seventeenzz

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เศรษฐีใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 165

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2561 17:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เศรษฐีใหม่
แบบอักษร

17.30 น.

หลังจากที่กลับมาจากโรงเรียนแล้วฉันก็ต้องทำตามที่แม่สั่งคือกลับมาอยู่ห้องเช่าที่ชุมชนเดิม ดีนะที่หยิบเสื้อผ้ามาด้วยสองสามตัว ไม่งั้นคงต้องได้กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกแน่ๆ ทำไมนะทำไมแม่ถึงไล่เราออกมาทั้งที่อยู่ดีๆกันอยู่เลยอีกอย่างก็จะไม่ได้เปลืองอีกด้วยแต่ทำไมแม่ทำแบบนี้ มันต้องมีอะไรแน่ๆเลยอ่ะ//- ว่าแล้วฉันก็เข้าไปในห้องเช่าก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดส่งข้อความหาแม่

17.40 คริสตัล : แม่ค่ะ

17.41 แม่ : แกมีอะไร ตอนนี้อยู่ไหนกลับไปที่ห้องแล้วใช่มั้ย 

**17.42 คริสตัล : กลับมาแล้ว แล้วจะเอาเสื้อผ้ามาให้หนูวันไหน?** 

17.43 แม่ : วันเสาร์นี้แหละแม่ถึงจะว่าง แกต้องดูแลตัวเองให้ดีนะเข้าใจมั้ย

17.44 คริสตัล : เข้าใจแล้วน่าา แต่ไม่เข้าใจทำไมแม่ต้องให้หนูออกมาที่นี้ด้วย ค่าใช้จ่ายก็ยิ่งมากขึ้นนะ 

17.45 แม่ : เชื่อฉันเถอะน่าา ฉันหวังดีกับแกถึงต้องทำแบบนี้

17.46 คริสตัล : ทำไมแม่ไม่บอกเหตุผลมาล่ะหนูจะได้เข้าใจ 

17.47 แม่ : เอาเถอะ อีกหน่อยต้องไปทำงานไม่ใช่หรอ รักษาตัวเองนะ

17.48 คริสตัล : คะ^^ งั้นหนูไปทำงานล่ะ ไว้เจอกันวันเสาร์นะ 

17.49 แม่ : ตามนั้นเดี๋ยวแม่ต้องไปทำกับข้าวแล้วเหมือนกัน

17.50 คริสตัล : ค่ะๆ><

พอจบสนทนากับแม่แล้วฉันก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นชุดทำงานทันที ก่อนจะนั่งรถบัสไปที่ทำงาน เพราะห้องเช่าที่ฉันอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้ไกลจากโรงเรียนสักเท่าไหร่ แต่ถ้าจะไปทำงานต้องนั่งรถบัสไปจะให้เดินห้ากิโลก็คงไม่ไหว พอถึงที่ทำงานฉันก็เริ่มทำงานทันทีจากนี้จนไปถึงสี่ทุ่มถึงจะเลิกงาน กว่าจะได้นอนก็ดึกอยู่เหมือนกัน แต่ฉันชินกับชีวิตแบบนี้แล้วล่ะ ทำไงได้ล่ะ ไม่ได้เกิดมาเป็นเศรษฐีเหมือนคนอื่นนี่ ก็แค่คนๆหนึ่งที่ต้องหาเงินมาเรียนด้วยตัวเอง พอมาถึงร้านฉันก็เริ่มทำงานทันที*-*

" ขอน้ำองุ่นปั่นสองที่ครับ "  ฉันหันไปตามเสียงที่มีผู้ชายสองคนกำลังยกมือเรียกฉันอยู่

" รอสักครู่นะคะ "  ฉันส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินไปที่เคาร์เตอร์ ไม่นานก็นำมาเสิร์ฟลูกค้า โอ๊ะ! อยู่ๆมือถือก็สั่นใครกล้าดีโทรมาตอนฉันทำงานอยู่เนี่ย ฉันหยิบมือถือขึ้นมาก่อนกดรับสาย

**" ฮัลโหล "** 

[ วันนี้ฉันไม่เข้าไปที่ร้านฝากปิดร้านด้วยนะหนู ]

**" อ้าว ผู้จัดการหรอค่ะ ได้ค่ะเดี๋ยวฉันจะปิดร้านให้ "** 

**[ เคจ้าา ขอบใจมากน้าา ]** 

" ค่ะๆ ค่าา "

ก็นึกว่าใครโทรมาที่แท้ก็ผู้จัดการร้านนี่เองเกือบด่าไปแล้วมั้ยเรา พอวางสายจากอีกคนแล้วฉันก็เดินไปเก็บโต๊ะที่ยังไม่ทำความสะอาด

