seventeenzz

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บันทึกพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 201

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2561 18:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกพิเศษ
แบบอักษร

@ห้องนอนวีธาน

      หลังจากที่แยกกับยัยคริสตัลที่รถบัสแล้วผมก็กลับมาที่บ้านทันทีเพราะดึกมากแล้ว พอมาถึงผมก็อาบน้ำก่อนจะทรุดตัวนอนลงบนเตียงนอนอันนุ่มนิ่มของผม แต่อยู่ๆภาพยัยคริสตัลก็วาร์ปเข้ามาในหัวของผมทันทีที่นอนลง มองไปที่เพดานหน้ายัยนั่นก็ตามมาอีก มองไปที่ตู้เสื้อผ้าก็ยังเห็นหน้าเธออีกเช่นเคย นี่ผมเป็นอะไรของผมเนี่ย ทำไมหน้ายัยคริสตัลมาติดเต็มห้องผมไปหมด ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่หน้าเธอราวกับภาพติดตาตั้งแต่ชาติที่แล้ว//- และอยู่ดีๆก็มีภาพที่ใกล้ชิดกันตอนที่รถเบรกกะทันหันทำให้หน้าของผมและเธอประชิดกันมาก อีกแค่นิดเดียวปลายจมูกก็จะชนกันอยู่แล้ว นาทีที่ผมสบตากับเธอในตอนนั้นมันรู้สึกแปลกไป จากที่ไม่เคยอะไรเลยกลับร้อนภายในใจ แล้วก็เดี๋ยวเย็นเดี๋ยวร้อนอย่างบอกไม่ถูก ใจผมก็พลางเต้นรัวไปตามๆกัน ความรู้สึกแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน>..< เอาเถอะ ยังไงก็ผ่านมาแล้วนี่จะไปคิดถึงเหตุการณ์นั่นทำไมว่ะเนี่ย!! ผมพยายามดึงสติกลับมาก่อนจะข่มตาหลับลง  ผ่านไปสักห้านาทีผมก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายนอนพลิกไปมาอยู่บนเตียงไม่รู้ว่าเป็นอะไร อยู่ๆก็มีภาพที่ยัยคริสตัลหวนกลับมาอีกครั้ง ภาพที่เธอร้องไห้ตอนที่ผมเอาสร้อยเธอไป ไหนจะตอนที่เธอร้องไห้แล้วโผเข้ากอดผมอีกล่าสุด ให้ตายเถอะ! ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครถึงเนื้อถึงตัวผมขนาดนี้เลยนะ ยิ่งตอนที่เธอจะเป็นลมอยู่กลางสนามนั่นอีก ในตอนที่ผมอุ้มเธอขึ้นมา ภาพที่เห็นก็คือเหงื่อแตกหน้าก็แดงไปหมด แถมแรงก็ไม่ค่อยจะมีสู้ผมอีกด้วยแต่ก็ยังดื้อไม่ยอมให้ผมอุ้มไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้ เชื่อเขาเลยว่ายัยคริสตัลเป็นคนหวงตัว จะว่าไป..ตัวยัยนั่นนุ่มดีจังแฮ่ะ^^ อย่างกับตุ๊กตาหมีแน่ะ ตอนที่ผมอุ้มเธอขึ้นมาแอบได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆในตัวเธอด้วยแหละ เฮ้ย!! คิดอะไรอยู่ว่ะเนี่ย ผู้หญิงก็ต้องตัวหอมเป็นธรรมดาป่ะว่ะ เลิกคิดเรื่องยัยนั่นสักทีเถอะแล้วนอนซะ!! ผมได้แต่หวนกลับมาสั่งตัวเอง ก่อนจะหลับตาลงนอนอีกครั้ง..

10.00  น. เกรด 12 ห้อง A วิชาภาษาอังกฤษ

" นี่ๆ ได้ยินข่าวกันรึป่าวเมื่อวานนี้อ่ะมีข่าวว่าเจ้าหน้าที่จับกุมพวกค้าอาวุธเถื่อนด้วยแหละ และหนึ่งในในก็มีคนที่นามสกุลด้วยกันกับเด็กใหม่ของเราด้วยแหละ//- "  ในขณะที่อาจารย์ยังไม่เข้ามาสอนก็มีพวกนักเรียนหญิงจับกลุ่มคุยกัน น้ำเสียงรู้สึกจะกระแทกและเอนเอียงมาทางยัยคริสตัลด้วย-..-

