กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(1)เข้าใจผิด

ชื่อตอน : ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(1)เข้าใจผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 101

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2561 15:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(1)เข้าใจผิด
แบบอักษร

ผับแห่งหนึ่ง

“นายครับผมเอารถมารอด้านนอกแล้วครับ นายจะกลับเลยหรือเปล่าครับ” เคเลบลูกน้องคนสนิทของโดเมนิคเอ่ยขึ้น หลังจากที่ผู้เป็นนายนั่งดื่มในผับแห่งนี้มาได้สักพัก  

“อืมม…” โดเมนิคพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องVIPไป โดยมีลูกน้องคนสนิทเดินตาม  

“นายจะให้ผมไปส่งที่ไหนครับ โรงพยาบาลหรือโรงแรม”   

“กลับโรงแรมก่อนแล้วกัน กลับไปโรงพยาบาลตอนนี้ หมอก็ยังไม่ให้ฉันเยี่ยมน้องชายอยู่ดี” โดเมนิคเอ่ยพลางเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถหรู  

“ครับ” เคเลบก้มหัวรับคำสั่ง ก่อนจะเดินไปนั่งยังด้านหน้า เพื่อออกคำสั่งให้คนขับออกรถ 

ก๊อกๆๆ ขณะที่รถขับไปสักพักและจอดติดไฟแดงอยู่นั้น ก็มีเสียงเคาะกระจกดังขึ้น 

“เดี๋ยวผมลงไปจัดการให้ครับนาย” เคเลบเอ่ยเมื่อมองออกไปนอกรถแล้วเห็นหญิงสาวเนื้อนมไข่ยืนสอดส่องรถหรูของผู้เป็นนายอยู่ 

“ไม่ต้องทำอะไรรุนแรงแค่ไล่ไปให้พ้นๆก็พอ” โดเมนิคเอ่ย พลางส่ายหัวเบาๆ นี่สมัยนี้ผู้หญิงเขามาเคาะเรียกกันถึงรถแบบนี้เลยหรือ 

“ถอยไปให้ห่างๆรถ ไม่ซื้อไม่เอาไม่อะไรทั้งนั้น” เคเลบเลื่อนกระจกลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยบอกออกไป 

“สักนิดนึงนะคะพี่ขา ไม่แพงหรอก บริการดีไม่มีที่ตินะคะ” หญิงสาวรีบส่งเสียงหวานผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา 

“ค่าตัวเธอจ่ายด้วยนี่ได้มั้ยล่ะ” เคเลบหยิบปืนพกออกมาโชว์ให้เห็นกระบอกปืนสีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟ 

“ไม่เอาก็ไม่เอาเชอะ” หญิงสาวเอ่ยแล้วเดินสะบัดสะบิ้งออกไป เพื่อเคาะรถคันอื่นไปอีกเรื่อยๆ

เอี๊ยด!!! ขณะที่รถกำลังจะออกตัว ก็ต้องเบรคจนเสียงดังเมื่ออยู่ๆก็มีหญิงสาวอีกคนวิ่งมาตัดหน้ารถเอาเสียดื้อๆ 

“ขอโทษครับนาย เธอวิ่งมาตัดหน้ารถ” คนขับรถรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเพราะเบรคแรงเสียจนผู้เป็นนายแทบจะหัวทิ่มหัวตำ

“คราวนี้ถึงกับตัดหน้ารถเลยเหรอ เคเลบลงไปเอาตัวมา” โดเมนิคเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสนหงุดหงิดใจ ในเมื่อเธออยากเสนอนักเขาก็จะสนองให้ หากแต่ไม่ใช่เขาเองหรอนะ แต่เขาจะลากเธอไปให้เหล่าลูกน้องผู้หื่นกระหายของเขาต่างหาก 

“เอ่อหนูขอโทษค่ะ พอดีหนูเห็นลูกแมว...อื้ออ...อ่อยย” หญิงสาวยังไม่ทันจะพูดจบดีก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อชายหนุ่มเข้ามารวบตัวเธอเอาไว้ อยากจะกรีดร้องแต่ก็ทำไม่ได้เพราะโดนมือหนาของเขาปิดปากเอาไว้เช่นกัน 

