Momiji Maple

ความรักในอดีต ส่งผลถึงปัจจุบัน ก่อให้เกิดความเจ็บปวด

คุณครูคนใหม่

ชื่อตอน : คุณครูคนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2561 01:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณครูคนใหม่
แบบอักษร

image

โรงเรียนหญิงล้วน

นักเรียนมากมายเดินขวักไขว่อยู่ภายในโรงเรียนในช่วงวันแรกของการเปิดเทอม

ชั้นมัธยาศึกษาปีที่5/3

ภายในห้องก่อนชั่วโมงเรียนนักเรียนคุยกันเสียงอึกทึกอย่างสนุกสนานก่อนที่ทุกคนจะหันมามองเสียงๆหนึ่ง

"เห้ยๆๆ...พวกมึง...ดูนี่ๆๆพ่อกูซื้อมาให้ตอนปิดเทอมเลยนะเว้ย!"พีนัทพูดขึ้นพร้อมกับชูกล่องของบางอย่างขึ้นมาทำให้เพื่อนๆในห้องรีบวิ่งไปดูสิ่งที่พีนัทเอามาอวดทันที

"ไหนๆๆๆ...เฮ้ย! นี่มันไม้กายสิทธิ์ของ ทอม มาโวโล่ ริดเดิ้ล นี่หว่า....เหยดดดด~"บอมเบย์พูดพร้อมกับหยิบไม้กายสิทธิ์ของพีนัทขึ้นดูอย่างเบามือ

"พ่อกูพาไป USJ มาตอนปิดเทอม...ของเกี่ยวกับแฮรี่ พอตเตอร์ขายเยอะแยะไปหมดเลย"พีนัทพูดขึ้นก่อนที่จะพูดต่อเมื่อเห็นเพื่อนๆที่ชื่นชอบแฮรี่ พอตเตอร์ยังคงมุงดูของๆตน

"แต่เดี๋ยวก่อน!...ใจเย็นๆ ยังไม่หมดแค่นี้ ในเมื่อมีฝ่ายอธรรมแล้ว เราก็ต้องมี ฝ่ายธรรมมะเว้ยเฮ้ย!...มันมาเป็นแพ็คคู่"พีนัทพูดขึ้นก่อนที่จะเชิดหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนที่จะถูกเอพริลขัดคอขึ้น

"อะไรของมึงวะ?มาเป็นแพ็คคู่ พูดเหมือนยาสีฟัน1แถม1ในร้านสะดวกซื้อไปได้"เอพริลพูดขึ้น ทำให้พีนัทหันมามองค้อนทันที

"อิเมษา!...นี่มึงเป็นคนหรือแหดักปลาวะ...ดักคอกูจังเลย"พีนัทพูดออกมาอย่างอารมณ์เสียเมื่อถูกดักคอ

"กูชื่อเอพริล!...มึงก็เรียกกูเมษา เมษา อยู่นั่นแหละ!ชื่อจริงกูก้ไม่ใช่! เรียกจนคนอื่นคิดว่าในทะเบียนบ้านกูชื่อเมษาหมดและ"เอพริลค้านขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

"เออน่ะๆ...เงียบๆกูจะโชว์ของแล้ว...ฟังๆๆ"พีนัทพูดกับเมษาก่อนหันไปพูดกับเพื่อนคนอื่นๆต่อ เพื่อเปิดของในกล่องชิ้นใหม่ให้เพื่อนๆดู

"แท่ม แท๊ม~~~~"พีนัทหยิบของออกมา ทำให้บอมเบย์ถึงกับตาโดทีเดียว

"เฮ้ย!!ไม้กายสิทธิ์ของศาสตาจารย์ดับเบิ้ลดอ...เจ๋งอ่ะ"บอมเบย์พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับพลิกไม้ดูไปรอบๆ

"เจ๋งตรงไหนวะ?"เอพริลท้วงขึ้นอีกครั้ง

"อ้าว!...อิเมษา ดักอีกและ มึงช่วยตื่นเต้นกับเพื่อนบ้างเป็นมะ...ห๊ะ!!...,มันก็เจ๋งตรง.....เอ่อ~...ตรง...ตรงไหนวะ?อิบอม"พีนัทพูดกับเอพริลก่อนที่จะหันมาถามบอมเบย์

