วไลกร/ชาล็อต
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับดาว+กุญแจ+เหรียญ ที่สนับสนุนวไลกรนะคะ : )

อดีตที่หยิ่งยโส-1

ชื่อตอน : อดีตที่หยิ่งยโส-1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 609

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2561 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตที่หยิ่งยโส-1
แบบอักษร


เสียงเคาะประตูทำให้ความเข้มแข็งที่หมดลงถูกดึงมาเคลือบใบหน้ารูปไข่อีกครั้ง เจ้าของร่างเพรียวเดินอย่างไร้เรี่ยวแรงหยุดยืนตรงประตูห้องนอนของตน

“ใครน่ะ” ถามทั้งที่พอจะเดาได้ว่าต้องเป็นณัฐนรีแน่นอน

“ฉันเอง นิด เปิดประตูหน่อยสิ” เจ้าของใบหน้ารูปหัวใจส่งเสียงไม่ดังนัก

อณิษฐาเปิดประตูให้เพื่อนพร้อมกับบอกเสียงเนือย “มีอะไรไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถอะ”

“ไม่ได้ ยังไงฉันก็รอให้ถึงตอนเช้าไม่ได้ ฉันนอนไม่หลับ เป็นห่วงนิดมากรู้มั้ย” ริมฝีปากเล็กขยับพูดรัวเร็ว

“เค้าเป็นเจ้าหนี้ฉันเอง” เธอต้องยอมเล่าเพราะความห่วงใยที่เพื่อนมีให้

“คนที่อุ้มนิดไปน่ะเหรอ” ดวงตาสีดำเบิกโต มองสำรวจใบหน้าของเพื่อน แล้วเลื่อนลงมองเสื้อกางเกง เธอชี้นิ้วเล็กๆ ที่เสื้อกับกางเกง

“เอ่อ...ฉัน...เถียงกับเค้านิดหน่อย อืม...เลยสาดน้ำใส่กัน” คนที่อยากจะพักผ่อนโกหกพลางหันหน้าหนี

“ปากเธอล่ะ” ณัฐนรีไม่กล้าพูดออกมาว่ามันเจ่อ บวมแดง และมีรอยห้อเลือด

“เอิร์ธ ฉันขอบใจที่เป็นห่วงและดีกับฉันตลอดมา เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้ฉันขอพักผ่อนก่อนนะ” น้ำเสียงอ่อนล้า ทำให้เพื่อนถึงกับถอนหายใจอย่างแรง มองแววตาหม่นหมองของเพื่อน แล้วจึงยอมทำตามคำขอ

“อย่าเพิ่งคิดอะไรมากนะ ไว้พร้อมเมื่อไหร่ค่อยคุยกัน ฉันจะไม่ทิ้งนิดไปไหน” คำปลอบกับการโอบกอดจากเพื่อน แทบจะทำให้อณิษฐากลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว

“ขอบใจมาก เพื่อนรัก” ริมฝีปากรูปกระจับระบายยิ้มน้อยๆ กอดตอบเพื่อน และลุกขึ้นจากเตียงเดินไปส่ง

ณัฐนรีกลับห้องนอนของเธอไปแล้ว คนที่เพิ่งถูกเก็บดอกเบี้ยเดินมานอนลงบนเตียงกว้างอย่างเชื่องช้า เธอดึงหมอนอีกใบมากอด ซบใบหน้าและปล่อยเสียงสะอื้นออกมา พร้อมกับน้ำตาไหลพรั่งพรู ความเข้มแข็งที่ฝืนไว้มันพังทลายเหมือนกำแพงที่ไร้ตัวตน

“แม่ขา แม่ทิ้งนิดไปอยู่ที่ไหน” เสียงเครือเจือสะอื้นร้องเรียกสุกาญดา มารดาที่หายไป พร้อมกับเช็คเงินสดสองร้อยล้านของนีโอ รวมทั้งจิวเวลรี่ของแท้ก็หายไปด้วย

อณิษฐาไม่เชื่อว่ามารดาที่รักเธอมาก จะทิ้งเธอไปพร้อมกับเช็คสองร้อยล้าน ธุรกิจจิวเวลรี่ซึ่งบิดาผู้ล่วงลับบริหารจนเจริญรุ่งเรืองมีชื่อเสียงเป็นที่นับหน้าถือตาในวงสังคมชั้นสูง จะต้องมาพังลงในมือของเธอ ความหยิ่งยโสที่เป็นตัวตนของหญิงสาวกำลังกัดกร่อนศักดิ์ศรีที่เหลือเพียงน้อยนิดให้หมดลงเรื่อยๆ

ถ้าหนึ่งปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยพบเขาเลยก็คงดี แล้วภาพเมื่อ 1 ปีก่อน ก็ฉายย้อนเข้ามาหลังม่านน้ำตา...