“เอาใส่ท้ายรถ” โดเมนิคกดกระจกลงแล้วเอ่ยสั่ง  

“ท้ายรถของเต็มครับนาย ที่นายสั่งให้ไปซื้อของใช้มาเมื่อช่วงเย็นก็ยังไม่ได้เอาออกเลยครับ” เคเลบตอบ 

“แม่งเอ้ย งั้นเอาเข้ามานี่” โดเมนิคสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะเปิดประตูรถให้ลูกน้องยัดตัวหญิงสาวเข้ามา 

“กรี๊ดดด!!!”  

“นี่เธอ! หุบปากเดี๋ยวนี้” ทันทีที่เข้ามาในรถหญิงสาวก็กรีดร้องเสียงดัง จะเปิดประตูรถหนีแต่ก็โดนร่างแข็งแรงรวบเอาไว้ก่อน โดเมนิคคว้าตัวเธอ แล้วใช้มือหนาปิดปากเธอไว้ 

“อื้ออ...อ่อยย...”  

“เงียบโว้ย! อยู่เฉยๆไม่งั้นลูกน้องฉันยิงไส้แตกแน่” โดเมนิคตะวาดเสียงดัง แล้วเอ่ยขู่ออกไป ด้านเคเลบเมื่อเข้ามานั่งในรถแล้วก็หันปืนมาจ่อที่หญิงสาวตามคำบอกของผู้เป็นนายทันที หญิงสาวเมื่อได้เห็นสิ่งที่จ่อมายังเธอก็นิ่งลง หากแต่นิ่งเพราะกำลังคิดหาทางรอดว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ตอนนี้ดี 

“หนู...หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจตัดหน้ารถพวกคุณ” หญิงสาวเอ่ยออกมาเบาๆ 

“หึ อย่ามารยา ก่อนหน้าเธอก็มีเพื่อนเธอมาคนนึง พอฉันไม่เอาเธอก็ยังมาวุ่นวาย แต่ก็ดี ลูกน้องฉันที่นี่ไม่ได้ปลดปล่อยมานานแล้วเหมือนกัน เอาเธอไปเป็นของเล่นให้พวกมันคงดีไม่น้อย” โดเมนิคว่าก่อนจะปลดเนคไทของตนออก แล้วนำมามัดมือของหญิงสาวที่เขาจับไพล่หลังไว้ ส่วนขาเรียวก็ถูกมัดไว้ด้วยเข็มขัดหนังราคาแพงของเขาด้วยเช่นกัน 

“เพื่อน? อะไรกัน หนูว่าคุณคงเข้าใจผิด” หญิงสาวหยุดดิ้นแล้วหันไปมองหน้าเขา นี่มันไม่ใช่แล้ว เขาต้องเข้าใจอะไรผิดเป็นแน่ 

“ถ้าไม่หุบปากฉันจะเอาด้ามปืนยัดปากเธอ”  

“ไม่ค่ะ คุณฟังหนูก่อน ไม่ว่าก่อนหน้านี้คุณจะเจอใคร แต่หนูมั่นใจว่าหนูไม่รู้จักเธอ ที่หนูวิ่งมาตัดหน้ารถคุณเพราะหนูกำลังจะข้ามถนนไปอีกฝั่งเพื่อกลับโรงแรม แต่หนูเห็นลูกแมวมันอยู่ใต้รถของคุณและหนูกลัวว่ารถคุณจะเหยียบมันหนูเลยมาขวางเอาไว้ก็เท่านั้น” หญิงสาวรีบเอื้อนเอ่ยออกมา 

“เคเลบฉันยืมเนคไทนายหน่อย” โดเมนิคหาได้ฟังที่หญิงสาวอธิบาย เขาเอื้อมมือไปหยิบเนคไทจากลูกน้องมาถือไว้ในมือ 

“คุณต้องเชื่อหนู หนูเพิ่งมาที่นี่ ดูพาสปอร์ตหนูสิ ดู อื้ออ...” หญิงสาวยังคงอธิบายแต่ก็พูดไม่ได้อีกต่อไปเมื่อโดนชายหนุ่มใช่เนคไทอีกเส้นมัดคาดปากของเธอไว้ 