"เออว่ะ...กูเองก็จำไม่หมด ลืมเหมือนกัน แต่ความรู้สึกที่เคยดูหนังคือมันเจ๋งมาก"บอมเบย์ตอบ

"เอ๊า!! อินี่! พึ่งพาไม่ได้เลย"พีนัทโวยใส่บอมเบย์

"เออๆๆ...ลองถามผู้รู้ดูสิ"บอมเบย์เสนอขึ้นอย่างปิ๊งไอเดีย

"ใครวะผู้รู้?"พีนัททำสีหน้างุนงง

"ไอ้ฟาไง"บอมเบย์พูด ทำให้พีนัทถึงกับอ๋อเสียงยาวทันที

"เออว่ะ ลืมไปได้ไงวะเนี่ย แม่งลืม ว่าไอ้ฟามันรู้ทุกซอกทุกมุมหนังสือ ทุกบทภาพยนต์...กูลืมไปเลยว่ามันเป็นแฟนพันทางของแฮรี่ พอตเตอร์เลยนะเมิ๊ง"พีนัทพูดเสียงสูงขึ้นอย่างอารมณ์ขัน

"แฟนพันแท้มะ....พันทางนี่เขาใช้กับสัตว์"บอมเบย์พูดแก้แต่ดูเหมือนกับว่าพีนัทจะไม่ค่อยได้สนใจในสิ่งที่บอมเบย์พูดสักเท่าไหร่นัก

"เออน่ะ คล้ายๆกัน"พีนัทพูดขึ้นก่อนที่จะหันไปฉุดฟาขึ้นจากเก้าอี้

"ฟา! มึงมานี่"พีนัทพูดพร้อมกับจูงมือฟามากลางวงเพื่อนๆ ทำให้ฟาถึงกับงุนงงในสิ่งที่เกิดขึ้น

"มีอะไรกันหรอ?"ฟาถามขึ้น

"ฟา! ไหนมึงบอกอิเมษาไปดิ๊ ว่าไม้กายสิทธิ์ของศาสตราจารย์ดับเบิ้ลดอนี่มันเจ๋งยังไง"พีนัทพูดก่อนที่จะยืนกอดอกรอฟัง

"กูชื่อเอพริล!"เอพริลแย้งขึ้นก่อนที่จะพูดสวนพีนัทต่อ

"แล้วอีกอย่างนะ กูไม่เห็นมึงจะรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยอินัท!"เอพริลพูด

"กูก็ลืมบ้างสิ...พูดเลยฟา เล่าให้มันฟัง"พีนัทหันไปพูดขึ้นกับฟา ฟาพยักหน้าก่อนจะเล่าเรื่องให้ทุกคนฟัง

"ไม้กายสิทธิ์ของศาสตราจารย์ดับเบิ้ลดอเป็นไม้เอลเดอร์...."ฟาเริ่มเล่าเรื่องแต่กลับถูกเอพริลขัดขึ้นอีก

"อะไรคือไม้เอลเดอร์วะ? มันคล้ายๆกับไม้สักที่ราคาสูงๆป่าว?"เอพริลถามขึ้นอย่างคนไม่รู้ ทำให้พีนัทถึงกับหันไปมองค้อน

"อิเมษา!!"พีนัทพูดชื่อเอพริลขึ้นอย่างกดน้ำเสียงเพื่อบ่งบอกว่าให้เอพริลหยุดพูดและฟัง ทำให้เอพริลนั่งนิ่งทันที

"มันมาจากนิทานของบีเดิ้ลยอดกวี เรื่องนิทาน3พี่น้อง มันเป็นไม้ที่ทรงอำนาจมาก ใครได้ครอบครองไม้เอลเดอร์นี้จะมีอำนาจเหนือศัตรูทุกคน มันเป็น1ในเครื่องรางยมฑูตน่ะ"ฟาพูด

"เป็นยมฑูต...นี่ยังจะต้องมีเครื่องรางอีกหรอวะ?"เอพริลยังคงถามต่อด้วยความงุนงง

"โหย!! อิเมษา!กูถามมึงจริงๆนะ...มึงเคยดูเรื่องแฮรี่ พอตเตอร์ไม๊วะ?"บอมเบย์พูดขึ้นอย่าหงุดหงิดใจ