" นี่คุณ ทำไมมีเส้นผมอยู่ในเครื่องดื่มด้วยล่ะ "  อยู่ดีๆก็มีเสียงดังขึ้นจากข้างหลังฉัน

" เป็นไปไม่ได้คะ สักครู่นะค่ะ " ฉันหันไปก่อนจะเดินไปหาลูกค้าที่โต๊ะแล้วจับแก้วขึ้นมาดู

" ไม่เห็นมีเลยหนิคะ "

" ไม่เห็นหรอ มันมีจริงๆนะ " 

" ไม่เห็นมีเลยค่ะ^^ "  ฉันมองหน้าทั้งสองก่อนจะวางแก้วลงที่เดิม

" งั้นขอเบอร์เธอหน่อยสิ "

" ร้านจะปิดแล้วค่ะ "

" ไม่เอาน่าา เอาเบอร์เธอมาให้เราเถอะ ฉันมาที่นี่ประจำนะ "  พูดจบเขาก็ส่งยิ้มให้ฉัน

" ดื่มเสร็จแล้วใช่มั้ยคะ "  ฉันยื่นมือไปจับแก้วน้ำเพื่อที่จะเก็บ

" เดี๋ยวก่อนเส่! "  เขายกมือขึ้นมาก่อนจะจับมือฉัน

" ถ้าไม่ให้เบอร์เธอเอาเบอร์ฉันไปแทนมั้ยล่ะ "  ยัง ยังไม่หยุดอีก!!!!

" ทุกอย่างในร้านถูกบันทึกด้วยกล้องวงจรปิด ถ้าไม่ปล่อยฉันจะโทรแจ้งตำรวจนะค่ะ "

" พลั่ก!! ตำรวจอยู่นี้แล้ว "  อุ๊อุ้ย!! อยู่ๆก็มีคนเปิดประตูเข้ามาแล้วก็ถีบผู้ชายสองคนจนตกเก้าอี้ เขาคนนั่นคือ..วีธาน เขามาที่นี่ได้ยังไงกัน บังเอิญไปรึป่าวเนี่ย-00-

" ไอ้บ้านี่!! เห้ย..เดี๋ยวนะ ทำไมหน้าแกคุ้นๆฟ่ะ? "  ผู้ชายคนนึงยืนขึ้นก่อนจะจ้องไปที่หน้าวีธาน

" เฮ้! จำฉันไม่ได้สินะ เราเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องกันสมัยประถมไง "  อะไรกันรู้จักกันด้วยหรอ 

" เฮ้ย! จริงด้วย วีธานหนิ ฉันว่าเรารีบกลับกันเถอะ ไปล่ะนะ "  ว่าแล้วผู้ชายสองคนนั้นก็ตกใจแล้วรีบวิ่งออกจากร้านไป อย่าบอกนะว่าเขา..กลัวอีตานี่อ่ะ!

" ถ้าจะยอมให้แกล้งก็เป็นฉันคนเดียวไม่ใช่พวกกระจอกนั่น "  แล้วเขาก็หันมามองฉัน

" ไม่รับลูกค้าแล้ว ได้เวลาปิดร้านแล้วช่วยออกไปจากร้านด้วย " ฉันทำเป็นไม่สนใจก่อนจะรีบหยกเก้าอี้ขึ้นไว้โต๊ะ

" เฮ้! นี่ฉันอุตส่าห์ช่วยนะ อย่างน้อยก็ควรพูดขอบคุณก็ยังดี "

" นายนั่นแหละตัวร้าย ทำไมต้องคอยรังแกฉันด้วย ฉันไปทำอะไรให้ตั้งแต่ตอนไหน นายคงอยากรู้มากใช่มั้ยว่าฉันเป็นใคร ทำไมล่ะ! ถ้านายรู้แล้วนายจะทำอะไรฉัน  จะแกล้งไม่ให้ฉันมีที่ยืนในโรงเรียนเหมือนนายแว่นคนนั้นเลยใช่มั้ย!! "  เห้อ..มันน่าโมโหนัก

" อื้มม..จะเรียกว่าหาเรื่องเธอรึป่าวนะ ฉันไปเจอเธอที่บ้านที่เธอเคยอยู่มาด้วยแหละ แถมยังมาเจอเธอที่ร้านนี่อีกด้วย "

" ห้ะ..นายว่าอะไรนะ.."

