Momiji Maple

ความรักในอดีต ส่งผลถึงปัจจุบัน ก่อให้เกิดความเจ็บปวด

อดีตที่หวนคืน 100%

ชื่อตอน : อดีตที่หวนคืน 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2561 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตที่หวนคืน 100%
แบบอักษร

image

ระหว่างเดินทางกลับบ้านลาเต้กับไอติมต่างคนต่างเดินเงียบก่อนที่ไอติมจะเอ่ยถามลาเต้ขึ้น

"เต้ ทำไมอยู่ๆถึงลงจากรถพี่กลางทางล่ะ"ไอติมถามขึ้น

"พึงคิดได้น่ะว่าวันนี้ ไม่ค่อยอยากกลับบ้าน เดินไปเรื่อยๆดีกว่า"ลาเต้ตอบไอติมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"นี่เต้...เต้ว่าครูคนใหม่เป็นยังไงบ้าง?"ไอติมเอ่ยถามขึ้นแต่ลาเต้กลับเงียบยังไม่ตอบอะไรออกมา อาจจะเป็นเพราะคำถามของเธอมันกว้างเกินไปจึงทำให้ลาเต้ไม่ตอบ ไอติมจึงเอ่ยถามต่อทันที

"เต้ว่าครูซอลสวยไม๊?"ไอติมถามขึ้น

"ก็สวยดี"ลาเต้ตอบคำถามไอติมอย่างห้วนๆ แต่ไอติมเองก็ยังไม่วายถามต่อ

"แล้วเต้ชอบครูซอลไม๊?"ไอติมยังคงถาม

"ยังไม่รู้ว่าชอบรึเปล่า เพราะพึ่งมาได้วันเดียวเอง แต่จะว่าไปก็คงไม่ได้ดีไปกว่าครูคนก่อนๆหรอก ครูก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ"ลาเต้พูดขึ้นก่อนที่จะนึกย้อนกลับไป

หลายต่อหลายครั้งที่เขาโดนทำโทษโดยที่ครูทุกคนไม่เคยแม้แต่คิดที่จะถามเขาว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมเข้าเรียน ทำไมถึงต้องหนีเรียน ครูที่ผ่านๆมาได้แต่ลงโทษเขา หักคะแนนเขา ไม่ก็ตีเขาเป็นการลงโทษ เพราะคิดเพียงแค่ว่าเขาเป็นเด็กเกเรา ดื้อรั้น ไม่ฟังใคร มันเจ็บทุกครั้งที่เขาพยายามจะบอกเรื่องราวทั้งหมดให้ครูทุกคนฟัง แต่คำที่เขาพูดนั้นหลายเป็นข้ออ้างและคำแก้ตัวสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น ลาเต้เดินคิดไปเรื่อยๆจนกระทั่งตื่นจากภวังค์แห่งความคิดเมื่อเพื่อนคนอื่นๆวิ่งเข้ามากอดคอเธอ

"เฮ้ยเต้...แต่กูว่าครูคนนี้เขาดีนะเว้ย วันนี้ถ้าเป็นครูคนอื่นหรือครูหมีนะเมิ๊งงง โดนทำโทษทั้งพวกกูทั้งมึงกับไอติมด้วย ตายหยั่งเขียด"พีนัทพูดขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นทำท่าปาดคอ

"เออใช่ ถึงแม้ว่าสายตาของครูวอลวันนี้จะเหมือนสัจจะวอรุ่มก็เถอะ"เอพริลพูดขึ้นบ้าง แต่คำพูดของเธอทำเอาคนอื่นๆในกลุ่มถึงกับจ้องมอง 

"อะไรคือสัจจะวอรุ่ม?"ลาเต้เอ่ยถามด้วยความแปลกใจก่อนหันมองหน้าคนนู้นทีคนนี้ที

"อิเมษา!!สัจจะเซรุ่มเว้ย ไม่ใช่วอรุ่ม!!  มึงจะทำผมรึไง?!"พีนัทโวยขึ้นขนมผิงจึงเสริมทันที

"อิเมษา...มึงพลาดตลอดเลยมึงนี่เหมือนเนวิลล์ ลองบัตท่อมเลย"ขนมผิงพูดขึ้นทำให้ลาเต้ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่

"ทำไม?...เกิดอะไรขึ้นหรอ?"ลาเต้คะยั้นคะยอถามเพื่อน

"จะใครล่ะ ก็ครูซอลน่ะสิ เห็นพวกมึงหายไปสองคน พวกกูอ่ะช่วยปิดให้ แต่นางดั๊นจับได้ จากใครน่ะหรอ? ก็อิเมษาไงที่ยอมคายความลับออกมา"บอมเบย์พูดกับลาเต้ก่อนพยักหน้าไปหาเอพริล 

"เออใช่ เพราะมึงเลยอิเมษา ถ้าครูซอลไม่ใจดีนะป่านนี้โดนยกแก๊งแล้ว"ขนมผิงพูดต่อบอมเบย์จนเอพริลถึงกับเบ้ปากใส่

"แหมๆๆ อิผิง อิบอม พวกมึงสองคนผัวเมียนี่ผสานกันได้ดีเข้ากันเป็นกลองชุดกับกีต้าไฟฟ้าเลยนะมึง"เอพริลมองค้อนเพื่อนสองคนก่อนที่ขนมผิงจะขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความงุนงงพร้อมกับพูดสวนเอพริลขึ้น

"อิเมษา สุภาษิตฉบับไหนของมึงวะ กลองกับกีต้า....เข้ากันเป็นปี่เป็นคลุ่ยเหอะมะ"ขนมผิงแย้งขึ้น

"แหมมึง ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วไง เครื่องดนตรีก็เลยเปลี่ยน"เอพริลพูดขึ้นก่อนที่ทุกคนจะหันไปมองลาเต้

"2คนนี่...คบกันหรอ?"ลาเต้พูดขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังขนมผิงกับบอมเบย์ เอพริลกับพีนัทจึงพยักหน้าเป็นคำตอบให้ลาเต้อย่างหนักแน่น

"เอาล่ะๆๆๆ พอๆๆๆ จนเรื่องของกูได้และ นี่เรากำลังพูดถึงเรื่องของครูซอลนะเว้ย"ขนมผิงพูดเรื่องซอลอีกครั้ง

"โหยยย~กูนี่ไม่อยากจะเหลา...."เอพริลยังคงเม้าต่อแต่ก็ถูกพีนัทยั้งไว้

"เดี๋ยวๆๆ อิเมษา คำว่าเหลาที่มึงพูดเมื่อกี๊นี่หมายถึง เล่า มะ...อินี่"พีนัทพูดแย้งพร้อมกับแก้คำให้เรียบร้อย

"เออ นั่นแหละ สายตาของครูซอลที่มองมาที่กูนะแบบ อยากได้คำตอบ คือแบบ ต้องเค้นเอาความจริงให้ได้อ่ะ คือนางใช้สายตาอย่างเดียวเลย อย่างเดียวจริงๆ นางไม่พูดอะไรออกมาเลยนอกจาก ไอติมกับลาเต้อยู่ไหน แม่ง อย่างกะเมดูซ่าที่กำลังสาปให้กูเป็นหิน กูโดนสายตานางสะกดไปนะกุเลย บอกความจริงไปเลย"เอพริลอธิบายความรู้สึกในช่วงเวลานั้น

"มึงกลัวครูซอลไง มึงเลยขายเพื่อน"พีนัทยังคงพูดต่อว่า ว่าเป็นความผิดของเอพริล

"ขายบ้าอะไร? พวกมึงไปถามไอ้ฟาได้เลย กูนะ เห็นมันเป็นที่พึ่งสุดท้ายกะว่าจะให้มันช่วย แต่พอครูซอลละสายตาจากกูไปมองไอ้ฟานะ...โอ้โหมึง ความหวังสุกท้ายกูพังทลายเลย พวกมึงคิดดู ขนาดไอ้ฟามันยังไม่กล้ากับพี่มันเลย"เอพริลบรรยายความรู้สึกของตน 

บอมเบย์พยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่จะพูดต่อ

"เออ แต่ก็จริงนะกูเองก็เห็นอยู่ ไอ้ฟาสะดุ้งแรงมาก เหงื่อนี่ไหลเต็มหน้าเลย"บอมเบย์พูด

"แม่ง...กูว่านะ ครูหมีไล่ตีกูยังหนีได้ แต่สายตาครูซอลนี่ หนีไปไม่รอดว่ะ สะกดทั้งตัวและจิตใต้สำนึกเลยมึง"ขนมผิงพูดก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้าให้กัน

"หึ...มาแบบเดิม เหมือนกับครูคนก่อนๆเดิมๆ คงจะเป็นพวกที่ชอบใช้อำนาจสินะ"ลาเต้พูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก

