่วงอยู่แล้ว


"ไอ้โซ่อย่าวิ่ง หยุด ถ้าไม่หยุดกูทำจริงๆด้วย"


"ฮึก แฮกๆ"


น้ำตาผมใหลลงมาเรื่อยๆ ทำไมอ่อนแอจังวะ ทำไมทุกคนต้องทำเหมือนผมผิด ผมไม่มีโอกาสได้โต้แย้งอะไรเลย จำห่าอะไรก็ไม่ได้ ผมใจลอยเอาแต่โทษชีวิตตัวเอง ทุกทางออกมืดไปหมด ผมมองไปเห็นสวนสาธารณะมีหนองน้ำอยู่ผมวิ่งตรงไปทันทีกำลังจะกระโดดลงไป


หมับ


"ทำเหี้ยอะไรของมึง"


"ตายไง จะได้สมใจพวกมึงซักที กูเหนื่อยกูไม่อยากอยู่กับชีวิตเหี้ยๆนี่แล้ว จำห่าอะไรก็ไม่ได้ กูตายไปก็คงดี ยังไงชีวิตกูก็ตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวไม่มีห่าอะไรเลยอยู่แล้ว ตายๆไปก็จบ"ผมพูดออกมาอย่างเหลืออด


"กูไม่ให้มึงตาย"


"มึงจะห้ามกูทำไมห้ะ ปล่อยกูตายๆไปดิ"


"1 เดือน 1 เดือนมึงอยู่กับกู จากนี้ก็ต่างคนต่างอยู่"


"..."


ผมคิดตามถ้าอยู่กับมันแค่เดือนเดียว ทุกอย่างก็จบแถมตอนนี้รับน้องแค่ยังปูพื้นฐานก่อนเรียน ยังไม่ได้เปิดเรียนจริงๆด้วยซ้ำ ถ้าหักวันไปค่าก่อนเปิดเทอม ก็อยู่กับมันไม่ถึงเดือน จากนี้ผมก็เป็นอิสระ


"ตกลง"


"เมื่อกี้เรียกร้องตวามสนใจสินะ"


"แล้วแต่มึงจะคิด"


จากนั้นผมก็หันหลังเดินกลับไปขึ้นรถมัน ก่อนที่มันจะขับไปมหาลัย ผมกับมันต่างไม่พูดอะไรจมอยู่ในความคิดว่าอีกหนึ่งเดือนผมจะทำยังไงกับชีวิต อีกใจนึงผมก็อยากตาย อีกใจนึงผมก็คิดว่าอีกเดือนก็เป็นอิสระแล้วทนอีกนิดเดียว คิดเสร็จผมก็หันหน้าออกนอกหน้าต่างทันที


พอถึงมหาลัยผมก็รีบลงจากรถตรงเข้าไปตึกเรียนทันทีอีกห้านาทีอาจารย์จะเข้าแล้ว ในห้องผมแทบไม่มีสมาธิเรียน เหม่อจนเพื่อนเรียกหลายครั้ง


"ไปแดกข้าวกับพวกกูป่ะตอนเที่ยง มาคุยกับพวกกูได้นะเว้ย มึงคงช็อกอะดิเมทเป็นพี่ว๊าก เป็นกูคงช็อกตายห่า"ไอ้เตอร์ทักผม ไอ้นี่แม่งไม่รู้อะไร เรื่องมันพี่ว๊ากกลายเป็นเรื่องขี้ประติ๋วไปเลย เมื่อเทียบกับเรื่องอื่นที่ผมรู้


"ไปดิ"


"กูแซม"


"กูมีน"


"เออยินดีที่ได้รู้จักพวกมึง"


ในที่สุดหลังจากคุยกับพวกมัน แม่งเหมือนสนิทกันมาสิบชาติ พอเรียนเสร็จ 11 โมงผมก็ลงมากับพวกมันก็ลงมาที่โรงอาหาร ในกลุ่มตอนนี้แม่งมีแต่คนหล่อๆผมดูซอฟลงไปเพราะเตี้ยสุด พออยู่กับพวกมันเรื่องที่ผมกลุ้มใจมาตลอดก็แทบจะไม่คิดถึงเลย


"สาวคณะเราก็เด็ดนะ ไม่เท่าสาวบัญชี"ไอ้เตอร์เปิดประเด็นขึ้น


"นิเทศว่ะตอบโจทย์"ไอ้แซม


"สวยน่ารักกูชอบหมด"ไอ้มีน


"กูไม่รู้วะ มาเรียนนี่กูแทบไม่ไปไหนเลยกลับแต่หอ"


"ติ๋มไม่เข้ากับหน้าแมนๆนะมึงฮ่าๆๆ"ไอ้เชี้ยเตอร์กล้าหยอกล้อผมแรงที่สุด เพราะตอนรับน้องผมเคยนั่งข้างมัน


"เออว่าแต่พวกมึงหาพี่รหัสเจอยังวะ"


"ยังเลยว่ะคำใบ้แม่งครอบคลุมชิปหาย เดายาก ของกูคืออยู่รอบๆตัวมึงมองไปทางไหนก็เจอ"ไอ้เตอร์