" จริงหรอ คริสตัลเธอได้ยินข่าวมั้ยว่ามีคนนามสกุลเดียวกับเธอด้วยอ่ะ หรือว่าจะเป็นแม่ของเธอ?! " ทันใดนั่นนักเรียนทุกคนก็หันมาจ้องหน้าอีกคนทันที ผมก็ได้แต่เงียบฟังไปก่อนแต่ก็แอบมองหน้าคริสตัลอยู่เหมือนกัน

" ใช่ แม่ฉันเอง "  บ้าจริง ไปบอกพวกนั่นทำไมเดี๋ยวก็โดนพูดใส่อีกหรอก นี่เรียกว่าโง่หรือฉลาดน้อยเนี่ยห้ะ!!

" ให้ตายสิ! ฉันแค่เดาเองนะเรื่องจริงหรอเนี่ย ทำไมแม่เธอเป็นคนแบบนั้นล่ะ แล้วเธอทำไมไม่ถูกจับไปด้วยหรือว่ามีแค่แม่เธอค้าน่ะ ไม่น่าล่ะแม่เธอถึงได้มีเงินส่งเธอมาเรียนที่นี่*-* "  

" เรื่องจริงหรอคริสตัลแม่เธอค้าอาวุธเถื่อนจริงหรอ-00- "  ไอ้ดันเต้ก็เสริมขึ้นอีกคน

" เฮ้!! จะถามกันอีกนานมั้ยห้ะ ฉันฟังเพลงไม่รู้เรื่องเพราะเสียงพวกเธอมันดังจนฉันไม่ได้ยินเสียงเพลง เงียบปากสักห้านาทีจะตายรึไงกัน!! "  ผมพูดแทรกขึ้นขณะที่ยัยคริสตัลกำลังจะอ้าปากพูด เธอหันมามองหน้าผมนิ่งๆ

" นายฟังเพลงก็ฟังไปสิ พวกเรากำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่นะไม่เห็นรึไงวีธาน"  

" ไหนแต่ก่อนว่าให้ฉันว่ายุ่งเรื่องคนอื่นล่ะ ทำไมเดี๋ยวนี้กลายเป็นตัวเองทำซะเอง "  ผมตอบกลับนักเรียนหญิง

" เฉียบบบ!! "  ไอ้ดันเต้หันหน้ามามองผมก่อนจะยกนิ้วโป้งให้

" วีธาน!!!!! "

" เอาน่าาๆ สาวๆอย่ามีเรื่องกันเลย นี่อาจารย์มานู้นแล้วนั่น "  ไอ้ดันเต้พูดแทรกขึ้นก่อนจะชี้ไปที่ประตูที่มีอีกคนกำลังเดินเข้ามาพอดี

" นักเรียนทุกคนหยิบหนังสือ Grammar ขึ้นมาแล้วเปิดหน้าหกสิบนะคะ ต่อไปเราจะมาดูวิธีการใช้ Past perfect tense กัน "  เสียงมิสซาร่าสั่งทำให้ผมแล้วเพื่อนๆต้องหยุดคุยกัน แล้วผมก็เอื้อมมือหยิบหนังสือ Gammar ขึ้นมาเปิดไปที่หน้าหกสิบ ขี้เกียจเรียนจังแฮ่ะ น่าเบื่อชะมัดเลย ผมหยิบกระดาษขึ้นมาก่อนจะปั้นเป็นรูปกลมๆแล้วโยนไปทางโต๊ะยัยคริสตัล พรึ่บบฟิ้วว~!!!

" โอ๊ะ-0-ตกใจหมด ไม่เรียนก็อย่ากวนคนอื่นสิ~! " เธอหันมาหาผมทันทีที่กระดาษตกลงหน้าเธอ

" ฉันจะโยนไปให้ไอ้ดันเต้ต่างหากล่ะ//- "  ว่าแล้วเธอก็หันหลังกลับไปมองดันเต้

" เธอมีอะไรรึป่าว? " ดันเต้พูดก่อนจะขมวดคิ้ว ให้ตายเถอะจะมาตั้งใจเรียนอะไรตอนนี้เนี่ย !

