blackhearttt
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : การแข่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2561 15:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การแข่ง
แบบอักษร

@สนามแข็งรถ XX

ในที่สุดวันที่พี่เซนแข่งรถกับโฟร์ก็มาถึง คนที่อู่ดูงงไปหมดว่าทำไมพี่เซนถึงมาแข่งรถกับโฟร์ได้ เพื่อนๆของเขาก็เหมือนกัน ไอ้เตก็ถามฉันตั้งหลายรอบแต่ฉันก็ไม่ได้ตอบ คนดูที่สนามไม่รู้ว่ามีการแข่งกันเพื่ออะไร แต่ส่วนใหญ่ก็พูดไปว่าแย่งผู้หญิงหรือไม่ก็ทั้งคู่มีเรื่องมีราวกันมาก่อนซึ่งฉันคิดว่าก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละ ตอนนี้ฉันไม่สามารถรับรู้เสียงรอบข้างหรือแม้แต่คิดจะสนใจคำพูดของใครทั้งนั้น เพราะมัวแต่ยืนทำตัวไม่ถูกลุ้นอยู่ข้างสนามด้านหน้าสุด โดยมีไอ้เต พี่คิน พี่เดย์และพี่ไนซ์อยู่กันครบข้างๆ

“ทำไมไอ้เซนมันยอมแข่งวะ ทุกทีแมร่งไม่ค่อยชอบลง” พี่คินพูดลอยๆขึ้นมาอย่างสงสัย

“เออดิวะ แล้วไอ้นั้นมันใครเหมือนกูจะเคยเห็นมันลงแข่งอยู่” พี่ไนซ์หันไปถามพี่คินแล้วชำเลืองมองฉันที่ยืนอยู่ด้านหน้าพวกเขา

”กูไม่รู้ ไอ้เตมึงรู้มั้ย” พี่คินส่ายหน้าแล้วหันไปถามเตบ้าง

“ผมจะไปรู้ได้ไง คนรู้เรื่องทั้งหมดก็ยืนเงียบปากอยู่นี่ไงพี่” ไอ้เตทำปากยื่นปากยาวมาทางฉัน คนพวกนี้จะอยากรู้อะไรนักหนาวะ คนยิ่งลุ้นๆไม่เป็นอันทำอะไรอยู่

”เรื่องนั้นค่อยถามไอ้เซนทีหลังเถอะว่ะ นั่นไงมันจะแข่งแล้ว” เสียงของพี่เดย์ทำให้ฉันเพ่งมองไปที่รถหรูสีดำและสีขาวจนหัวใจฉันเต้นแรงไปหมด ฉันจ้องไปที่รถสีดำของพี่เซนไม่ว่งตา กระจกที่ติดฟิล์มจนดำปี๋ทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นพี่เซนที่นั่งอยู่บนรถได้ แต่ฉันก็ยังจ้องมันแทบไม่กระพริบตา รู้สึกเป็นห่วงมากไม่รู้ทำไมเหมือนกัน


บรื้นนนนน!

สิ้นเสียงสัญญาณรถทั้งสองคันก็ออกตัวด้วยความเร็ว ฉันมองรถของพี่เซนที่กำลังนำรถคันสีขาวของโฟร์ ในโค้งที่สองของสนามเหมือนรถโฟร์จะชนท้ายรถของพี่เซนจนรถเขาเซไปนิดหน่อยแต่พี่เซนก็บังคับได้ดี ตอนนั้นใจฉันสั่นทำอะไรไม่ถูกได้แต่กำมือตัวเองไว้แน่น จนถึงโค้งสุดท้ายก่อนเข้าเส้นชัยรถหรูสีดำของพี่เซนก็เข้าเส้นชัยเป็นคันแรก ฉันรู้สึกโล่งอกถอนหายใจออกมาแรงๆที่การแข่งสิ้นสุดลงสักที

“เหมือนวันนี้ไอ้เซนฟิวขาดเลยว่ะ แมร่งเล่นนำโด่งซะขนาดนั้น” พี่ไนซ์พูดขึ้นเป็นคนแรกหลังจากการแข่งขบลง

”หึ กูก็ว่างั้น” พี่คินหันมามองฉันอย่างล้อเลียน

แต่ฉันก็ได้แต่ยืนสบสายตากับพี่เซนที่สนามไม่ได้หันไปพูดอะไรกับใคร พี่เซนยืนพิงรถตัวเองแล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบ โฟร์ที่เพิ่งลงมาจากรถเดินโมโหมาทางพี่เซนทันที ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลยรีบเดินลงไปด้านล่างข้างสนาม โดยมีพวกเพื่อนๆของพี่เซนเดินตามลงมาอย่างงงๆ

“มึง!” โฟร์กระชากคอเสื้อพี่เซนไว้แน่น พี่เซนจ้องหน้าโฟร์กลับนิ่งจนฉันที่เห็นถึงกลับไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้

ผลั่ก! ตุบ!