"ใบ้ว่ารวบผม แสกกลาง เบี่ยงซ้าย เชี่ยมาก"ผมหัวเราะออกมา ของไอ้แซมนี่น่าจะผู้หญิง


"ของกูขออุบว่ะ"ไอ้มีน


"ของกูแม่งสั่งไปว๊ากเพื่อนปีหนึ่งในคณะ แล้วแดกเหล้า 5แก้วร้าน Drink ห้ามบอกใครตอนนี้คงบอกได้ละ พี่รหัสกูพี่โฟร์ท"


"โห สายรหัสเฮดว๊ากซะด้วยมึง"ไอ้มีนยิ้มล้อๆ


"มึงรู้ได้ไงวะ"ผมถามมันอย่าง งงๆ


"ก็ใครๆก็รู้ไง"


"กูไงไม่รู้"ผม ไอ้แซน ไอ้เตอร์ตอบพร้อมกัน


"อ่าวเหรอ"


"เออ"พูดแล้วส่ายหัวให้มัน


พวกผมนั่งเล่นที่โรงอาหารต่อไป โทรศัพท์ก็ไม่มีใช้ไอ้พี่คีย์บอกว่าผมทำแตกวันที่ผมเป็นลมวันนั้น ไอ้พวกนี้ก็คนดีชวนผมคุยไปเรื่อยเล่นหัวเล่นหางกัน เชี่ยรู้สึกเปลืองเนื้อเปลืองตัวชิปหาย


"กูนั่งด้วยได้ไหม"


"อ่าวพี่พี่โฟร์ท"ไอ้แซมทัก ผมหันไปมองพี่แกมองมายิ้มๆ


"ว่าไงพี่"ผมทักไปพี่แกพยักหน้า


พวกเพื่อนๆผมแนะนำตัว และพวกเรากับพี่โฟร์ทก็คุยเล่นทั่วไปทั้งเรื่องเรียน กิจกรรม เตรียมตัวต่างๆ แถมยังเรียนเกษตรต้องไปค่ายเยอะอยู่แล้ว


"พวกมึงคงรู้แล้วว่าปีนี้ไปอีสาน ไม่ไปก็ต้องไปนะเว้ยไม่ผ่านกิจกรรม พวกกูปีสองบางคนก็ไป"


"ไปดิพี่ แต่แหยงพวกพี่ว๊ากว่ะคงสั่งเราทำนู้นนี่น่าดู"ไอ้เตอร์ตอบ ผมกับคนอื่นๆก็พยักหน้า


"ก็ไม่แน่ ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น"


"เรื่องอะไรวะพี่"ผมถาม


"เดี๋ยวพวกมึงก็รู้"


เราก็พูดเล่นไปหยอกล้อกันไป พอดีพี่โฟร์ทแกไม่มีเรียนก็มานั่งคุยต่อ เพื่อนพี่แกก็ตามมานั้งทีหลังสองคนมีพี่บีม กับพี่พาร์ท คุยไปซักพักก็ได้ยินเสียงเรียกจากข้างหลัง


"ไอ้เหี้ยโซ่ กูนึกว่าตายห่าไปละ"ไอ้เกรทตะโกนแล้วตรงมาที่ผมทันที ข้างๆมีต้นน้ำตามมาติดๆ


"ร้องทำเตี่ยอะไร อายคน"


"มึงหายไปกับพี่คีย์ตั้งแต่เมื่อวันก่อน พากันไปไหนมาไม่กลับหงกลับหอห้ะ"คนแถวนั้นมองมา เพราะไอ้เชี่ยเกรทเสียงดังมาก อย่างกับกูไปฆ่าแมวมัน


"ใจเย็นดิวะ พูดเบาๆ"


"ไม่เย็นแล้วสัส พวกกูเป็นห่วง"มันลดเสียงมาจนได้ยินแค่โต๊ะที่พวกเรานั่งอยู่


"วันก่อนพี่คีย์ไม่ได้บอกมึงรึไงว่าเขาจะย้ายกลับคอนโด"


"ไม่ กูยังไม่เห็นพี่มันเลย"อ่าวอะไรวะ ตอนนั้นมากับไอ้พีชบอกว่าจะขึ้นไปลาไปเก็บของเตรียมย้ายกลับคอนโด


"อ่าว เหรอวะวันนั้นพี่มันบอกว่าจะไปเก็บของแล้วลามึงกับต้นน้ำด้วย"


"อันนี้ไม่รู้ รู้แต่ว่ามึงอย่าเปลี่ยนเรื่องครับ"


"เมื่อวันก่อนกูไปทำตามภารกิจพี่รหัสกูคือพี่โฟร์ท ให้กูว๊ากเพื่อนในคณะแล้วห้ามบอกคนอื่น แล้วก็ให้กินเหล้า 5 แก้วที่ร้าน Drink กูเมาพี่มันพากูไปนอนคอนโด เมื่อวานก็เปิดตัวพี่ว๊ากแล้วแกล้งกู แล้วก็กูเป็นลมพี่มันก็พากูไปคอนโดมันอีก"