"เเต่เราว่าเขาน่าจะเป็นห่วงเรามากกว่านะเต้"ไอติมซึ่งรู้ทุกอย่างพูดขึ้นเพียงเพราะหวังว่าลาเต้จะยอมเปิดใจให้ครูคนใหม่

"ไอติมชอบครูคนนั้นหรอ?"ลาเต้เอ่ยถามขึ้น

"ก็....เขาดูใจดี"ไอติมตอบลาเต้ด้วยท่าทางหงอยๆ

"คนที่ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของคนอื่น เราไม่ยอมรับหรอก"ลาเต้พูดเสียงเเข็ง

"แต่เราว่าครูเขาคงไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกมั้ง"ไอติมยังคงยืนหยัดคำเดิม

"ไอติม...ไอติมน่ะหัวอ่อนเกินไป อย่าเชื่อใครง่ายๆสิ"ลาเต้พูดเตือนสตืเพราะคิดว่าไอติมถูกครูซอลล้างสมองไปแล้ว

ไอติมได้แต่นิ่งเงียบเพรราะเธอเองก็ไม่อยากจะเถียงลาเต้เท่าไหร่นัก

"แต่กูว่านะเต้ อย่าเพิ่งตัดสินเลยว่ะ ดูๆไปก่อนดีกว่า เขาอาจจะดีและอาจจะไม่ดีก็ได้ แล้วอีกอย่างนะ ไอ้ฟาแม่งก็เพื่อนเรา ครูซอลเป็นพี่มัน คงไม่มีอะไรมากหรอกมั้ง"ขนมผิงพูดก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้าเห็นด้วย

"เรายอมรับฟานะ แต่เราว่าเราไม่ค่อยโอเคกับพี่เขาเท่าไหร่ รู้สึกเหมือนคนจุ้นจ้าน"ลาเต้ยังคงบอกไม่ชอบครูคนใหม่เช่นเดิม

ทั้งกลุ่มเดินคุยกันจนกระทั่งแยกย้ายกลับบ้านทันที

//// //// //// //// ////

เวลาผ่านไปเดือนกว่าๆ เด็กๆในชั้นเรียนก็เข้ากับซอลได้อย่างดี ยกเว้น ลาเต้ ถึงแม้ว่าซอลจะพูดดีด้วยหรือช่วยเหลืออะไรก็ตามลาเต้ก็ยังคงต่อต้านและแอบหนีบ่อยๆ จนซอลเองคิดว่า เธอเองน่าจะลงมือช่วยเหลือลาเต้อย่างจริงจังสักทีพร้อมกับแผนบางอย่างที่ถูกจัดไว้สำหรับลาเต้โดยเฉพาะ

//// //// //// //// //// ////

ลาเต้เองก็ยังคงเดินเตร็ดเตร่กลับบ้านเหมือนทุกที เพราะเธอเองก็ไม่อยากขึ้นรถ ไม่อยากกลับบ้านเร็ว ลาเต้นั่งที่สวนสาธารณะสักพักใหญ่ก่อนที่จะเดินเข้าบ้าน

ทันที่ที่ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันดังลั่นบ้าน เท้าของลาเต้ก็หยุดชะงักนิ่งทันที

"....."เต้ยืนมองภาพตรงหน้านิ่งก่อนที่ ลัคกี้ พี่สาวคนเดียวของเธอจะหันมาเจอ

"เต้!...กลับมาแล้วหรอ?"ลัคกี้ทักน้องสาวขึ้นก่อนหันไปมองพ่อกับแม่ที่กำลังทะเลาะกันอยู่

"ขึ้นไปข้างบนกับพี่เถอะ"ลัคกี้ชักชวนน้องสาวขึ้นห้องเพื่อหลีกเลี่ยงภาพเหล่านั้น

ลาเต้นั่งลงบนปลายเตียงพร้อมกับจ้องมองหน้าของลัคกี้ที่ดูเหมือนจะเพิ่งผ่านความกดดันจากเรื่องเมื่อครู่มาไม่นานนัก

"ทำไมต้องทำแบบนี้ล่ะ?"ลาเต้ถามพี่สาวขึ้น

"ทำอะไรหรอ?"ลัคกี้เลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมกับฝืนยิ้มให้น้องสาวตรงหน้า

"เหมือนพี่กี้พยายามปิดบังไม่ให้เต้เห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกัน แต่เต้ก็ยังคงเห็นตลอด"ลาเต้ถามอย่างไม่เข้าใจ

"ช่างมันเถอะ ไม่เห็นก็ดีแล้ว"ลัคกี้พูดขึ้นก่อนที่จะถอดเน็กไทออกจากคอลาเต้มาแขวนไว้

"คืนนี้เต้นอนกับพี่กี้ได้ไม๊?"ลาเต้ถามราวกับว่าอยากจะพูดอะไรก็ได้ที่ทำให้พี่สาวรู้สึกดีแต่เธอพูดได้เเค่เพียงประโยคนี้เท่านั้น

"ได้สิ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะไอ้เสือ"ลัคกี้พูดพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะขยี้หัวน้องสาวเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว

ก่อนที่จะเกิดเสียงหัวเราะกันขึ้นภายในห้องนอนลาเต้

กลุ่ม ชานชาลา 9เศษ3ส่วน4

20:47

image

image

image

image

ลาเต้ปิดเครื่องมือถือก่อนที่จะวางมันลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนหันไปกอดลัคกี้ที่กำลังนอนอยู่ข้างๆ

"คุยกับเพื่อนเสร็จแล้วหรอ?"ลัคกี้หันไปมองน้องสาวก่อนที่จะเอื้อมไปเก็บหนังสือการ์ตูนที่กำลังอ่านเข้าที่

"ฟาคงจะชอบเค้กวันเกิดที่พี่กี้ทำแน่เลย"ลาเต้พูดพร้อมกับยิ้มออกมาเมื่อเธอจินตนาการถึงเค้กวันเกิด

"ดูสนิทกับเพื่อนชื่อฟามากที่สุดในกลุ่มเลยป่าวเนี่ย"ลัคกี้เอ่ยถามน้องสาวที่กำลังนอนกอดเธออยู่

"ก็มีฟาที่เข้าใจในตัวเต้ แล้วก็มักจะหาทางออกให้กับเต้ในบางเรื่อง ส่วนไอติมก็อยู่ข้างๆตลอดเวลาที่ไม่สบายใจ ส่วนคนอื่นๆก็ทำให้เต้หัวเราะได้"ลาเต้พูดก่อนที่จะหลับตาลง

"ถ้าไอติมอยู่ข้างๆแล้วสบายใจ แล้วทำไมถึงเลิกกับเขาล่ะ"ลัคกี้ถามจี้จุดน้องสาวลาเต้อารมณ์เสียเล็กน้อยก่อนที่จะกัดแขนพี่สาวเบาๆเพื่อให้พี่สาวหยุดพูดเรื่องนี้ ลัคกี้ตีหัวน้องสาวเขาๆก่อนที่จะพูดออกมาบ้าง

"ดีจังเลย สมัยพี่ พี่มีเพื่อนไม่กี่คนแหละพอโตขึ้นยิ่งโตเพื่อนยิ่งน้อย ถ้านับไปนับมาก็คนเประมณสองคนแหละ"ลัคกี้พูดขึ้นก่อนยิ้มออกมา

"หนึ่งในนั้น ใช่คนที่ช่วยเต้ออกมาจากล็อกเกอร์พร้อมพี่กี้รึเปล่าคะ?"ลาเต้ลืมตาก่อนที่จะผงกหัวขึ้นมองลัคกี้

"อื้ม ใช่..."ลัคกี้พยักหน้าตอบน้องสาว

"พี่กี้ยังติดต่อกับพี่คนนั้นรึเปล่าคะ...เต้ชอบพี่คนนั้นค่ะ เขาเป็นคนช่วยเต้ออกมา เต้อยากเจอเขาสีกครั้งจัง แล้วก็จะขอเขาเป็นแฟนด้วยเลยดีไม๊พี่กี้

"ลาเต้พูดก่อนยิ้มเขินๆ

"แก่แดดจังนะเรา แต่พี่ไม่ได้ติดต่อกับเขาเลยนะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน อยู่ๆเขาก็หายไป"ลัคกี้พูดก่อนทำหน้าเศร้าลง

ลาเต้มองหน้าพี่สาวก่อนที่จะก้มลงมองแผลเป็นที่มือของลัคกี้

"ถ้าพี่กี้ไม่ช่วยเต้ไว้ ก็คงไม่เป็นแผลที่มือ"ลาเต้พูดอย่างเศร้าๆพร้อมกับลูบมือไปยังแผลเป็นที่มือของลัคกี้เบาๆ

"เต้~....พี่ไม่เคยคิดว่าเป็นความผิดของเต้เลยนะ อย่าโทษตัวเองสิ....ครูคนใหม่เป็นยังไงบ้าง?"ลัคกี้ปลอบน้องก่อนเปลี่ยนเรื่องพูด

"เต้ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่"ลาเต้พูดเสียงแข็งทันที

