darkwinner

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โหด เถื่อน เลว [ 1 ]

ชื่อตอน : โหด เถื่อน เลว [ 1 ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2558 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โหด เถื่อน เลว [ 1 ]
แบบอักษร

 

โหด  เถื่อน  เลว [ 1 ]

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/80124/1945154964-member.jpg

 ณ คฤหาสน์หลังใหญ่

ไอ้มาร์ค มัวทำไรอยู่ นายเรียกมึงอะมาร์คหันไปมองแจ็คสัน

เออ ขอบใจร่างสูงเดินตรงไปที่ห้องทำงานของนายใหญ่

ก๊อก ก๊อก

เข้ามามาร์คเปิดประตูเดินเข้าไป

นายมีไรครับ

กูมีงานให้มึงทำ เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ แม้แต่แจ็คสันก็รู้ไม่ได้

ครับ

        มาร์คจัดกระเป๋าอยู่ภายในห้องนอน เขาค่อยๆหยิบรูปของผู้เป็นแม่ขึ้นมา

แม่ครับ ผมขอโทษ

มึงจะไปไหนว่ะแจ็คสันยืนพิงประตูมองมาร์ค

ทำงาน

นายไว้ใจมึงจังนะ หึ

เขาไม่ได้ไว้ใจกูหรอก..”

.

.

ณ สนามบินประเทศไทย

ร่างสูงของมาร์คเดินออกมาจากช่องผู้โดยสาร สายตานับร้อยจ้องมองมาที่เขา ใครไม่มองนะสิแปลก ด้วยใบหน้าที่หล่อคม รวมๆทำให้มาร์คเป็นคนที่น่าสนใจไม่ว่าจะไปที่ใด เขาเดินไปที่รถBMW คันหรูที่จอดไว้ก่อนจะขับออกไปด้วยความเร็ว

       เขาขับเข้ามาภายในบ้านพักหลังหนึ่ง ก่อนจะจอดรถ เดินลงเข้าไปภายในบ้าน

มาร์ค!” ร่างหญิงสาวโผล่เข้ากอดเขาไว้

ไงมาร์คยิ้มพลางลูบหัวเธอเบาๆ

พะ พี่มาได้ไง นัทคิดถึงพี่

พี่มาทำธุระที่ไทยนะ เลยว่าจะมาอยู่นี้สักพัก

แม่คะๆ ลูซ แกล้งหนู!” เด็กหญิงหน้าตาน่ารักวิ่งเข้ามากอดผู้เป็นแม่

ลิ้ง ดูก่อนสิ ใครมานัทนรินทร์บอกลูกสาวตน

คุณป๊า!” มาร์คยิ้ม ก่อนจะอุ้มเด็กหญิงไว้

คุณป๊าไม่อยู่ ดาร์ลิ้งเป็นเด็กดีรึป่าว หื้ม

เป็นเด็กดีสิคะ คุณป๊า แต่ลูซ นิสัยไม่ดีชอบแกล้งลิ้งดาร์ลิ้งชี้ไปทางเด็กชายตัวเล็กที่วิ่งมา

คุณป๊า!” เด็กชายวิ่งมากอดมาร์คไว้

แม่ว่าให้คุณป๊าไปพักก่อนดีกว่านะ ลิ้งกับลูซ ไปนอนกับดีกว่านะ ปะเธอจูงมือลูกทั้งสองขึ้นไปบนห้อง มาร์คค่อยๆเดินเข้าไปในห้องก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

ถ้าเด็กสองคนนั้นรู้ว่าเขาเป็นคนฆ่าพ่อของพวกเขา พวกเขาคงไม่ให้อภัยเป็นแน่

แม่ครับ ผมไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้อีกแล้ว

.

.

เฮ้อ เหนื่อยชะมัดร่างเล็กของแบมแบมทิ้งตัวลงบนสนามหญ้าอย่างหมดแรง หลังจากที่เขาต้องวิ่งรอบสนามบอล10รอบเป็นการลงโทษ ในโทษฐานอะไรนะเหรอ? ก็แค่ต่อยเพื่อนจนสลบ-..-

ไม่เข้าเรียนเหรอว่ะแบมแบมหันไปมอง วินวิน เพื่อนที่เขาสนิท และเป็นคนเดียวที่เล่นกับเขา เพราะใครๆก็พากันไม่อยากเล่นกับเขา วินวินเป็นคนน่ารักถึงจะดูแรงแต่ก็เป็นเพื่อนคนเดียวของเขาที่เขามี

ไม่ว่ะ มึงละ

เจ็บตูดว่ะ ขี้เกียจไปนั่งเรียนเออกูเข้าใจ-*-

กูกับมึงก็มีชีวิตไม่ต่างกัน ถึงต้องมาคบกันเองแบมแบมหัวเราะเบาๆ

ไม่ มึงมีอย่างหนึ่งที่ไม่เหมือนกูแบม ชีวิตมึงดีกว่ากูเยอะวินวินเงยหน้ามองฟ้า

อย่างน้อยมึงก็ไม่ต้องใช้ชีวิตโสเภณีแบบกู….”

           แบมแบมเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ วันนี้เขาไม่ต้องไปทำงานที่ร้านอาหารเพราะพี่เลโอเจ้าของร้านไม่อยู่แต่เขาก็ยังไม่อยากกลับบ้าน กลับไปพบกับพ่อที่เอาแต่เมา สร้างหนี้ไว้มากมายให้เขาต้องหามาใช้ และยัยแม่เลี้ยงที่เอาแต่ทุบตีเขา ไหนจะลูกชายของเธอที่วันๆจ้องแต่จะลวนลามเขา ทั้งที่เขาก็เป็นผู้ชายและมีทุกอย่างเหมือนไอ้บ้านั้นถึงจะตัวเล็กไปหน่อยก็เถอะ เฮ้อ พรุ่งนี้แล้วสินะจะเป็นวันเกิดของเขา เขาอายุ18 แล้ว เขาต้องใช้ชีวิตโสโครกนี้มาถึง18ปีแล้ว เขาคิดถึงแม่ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องสู้ต่อไป พลันสายตาก็มองไปที่ที่เขาเคยหลบฝนเมื่อ5ปีก่อน ที่ที่เขาได้เจอกับพี่ชายใจดี แต่เขาก็ลืมชื่อพี่ชายคนนั้นไปสะแล้วคนที่เคยให้เสื้อกับเขา พยายามนึกก็นึกไม่ออก จำได้เพียงรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น แต่มันก็เป็นเวลาสั้นๆเท่านั้น

เขาเดินเข้าไปในซอยเปลี่ยว แบมแบมลูบแขนตัวเองเบาๆ เห็นแบบนี้ใครจะรู้ว่าเขากลัวผีเอามากๆ ก่อนที่เขาเคยถูกขังไว้ในห้องเก็บของมืดๆคนเดียว มันเป็นอดีตที่โหดร้าย

ไงจ๊ะ คนสวย ดึกๆแบบนี้เดินคนเดียวไม่กลัวเหรอจ๊ะวัยรุ่นสองสามคนที่อยู่แถวนั้นพากันแซวแบมแบม เขารีบเดินออกมาด้วยความกลัว

หมับ!

จะรีบไปไหนจ๊ะ คนสวย มาคุยกันก่อนสิหนึ่งในสามกระชากแขนแบมแบมไว้

ปล่อย! กูไม่มีอะไรจะคุยกับมึง!”แบมแบมพยายามสะบัดมือออก

โหดสะด้วย ฮ่าๆๆๆๆ ดีๆ พวกพี่ชอบมันยิ้มหื่นก่อนจะลากแบมแบมลงไปป่าหญ้าข้างทาง

อึก ปล่อยกู! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!” แบมแบมดิ้นก่อนจะพยายามตะโกนเรียกให้คนช่วย

มึงจะร้องทำไมว่ะ! เห้ย ปิดปากมันดิ

อื้อๆ อึกน้ำตาแบมแบมไหลเป็นสาย ก่อนจะมองพวกเดนมนุษย์ที่กำลังปลดกางเกงของเขา

อึก แม่ แม่ช่วยแบมด้วย ฮื้อ

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับร่างหนึ่งในนั้นล้มลงพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากท้ายทอย

กูจะนับ 1-3 ถ้าพวกมึงที่เหลือไม่ไป กูเป่าหัวมึงให้เป็นรูเหมือนมันวัยรุ่นที่เหลือพากันวิ่งกระเสือกกระสนออกไป เขาค่อยเก็บปืน ก่อนจะเดินไปหาร่างเล็ก

เป็นไรไหมไอ้หนูแบมแบมเงยหน้าขึ้น นะ น้ำเสียง แววตา ทำไมช่างคุ้นเหลือเกิน    

คุณ…”

ฉันชื่อ มาร์ค นายนี่หน้าคุ้นๆนะ

อึกแบมแบมรีบลุกขึ้น

ขอบคุณครับ ขอบคุณ ตะ แต่คุณฆ่าคนตาย..”

มันไม่ใช่รายแรก นายไม่ต้องสนใจหรอกมาร์คพูดก่อนจะเดินไปที่รถของเขา

เดี๋ยว!” แบมแบมวิ่งตามก่อนจะดักหน้ามาร์คไว้

ผมอยากตอบแทนคุณ

หึ อยากตอบแทนเหรอ อยู่ให้ห่างฉันไว้ จะเป็นพระคุณอย่างมาก

.

.

      แบมแบมทิ้งตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้า ทั้งบ้านหลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงเขาที่ยังลืมตาในความมืด

มาร์ค คุณเป็นใครกัน ทำไมผมถึงคุ้นหน้าคุณแบบนี้ เหมือนเราเคยเจอกันมาก่อน..”

อีกด้าน ร่างสูงยืนเม่ออยู่ริมระเบียง เขาคุ้นคิดถึงใบหน้าของร่างเล็ก เขาคุ้นมาก แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

ยังไม่นอนอีกเหรอคะ พี่นัทนรินทร์เดินเข้ามาก่อนจะสวมกอดร่างสูง

พี่มีอะไรให้คิดนิดหน่อยนะ ลิ้งกับลูซหลับรึยัง

เรียบร้อยคะ เอ่อ พี่คะ คือนัท จะทำไงดีคะ นัทพบรักใหม่กับคนๆหนึ่งนะคะ แต่นัทกลัวลิ้งกับลูซจะรับไม่ได้

คนๆนั้นเป็นใคร?”

เพื่อนสมัยมัธยมของนัทเองคะ นัทรักเขา นัทอยากเริ่มต้นใหม่กับเขา

เดี๋ยวนะมาร์คหันมามองนัทนรินทร์

มัธยม นัทเรียนหญิงล้วนไม่ใช่เหรอ?”

……………………………………………………………….

สวัสดีงับบ เป็นไงบ้างชอบกันไมอ่า ถ้าไม่ชอบยังไงติชมได้นะ เรื่องนี้อาจมีเนื้อหาค่อนข้างไปทางรุนแรงฝากติดตามด้วยน๊า มีคำผิดตรงไหน ไรท์จะรีบแก้ไขเลยนะ ฝากโหวต ฝากเม้นด้วยน๊า สงสารไรท์มือใหม่หน่อยน๊าT^T จุ้บ

 

 

 

ความคิดเห็น