"เออ...นั่นสิ มึงรู้จักป่ะ แฮรี่อ่ะ"พีนัทพูดเสริมทันที ทั้งพีนัทและบอมเบย์พูดก่อนที่จะหันไปพยักหน้าให้กันก่อนหันไปมองเอพริล

"แฮรี่น่ะ กูรู้จัก....แต่....กูไม่รู้จักคนอื่นๆเท่านั้นเอง แหะๆๆ"เอพริลพูดพร้อมกับยิ้มหัวเราะเก้อๆ

"โถ~พวกมักเกิ้ล..."พีนัทพูดพร้อมกับเบ้ปากมองบน ทำให้บอมเบย์ถึงกับหมั่นไส้เพื่อนเล็กน้อย

"แหม~ อินัท ถ้าเอพริลเป็นมักเกิ้ล มึงก็เป็นพวกเลือดสีโคลนแหละ"บอมเบย์พูดทับพีนัท

"หยาบคาย!อิบอม! เดี๋ยวกูใช้คาถากรีดแทงซะเลยนี่!"พีนัทพูดพร้อมกับถือไม้กายสิทธิ์ขึ้นกวัดแกว่ง

"เล่นแบบนี้ใช่มะ...ได้~"บอมเบย์พูดพร้อมกับหันไปหยิบไม้กายสิทธิ์ของหลอดแห่งความมืดขึ้นมากวัดแกว่งตอบ

"ที่กูถือนี่เป็นไม้กายสิทธิ์ของจอมมารเลยนะเว้ยเฮ้ย!"บอมเบย์พูดข่ม

"ไม้กูเป็นไม้เอลเดอร์ 1ในเครื่องรางยมฑูตเลยนะเว้ย~...ไม่มีไม้อันไหนสู้ได้เเล้วในโลกนี้"พีนัทพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราเมื่อคิดว่าไม้ของตนเหนือกว่าอีกฝ่าย

แต่ไม่ทันไรก็มีบางอย่างมาทำให้ทั้งสองถึงกับสะดุ้งตกใจ

"เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!"เสียงไม้เรียวฟาดลามากระทบเนื้อตรงส่วนน่องขาของทั้งคู่จนทั้งสองร้องออกมาด้วยความเจ็บ

"ไม้ในมือของฉํนมีอำนาจมากที่สุดในตอนนี้...จบนะ"ครูรัศมีพูดก่อนที่จะวางไม้เรียวลงบนโต๊ะ

เด็กทุกคนรีบนั่งที่อย่างเป็นระเบียบ

ขนมผิงเหลือบมองครูรัศมีก่อนที่จะหันไปกระซิบกับเอพริล

"กูว่าไม้เรียวของครูหมีแม่งเจ๋งกว่าไม้เอลเดอร์จริงๆว่ะ"ขนมผิงกระซิบ

"เออ กูว่าน่าจเป็นอย่างนั้นแหละ"เอพริลกระซิบกลับก่อนที่จะหันไปฟังที่ครูรัศมีพูด

"วันนี้จะมีครูคนใหม่มาสอนแทนครูคนเก่าที่ลาออกไป..."ครูรัศมีพูดก่อนที่จะเเนะนำครูคนใหม่เข้ามา

"นี่คือครูซอลครูประจำชั้นคนใหม่ของพวกเธอ"ครูรัศมีแนะนำหลังจากที่ซอลเดินเข้ามาสร้างความฮือหาภายในห้อง 5/3เป็นอย่างมาก

"พี่!!"ฟาตกใจเมื่อซอลปรากฏตัวขึ้น

"เหยดดด!...อินัท ครูคนนี้สวยเว่อร์วังมากอ่ะมึง"บอมเบย์พูดด้วยท่าทางตื่นเต้นพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม

"เออว่ะ แต่กูว่าหน้าคุ้นๆนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน"พีนัทพูดด้วยท่าทางครุ่นคิด

"เออ กูก็คิดแบบมึงนะอินัท"ขนมผิงเห็นด้วยกับพีนัทก่อนที่ทุกคนจะทำหน้าครุ่นคิดสักพักก่อนที่จะหันไปมองคนข้างหลัง