ในงานแสดงสินค้าอัญมณีและเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย จัดขึ้นในประเทศไทย ผู้ซื้อและผู้ขายทั่วโลกต่างมารวมกันอยู่ในงานนี้

วันนั้นเธอจำได้ติดตาตนเองสวมชุดกำมะหยี่สีแดงม่าเหมี่ยวยาวพอดีหัวเข่าแต่ผ่าข้างสูงเผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องรำไร เสื้อสายเดี่ยวตกแต่งด้วยคริสตัลแวววาว อณิษฐาสวมเครื่องประดับทับทิมชุดใหญ่ เธอยืนอยู่ด้านหน้าส่งยิ้มไม่ต่างกับพริตตี้ เพียงแค่ร่างใหญ่ล่ำเดินผ่านหน้าไปหยุดยืนดูอัญมณีและตัวเรือนที่ตู้กระจก

ดวงตาเรียวสวยสีเทาเข้มจ้องนิ่งค้างอยู่ที่ใบหน้าเพรียวแกร่งไรเคราอ่อนๆ น่าสัมผัส ดวงตาคมกริบของเขายามหันมามองเธอ ทำเอาเส้นเลือดในกายสาวพากันมาหล่อเลี้ยงอยู่ที่แก้ม ริมฝีปากหยักบางของเขายกยิ้ม พลางหยักคิ้วให้ และทำให้ไฮโซสาวได้สติ เชิดใบหน้ารูปไข่ขึ้นมองหนุ่มหล่อด้วยหางตาแล้วเมินหน้าหนี

นีโอ อันโตเลส นักธุรกิจหนุ่มหล่อชื่อดังจากอิตาลี ผู้ผลิตนาฬิกาแบรนด์ดังติดอันดับโลก เขามักจะไปเที่ยวชมงานแสดงอัญมณี มองหาซัพพลายเออร์รายใหม่ๆ เพื่อนำอัญมณีมาประดับนาฬิกาแบรนด์ของเขา ดวงตาสีดำสนิทสะดุดกับใบหน้ารูปไข่เนียนสวย ร่างเพรียวสวยสมส่วน อกและสะโพกอวบอิ่มน่าลิ้มลอง ผู้หญิงคนนี้...คนที่ทำให้เขาจำได้ไม่มีวันลืม

“ผมสนใจชุดทับทิมที่คุณสวมอยู่” ภาษาไทยเพี้ยนเปล่งออกจากปากหยักบาง มือของเขาวางทาบจี้ทับทิมล้อมเพชร จนฝ่ามือแตะที่เนินอกซึ่งมันอิ่มล้นขึ้นมาเหนือชุดกำมะหยี่สายเดี่ยว

“กรุณาเอามือของคุณออกไปด้วยค่ะ” อณิษฐากัดฟันแน่น พยายามกดโทสะ และเก็บมือประสานกันไว้ด้านหลัง เพราะเกรงว่าจะนำมันมาสะบัดใส่ปากคนจาบจ้วง

“ถ้าผมไม่เอาออกล่ะ จะบอกอะไรให้นะสาวน้อย ผมจะซื้อทั้งเครื่องประดับที่คุณสวมอยู่และตัวคุณไปพร้อมกันได้เลย สบายมาก” หนุ่มอิตาลีเลือดร้อนเอาแต่ใจ เอ่ยดูถูกออกมาเหมือนที่เขาถูกกระทำ จนทำให้อาการปลื้มหนุ่มหล่อที่เกิดกับเธอเมื่อครู่สลายไปราวกับหมอกควัน

“กวาง ดูแลลูกค้าแทนฉันที” ทายาทคนสวยของเทวาจิวเวลรี่ หันไปบอกกับพนักงานของเธอเสียงเข้ม

“ได้ค่ะ ผู้จัดการ” หญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มของเทวาจิวเวลรี่รีบวิ่งมารับช่วง

ร่างเพรียวสวยหันกลับมาส่งสายตาเหยียดมองใบหน้าหล่อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำให้คนถูกมองรู้สึกหน้าชา กัดกรามกรอด เธอยิ้มเยาะแล้วเดินจากไป

“คุณผู้หญิงคนที่คุยกับผมเมื่อสักครู่เป็นใครครับ” นีโอถามพลางชี้ไปที่หญิงสาวซึ่งกำลังจ้ำเท้าหนี

“คุณอณิษฐา เธอเป็นเจ้าของคนหนึ่งค่ะ จะรับรองลูกค้าโปรเจ็กใหญ่เท่านั้นค่ะ” คนที่ชื่อกวางตอบพลาง อดไม่ได้ที่จะต้องมองหนุ่มหล่อ แล้วก็เขินขึ้นมาเฉยๆ

พอได้รับข้อมูลตามต้องการ ร่างกายใหญ่ล่ำก็เดินจ้ำเท้าไปทางทิศที่เห็นร่างของอณิษฐาเดินไป เขาเดินตามมาทันเห็นเธอเดินเข้าห้องน้ำผู้หญิง เวลายังไม่สายมากนัก คนจึงยังไม่มาก นีโอเดินมาหยุดยืนหน้าห้องน้ำผู้หญิง และมีสาวใหญ่คนหนึ่งเดินสวนออกมา ใบหน้าเพรียวแกร่งโผล่หน้าเข้าไปดูในห้องน้ำ เขายืนรอที่จะเอาคืนคนที่กล้ามองเหยียดนีโอ

อณิษฐาเดินออกจากห้องน้ำ แต่สายตากลับสะดุดกึกที่ใบหน้าหล่อ เธอสั่นศีรษะเบาๆ หวังให้ภาพหลอนหายไป  เขายังคงอยู่ที่เดิม และขณะนี้กำลังย่างสามขุมเข้าหา ริมฝีปากรูปกระจับอ้าปากเตรียมจะร้องให้คนช่วย แต่เมื่อใหญ่ๆ ก็ปิดปากของเธอเอาไว้ได้ทัน

ความคิดเห็น