"นี่ อย่าบอกนะว่าโดดเรียนอีกแล้ว"ลัคกี้พูดดุน้องเล็กน้อย

"ค่า~...ไปกับไอติมค่ะ"ลาเต้ยอมรับด้วยสีหน้าสลดทันที

"นี่เต้ ไปคนเดียวพี่ไม่ว่าหรอกนะ พี่เข้าใจเต้ เเต่พาไอติมไปด้วยนี่สิ พ่อแม่เขาจะมาว่าเราทีหลังได้นะว่าพาลูกเขาเสียคน"ลัคกี้พูดเตือนน้องสาว

"เต้จะไม่ทำอีกแล้วค่ะ"ลาเต้พูดก่อนที่จะขยับตัวเข้ากอดพี่สาว

//// //// //// //// ///// ////

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทุกคนต่างเดินเข้ามาภายในประตูโรงเรียนอย่างขวักไขว่ เช่นเดียวกับเอพริลที่กำลังเดินอ้าปากหาวหวอดๆเข้ามาในโรงเรียน

"ง่วงอิ๊บอ๋ายเอย"เอพริลพูดไปหาวไปก่อนที่จะยกมือขยี้ตา

"อะไรกันคะเอพริล พึ่งจะตื่นไม่นานก็ง่วงแล้วหรอ"ซอลพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้

เสียงทักทายของซอลทำให้เอพริลถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันไปยกมือไหว้ซอล

"อุ้ย!!ครูซอล...หวัดดีค่ะ"เอพริลยกมือไหว้พร้อมกับยิ้มให้ซอลแบบเก้อๆ

"เป็นผู้หญิง เดินอ้าปากหาวไม่น่ารักเลยนะ...เมื่อคืนไม่ได้นอนรึไงกันคะ"ซอลเอ่ยถามเอพริลเสียงหวาน

"นอนค่ะครู แต่นอนไม่อิ่ม แหะๆๆ"เอพริลพูดพร้อมกับเกาหัวตนเองแก้เขิน ซอลอมยิ้มให้เอพริลก่อนที่จะหุบยิ้มลงเมื่อได้ยินเสียงลาเต้พูดกระแนะกระแหนตนเอง

"คนเขาง่วง เขาก็ต้องหาวเป็นธรรมดา จะไปห้ามได้ยังไง"ลาเต้พูดเหน็บก่อนเดินผ่านหน้าซอลไป ซอลนิ่งเงียบไม่ตอบโต้อะไรเธอได้แต่ยืนมองตามหลังลาเต้ไปนิ่งๆก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

ขนมผิงเห็นสีหน้าของซอลที่กำลังดูเครียด เธอจึงพูดแก้เรื่องลาเต้ให้ซอลได้เข้าใจ

"เอ่อ~...ครูคะ อย่าถือสาไอ้เต้มันเลยนะคะ คือ มันเป็นคนที่รับอะไรเข้ามาในชีวิตยากน่ะค่ะ"ขนมปิงพูดขึ้นเพื่อให้ซอลรู้สึกสบายใจและเข้าใจในตัวของลาเต้

ซอลยิ้มรับเข้าใจในสิ่งที่ขนมผิงพูด

"คือหนูไม่อยากให้ครูเครียดน่ะค่ะ"ขนมผิงเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะรีบเดินไปหากลุ่มเพื่อน

"จ้ะ ขอบใจนะขนมผิง"ซอลขอบใจก่อนที่จะมองตามขนมผิงที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหาลาเต้

"ยุ่งไม่เข้าเรื่องน่ะผิง!"ลาเต้ต่อว่าเืพ่อนด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย

"เอาน่ะ มึงก็ปล่อยๆผ่านบ้างเถอะ"ขนมผิงพูดขึ้นก่อนที่จะกอดคอลาเต้ให้เดินตามกันไป ลาเต้จ้องมองขนมผิงก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

//// //// //// //// ////

ซอลนั่งเตรียมการสอนในห้องพักครูเพื่อที่จะเตรียมสอนในคาบเรียนต่อไป ซึ่งเธอเองก็ได้ฝากครูพิมให้ช่วยดูและสังเกตุลาเต้ เพราะกลัวว่าลาเต้จะหนีเรียน แต่มันก็เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ ลาเต้ได้หนีเรียนในคาบวิชาเคมีซึ่งมีการทดลอง

ซอลนั่งถอนหายใจออกมาก่อนที่จะตัดสินใจเริ่มทำแผนที่คิดไว้

ซอลเข้าสอนหนังสือในชั้นเรียนของเธอ ทุกคนตั้งใจเรียนกันอย่างสนุกสนาน

"ครูซอลสอนสนุกว่ะมึง...กูเข้าใจหมดเลยเนี่ย"พีนัทพูดก่อนจ้องมองกระดานต่อ

"เออ จริง ดูขนาดบอมสิ ชอบแอบหลับยังรู้เรื่องเลย"ขนมผิงพูดจิกบอกก่อนหันมอง

"อ้าว!ตัวเธอ~...เราก็ไม่ได้เป็นทุกคาบมะ"บอมเบย์แย้งขึ้นแต่กลับถูกพีนัทสวนกลับ

"หรา~...."พีนัทพูดก่อนเบ้ปากเหลือกตามองบนให้กับคำพูดของบอมเบย์

บอมเบย์มองหน้าพีนัทอย่างไม่พอใจก่อนที่จะต่อว่าเพื่อน

"อินัท!!...กูเกลียด!หน้ามึง!"บอมเบย์พูดขึ้นด้วยความหมั่นเขี้ยวแต่ไม่สามารถทำอะไรคนตรงหน้าได้

การสอนดำเนินไปอย่างต่อเนื่องจนกระทั่ง ซอลสังเกตุเห็นได้ว่าลาเต้เริ่มนั่งกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุขจนเธอเห็นอาการเหล่านั้นของลาเต้ได้อย่างชัดเจน

เมื่อเห็นดังนั้นซอลจึงหยุดการสอนกลางคลันก่อนที่จะหันมาพูดกับเด็กในห้อง

"ทุกคนเมื่อยกันรึยัง...วันนี้เรามาเปลี่ยนที่เรียนกันดีไม๊คะ?"ซอลพูดเสนอขึ้น

"เปลี่ยนที่เรียน?...ที่ไหนคะครู?"ขนมผิงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจไม่แพ้ทุกคนในห้อง

"ก็ออกไปสูดอากาศข้างนอกกันไงคะ จะได้เรียนสบายๆ สมองจะได้ปลอดโปร่ง"ซอลตอบก่อนที่จะลงมือเก็บตำราการสอนของตนกองรวมกันเช่นเดียวกับเด็กคนอื่นๆ ก่อนที่จะหอบหนังสือวิชานั้นๆเดอนตามซอลออกไปข้างนอก

ลาเต้มองตาม.อลด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจในสิ่งที่.ซอลทำแต่ก็ยังไม่วายตามทุกคนออกไป

ซอลพาทุกคนไปหยุดนั่งเรียนบริเวณใต้ต้นไม้ในสวน ที่มีแดดสาดเข้ามาเล็กน้อยพอที่จะทำให้รู้สึกดี

"โฮ้ย~~~~...สดชื่นสุดๆ"พีนัทพูดขึ้นก่อนอ้าแขนและสูดลมหายใจเข้าจนสุดเต็มปอดก่อนที่จะปล่อยออกมาและทิ้งตัวลงนั่งบนสนามหญ้าสีเขียว

ลาเต้เองก็รู้สึกดีที่ได้ออกมาข้างนอก ทำให้ซอลยิ้มออกมาเมื่อเห็นลาเต้ผ่อนคลายมากกว่าตอนอยู่ในห้องเรัยน

ทุกคนทำแบบฝึกหัดหลังเรียนกันอย่างสนุกสนานก่อนที่ซอลจะเดินตรวจงาน

"พีนัทคะ...อันนี้ผิดตั้งแต่ต้นเลยนะ"ซอลทักขึ้นพร้อมกับชี้ไปตรงจุดที่ผิดให้พีนัทได้ดู

"ห๊ะ!!....จริงหรอคะครู หนูว่าหนูเข้าใจแล้วนะคะ"พีนัทแย้งขึ้น

ซอลมองหน้าพีนัทก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับอธิบายให้พีนัทได้เข้าใจ

"ก็เพราะมองโจทย์ผิดไงคะ..ก็เลยผิดหมด...นี่ไง ตรงนี้แล้ว ก็ตรงนี้"ซอลอธิบาย

"ห๊ะ!!ต้องทำใหม่หมดเลยหรอคะ"พีนัทพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าลงนิดหน่อย

"ไม่เป็นไรจ้ะ ค่อยๆทำไป"ซอลพูดกับพีนัทก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินตรวจงานของทุกคนต่อ จนไปถึงลาเต้