" แต่..ฟังฉันให้ดีนะ ข้อที่ 1 เธอเคยอยู่ในบ้านที่ซ้ำซอกนั่นมาก่อน                                 ข้อที่ 2 เธออยู่แถวที่ฉันอยู่เราเลยเจอกันที่ร้านสะดวกซื้อนั่น                                 ข้อที่ 3 เธอต้องอยู่ในกลุ่มสวัสดิการแน่ๆ                                 ข้อที่ 4 ฉันกำลังสืบอยู่

" นายหมายความว่าไง สืบอยู่? นายกำลังจะทำอะไร "

" อื้ม เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละน่าา อย่าพึ่งตกใจไปรอให้ถึงวันนั้นก่อน "

" นายมาหาฉันเพราะเรื่องแค่นี้ใช่มั้ย ถ้าหมดธุระแล้วก็ออกไปซะฉันจะปิดร้าน อ๋อ! ยังมีอีกเรื่อง สร้อยของฉันที่นายเอาไปช่วยคืนฉันมาด้วยเพราะมันสำคัญกับฉันมาก  " ฉันแบมือต่อหน้าอีกคน

" อื้ม สำคัญกับเธอแบบไหนล่ะ มากขนาดไหน ยิ่งรู้ว่ามันสำคัญกับเธอฉันก็ยิ่งอยากเก็บมันไว้ด้วยสิ " อะไรกันเป็นโรคจิตรึป่าว///

" สร้อยนั่นไม่มีค่ามากหรอก นายเอาไปขายก็คงได้เงินไม่กี่บาท ฉันขอคืนแหล่ะนะ "

" ว้าว! นี่เธอกำลังขอร้องฉันอยู่งั้นหรอ ดีใจจังแฮ่ะ^^ "

" ฉันไม่ได้มีเวลามาเล่นกับนายหรอกนะ เอาคืนมา "

" เอาเป็นว่า ฉันสืบข้อมูลเธอครบเมื่อไหร่ค่อยเอาคืนไปก็แล้วกันนะ "  เขายักคิ้วให้ฉันก่อนจะเดินออกจากร้านไป เหอะ! ให้มันได้แบบนี้สิ ฉันทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้ทันทีที่อีกคนออกไปพ้นแล้ว ในที่สุดความจริงก็เป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ เขารู้แล้วว่าฉันไม่ใช่เศรษฐีใหม่ เรื่องนั้นฉันพอทำใจได้ แต่ฉันไม่เข้าใจว่าเขาจะมายุ่งเรื่องของฉันทำไม คนในโรงเรียนมีเยอะแยะ คนที่โชคร้ายดันเป็นฉัน โชคชะตาไม่เล่นตลกไปหน่อยรึไง อึก//- ฉันได้แต่เก็บอาการเอาไว้ก่อนจะแข็งใจทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อนจะปิดร้านแล้วกลับบ้าน-*-

9.00  น. เกรด 12 ห้อง A วิชาภาษาอังกฤษ

" ดูเธอสิ แค่บอกชื่อพ่อหรือชื่อแม่มาก็ได้ มันยากนักรึไง ถ้าเป็นเศรษฐีใหม่อย่างน้อยก็ต้องมีชื่อเสียงอยู่บ้าง หรือลงข่าวบ้าง "  ในขณะที่อาจารย์ยังไม่เข้าห้องฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ก็มีนักเรียนผู้หญิงสองคนเดินมาที่โต๊ะฉันก่อนจะถามฉันแล้วถามอีก//-

" ไม่มีหรอก ไม่ได้ลงข่าวไหน "

" งั้นก็แสดงว่าเธอไม่ใช่เศรษฐีใหม่น่ะสิ ประเทศเราน่ะบูชาเงินกันขนาดไหน เป็นไปได้ไงที่จะไม่มีข่าวเกี่ยวกับคนที่รวยกะทันหันน่ะ แต่..จะว่าไปแล้วฉันไม่เคยเห็นเธอนั่งรถมาโรงเรียนเลยนะ "

" คือว่าฉัน.."

" ถ้าไม่อยากบอกชื่อพ่อแม่ก็บอกชื่อบริษัทมาก็ได้ เข้าตลาดหุ้นรึป่าว อยู่กลุ่มไหนล่ะ "  เมื่อไหร่จะเลิกถามเรื่องบ้านฉันสักทีฉันจะไม่ไหวแล้วนะ!