" ปะป่าวหรอก ตั้งใจฟังต่อเถอะ " แล้วคริสตัลก็เหล่ตามามองผมก่อนจะหันหน้ากลับไปฟังมิสอธิบายต่อ

" เอาล่ะในเรื่องนี้ก็จบกันไปแล้วหวังว่านักเรียนทุกคนที่ตั้งใจฟังจะเข้าใจเพิ่มมากขึ้นนะ " มิสเงยหน้าขึ้นมามองนักเรียนก่อนจะปิดหนังสือลง นั่นเห็นมั้ยฉันเลยได้ความรู้แค่นิดเดียวเอง

" อาทิตย์หน้าไปเข้าค่ายที่ไหนหรอครับมิสพวกเรายังไม่รู้สถานที่เลย "  ขณะที่ทุกคนกำลังเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าก็มีเสียงไอ้ใจแอ๋นคนที่อ้วนๆถามขึ้น

" อันที่จริงเขายังไม่ให้บอกหรอกนะ แต่จะบอกห้องนี่ก่อนในกรณีพิเศษก็แล้วกัน^^ ไปพักแรมในป่าน่ะ "

" ว้าวว-0- กี่คืนกี่วันครับ "

" น่าจะสองคืนสามวันนะถ้ามิสจำไม่ผิด "

" น่าสนุกจังแฮ่ะ "

" เตรียมตัวกันไว้เลย อีกไม่กี่วันก็ถึงวันไปแล้วรักษาสุขภาพด้วยล่ะ งั้นมิสไปล่ะนะทุกคนวันนี้เอาไว้แค่นี้จ้ะ>< "  พูดจบมิสก็เดินไปที่ประตูก่อนจะเปิดออกแล้วเดินออกไป

" นี่ ถ้าไม่เรียนทีหลังก็อย่ามากวนคนอื่น เห็นมั้ยว่าแค่เผลอแปบเดียวมิสก็พูดจบไปแล้วอ่ะ " คริสตัลหันมามองหน้าผม

" ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจโยนใส่เธอสักหน่อย " ผมตีหน้าซื่อ

" เหรอ ฉันคงเชื่อคนอย่างนายหรอก แล้วนี่! เอาไปทิ้งด้วย " ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินมาที่โต๊ะผมแล้ววางก้อนกระดาษเล็กๆลงตรงหน้าผม

" อะไรกัน มันตกอยู่ที่เธอก็เอาไปทิ้งเส่! "  ผมยืนขึ้นก่อนจะหยิบกระเป๋า แต่ยัยคริสตัลไม่ยอมผมง่ายๆเธอใช้ความเร็วหยิบกระดาษยัดใส่กระเป๋าผมก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้อง ให้มันได้อย่างนี้สิ หึ! แสบจริงๆ ฝากไว้ก่อนเถอะ///-

11.00  น. วิชาคหกรรม

        ผมล่ะเกลียดวิชาคหกรรมจริงๆเลย-..- พวกงานบ้านการเรือนการทำอาหารนี่ช่างไม่เข้ากับคนอย่างผมสักนิด เชื่อมั้ยว่าผมสอบตกเกือบทุกครั้งเลยเวลาต้องมาทำงานฝีมือหรืออะไรจุกจิกพวกนี้ ไม่รู้จะเรียนไปให้ได้อะไรขึ้นมา อนาคตจะให้ไปสังกัดกับสมาคมคุณนายขายโอท็อปรึไง เดี๋ยวนี้คนรวยๆเขาจ้างแม่บ้านกันทั้งนั้น ไม่มีใครมานั่งหลังขดหลังงอทำเองแบบนี้หรอก เฮ้อออ~

" สวัสดีค่ะนักเรียนทุกคน วันนี้เราจะมาเรียนทำเต้าหู้หมูสับกันนะคะ เดี๋ยวครูจะให้นักเรียนทุกคนจับคู่กันนะ เอาเป็นชายหญิงดีกว่า เพราะผู้ชายบางคนก็ทำอะไรไม่เป็นก็ต้องอาศัยผู้หญิงสอนอยู่ดี เอาล่ะจับคู่กันเลย อ๋อ! ห้องนี้มีเศษใช่มั้ยอนุญาติให้จับเป็นสามคนได้นะ "  มิสแจกแจงก่อนจะออกคำสั่ง แล้วผมจะรู้มั้ยว่าผู้หญิงคนไหนทำอาหารเก่งเนี่ย แต่อยู่ๆผมก็นึกขึ้นมาได้ว่ายัยคริสตัลน่าจะทำอาหารเก่งเพราะดูจากความขยันแล้วก็เป็นคนทำงานด้วยน่าจะเก่งทางด้านนี้ อะไรไม่รู้ทำให้ผมเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้ในขณะที่ยืนคุยกับไอ้ดันเต้อยู่^^