ซอลหยุดมองลาเต้ทำแบบฝึกหัดก่อนที่จะยืนดูวิธีการทำของลาเต้

"ทำโจทย์เร็วจริงๆ"ซอลติดในใจพร้อมกับย่อตัวลงนั่งข้างๆลาเต้ก่อนที่จะแบมือขอดินสอในมือของอีกฝ่าย

"อันนี้คำตอบถูกแล้วนะ แต่การทำโจทย์มันยืดเยื้อเกินไป มันจะทำให้เสียเวลาสำหรับคนที่เก่งอยู่แล้ว"ซอลพูดบรรยายพร้อมกับเขียนคำตอบใหม่อธิบายให้ลาเต้ดู

สายลมอ่อนๆทำให้ลาเต้ได้กลิ่นหอมละมุนๆมาจากซอล

"กลิ่นนี้มัน?!!กลิ่นน้ำหอมเหมือนของพี่กี้เลย!"ทำให้ลาเต้ละสายตาจากโจทย์ขึ้นมามองใบหน้าของซอล

ลาเต้เหมือนถูกสะกดให้มองซอลต่อ ทั้งใบหน้าที่ขาวสวย แก้มใสๆที่อมชมพูที่ถูกปัดเบาๆจากเครื่องสำอางและริมฝีปากสวยได้รูปสีแดงระเรื่อ ปอยผมที่ถูกรวบไม่หมดตกลงมาบดบังใบหน้าสวยเล็กน้อยที่กำลังพัดไปตามแรงลมเบาๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่มองเห้นเหมือนกับต้องมนต์สะกดให้ลาเต้หยุดนิ่งมองอย่างละสายตาไม่ได้

"เสร็จแล้วจ้ะ...ลองทำแบบนี้ดูนะ มันจะได้เร็วกว่า"ซอลพูดขึ้นพร้อมกับยื่นดินสอคืนให้ลาเต้ แต่เมื่อลาเต้ไม่ยอมรับดินสอคืน ซอลจึงเงยหน้าขึ้นมองลาเต้ที่กำลังจ้องเธออยู่ทันที

ทั้งคู่สบตากันนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ลาเต้จะได้สติแล้วรับดินสอจากเธอคืนมา

"ขะ...ขอบคุณค่ะ"ลาเต้พูดขอบคุณก่อนที่จะหลบสายตาซอล

"จ้ะ..."ซอลยิ้มให้ลาเต้

"แล้วก็ขอบคุณเรื่องที่สนามบาสตอนนั้นด้วย ถึงมันจะนานมาแล้วก็เถอะ"ลาเต้พูดขึ้นโดยที่ไม่เงยหน้ามองซอลแม้แต่น้อย

ซอลได้แต่ยิ้มให้ลาเต้ก่อนที่จะลุกเดินไปหาคนอื่นต่อ แต่ในหัวกลับปั่นป่วนเพราะเพราะความคิดบางอย่าง

"ทำไม?...ทำไมแววตาของเขาถึงเหมือนเธอนักนะ ลัคกี้"ซอลคิดในใจก่อนหันไปมองลาเต้ด้วยความรู้สึกนึกถึงคนในอดีต

//// //// //// //// //// ////

ซอลเดินถืออุปกรณ์การสอนเดินไปตามทาง ก่อนที่จะหันไปมองตามเสียงที่เรียกชื่อเธอ

"ครูซอลคะ ครูซอล"ครูหมีขานเรียกชื่อเธแเมือ่เห็นเธอเดินผ่านพอดี

"คะ?ครูหมี"ซอลหันไปหาครูหมีก่อนที่จะเดินถอยหลังกลับไป

"เตาไฟฟ้าที่ขอไว้ เตรียมอยู่ที่ห้องคหกรรมแล้วนะคะ เห็นว่าคาบต่อไปต้องสอนเลยจัดแจงเอาไปให้แล้วค่ะ"ครูหมีพูด

"จริงหรอคะ? ขอบคุณมากๆเลยนะคะครูหมี"ซอลพูดพร้อมกับกล่าวขอบคุณยกใหญ่ก่อนที่จะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

ซอลเดินยิ้มดีใจก่อนที่จะเดินหันหลังกลับห้องแต่ก็ต้องหยุดคิด เมือ่สิ่งที่เธอต้องการนั้นยังไม่สามารถทำได้หมด

"แล้วจะเอายังไงกับการทดลองเคมีดีล่ะเนี่ย...เฮ้อ~"ซอลพูดพึมพกับตนเองก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ภายในห้องพักครู

//// //// //// ////

ทุกคนต่างกินข้าวกลางวันกันอย่างเอร็ดอร่อย 

ฟานั่งกินข้าวไปอ่านหนังสือไปตามแบบฉบับของตนเอง

"เออ ฟา"บอมเบย์เรียกเพื่อน 

"ว่า"ฟาตอบกลับแต่สายตายังคงจดจ้องแต่หนังสือและมืออีกข้างก็ยังคงตักอาหารเข้าปากเป็นระยะๆ

"ตั้งแต่เรียนวิชาคณิตศาสตร์จบ กูยังไม่เห็นครูซอลมากินข้าวเลยนะ"บอมเบย์พูดขึ้น

"เออนั่นดิ่ พี่มึงลดหุ่นรึไงวะไอ้ฟา"พีนัทพูดเสริมขึ้นด้วยความสงสัยเช่นกัน

"เออว่ะ สงสัยจะลดหุ่น"เอพริลเองก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกันก่อนที่เธอจะตักข้าวเข้าปาก

"ใช่ที่ไหนกันล่ะ ถ้าจะลดหุ่นอีกก้ไปเกิดเป็นถุงพลาสติดเถอะ ผอมซะขนาดนั้น"ฟาตอบเพื่อนๆแต่ก็ยังไม่วายอ่านหนังสือไปด้วย

"อ้าว!แล้วทำไมถึงไม่มากินข้าววะ"พีนัทยังคงสงสัย

"คงยังทำงานไม่เสร็จแหละ หรือไม่ก็อาจจะเครียดๆเลยยังไม่กิน"ฟาตอบ

ขนมผิงมองฟาอย่างเอือมระอากับอาการติดหนังสือเป็นบ้าเป็นหลังพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวๆ

"มาแดกข้าวกับไอ้ฟา เหมือนมาแดกคนเดียว"ขนมผิงพูด

"เอาน่ะ ถ้ามันอ่านเล่มนี้จบเมื่อไหร่เดี๋ยวมันก็กลับคืนสู่สังคมเองแหละ"เอพริลพูดขึ้นก่อนที่พีนัทจะพยักหน้าเห็นด้วย

"แต่คนที่คุยกับไอ้ฟารู้เรื่องตอนนี้กูว่าแม่งมีแต่ไอ้เต้แหละ ดูแม่งดิ่ ชะโงกหน้าอ่านหนังสือไอ้ฟาใหญ่เลย"บอมเบย์พูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าไปทางลาเต้

"เดี๋ยว!อิบอม! มึงว่าแต่คนอื่น นี่มึงนั่งเล่นเกมมือถือแล้วให้อิผิงป้อนข้าวให้เนี่ยนะ?!...มึงเป็นผัวอิผิงหรือเป็นลูกมันกันแน่!"พีนัทโวยขึ้นเมือคำพูดของบอมเบย์ที่ว่าลาเต้ก็เหมือนกับสำนวนที่ว่า หมาเห่าเงาตัวเอง

"ก็เวลาพักมันมีน้อย แล้วกูก้อยากเล่นเกมด้วย"บอมเบย์พูดก่อนที่จะอ้าปากรับอาหารที่ขนมผิงตักป้อนดดยที่สายตายังคงจดจ้องหน้าจอ

"ปอลิดอเเดกแล้วมั้งน่ะ"พีนัทพูดแขวะพร้อมกับจ้องมองบอมเบย์ที่กำลังเล่นเกมด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่จะคิดได้ว่า ตนสมควรที่จะร่วมมือกับขนมผิงเพื่อแกล้งบอมเบย์

"อิผิง..."พีนัทกวักมือเรียกเพื่อนเบาๆก่อนที่จะเอาทิชชูชุบน้ำเปล่าจนชุ่มไปวางไว้บนช้อนอาหาร

ขนมผิงยิ้มยินดีกับการกลั่นแกล้งครั้งนี้ก่อนที่จะยื่นทิชชู่เปียกน้ำให้บอมเบย์กิน

บอมเบย์อ้าปากรับอย่างง่ายดายก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเมื่อสัมผัสได้ว่าสิ่งที่อยู่ในปากไม่ใช่อาหาร

"หือ~ผิง เอาอะไรให้เค้ากินเนี่ย?!"บอมเบย์พูดก่อนที่จะคายสื่งที่อยู่ในปากออกมา ทำให้เพื่อนทั้งกลุ่มถึงกลับหัวเราะออกมา

//// //// //// //// //// ////

((((อ่านไปก่อนนะ 40% แล้วจะรีบลงให้ใหม่ อย่าทิ้งไรท์น้า~))))