"ไอ้ฟา!"ทุกคนส่งเสียงเรียกชื่อฟาพร้อมกัน

"แม่ง ครูซอลหน้าคล้ายไอ้ฟาเลย"บอมเบย์พูด

"อย่าบอกนะว่า~..."ขนมผิงพูดก่อนที่จะหันไปมองฟา

"พี่สาวเราเองแหละ"ฟาพูดกับเพื่อนในกลุ่ม

"จริงหรอวะ?เห็นเคยให้ดูรูปแต่ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้"เอพริลพูด

"สวยขนาดนี้ กูขอโบกไม้กายสิทธิ์ให้อย่างยอดเยี่ยม วิงกาเดี่ยมเลวิโอซ่าเลย"บอมเบย์พูดก่อนจะนั่งมองซอลอย่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"บอม!เล่นไม่เลิกซักทีนะ"ขนมผิงพูดก่อนที่จะมองบอมเบย์ตาเขียว

"นี่!พวกเธอจะเงียบกันได้รึยัง?!...ฟังครูซอลพูดหน่อย"ครูรัศมีพูดพร้อมกับพาดไม้เรียวลงบนโต๊ะเพื่อให้ทุกคนเงียบ

เสียงฮือฮาลดลงทันทีเมื่อครูรัศมีตวาดขึ้น

"สวัสดีค่ะ ทุกคน ครูมาแทนครูคนเก่าที่ลาออกไป แล้วก็จะมาเป็นครูประจำชั้น 5/3ด้วย"ซอลพูดพร้อมกับยิ้มออกมาทักทายทุกคน

"งั้นฝากด้วยนะครูซอล"ครูรัศมีพูดก่อนเดินออกจากห้องไป 

ซอลตอบรับครูรัศมี

เด็กทุกคนต่างจ้องมองซอลนิ่งก่อนที่พีนัทจะเอ่ยถามขึ้น

"ครูซอลคะ?ก่อนที่จะมาเป็นครูเคยทำงานอะไรมาก่อนคะ?"พีนัทถาม

"ครูพึ่งกลับมาจากอังกฤษจ้ะ"ซอลตอบพร้อมกับยิ้มหวาน

"เที่ยวมาหรอคะ?"พีนัทถามต่อ เพื่อนในห้องทุกคนต่างก็ฟังอย่างรอคำตอบ

"เปล่าจ้ะ...ครูพึ่งเรียนจบ"ซอลตอบ

"ห๊า!จบจากไหนคะ?ฮอกวอล์ตรึเปล่า?"พีนัทถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น

"อินัท!มึงก็บ้า! คนอะไรจะจบจากฮอกวอล์ต"ขนมผิงโวยขึ้น

ซอลฟังนักเรียนตรงหน้าทะเลาะกันก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างขำๆ

"ไม่ได้จบจากฮอกวอล์ตหรอก...แค่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยในอังกฤษเท่านั้นเอง"ซอลตอบโดยไม่ได้สนใจว่ามีคนกำลังไม่พอใจเธออยู่

"เต้~...เป็นอะไรไปหรอ?"ไอติมเอ่ยถามลาเต้เมือ่เห็นว่าลาเต้นั่งกอดอกมองครูคนใหม่อย่างไม่พอใจเท่าไหร่นัก

"ครูคนไหนๆก็เหมือนกันหมด...ไม่เคยเข้าใจว่าเด็กจะคิดยังไง ไม่มีความอดทน"ลาเต้พูดขึ้นด้วยสีหน้านิ่ง ไอติมมองซอลก่อนที่จะหันมองลาเต้ด้วยความไม่สบายใจเท่าไหร่นัก

"งั้นครูซอลก็คงจะต้องเรียนเก่งมากๆเลยใช่ไม๊คะ?เพราะพ่อหนูเคยบอกว่ามหาวิทยาลัยในอังกฤษเป้นมหาลัยที่ดังมากๆเลยทีเดียว เพราะมีแต่คนดังๆที่ฉลาดๆไปเรียนกันเต็มเลย

"เฮ้ย!แต่เราก็รู้จักมหาลัยดังๆนะผิง"บอมเบย์พูดก่อนยิ้มออกมา

"ที่ไหนอ่ะบอม"ขนมผิงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจและไม่คิดว่าบอมเบย์จะรู้จัก