“อื้อ..” หญิงสาวถอยหลังไปติดประตูรถเมื่อโดนคนตัวโตขยับเข้ามาใกล้ แล้วดึงกระเป๋าสะพายเธอไปเปิดดู 

“เอลิน? ประเทศไทย? เพิ่งบินมาที่นี่วันนี้” โดเมนิคเปิดพาสปอร์ตของหญิงสาวเพื่อดูข้อมูลของเธอ 

“มาหากินไกลดี” โดเมนิคเก็บมันลงกระเป๋าดังเดิม แล้วขยับตัวออกห่างจากหญิงสาวเล็กน้อย เพราะรู้สึกว่าเขาอยู่แนบชิดกับเธอมากเกินไปแล้ว ซ้ำยังได้กลิ่นหอมหวานจากกายของเธอ ที่ชวนให้หลงใหลได้ง่ายดายเหลือเกิน 

“……….” เอลินนั่งนิ่งงัน น้ำตาใสเอ่อล้นมาคลอเบ้า นี่ครั้งแรกในการจากบ้านมาไกล มันไม่เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้เลยแม้แต่นิดเดียว มาเจอไอ้คนโรคจิตวางอำนาจฉุดกระชากเธอมาขึ้นรถแบบนี้ ซ้ำยังเห็นเธอเป็นเครื่องบำบัดความใคร่ที่จะนำไปให้คนของเขาอีกด้วย  

เวลาต่อมา

“ถึงแล้วครับนาย” เคเลบเอ่ยขึ้นเมื่อรถแล่นเข้าไปจอดในลานจอดรถของโรงแรม 

“พาเธอขึ้นไป จะเอาไปไว้ห้องใครก่อนก็ได้ บอกพวกมันแล้วกันว่าอยากทำอะไรก็ทำ” โดเมนิคเอ่ยอย่างไม่สนใจ 

“ครับ” เคเลบรับคำ 

“อื้ออ..ไอ่เอา...อ่อย อื้ออ..” เอลินพยายามดิ้นขลุกขลักแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อเคเลบอุ้มเธอพาดบ่าแล้วเดินเข้าลิฟต์ไปทันที 

“เอาของลงให้หมดด้วยนะ” โดเมนิคเอ่ยสั่งคนขับ เมื่อเขาลงมาจากรถ 

“เอ่อนายครับ”  

“ว่า?” โดเมนิคหันมามองหน้าชายหนุ่ม 

“ผมว่าผู้หญิงคนนั้นเธอพูดจริงนะครับ”  

“ทำไมนายถึงคิดแบบนั้น” โดเมนิคเลิ่กคิ้วถาม 

“ก็เจ้าแมวน้อย แบนติดล้อหลังอยู่นี่ไงครับ” คนขับรถบอกพลางก้มมองล้อรถหรูที่ยังมีร่องรอยของเจ้าลูกแมวน้อยน่าสงสาร 

“บ้าฉิบ!” โดเมนิคสบถออกมา ก่อนจะรีบเดินไปขึ้นลิฟต์ทันที 

เวลาต่อมา

ตึงๆๆๆ เสียงเคาะประตูห้องดังระรัว เพราะคนที่ยืนอยู่ด้านหน้ากำลังร้อนรนเหลือคณา 

“ครับนาย” ลูกน้องคนหนึ่งเปิดประตูห้องออกมา แล้วมองอย่างแปลกใจ 

“ทำอะไรผู้หญิงหรือยัง” โดเมนิคเอ่ยถามแล้วก้าวเท้าอาดๆเข้าไปในห้องทันที 

“ก็นาย...”  