//// //// ///// ///// ///// 

ช่วงเรียนคาบบ่าย

"เต้ๆ..."พีนัทส่งเสียงเรียกลาเต้ ก่อนที่ลาเต้จะหันมาหาพร้อมกับขานรับ

"ห๊ะ?"ลาเต้หันมาหาพีนัท

"คาบต่อไปเป็นคหกรรม ไปเรียนกันนะ เดี๋ยวพวกกูช่วย"พีนัทพูดชักชวนลาเต้

ลาเต้ได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา ก่อนที่เอพริลจะพูดเสริมขึ้น

"นั่นสิ ไปเรียนกัน ยังไงพวกกูก็ไม่ทิ้งมึงหรอก"เอพริลพูดขึ้นก่อนจะยกแขนของตนพากไหล่ของพีนัท

"ไม่เอา!"ลาเต้ปฏิเสธเสียงแข็งทันทีที่เอพริลพูดจบ

"เต้ มึงก็อยากทำอาหารไม่ใช่หรอ? ลองหน่อยดิวะ"ขนมผิงพูดชักชวนอีกคน

ลาเต้จ้องมองเพื่อนทุกคนก่อนที่จะสะบัดหน้าหนีเพื่อตัดบททันที

//// //// //// //// ////

ซอลจัดเตรียมอุปกรณ์ในห้องคหกรรมโดยมีครูพิมเป็นคนช่วย

"ครูซอลเตรียมพร้อมเลยนะคะ"ครูพิมพูดขึ้นพร้อมกับมือที่ยังคงจัดแจงสิ่งของไปด้วย

"แค่ตรวจดูให้พร้อมเฉยๆน่ะค่ะ มันจะได้ปลอดภัย"ซอลพูดพร้อมกับยิ้มให้ครุพิมที่มาช่วยจัดแจงในวิชานี้ก่อนจะจัดแจงเตรียมของต่อ

หลังจบคาบเรียนชั่วโมงแรกของรอบบ่าย นักเรียนทุกคนต่างทยอยเดินเข้าไปในห้องคหกรรม

"เต้!!จะเดินสวนไปไหน?"ฟาคว้าตัวลาเต้ไว้เมื่อเห็นว่าลาเต้รีบเดินก้มหน้าเดินสวนทางกับเพื่อนๆคนอื่นๆ

"ฟาก็รู้ว่าเราเรียนวิชานี้ไม่ได้"ลาเต้พูดแย้งขึ้น

"เต้...เต้เชื่อเราสิ ครั้งนี้ไม่มีไฟแน่ๆ"ฟาพูดขึ้นด้วยแววตามั่นใจและหวังว่าลาเต้จะชื่อใจ

"เชื่อใจเรานะ"ฟาพูดย้ำขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะจูงมือลาเต้เข้าห้องคหกรรม

ซอลยืนรอเด็กนักเรียนที่ทยอยเข้ามาในห้อง ก่อนที่จะพูดขึ้นพร้อมกับแบ่งนักเรียนเป็นสองกลุ่ม

"คงมาครบกันแล้วนะ...ทีนี้ก็แบ่งเป็น2กลุ่มนะ กลุ่มแรกอยู่กับครูพิม ส่วนอีกกลุ่มมาอยู่กับครูนะคะ"ซอลพูดจบนักเรียนทุกคนก็กระจายตัวไปตามที่ซอลบอก

"นี่คือวิชาปรุงยาของศาสตราจารย์สเนปนะคะ"พีนัทเริ่มมโนตัวเองตามบทของหนังเรื่องแฮรี่ พอตเตอร์แต่กลับถูกเอพริลขัดขึ้น

"วิชาปรุงยาของศาสตราจารย์สเนปห่าอะไรของมึงอินัท นี่มันวิชาคหกรรมของครูซอล แล้วอีกอย่างกูก็ไม่เห็นจะมีหม้อปรุงยาอะไรเลย มีแต่เตาไฟฟ้ากับหม้อเทฟล่อน"เอพริลพูดไปเตรียมของไปแต่ก็ยังไม่วายแขวะเพือ่นข้างๆ

"แมะ!อิเมษา ขัดกูเรื่อย คนหรือฝอยขัดหม้อ ขัดกูจังเลย"พีนัทโวยก่อนมองค้อนเอพริล

ลาเต้มองไปรอบๆห้องคหกรรมด้วยความแปลกประหลาดใจเมื่อเห็นเตาไฟฟ้าโผล่ขึ้นมาในห้องคหกรรม

"นี่น่ะหรอ?ที่ฟาจะบอกเรา"ลาเต้เอ่ยถามขึ้นก่อนละสายตาจากอุปกรณ์ทั้งหมดหันไปมองฟา

"ใช่ๆ พี่ซอลทำเพื่อเต้เลยนะ"ฟาพูดขึ้นพร้อมกับหยิบนู่จับนี่ประกอบเข้ากัน

ลาเต้เงยหน้าขึ้นมองซอลที่กำลังง่วนกับการสอนก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ ก่อนหันช่วยฟาจัดเตรียมของที่จะใช้

ไอติมได้แต่ชะโงกหน้ามองลาเต้ด้วยความเป็นห่วง

"ไอติม เป็นห่วงเต้มันหรอ?"ขนมผิงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าไอติมเอาแต่จ้องมองลาเต้

"อือ..ใช่"ไอติมตอบสั้นๆด้วยสีหน้ากังวล

"ไม่ต้องห่วงหรอก นี่เปลี่ยนมาใช้เตาไฟฟ้าแล้วคงไม่มีอะไรหรอก ครุซอลก็อยู่ทั้งคน"ขนมผิงพูดเพื่อให้ไอติมคลายความกังวล ไอติมพยักหน้ารับก่อนที่จะก้มลงช่วยขนมผิงเตรียมของ

ซอลเริ่มสอนทุกคนทำขนมอย่างง่ายๆโดยมีครูพิมเป็นผู้ช่วยดูแลครั้งนี้ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วซอลจะเดินวนดูลาเต้มากกว่าคู่อื่นๆ

"ไอ้เต้มันโชคดีนะเนี่ยที่เจอครูซอล มันก็เลยได้เข้ามามีส่วนร่วมในการเรียนกับเรา กูนี่ปลื้มปริ่มจริงๆที่ได้เรียนครบแก๊ง"พีนัทพูดขึ้น 

ไอติมได้แต่ฟังพีนัทพูดก่อนหันไปมองลาเต้พร้อมกับอมยิ้มเมื่อเห็นลาเต้กำลังสนุกกับการทำขนมครั้งนี้

"ประกอบเครื่องตีวิปครีมได้ไม๊คะลาเต้"ซอลเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นลาเต้เก้ๆกังๆ

"เต้ทำไม่ได้หรอกค่ะครู เพราะตั้งแต่เปิดเทอมมาเต้ยังไม่เคยเข้าเรียนวิชานี้เลย"ฟาพูดแซวลาเต้พร้อมกับหัวเราะเบาๆ

"เงียบไปเลยฟา!"ลาเต้ผลักฟาเบาๆเพื่อบ่งบอกให้คนข้างๆเงียบ แต่ในใจก็คิดได้ว่ามันคือเรื่องจริงเลยก้มหน้าหลบสายตาซอลอย่างเขินอาย

เอพริลจ้องมองคู่ของลาเต้กับฟาก่อนที่จะหันไปพูดกับพีนัท

"ไอ้ฟามันเรียกพี่มันว่าครูด้วยหรอวะ?"เอพริลหันไปถามพีนัททั้งๆที่มือยังคงตีไข่ในชามผสม

"เอ๊า! ก็ตอนอยู่โรงเรียนจะให้มันเรียกพี่มันว่า พี่ซอลๆ ต่อหน้าคนอื่นหรอ มันก็ไม่ดีป่าววะ"พีนัทพูดอธิบายพร้อมกับร่อนแป้งที่อยู่ในมือ

"เออ ก็จริงว่ะ"เอพริลหายสงสัยทันทีก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

ซอลสอนลาเต้ประกอบเครื่องตีวิปก่อนที่จะให้ลาเต้ทำตามโดยมีฟาร่อนแป้งอยู่ข้างๆ

"พอผสมวิปปิ้งครีมแล้วก็ใช้เครื่องนี้ตีลงไปเลยจ้ะ"ลาเต้ทำตามที่ซอลบอกอยู่สักพักใหญ่ก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้น

"ได้ยังคะ"ลาเต้เอ่ยถามขึ้น

"โอเคจ้ะ ได้แล้ว"หลังซอลพูดจบลาเต้จึงยกเครื่องตีวิปขึ้นมากระทันหันโดยที่ยังไม่ได้ปิดเครื่องตีวิปครีม