“แพ้แล้วอย่าพาล” พี่เซนกระชากแขนโฟร์ออกจากคอเสื้อแล้วพลิกไปด้านหลังของโฟร์จากนั้นก็กระแทกตัวโฟร์ไปที่รถของเขาแรงๆ ฉันตกใจสะดุ้งให้กับภาพที่เห็น ไม่คิดว่าพี่เซนจะแรงเยอะถึงขนาดทุ่มโฟร์ไปใส่รถได้ขนาดนั้น

“ไอ้สัส!“ โฟร์โวยวายสบัดตัวออก พี่เซนทิ้งบุหรี่ลงแล้วใช้เท้าขยี้จนดับ จากนั้นเขาก็เดินมาทางฉันแล้วยกแขนแข็งแรงขึ้นโอบไหล่ฉันดึงเข้าไปใกล้ตัวเขามากขึ้น เพื่อนพี่เซนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังมองฉันกับพี่เซนสลับกันไปมาอย่างสงสัย คนดูที่สนามก็ส่งเสียงดังขึ้นอีกระดับ เฮ้ย! ลืมไปเลยว่าตอนนี้ฉันอยู่เกือบกลางสนามแข่งเลยนี่ ตายๆเอาหน้าไปไว้ไหนดี

“ถ้ามึงมายุ่งกับเพ้นท์อีก มึงไม่ตายดีแน่!” พี่เซนหันไปพูดกับโฟร์เสียงดังจนฉันสะดุ้งแล้วหันไปมองหน้าด้านข้างของเขา วันนี้พี่เซนดูน่ากลัวกว่าทุกทีเลยให้ตาย แล้ววันนี้ฉันก็สะดุ้งไปกี่รอบแล้วเนี่ย รู้สึกขวัญอ่อนสุดๆ

“แมร่งเอ้ย!” โฟร์ขบกรามแน่นแล้วหันมามองหน้าฉันสักพักก็เดินหงุดหงิดไปขึ้นรถแล้วขับออกไปจากสนาม

“เชี่ย! เรื่องไรวะไอ้เพ้นท์ นี่แกกับพี่เซนคบกันเหรอวะ” เสียงไอ้เตดูแปลกใจสุดๆ ฉันเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

”เออ” ฉันตอบออกไปตรงๆ ไอ้เตดูตกใจสักพักก็ส่งสายตาล้อเลียนมาให้ฉัน แต่เพื่อนๆพี่เซนดูไม่ค่อยจะแปลกใจเท่าไร เพราะฉันเห็นพวกเขาแค่ยิ้มมุมปากแล้วยักไหล่เดินกลับไปทางอู่

”ไอ้เตฝากอู่ด้วย เดี๋ยวกูมา” พี่เซนหันไปบอกเตมันพยักหน้าเข้าใจ เขาเลยดึงตัวฉันให้เดินไปขึ้นรถหรูสีดำที่เพิ่งแข่งเสร็จ

“พี่จะพาเพ้นท์ไปไหนคะ” ฉันหันไปถามพี่เซนที่กำลังขับรถอยู่

”จะพาไปหาไรกิน”

“พี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ“

“อือ มัวแต่ไปตามตัวคิดบัญชีกับไอ้เวรนั่นอยู่” พอพี่เซนพูดแบบนั้นฉันถึงสังเกตเห็นว่าที่มุมปากพี่เซนมีรอยช้ำเล็กๆอยู่ เหมือนตอนที่โฟร์มองหน้าฉันที่สนามเขาก็มีรอยฟกช้ำที่มุมมากกับมีรอยทำแผลที่คิ้วเหมือนกัน

“ไหนพี่บอกจะไม่ทำอะไรจนถึงวันแข่งไง” ฉันพูดใส่เขาเสียงขุ่นเคือง

”ช่วยไม่ได้ ถ้าไม่ได้ซัดมันสักทีคงไม่หายหงุดหงิด” ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ จะทำยังไงกับพี่เซนดี ชอบใช้แต่กำลัง อารมณ์ก็ร้อน โมโหก็ง่าย ฉันล่ะไม่รู้จะทำยังไงให้เขาใจเย็นลงแล้วเนี่ย

”พี่เซนก็หัดใจเย็นหน่อยสิคะ เพ้นท์จะทำยังไงกับพี่ดีเนี่ย”

“อยากทำอะไรก็ทำดิ พี่ไม่ว่า” พี่เซนหันมาส่งสายตาเจ้าเล่ห์ใส่

“ขับรถไปเลย ไม่ต้องมามองเพ้นท์แบบนั้น“ ฉันรีบหันหน้าไปอีกทาง อยากตีพี่เซนให้ช้ำตายไปเลยโว้ย!

“ถ้ามีเซนน้อยพี่คงใจเย็นลง” ฉันหันขวับไปมองพี่เซนตาโต เขาพูดอะไรออกมาน่ะ เซนนงเซนน้อยอะไรบ้าแล้ว!

“พี่พูดบ้าอะไรอะ! เพ้นท์ยังเรียนอยู่เลยนะ”

“ก็รีบเรียนให้จบสักทีสิวะ” พี่เซนพูดติดจะหงุดหงิดหน่อยๆ

“เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้วพี่เซน!” ฉันพูดเสียงดังใส่เขาทันที รู้สึกหน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วมั้ง หัวใจก็เต้นแรงจนจะกระเด้งออกมานอกอก จู่ๆมาพูดอะไรแบบนั้นได้ไง ตกอกตกใจหมด!








ความคิดเห็น