“กูถามว่าทำหรือยัง ให้ตอบไม่ใช่ให้มาทำหน้าสงสัยกู” โดเมนิคหันมาตะวาดเสียงดัง ก่อนจะเปิดประตูห้องนอนเข้าไป 

“เอ่อ ยะยังครับ” ลูกน้องตอบตะกุกตะกัก จะให้ตนตอบว่าอย่างไร ก็กำลังจะทำจนผู้เป็นนายเข้ามานี่แหละ 

“พวกมึงออกไปให้หมด” โดเมนิคแผดเสียงดังลั่นห้อง ทำให้ลูกน้องอีกสามคนที่กำลังต้อนหญิงสาวให้จนมุมพากันถอยกรูดออกมาทันที 

“เอาเงินพวกนี้ไป กูให้พวกมึงไปเที่ยวสนุกกันได้ แต่ถ้าพรุ่งนี้เช้าใครลากสังขารมาทำงานไม่ไหว กูเอาตายแน่” โดเมนิคโยนเงินปึกหนาลงบนเตียง ก่อนจะเข้าไปอุ้มหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทา แล้วเดินออกจากห้องไปทันที 

“อ๊ากก...” โดเมนิคร้องดังลั่นเมื่อหญิงสาวกัดลงที่คอของเขาอย่างแรง เห็นทีพรุ่งนี้รอยฟันนี่ต้องปรากฏอยู่บนผิวของเขาเป็นแน่ 

“ไอ้คนเลว! ไอ้คนโรคจิต! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! กรี๊ดด!!!” เอลินกร่นด่าแล้วรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือกรีดร้องออกไปจนสุดเสียง อย่างน้อยก็ต้องมีใครได้ยินเสียงร้องแล้วออกมาช่วยเธอบ้างสักคน 

“ร้องเข้าไปๆ ร้องให้คอแตกตายก็ไม่มีใครสนใจ ชั้นนี้ทั้งชั้นมีแต่ลูกน้องฉันอยู่ทั้งนั้น” โดเมนิคเอ่ยขึ้น 

“กรี๊ดด!!!กรี๊ดด!!! ” เอลินยังส่งเสียงออกมาอยู่อย่างนั้น มือและเท้าที่ยังถูกมัดก็ยังพยายามดิ้นไปมา ทำไมหนอเธอถึงต้องซวยมาเจอไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ รู้สึกเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยจนจะหมดแรง ตั้งแต่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ก็ยังไม่เคยต้องแผดเสียงดังขนาดนี้มาก่อนเลย 

“เงียบ! หูจะแตก” โดเมนิคบอก ก่อนจะปล่อยเธอลงเมื่อเดินมาถึงห้องของเขาเสียที 

“ปล่อยหนูไปเถอะนะ หนูขอร้อง หนูสัญญาว่าจะไม่แจ้งความเอาเรื่องพวกคุณ” เอลินพยายามร้องขอ 

“ปล่อยน่ะปล่อยแน่ แต่หลังจากฉันพิสูจน์อะไรบางอย่างก่อน” โดเมนิคดันตัวเธอเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูทันที 

“พิสูจน์? พิสูจน์อะไร” เอลินพยายามถอยหนีแต่ก็ทำได้อย่างยากเย็น เพราะขาเธอถูกมัดติดกันไว้ 

“ก็จะดูให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้เป็นผู้หญิงอย่างว่าจริงๆ” โดเมนิคอุ้มเธอไปโยนลงที่เตียงนอน แล้วปลดเข็มขัดที่รัดขาของเธอออก 

“อย่านะ! ถ้าคุณทำอะไรฉัน ฉันสาบานเลยว่าฉันจะฆ่าคุณ” เอลินรีบกระถดกายหนีแต่ก็ไม่พ้น เมื่อโดเมนิคจับที่ข้อเท้าเล็กแล้วออกแรงลากให้เธอเข้ามาใกล้เขา 

“หึ ตัวอย่างกับตะเกียบ หากมีแรงฆ่าฉันได้ก็เอาเลย” โดเมนิคยิ้มเยาะให้คนตัวเล็ก นึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย ที่ตัวกระเปี๊ยกแค่นี้ แต่ฤทธิ์เดชเหลือล้น 