"เต้!!อย่าพึ่งยกขึ้นมา ปิดเครื่องก่อน!"ฟาร้องห้ามแต่ก็ไม่ทัน ทำให้ตะกร้อที่ต่อกับตัวเครื่องตีวิปปั่นกระจายไปทั่ว ซอลรีบเข้ามาช่วยปิดเครื่องทันทีโดยที่ตัวเองก็เปื้อนวิปครีมเช่นเดียวกัน

"ขอโทษค่ะๆๆๆ"ลาเต้ขอโทษซอลรัวๆก่อนที่จะพยายามเช็ดตามตัวของซอลที่เปื้อน

"ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เป็นไร"ซอลพูดขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะหยุดนิ่งจ้องมองกัน ลาเต้ยื่นมือไปเช็ดวิปครีมที่ติดแก้มซอลอย่างช้าๆ ซอลเหลือบตามองไปตามมือของลาเต้ก่อนที่จะรีบผละตัวออก

"เดี๋ยวผสมโกโก้ทำพุดดิ้งไปนะ เดี๋ยวครูมา ฟา...ฝากดูเพื่อนด้วย"ซอลพูดก่อนที่จะเดินไปยังอ่างล้างมือ ลาเต้มองตามซอลก่อนที่จะหันมาสนใจของตรงหน้าต่อ

ฟาจ้องมองลาเต้พร้อมกับหันไปมองซอลสลับกันด้วยความสงสัยเล็กน้อยก่อนที่จะเลิกคิดแล้วหันมาสอนลาเต้ต่อ 

"เป็นยังไงบ้าง"ซอลเดินกลับมาก่อนเอ่ยถาม

"ผสมเสร็จแล้วค่ะครู"ฟาตอบก่อนจะยิ้มให้ซอล

"เสร็จแล้วก็ใส่มันลงไปในหม้อแล้วคนผสมกับนมให้เข้ากันนะ"ซอลพูดพร้อมกับจ้องมองการกระทำของลาเต้ที่เงอะๆงะๆ

"ลาเต้...ลองกดเปิดไฟที่เตาดูสิจ๊ะ"ซอลพูดพร้อมกับยิ้มให้ลาเต้ ท่ามกลางเสียงเชียร์ของฟา

"กดเลยเต้ ลองดู"ฟาพูด

ลาเต้มองหน้าทั้งสองคนก่อนหันมาจ้องมองที่เตาไฟฟ้าอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนที่จะยื่นมือเข้าไปกดปุ่มที่เตาไฟฟ้า ลาเต้กดนิ้วลงไปที่เตาก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างดีใจ

ฟาเตรียมยกหม้อขึ้นวางลงบนเตาไฟฟ้าให้ลาเต้ได้ลงมือทำ แต่ท่าทางเงอะๆงะๆของลาเต้ทำให้ซอลต้องจับมือลาเต้คนส่วนผสมในหม้อ จนลาเต้เกร็งทำอะไรไม่ถูกได้แต่ปล่อยให้ซอลเป็นคนกำกับ

"ลองทำดูนะ"ซอลบอกก่อนที่จะเดินไปสอนคนอื่นต่อจนทุกคนทำออกมาเสร็จเรียบร้อย

"โหยเต้ ทำสวยนะเนี่ย ครั้งแรกไม่ใช่หรอ?"ฟาชมพร้อมกับถามก่อนที่จะยกแก้วพุดดิ้งของลาเต้ขึ้นดู

"เคยเห็นพี่ทำน่ะ แต่ยังไม่กล้าทำ"ลาเต้ตอบก่อนยิ้มให้ฟา

"สวยจริงๆด้วย ถือว่าใช้ได้เลยนะ พุดดิ้งช็อกโกแลต"ซอลเอ่ยปากชมพร้อมกับมองในผลงานของลาเต้

"ขอบคุณค่ะที่สอน"ลาเต้กล่าวขอบคุณก่อนที่จะยื่นพุดดิ้งอีกถ้วยที่ตนเองเป็นคนทำให้ซอล

"ให้ครูหรอ?"ซอลเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ลาเต้พยักหน้า

"อื้อ"ลาเต้ตอบสั้นๆด้วยเสียง ซอลอมยิ้มกับการกระทำของลาเต้ก่อนที่จะรับมาจากมือของลาเต้

"ขอบใจจ้ะ"ซอลพูดพร้อมรอยยิ้ม 

"เดี๋ยวก็เลิกเรียนแล้วนี่ แช่พุดดิ้งเอาไว้ก่อนดีกว่า แล้วค่อยมาเอาตอนเลิกเรียน จะได้อร่อยๆ"ลาเต้หันไปมองฟาพูดก่อนที่จะเก็บพุดดิ้งเข้าตู้เย็น

"ฟา...ขอบใจมากนะ สำหรับวันนี้"ลาเต้ขอบคุณฟาก่อนหันไปยิ้มให้

"ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนกัน"ฟาพูดก่อนยิ้มกลับให้ลาเต้

//// //// //// //// ////

หลังเลิกเรียน

ลาเต้หอบพุดดิ้งกับคัพเค้กที่เหลือกลับบ้านเพื่อที่จะได้ให้ลัคกี้ได้ชิมฝีมือของตนเอง

"พี่กี้ๆๆ"ลาเต้วิ่งอย่างรีบร้อนเข้าบ้านพร้อมกับตะโกนเรียนพี่สาว

"อะไรเต้ ใจเย็นๆ"ลัคกี้พูดปรามน้องสาวก่อนที่จะเดินเข้ามาหา

"วันนี้เต้ทำพุดดิ้งเอง พี่กี้ลองชิมดูสิ"ลาเต้พูดก่อนยื่นพุดดิ้งให้พี่สาว

"จริงหรอ?แล้วไม่กลัวไฟหรอ?"ลัคกี้ตื่นเต้นกับน้องสาวก่อนที่จะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"ครูคนใหม่เปลี่ยนมาใช้เตาไฟฟ้าแทน เลยไม่มีไฟไง"ลาเต้ตอบ

"เออใช่ ทำไมพี่คิดเรื่องนี้ไม่ได้นะ"ลัคกี้ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าทำไมเธอถึงคิดไม่ถึง

"ช่างเรื่องไฟก่อนเถอะพี่ ลองชิมขนมของเต้ก่อน"ลาเต้คะยั้นคะยอพี่สาว

"จ้าๆได้จ้า"ลัคกี้พูดไปหัวเราะไปก่อนที่จะตักพุดดิ้งเข้าปาก

ลัคกี้ชิมพุดดิ้งก่อนที่จะขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ

"นี่มัน?...รสชาตินี้มัน?!"ลัคกี้พูดขึ้นก่อนที่จะตักพุดดิ้งขึ้นกินอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะกินยังไงมันก็คือรสชาติที่เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอชอบทำขนม

"พี่กี้ ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่อร่อยหรอ?"ลาเต้เอ่ยถามขึ้น

"ไม่...พี่แค่รู้สึกเหมือนกับว่าเคยกินรสชาตินี้มาก่อน....คัพเค้กนี่เต้ก็ทำเองหรอ?"ลัคกี้ถามขึ้น

"ใช่ค่ะ แต่ว่าพี่กี้จะเคยชิมได้ยังไง นี่เป็นสูตรของครูคนใหม่เขาสอนมา"ลาเต้บรรยายแต่ดูเหมือนกับว่าลัคกี้จะไม่ได้ฟังเพราะมัวแต่สงสัยในรสชาติของขนม

ลัคกี้คว้าคัพเค้กมาชิมก่อนที่สีหน้าของเธอจะเครียดกว่าเดิม

"ใช่จริงๆ ไม่ผิดแน่"ลัคกี้ยังคงยืนยันในการลิ้มรสของตน

"พี่กี้ไม่ได้รู้จักกับครูของเต้สักหน่อย จะมาเคยกินได้ยังไงกัน"ลาเต้พูดก่อนที่จะหัวเราะพี่สาวของตนขึ้น ลัคกี้ไม่สามารถหาคำตอบในรสชาตินี้ได้จึงเลิกคิดไป

"นั่นสิ พี่นี่ก็บ้า"ลัคกี้หันไปหัวเราะกับน้องสาวก่อนยกมือขึ้นลูบหัวลาเต้เบาๆ

//// //// //// //// //// ///

((((ค้างไว้ก่อน 80% ขอนอนก่อนนะอีก20%ค่อยมาต่อ ขอโทษด้วยน้า))))

//// //// //// //// //// ///

ถึงแม้ว่าซอลจะช่วยลาเต้ให้ได้เรียนได้ตามปกติเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ แต่ลาเต้ก็ยังคงไม่ไว้ใจซอลซะทีเดียว ลาเองเองก็ยังคงต่อต้านซอลอยู่บางครั้ง

"ลาเต้!!!ทำไมถึงไม่ยอมเข้าเรียนวิชาเคมีของครูพิม!"ซอลรีบเดินเข้าไปหาลาเต้ในสนามพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทางที่ไม่พอใจแกมเป็นห่วง