" เฮ้!! ไม่ธานฉันจองคริสตัลแล้วแกไปหาคนอื่นเลยไป! " ดันเต้ส่งสายตามองผมตาเขม็งก่อนจะจับแขนคริสตัลแล้วดึงไป คิดว่าผมจะยอมงั้นหรอ ผมก็ดึงเธอกลับมาน่ะสิ 

" นี่! พวกนายทำอะไรกันเนี่ย แขนฉันจะหลุดอยู่แล้วนะ~!! " 

" นี่ดันเต้..นายก็รู้นี่ว่า "

" อ๋อ! ฉันเข้าใจแล้วไอ้วีธานเดี๋ยวฉันไปคู่เด็กเรียนก็ได้ ไปล่ะ//- ว่าแล้วดันเต้ก็กระตุกยิ้มให้ผมก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่ผมแล้วเดินไปหานักเรียนหญิงอีกคน

" นายนี่ใช้แผนขี้โกงจริงๆเลยนะ ฉันกับดันเต้อุตส่าห์จับคู่กันแล้วแท้ๆ-..- "

" แล้วไงล่ะก็ฉันยังไม่มีคู่หนิช่วยไม่ได้ "

" แล้วก็มีเบียดเบียนคนอื่นเนี่ยนะ? "  คริสตัลจ้องหน้าผมอย่างเอาการทำให้ผมนิ่งและไม่กล้าตอบโดต้เธอกลับเลยสักคำ*-*

" สองคนนั้นมีปัญหาอะไรกันรึป่าว "  มิสหันมามองที่ผมและอีกคน

" ป่าวๆครับไม่มีอะไรเชิญมิสพูดต่อเลยครับ "  ผมหันไปมองหน้ามิสก่อนจะตอบกลับไป มิสพยักหน้าอย่างงงๆแล้วเดินไปสอนต่อ มิสสอนการทำเต้าหู้ตุ๋นหมูสับจนเสร็จเรียบร้อย แต่ผมสิแทบไม่ได้ฟังเลย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ต่างกับยัยคริสตัลคู่ของผมที่เธอยืนตั้งใจฟังเป็นอย่างดีแถมยังมีกระดาษเล็กจดเอาไว้ด้วย

" เอาล่ะค่ะ ต่อไปก็ขอให้นักเรียนไปหยิบเครื่องปรุงตัวเองที่เก็บไว้ในล็อกเกอร์ออกมาได้เลย ส่วนผัก หมูสับและเต้าหู้ ครูเตรียมเอาไว้ให้ในตู้เย็นเรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดยี่สิบสองชุดตามจำนวนนักเรียนทั้งห้อง ใครไปหยิบลงชื่อด้วย จะได้พอดีกันทุกคนนะคะ ส่วนคะแนนวันนี้ก็จะมีคะแนนเก็บสิบคะแนน รสชาติอีกห้าคะแนน แล้วคะแนนความสวยงามด้วยค่ะ ปฏิบัติ!! "  สิ้นเสียงประกาศของมิสทุกคนก็แยกย้ายกันไปหยิบเครื่องปรุงของใครของมัน 

" นายไปหยิบเครื่องปรุงในล็อกเกอร์นะเดี๋ยวฉันจะไปเอาพวกหมูสับแล้วก็ผัก "  คริสตัลหันมามองหน้าผมก่อนจะออกคำสั่ง คือผมต้องทำตามเธอใช่มั้ยเนี่ย//- 

" อื้มๆเดี๋ยวไปเอาให้ "  ว่าแล้วผมก็เดินไปที่ล็อกเกอร์ก่อนจะเปิดล็อกเกอร์แล้วหยิบเอาเครื่องปรุงก่อนจะเดินกลับมาที่เดิมพอดีกับอีกคนเดินหิ้วถุงผักหมูสับมาพอดี  จากนั้นเธอก็หยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่แล้วก็เอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนอีกอันมาแล้วยื่นให้ผม

" ใส่ซะ จะได้ไม่เปื้อน " ผมรับจากมืออีกคนอย่างงงๆ บอกตามตรงว่าแค่ใส่ก็ยังใส่ไม่เป็นเพราะปกติแล้วผมจะให้แต่ผู้หญิงทำเลย

" เอ่อ.. "