"มหาลัยวัวชนไง...เป็นเด็กบ้านๆเป็นเด็กเลี้ยงวัว~"บอมเบย์พูดพร้อมกับร้องเพลงประกอบท่าทางอย่างเมามัน

"โถ~อิบอม...มึงไปอยู่กับอิเมษาตรงนู้นเลยไป กวนส้น...."พีนัทพูดก่อนชี้นิ้วไปที่เอพริล

ซอลนั่งพูดคุยทำความรู้จักกับนักเรียนของตนก่อนที่จะถึงเวลาพักเที่ยง

/// //// /// /// ///

"เป็นไงบ้างตัวแสบ"ซอลทักทายน้องสาวครั้งแรกหลังจากกลับมาที่ไทยก่อนที่จะยกมือขึ้นลูกหัวอย่างเอ็นดู

ฟานั่งนิ่งเงียบไม่ยอมตอบเพราะกำลังไม่พอใจพี่สา

"โกรธพี่หรอ?"ซอลนั่งลงข้างๆน้องสาวก่อนที่จะยิ้มให้

"ยังจะมายิ้มอีก กลับมาทำไมไม่บอกกันก่อน รู้ไม๊ว่าฟาคิดถึงพี่ซอลมากแค่ไหน?"ฟาโวยวายพี่สาวขึ้นด้วยความน้อยใจ

"พี่ขอโทษนะ ที่จริงพี่แค่อยากเซอร์ไพรส์ฟาไง"ฟามองหน้าพี่สาวของตนก่อนที่จะโผเข้ากอดแน่นด้วยความคิดถึง

"ถ้าทำแบบนี้กับฟาอีก ฟาจะโกรธพี่ซอลจริงๆด้วยนะ"ฟาพูดก่อนจะหันมายิ้มให้ซอล

"อารมณ์เปลี่ยนเร็วจริงนะเรา"ซอลมองก่อนจะยิ้มให้น้องสาว

"ฟาก็ทำฟอร์มไปงั้นแหละ"ฟาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะแบมือต่อหน้าซอล

ซอลจ้องมองด้วยความงง ฟาจึงเอ่ยถามขึ้น

"ของฝาก..."ฟาทวงถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ซอลยิ้มเล็กๆก่อนที่จะยกมือขึ้นกอดอกมองน้องสาวตรงหน้า

"นั่นสินะ..."ซอลพูดขึ้นก่อนที่จะวางมือของเธอลงบนฝ่ามือของฟา

"ไม่มีหรอก....อยู่ที่คุณพ่อ พ่อบอกว่าถ้าอยากได้ต้องเอาเกรดไปแลก"ซอลพูด

"อะไรอ่า!ของฝากก็คือของฝากสิ ฟาอุตส่าคิดถึงพี่ซอลทุกวัน ทำงี้ได้ไงอ่ะพีซอล"ฟาโวยขึ้น

"ตอนนี้ก็คิดถึงพี่อยู่หรอกนะ เดี๋ยวสักพักก็ทิ้งพี่ไปอยู่กับเพื่อนแล้ว...ใช่ไม๊?"ซอลพูดแซวน้องสาว

"แหม~...พี่ซอลคะ ที่บ้านเราก็ได้เจอกันนี่นา"ฟาพูด

"ใช่ที่ไหนกัน....พี่อยู่คอนโดไม่ไกลจากที่โรงเรียน"ซอลตอบน้องสาว

ฟาอึ้งไปเล็กน้อยก่อนโวยวายออกมาอีกครั้งพร้อมกับย่ำเท้าไปมาอย่างไม่ยอม ซอลมองน้องสาวอย่างขำๆก่อนที่จะยิ้มออกมาพร้อมกับยุติเรื่องนี้

"โอเคๆๆๆ เอางี้ พี่จะให้ฟามาค้างด้วยบ้างก็ได้ แล้วเดี๋ยวพี่จะขอคุณพ่อให้"ซอลพูดเสนอ 

ฟาเบะปากมองซอลนิ่ง

"ไม่เอาก็ไม่มีทางเลือกแล้วนะ"ซอลเลิกคิ้วขึ้นสูงมองน้องสาว ฟาก้มหน้าด้วยความไม่พอใจก่อนที่จะพยักหน้าตกลง