"ทำไมพี่มันไม่มาส่งที่หอวะ"มันถามผม


"กูจะรู้ได้ไง มันอาจจะคืนกุญแจหอแล้วก็ได้ไหนๆมันจะย้ายกลับคอนโดแล้วนิ"


"กุญแจกับมึงก็มี"


"กูจะไปรู้เหรอกูเป็นลม"กูแถสีข้างถลอกขนาดนี้มึงยังจี้กูอีก


"เมื่อคืนมึงอยู่คอนโดพี่คีย์ใช่ปะ"


"เออดิ"


พรึบบ มันกระชากคอเสื้อผมออกกว้าง จนผมตกใจ


"แล้วรอยนี้อะไรวะ มึงตอบกูดิ อย่าบอกว่าเอากับหญิงล่ะกูไม่เชื่อเพราะมึงไม่ได้ไปไหน"


"เชี่ย กูว่าจะไม่ท้วงแล้วนะนึกว่ามึงเอากับหญิงมา"เสียงไอ้แซมดังขึ้น ไอ้มีนกับไอ้เตอร์พยักหน้า ส่วนพี่โฟร์ทกับเพื่อนจ้องผมเขม็ง เหี้ยละ


"กูฟื้น กูก็ไปผับ Drink ต่อ"


"เมื่อคืนกูอยู่ผับไม่เห็นมึง"


"มึงกลับก่อนรึป่าว"


"กูอยู่จนผับปิด เลิกแถได้แล้วพี่มันทำอะไรมึง"มันถามออกมาตรงๆ


"กะกู"


"ไอ้โซ่ ทำอะไรวะ"เสียงพี่คีย์ดังขึ้นผมหันไปมอง


"ทำอะไรมัน"ไอ้เกรทเดินตรงไปถาม


"ไม่รู้สิ กูจะพาไอ้โซ่ไปกินข้าว"


แล้วพี่มันก็กระชากแขนผมออกมาขึ้นรถที่ลานจอดรถ ปิดประตูอย่างแรงแล้วหันมามองผม ก่อนตะคอกออกมา


"มึงไปบอกอะไรเพื่อนมึงกับพวกไอ้โฟร์ท"


"ไม่ได้บอก"


"แล้วทำไมพวกมันถามจี้มึงแบบนั้น"


"ก็มันเห็นรอยที่คอ มันตามหาผมกับพี่ตั้งแต่เมื่อวาน"


"เลิกแถซักที มึงอยากให้คนอื่นรู้มากใช่ไหมว่าได้เอากับกู"


"ไม่ โอ้ยเชี่ยอย่ากัด"


มันขบเม้มตามคอแล้วกัดผมอย่างรุ่นแรง ผมเอามือผลักหน้ามันออก แต่มันรวบมือผมไว้แล้วดูดเม้มกว่าเดิมตามซอกคอ มันดึงเสื้อผมจนกระดุมขาดไปสองเม็ด


"ปล่อยไอ้เหี้ย อย่าาา"


มันลากลงมาดูดเม้มที่หน้าอกผม ผมพยายามสะบัดตัวออกจากมันแต่มันยิ่งทำแรงกว่าเดิม ผมนึกถึงภาพตอนที่ลอยมาในหัวที่ผมโดนข่มขืนความรู้สึกเดียวกันเหมือนตอนนี้ ผมพยายามไม่กลัวแต่อดไม่ได้น้ำตาผมใหลลงมา เลิกขัดขืนพี่มัน


"ทำไมยอมกูแล้วเหรอ"


"อึก อย่าลืมสิว่าผมเป็นของเล่นพี่"


พี่มันผละหน้าหน้าออกมา แล้วทำหน้าหงุดหงิด ก่อนจะกลับไปนั่งขับรถออกไปทันที ผมหันหน้าออกนอกกระจกไม่สบตาพี่มัน


พี่มันขับรถมาจอดหน้ามหาลัยไอ้พีช ผมรู้ชะตากรรมตัวเอง พอรถจอดผมลุกออกไปก่อนไปนั่งเบาะหลังปิดเปลือกตานอนหลับทันที


"พี่มารับไปกินข้าว"


"อ้าวโซ่ มากับพี่แล้วไปโดนอะไรมา"


"ไม่รู้สิ มันขอมาด้วยอยากเจอพีช"


"อ้อ"


"ไปกินข้าวกัน"


จากที่ผมแกล้งหลับจนผมหลับไปเอง ผ่านไปซักพักผมรู้สึกถึงแรงเขย่าที่ตัวแต่ผมทำเป็นหลับต่อไป


"โซ่ๆๆ ตื่น"เสียงไอ้พีช


"มึงจะตื่นไม่ตื่น ขอมากับกูแล้วอย่างเรื่องมาก"


ผมนอนนิ่งต่อไป จนมันสองคนเดินไปไหนไม่รู้ เสียงปิดประตูดังขึ้น แล้วล็อกรถ ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาเห็นมันสองคนจูงแขนกันเข้าไปในร้านอาหาร จะพาผมมาขัดความสุขตัวเองทำไมไม่รู้ ผมหลับตานอนอีกครั้งก่อนหลับไป




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}