" อย่าบอกนะว่านายใส่ไม่เป็น ตายเกิดใหม่ดีมั้ยเนี่ย ห้ะ! ขนาดเด็กยังใส่เป็นเลยรู้ไว้ด้วย!!  "  ยัยคริสตัลบ่นอุบ แต่มือก็หยิบผ้ากันเปื้อนจากมือผมก่อนจะใส่ให้แล้วก็ยัง..ผู้ข้างหลังให้ผมด้วยการ เอ่อ..เธอใช้มือทั้งสองข้างสอดไปที่เอวผม เรียกง่ายๆเหมือนตอนนี้เธอกำลังกอดผมอยู่ ผมก็ได้แต่ยกมือขึ้นให้อีกคนมัดผ้าไปยังข้างหลัง อันที่จริงเดินไปผูกข้างหลังน่าจะดีกว่ามั้ง มาถึงเนื้อถึงตัวผมแบบนี้มันก็..ยังไงๆอยู่นะผมว่า แต่เธอคงจะลืมตัวไปมั้งเพราะทั้งบ่นทั้งทำให้ผม พอเสร็จแล้วเธอก็หยิบกระดาษแผ่นนั้นที่จดเอาไว้ขึ้นมาเปิดอ่าน 

" นายหั่นผักเป็นอยู่ใช่มั้ย อ่ะนี่//- จัดการเลยแล้วก็หั่นเต้าหู้ให้ด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะไปตั้งน้ำให้เดือด "  ผมอยากตะโกนใส่หูเธอจริงๆว่าผมทำไม่เป็นสักอย่าง แต่ก็ต้องรับภาระมาเพราะอีกคนยัดมีดกับผักใส่มือผมแล้วเรียบร้อย//-

" เฮ้! นายทำอะไของนายน่ะ!! เต้าหู้เละหมดแล้ว " ไม่นานยัยคริสตัลก็หันกลับมามองก่อนจะรีบเดินเข้ามาตีแขนผมในขณะที่ผมกำลังหั่นเต้าหู้อยู่บนเขียง ผมจ้องผมด้วยสายตาที่ดุร้ายมากส่วนผมก็ทำได้แค่ยิ้มแหยๆออกมาให้อีกคน--_--

" ฉัน..ทำไม่ค่อยเป็นน่ะ "

" นายไม่ใช่แค่ทำไม่ค่อยเป็นแต่นายทำไมเป็นเลยต่างหาก ใครเขาหันเต้าหู้ให้เละอย่างกับขี้หูวัวอย่างนั้น เห้อ..ให้ตายเถอะ! ทำไมมันเละเทะขนาดนี้เนี่ย นายต้องหั่นเป็นท่อนใหญ่ๆหน่อยแล้วข้อมือน่ะควรกดลงไปตรงๆฉันเดียว ไม่ใช่ถูไถไปมาเหมือนกันเลื่อยมาต้นต้นไม้แบบนั้น "

" อ้าวหรอ-0- " 

" ไหนลองใหม่สิ "  พูดจบยัยคริสตัลก็ยืนมองผมอย่างกับครูฝึกทหาร ดุจังว่ะ!

" แบบนี้ใช่มั้ย โอ๊ะ!! "  ไอ้บ้าเอ้ยให้ตายสิ! ผมอุตส่าตั้งจิตสมาธิแล้วแท้ๆมีดก็ยังบาดนิ้วผมเข้าจนได้

" เป็นอะไรมากรึป่าว ไหนขอดูหน่อย "  ฟึ่บ! พอมีดบาดนิ้วผมปุ๊บอีกคนก็ยื่นมามาคว้ามือผมปั๊บแล้วยกมือผมขึ้นมาดู

" ทำไมนายไม่ระวังเลยเนี่ย เห้อ.. "  ว่าแล้วเธอก็หยิบทิชชูมาซับเลือดให้ผมก่อนจะล้วงเอาพลาสเตอร์มาติดนิ้วที่บาดให้ผม ผมก็ได้แต่ยืนมองหน้าอีกคนที่กำลังจ้องมองและติดแผลให้ผมอย่างถนุถนอม><

" นายขยับออกไปเลยเดี๋ยวฉันทำเอง ออกไปสิ! "  เธอหันกลับมาสั่งผม เลยทำให้ผมได้แต่อั้มๆอึ่งๆก่อนจะทำตามที่อีกคนบอก

***ติดตามตอนต่อไป***

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น