"ก็ไม่อยากเรียน! ไม่อยากทดลองเคมี"ลาเต้เถียงซอลขึ้นเสียงแข็ง

ไอติมเห็นท่าไม่ดีจึงเข้าขวางเพื่อช่วยลาเต้

"ครูคะ..อย่าบังคับเต้เลยนะคะ เขาเรียนเคมีไม่ได้จริงๆ"ไอติมเอ่ยขึ้น ซอลหันมองไอติมด้วยความคิดที่ว่า เธอเองก็รู้อยู่แล้วว่าลาเต้ไม่สามารถเรียนได้ แต่เธอแค่อยากให้ลาเต้ลองพยายามก่อนสักนิด

ลาเต้ไม่ฟังเสียงซอลเลยสักนิด เขาได้แต่ทำเมินเล่นลูกบาสอย่างไม่สนใจ

ซอลเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจก่อนที่จะเดินเข้าไปแย่งลูกบาสจากมือของลาเต้มาครองไว้ ทำให้ลาเต้หันควับไปมองตามลูกบาสทันทีก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองซอล

"ครูซอล!!เอาของของเต้คืนมานะ!"ลาเต่เริ่มขึ้นเสียงพร้อมกับแสดงสีหน้าไม่พอใจคนตรงหน้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับยื่นมือเข้าไปคว้าลูกบาสคืน แต่ซ.อลกลับเดินถอยหนีก่อนที่จะเบนลูกบาสไว้ข้างหลัง

"ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้าง!นี่ครูพยายามช่วยให้เธอได้เรียนพร้อมเพื่อนคนอื่นๆแล้วนะ ไว้ใจกันบ้างสิ!พยายามสักนิดไม่ได้รึไง?"ซอลพูดพร้อมกับจ้องหน้าลาเต้ ลาเต้เองก็จ้องหน้ากลับอย่างไม่ลดละพร้อมกับกำมือแน่น

"ถ้าจะต้องใช้ความพยายามขนาดนั้นก็ไม่ต้องมาช่วย!"ลาเต้ตวาดใส่ซอลเสียงดัง จนบอมเบย์ต้องเข้าปรามเพื่อนทันที

"เห้ย!...ไอ้เต้ ใจเย็นๆ ครูเขาก็กำลังช่วยมึงอยู่นะเว้ย~"บอมเบย์ปรามเพื่อนเพื่อให้อารมณ์ลาเต้เย็นลง

แต่ลาเต้ยังคงจ้องหน้าซอลอย่างไม่ยอมลดละเพราะความโกรธ ก่อนที่ลาเต้จะสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่กำลังครุอยู่ให้เบาลง

"ถ้าทึกคนคิดแบบนั้นล่ะก็....ได้!...เราจะยอมเข้าเรียน!"ลาเต้ตอบ แต่ก็ยังไม่วายมองหน้าซอล

คำตอบของลาเต้ทำให้ซอลเริ่มมีรอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าเมื่อลาเต้ตัดสินใจที่จะเข้าเรียนวิชาเคมี

"แต่ครูซอลต้องแข่งตีแบตกับเต้ ถ้าชนะเต้จะยอมเข้าเรียนทั้งภาคปฏิบัติและทฤษฎีไม่ให้ขาด"ลาเต้เอ่ยคำประกาษิตออกมาก่อนหันไปจ้องหน้าซอล

"มึงเอาจริงหรอวะเต้ มึงก็รู้ว่ายังไงมึงก็ต้องชนะแน่ๆอ่ะ"ขนมผิงพูดขึ้น

ลาเต้ได้แต่นอ่งเงียบไม่ตอบคำถามใดๆของเพื่อน เพราะเขารอแต่คำตอบที่จะออกจากปากของซอลเท่านั้น

ซอลติดหนักอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะตัดสินใจออกไป

"ได้!.."ซอลตอบอย่างหนักแน่นแต่กลับถูกฟาท้วงขึ้น

"จะดีหรอครู ถ้าเหงื่อออกมาไปมันจะแย่เอาได้นะ"ฟาทักท้วงพี่สาวพร้อมกับมองด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรฟา พี่โอเค พี่ตัดสินใจแล้ว"ซอลย่ำคำ

"เเต่ว่า~...."ฟายังคงท้วงขึ้นเพื่อหวังว่าพี่สาวของตนจะเปลี่ยนตวามคิดใหม่แต่กลับถูกซอลพูดตัดบทขึ้น

"พี่ตัดสินใจไปแล้วนะฟา พี่ไม่อยากเปลี่ยนคำพูด"ซอลตอบ

"ดี...งั้นหลังเลิกเรียนเรามาเจอกันที่นี่"ลาเต้พูดก่อนเดินจากไปทิ้งให้ซอลได้แต่ยืนหน้าเครียดอยู่คนเดียว

::::เย็นหลังเลิกเรียน::::

ซอลเปลี่ยนชุดจากชุดเดิมที่ใส่เป็นชุดพละโปโลสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำเครื่องแบบของโรงเรียนก่อนที่เธอจะรวบผมขึ้นใหม่

ซอลสูดลมหายใจเข้าเพื่อเรียกความมั่นใจก่อนที่จะเดินลงสนาม แต่ฟาก็ยังคงจ้องมองพี่สาวอย่างเป็นห่วงและกังวล

"จะลงเล่นจริงๆหรอครู..."ฟาถามซอลขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวลอยู่ไม่น้อย ซอลมองหน้าน้องสาวก่อนที่จะพยักหน้าเป็นคำตอบให้ ทั้งที่ใจลึกๆแล้วซอลเองก็กลัวแต่ยังไงก็ต้องทำ

ซอลกับลาเต้เริ่มการแข่งขันปะทะกันในสนามเหมือนเล่นกันปกติโดยมีบอมเบย์คอยนับคะแนน

"กูว่านะ ยังไงครูซอลก็แพ้ไอ้เต้อยู่ดีว่ะ"พีนัทพูดขึ้น

"นั่นสิ ไอ้เต้มันชิบเล่นกีฬาจะตาย ถ้าชนะมันได้นั่นก็มีอยู่อย่างเดียว คือมันยอมให้"เอพริลพูดเสริมพร้อมกับจ้องมองการแข่งขันอย่างไม่ละสายตา

"แต่กูเชื่อว่า ถึงครูซอลจะเก่งกีฬาแล้วสามารถเอาชนะไอ้เต้ได้ แต่ยังไง๊~ แม่งก็ไม่รอดว่ะ"ขนมผิงพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองไปยังซอลก่อนที่จะถอนหายใจและสายหัวเบาๆ สร้างความสงสัยให้กับกลุ่มเพื่อนอย่างมาก

"ทำไมวะ?"เอพริลถามก่อนที่พีนัทจะถามทวนขึ้นอีกคน

"นั่นดิ่ ทำไมวะ?"

"ก็ครูซอลน่ะสิ นางแพ้เหงื่อตัวเอง เหงื่อออกธรรมดาน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้ามีฝุ่นหรืออะไรไม่สะอาดมาโดนตัวตอนมีเหงื่อก็จะเป็นผื่นแดงขึ้นตามตัว ไอ้ฟาเคยบอกกูไว้"ขนมผิงพูดขึ้น

"เห้ย!นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆแล้วนะเว้ย! แล้วไอ้เต้มันจะรู้เรื่องนี้ป่าววะมึง"พีนัทถามขึ้นด้วยสีหน้ากังวล

"กูว่ามันไม่น่าจะรู้นะ เพราะคนอย่างมันอ่ะ ถ้ารู้จะไม่ทำแบบนี้แน่"ขนมผิงพูดอย่างรู้จักนิสัยเพื่อนดี

"กูว่ากูเริ่มเป็นห่วงครูซอลแล้วว่ะ"เอพริลพูดขึ้นก่อนเริ่มหันไปมองซอล

การแข่งขันดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

ซอลเริ่มหอบเล็กน้อยก่อนที่จะยกมือขึ้นเกาแขนตนเองที่เริ่มเป็นผื่นแดงขึ้น

"เอาแล้วไงมึง ดูแขนครูซอลดิ่"เอพริลพูดขึ้นก่อนพยักหน้าให้เพื่อนๆดูในสิ่งที่ตนเห็น

"เออว่ะ! อิผิง เอาไงดีวะ"พีนัทพูดขึ้น

"เอาไงได้วะ ทำไรไม่ได้แล้วมึง"ขนมผิงพูดขึ้นก่อนมองซอลด้วยความกังวลไม่แพ้ฟา

ลาเต้เริ่มเห็นว่าซอลเหนื่อยและมีท่าทางแปลกไปจึงพูดบางอย่างขึ้นมา

"ยอมแพ้ไปเถอะ อย่าฝืนเลย เพราะเต้ก็ไม่ชอบฝืนทำในสิ่งที่ไม่อยากทำอย่างที่ครูซอลบังคับเต้เหมือนกัน"