“ไอ้โรคจิต!” เอลินจ้องหน้าชายหนุ่มเขม็ง รู้แก่ใจว่าจะโดนเขาทำอะไร แต่จะหนีอย่างไรได้ มือก็ถูกมัด ซ้ำไอ้บ้านี่ก็ตัวโตอย่างกับตึก แค่ขึ้นมาคร่อมเธอไว้ เธอก็ขยับไม่ได้แล้ว 

“ก็แค่จะพิสูจน์ เพราะถ้าเธอโกหก ฉันจะส่งเธอคืนให้พวกลูกน้องฉันแน่” พูดจบโดเมนิคก็ล้วงมือหนาเข้าไปในกางเกงยืนขาสั้นของเธอทันที 

“อื้อ...” เอลินทำหน้าเหยเก เมื่อรับรู้ถึงนิ้วแกร่งที่กำลังสอดเข้าไปในช่องทางรักของเธอ ช่องทางคับแน่นที่ไม่เคยได้มีอะไรผ่านเข้าไปมาก่อน เกลียด เกลียด เกลียด เธอเกลียดผู้ชายคนนี้นัก เพราะเขาคนเดียว เธอจึงต้องมาพบเจอกับเรื่องบ้าๆทั้งหลายนี่

“………” โดเมนิคไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพราะเขากำลังหักห้ามใจตัวเองอยู่ เธอยังบริสุทธิ์อยู่จริงๆ เพราะแค่ขนาดนิ้วของเขาเพียงนิ้วเดียวยังผ่านไปได้ยากลำบากเหลือเกิน 

“ถ้าอยากไปจากที่นี่ก็ลุกตามมา แบบสงบๆด้วยนะ ถ้าเธอกล้าทำอะไรที่ขัดใจฉันอีกล่ะก็ เธอจะได้อยู่บนเตียงนี้ยันสว่างแน่” โดเมนิคผละออกจากร่างบาง แล้วเดินนำออกนอกห้องไป เพราะขืนอยู่อีกแค่นาทีเดียวมีหวังเขาคงได้จับเธอกดลงบนเตียงนี้อย่างแน่นอน

เวลาต่อมา

“เดี๋ยวสิ ไม่คิดจะขอบคงขอบคุณกันสักคำเลยหรือยังไง” โดเมนิคคว้าร่างบางเอาไว้เมื่อเธอกำลังจะเปิดประตูลงรถไป หลังจากที่ชายหนุ่ม ให้เคเลบขับรถมาส่งเธอที่โรงแรมโดยมีเขานั่งประกบเธอมาตลอดทาง 

“คำขอบคุณมีไว้ให้กับคนที่ทำดี ไม่ใช่ทำเลวแบบคุณ” เอลินหันไปทำตาแข็งใส่ 

“ไม่เป็นไร ฉันเอาอย่างอื่นแทนคำขอบคุณก็ได้” โดเมนิคเอ่ยโดยไม่รอให้เธอได้ถามว่าเขาต้องการอะไร เขาก็ดึงรั้งเธอมาใกล้แล้วกดจูบหนักๆไปที่ริมฝีปากอิ่มทันที เขาทั้งบดบี้ ดูดดึง ไล่งับ ช่วงชิงลมหายใจมาจากเธอจนหญิงสาวแทบจะขาดอากาศหายใจ 

“ไอ้เลว! ขออย่าให้ได้พบเจอกันอีกเลย ไปลงนรกซะ!” เอลินเอ่ยแล้วรีบเปิดประตูลงรถไปทันที 

“อย่าได้เจอกันอีกเลย” โดเมนิคเอ่ยขึ้นอย่างเห็นด้วย เพราะหากเขาเจอเธออีกครั้ง เขาจะไม่ปล่อยเธอไปเหมือนเช่นวันนี้ และเขาก็คงได้ขึ้นสวรรค์ไม่ใช่ลงนรกอย่างที่เธอว่าอย่างแน่นอน...


*****************************************

มาแล้วๆๆ รีบมาลงให้แล้วน๊าาา อยากให้อัพบ่อยอัพถี่ก็ขอแค่ไลท์กับเม้นนะรีดจ๋า ไลค์น้อยเม้นน้อยก็ไม่มีแรงปั่นเนาะ ตามนี้น๊าารักกก❤❤❤




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น