" ทำไมต้องอยากรู้เรื่องของบ้านฉันด้วย จะมาสงสัยฉันทำไม "

" นี่เธอ..กล้าเถียงฉันกลับเหรอ ตอบคำถามมาก็พอล่ะ ตอบมาสิ!! " แล้วอีกคนก็จ้องหน้าฉันก่อนจะยื่นมือมาผลักไหล่ฉัน

" จะมากไปแล้วนะ!!!!  "

" ก็ตอบมาสิ!! " ผลักฉันยังไม่พอยังมาชี้นิ้วที่หน้าผากฉันแล้วลงแรงไปจนฉันแทบตกเก้าอี้

" หยุด! " แต่อยู่ๆก็มีเสียงผู้ชายฝั่งขวามือฉันแทรกขึ้น จะเป็นใครล่ะก็วีธานไง//-

" นายมีปัญหาอะไรวีธาน "

" อย่าโดนตัวเธอ " ฟึ่บ!! พอเขาพูดขึ้นมาเท่านั้นแหละทุกคนก็ต่างหันไปมองเขาพร้อมกันรวมทั้งฉันด้วย เมื่อกี้..เขาบอกว่าอย่าโดนตัวฉันงั้นหรอ...?

" พลั่ก!! นี่! ข่าวใหญ่สุดยอดเลยอ่ะ เศรษฐีใหม่บ้านเธอทำอะไรกันแน่ แม่ฉันพึ่งโทรมาจากห้องประชุมแล้วก็บอกว่าแม่ของคริสตัลน่ะสุดยอดมาก-0- "  จากที่เสียงเงียบไปนานก็มีคนเปิดประตูก่อนจะวิ่งเข้ามาในห้อง..ดันเต้

" สุดยอดยังไง " วีธานแทรกขึ้น

" ก็วันนี้ประชุมผู้ปกครองไง การแต่งตัวของแม่เธอตั้งแต่หัวจรดเท้านี่แพงกว่ารถเลย จนแม่ทุกคนนี่ชิดซ้ายไปเลย "

" นายแน่ใจหรอ "  วีธานถามขึ้นอีกครั้ง ฉันเองก็ไม่เชื่อว่าแม่จะมาที่นี้

" หรือว่า..บ้านเธอเป็นพวกเศรษฐีปล่อยเงินกู้ แบบพวกเศรษฐีเงินสดใช่ม้ะ! แล้วอีกอย่างค่าใช้จ่ายทั้งหมดของพวกเราที่จะไปเข้าค่ายกันเดือนหน้า แม่คริสตัลออกให้หมดทุกอย่างเลย ยกเว้นค่าที่พักอย่างเดียว "  จริงหรอ?

" แม่ฉันมาที่นี้หรอ.. ที่บอกจะจ่ายค่าใช้จ่ายทั้งหมดแม่ฉัน..เป็นคนพูดหรอ? "  ฉันมองหน้าดันเต้อย่างงงๆ

" ก็ใช่น่ะสิ  "  ไม่อยากจะเชื่อว่าแม่จะมาที่โรงเรียนแล้วไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะถึงต้องออกค่าใช้จ่ายให้ฉันและทุกคนทั้งหมด ฉันไม่เชื่อ-00- หรือว่าจะเป็น..คุณหญิง นั่นสิ ต้องใช่แน่ๆ คุณหญิงต้องมาที่นี้แน่ๆ-00-

" ฉันก็ยังตกใจใจสั่นไม่หาย แม่เธอนี่เจ๋งไปเลยคริสตัล " ดันเต้ยิ้มก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ฉัน ทั้งที่ฉันก็ยังงงๆอยู่เหมือนกัน

" เรื่องจริงหรอเนี่ย หรือว่าครอบครัวเธอเป็นเศรษฐีที่ชอบเก็บตัว ก็แบบ..ไม่ค่อยชอบออกสังคมน่ะ ใช่ม้าา//- "  นักเรียนหญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันพูดขึ้น

" ไม่หรอก แล้วก็เลิกถามฉันได้แล้วฉันจะอ่านหนังสือ "  ฉันรีบตัดบท

" มีอีกหนึ่งอย่างที่ฉันสงสัย วันก่อนที่วีธานเทกระเป๋าเธอลงพื้นน่ะ ทำไมเธอใช้แต่ของถูกๆล่ะ เธอออกจะรวยนะหรือว่าใช้เงินไม่เป็นให้ฉันสอนเธอมั้ยล่ะ//- "

" ฟึ่บ!! เลิกยุ่งกับฉันสักทีเถอะ!!!!! " ฉันสติแตกด้วยความทนไม่ไหวและรำคาน ฉันลุกขึ้นยืนก่อนจะปิดหนังสือแล้วเดินออกจากห้องไป ไม่รู้จะอะไรนักหนา ใครมาเป็นผู้ปกครองฉัน ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ แต่แน่นอนว่าไม่ใช่แม่ฉันแน่ๆ แม่ไม่มีทางมาที่โรงเรียน ไม่จริง ฉันไม่เชื่อว่าจะเป็นแม่*-*

**ติดตามตอนต่อไป**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น