"ไม่! จนกว่าเธอจะไว้ใจครู จนกว่าเธอจะเชื่อใจว่าครูสามารถช่วยเธอให้เรียนตามปกติได้"ซอลตอบพร้อมกับลมหายใจที่ถึ่และแรงขึ้น

ลาเต้ขมวดคิ้วมองซอลด้วยความไม่พอใจก่อนที่จะเสริฟลูกแบตมินตันไปยังอีกฝ่ายเพื่อเริ่มเกมต่อ

ผื่นแดงเริ่มลามไปเรื่อยจนขึ้นไปยังข้างแก้มของซอล

ซอลเริ่มยกมือขึ้นเกาไปตามตัวบ่อยขึ้นก่อนที่เธอจะยกหลังมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้า แต่เมื่อเล่นต่อไปได้อีกไม่กี่ตา ซอลก็เริ่มจะไม่ไหว เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นสนามทันทีที่ร่างกายเริ่มสู้ต่อไม่ได้ ซอลเริ่มหายใจแรงขึ้นก่อนที่จะหลับตาลงโดยที่มือยังคงยันพื้นสนามอยู่เพื่อทรงตัวไม่ให้ฟุบลงไป

"พี่ซอล!"ฟาตะโกนเรียกพี่สาวของตนก่อนรีบวิ่งเข้าหา เช่นเดียวกับลาเต้ที่รีบทิ้งไม้แบตเพื่อวิ่งเข้าไปดูอาการของซอลทันที

"เป็นอะไร?เป็นหอบหรอ?"ลาเต้ถามขึ้นด้วยสีหน้ากังวล

ซอลส่ายหน้าปฏิเสธเป็นคำตอบก่อนพูดขึ้น

"เปล่า ไม่เป็นไร แค่เหนื่อย แข่งต่อเถอะ"ซอลพูดพร้อมกับพยายามยันตัวลุกขึ้นจากพื้น

"พอเถอะพี่ซอล!"ฟาเริ่มทนดูสภาพพี่สาวของตนเองไม่ไหวจึงท้วงขึ้นเสียงสั่น

"ไม่เป็นไรฟา พี่โอเค"ซอลตอบทั้งๆที่ยังคงหลับตา

"โอเคแต่ปากน่ะสิ ฟาทนเห็นพี่เป็นแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ!"ฟาพูดกับพี่สาวของตนน้ำตาคลอก่อนหันไปขอร้องลาเต้

"เต้~...เราขอร้องหล่ะ"ฟายกมือขึ้นทำท่าทางไหว้ลาเต้ ลาเต้จ้องมองฟาอย่างอึดอัดใจที่ฟากำลังขอร้องเธอ

ลาเต้จ้องมองซอลที่มีผื่นแดงขึ้นเต็มตามตัวก่อนที่จะทิ้งทุกอย่างแล้วพยุงซอลขึ้นมาทันที

"แล้วเรื่องแข่งล่ะ?"ซอลถามขึ้นด้วยท่าทางอ่อนแรง

"เกมจบแล้ว"ลาเต้ตอบเสียงห้วนๆก่อนพยุงซอลไปพร้อมกับฟา

ด้วยความสำนึกผิดในสิ่งที่ไม่รู้ ทำให้ลาเต้ต้องมาส่งซอลที่คอนโดฯ

"ขอบใจนะเต้"ฟาขอบคุณลาเต้ที่ช่วยมาซอลมาส่งเมื่อครู่

"งั้นเรากลับก่อนนะ อยู่นี่นานแล้วเดี๋ยวโดนว่า"ลาเต้พูดขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นจากโซฟาในห้องลับแขก

"เดี๋ยวสิลาเต้ อยู่กินอะไรด้วยกันก่อนสิ"ซอลเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับชุดลำลองสบายๆ ผื่นที่เคยขึ้นตามตัวเมื่อเย็นก็ดูเหมือนจะหายไปจนเกือบหมดทำให้เห็นผิวใสๆของซอลเช่นเดิม

"นั่นสิ ไหนๆก็มาแล้ว กินอะไรด้วยกันก่อนนะ พี่ซอลทำอาหารอร่อยมาก"ฟาชักชวน

"ไม่เป็นไรค่ะ...ยังไม่หิว"ลาเต้ปฏิเสธขึ้นอย่างสุภาพก่อนที่เสียงท้องร้องจะดังขึ้น เนื่องจากเมื่อตอนเย็นได้ใช้พลังงานไปเยอะ

เสียงท้องร้องของลาเต้ทำให้ซอลถึงกับอมยิ้มก่อนที่จะขำออกมาไม่ดังมากนัก แต่ก็พอทำให้ลาเต้ถึงกับก้มหน้าหลบสายตาด้วยความอาย

"เอาเป็นว่า เดี๋ยวครูทำอะไรง่ายๆให้กินก็แล้วกันนะ"ซอลพูดไปขำไปก่อนที่จะเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหาร ลาเต้ก้มหน้างุดก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองค้อนฟาเมื่อฟาเองก็หัวเราะเธอ

ซอลตั้งใจทำข้าวผัดกุ้งให้ฟาและลาเต้กินอย่างพิถีพิถันแต่รวดเร็ว

"ได้แล้วจ้ะ"ซอลพูดพร้อมกับยกจานอาหารมาวางไว้ตรงหน้าของทั้งคู่

"น่ากินจัง เห็นแล้วหิวเลย"ฟาพูดขึ้นก่อนที่จะคว้าช้อนขึ้นตักกินข้าวผัดตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

"ค่อยๆกินสิ มันร้อนนะ เดี๋ยวปากก็เป็นแผลหรอก"ซอลปรามน้องก่อนที่จะนั่งลงข้างๆฟาซึ่งตรงข้ามกับลาเต้

ลาเต้เขี่ยมะเขื่อเทศไว้ข้างๆจานก่อนที่จะตักข้าวกิน

"ไม่ชอบกินมะเขือเทศหรอ?"ซอลถามขึ้นด้วยความสังเกตุ

"ไม่ชอบ...มันดูเละๆ"ลาเต้ตอบก่อนที่จะเป่าทั้งจานให้เย็นลงก่อนที่จะรีบกินอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ค่อยๆกินก็ได้ ดูสิ ติดแก้มหมดแล้ว"ซอลพูดพร้อมรอยยิ้มก่อนหยิบข้าวที่ติดข้างแก้มของลาเต้ออกพร้อมกับเช็ดปากที่เปื้อนให้ด้วยมือเปล่า"ลาเต้จ้องมองซอลด้วยความเก้อเขินอย่างคนทำอะไรไม่ถูกก่อนหันไปมองฟาที่กำลังนั่งกินข้าวไปอ่านหนังสือไปโดยที่ไม่ค่อยได้สนใจอะไรรอบๆข้างนัก

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ

ฟาร์เปิดทีวีทิ้งไว้ก่อนที่จะยกหนังสือขึ้นอื่น

"กลับบ้านดีๆนะเต้"ฟาพูดแต่สายตายังคงจ้องหน้าหนังสือ

ลาเต้พยักหน้ารับก่อนที่จะหันมาบอกลาซอล

"เต้กลับก่อนนะคะ"ลาเต้พูดขึ้น

"เดี๋ยวครูไปส่ง"ซอลพูดก่อนที่จะเดินไปส่งลาเต้ข้างล่าง

"ขอบคุณนะคะครูซอล"ลาเต้กล่าวขอบคุณ

"พี่ซอล..."ซอลพูดขึ้น ทำให้ลาเต้เอียงคอมองพร้อมขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย

ซอลยิ้มขึ้นก่อนที่จะตอบความสงสับของลาเต้

"เป็นเพื่อนของน้องสาวพี่ ก็ต้องเรียกพี่ว่าพี่สิ...เนอะ ว่าไม๊"ซอลพูดก่อนส่งยิ้มหวานๆให้ลาเต้ ลาเต้ยิ้มตอบกลับพร้อมกับพยักหน้า

"ค่ะ...พี่ซอล"ลาเต้พูดตามที่ซอลสั่ง

"เอาไว้อยู่โรงเรียนแล้วค่อยเรียกครูก็แล้วกันเนอะ"ซอลพูดขึ้นก่อนโบกมือให้ลาเต้

ลาเต้เริ่มเปิดใจและเชื่อใจซอลมากขึ้น

ซอลมองตามลาเต้ไปจนลับสายตาก่อนที่จะยืนกอดอกคิดอะไรบางอย่าง

"ทำไมกันนะ?ทั้งรอยยิ้ม ดวงตา ถึงได้เหมือนกันขนาดนี้....รึว่าฉันคิดไปเองกันแน่"ซอลพูดกับคนเองก่อนเดินกลับห้องของตนเอง

//// //// //// //// //// ////

แต่งช้านิดหน่อยนะคะ 

100% แล้ว พรุ่งนี้มาแต่งตอนต่อไปให้อ่านค่ะ

ความคิดเห็น