"ค่ะ"ฟาพูดเสียงเเผ่วอย่างคนไม่ค่อยอยากจะรับข้อเสนอนี้สักเท่าไหร่ถ้าหากเธอมีทางเลือก

ซอลยกมือขึ้นเกาหูแสร้งทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยินเสียงที่ฟาพูด

"อะไรนะ?...พี่ไม่ค่อยจะได้ยินเลย"ซอลพูดอย่างกวนๆ

"โห่~....พี่ซอลอ่ะ....ค่ะ...ก็ได้ค่ะ"ฟายินยอมรับข้อตกลงด้วยเสียงที่ดังและฟังชัด ก่อนที่ทั้ง2พี่น้องจะยิ้มให้กัน

//// //// //// //// //// ////

ซอลเดินเยี่ยมชมโรงเรียน และสถานที่ต่างๆภายในโรงเรียน

"โรงเรียนนี่เป็นโรงเรียนหญิงล้วน แต่ดีหน่อยตรงที่ไม่ค่อยมีเด็กผู้ชายมาทำให้ปวดหัว"ครูรัศมีพูดขึ้นพร้อมกับพาซอลชมที่ต่างๆ

"ก็คงจะแบบนั้นมั้งคะ ครูหมี"ซอลตอบอย่างยิ้มๆ

"แต่ก็อย่างว่า เด็กผู้หญิงบางคนก็ซนพอๆกับเด็กผู้ชายเลยทีเดียว อันนี้ก็เลยทำให้ปวดหัวไม่น้อย"ครูรัศมีบรรยายก่อนที่ทั้งคู่จะหัวเราะเบาๆ

//// //// //// //// //// ////

คาบเรียนตอนบ่าย

ซอลเดินถือหนังสือการสอนเข้ามาก่อนที่จะวางมันไว้บนโต๊ะสอน ซอลมองไปยังรอบๆห้องเรียนก่อนขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย

"เข้าห้องกันครบไม๊คะทุกคน....เช็คชื่อกันหน่อยดีกว่านะ"ซอลพูดขึ้นก่อนหยิบใบรายชื่อขึ้นมา

พีนัทหันไปมองหน้ากับขนมผิงท่าทางตื่นๆก่อนที่พีนัทจะหันมาพูดขึ้นกับซอล

"โหย~ครูคะ ไม่ต้องเช็คชื่อหรอกค่ะ มากันครบ"พีนัทพูดขึ้น ซอลฟังก่อนแสดงสีหน้าสงสัยออกมาเพราะเธอเองก็เชื่อว่าเธอนับนักเรียนในห้องไม่ผิด

"ใช่หรอ?แต่ครูว่าน่าจะหายไปประมาณคนหรือสองคน...ประมาณนี้นะ"ซอลยังคงย้ำคำของเธอเองเพราะเธอเองก็มั่นใจว่าเด็กภายในห้องหายไปประมาณสองคน

"ครบค่ะครู...เชื่อหนู"พีนัทย้ำคำโกหกของเธอเพื่อให้ซอลเชื่อแต่เอพริลค้านขึ้นเบาๆกับพีนัท

"เฮ้ย!อินัท...โกหกเพื่อช่วยพวกมันแบบนี้จะดีหรอวะมึง?"เอพริลกระซิบกับพีนัทที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ถ้าเราไม่ช่วยมันแล้วใครจะช่วยวะ อิเมษา เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ"พีนัทกระซิบกลับ

"แต่โกหกครูมันไม่ดีนะเว้ยมึง"เอพริลยังคงแย้งการกระทำของเพื่อนขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอกมึง....แบบนี้เขาเรียกว่าโกหกขาว ใครจะเข้าใจปัญหาของมันได้ดีเท่าพวกเราวะ"พีนัทยังคงเชื่อในความคิดของตนเองที่จะช่วยเหลือเพื่อนที่เธอกำลังทำอยู่

โดยที่ไม่รู้ว่าซอลกำลังจ้องมองเด็ก2คนกระซิบกันก่อนที่เธอจะเอ่ยถามขึ้น

"ตกลงเพื่อนที่ชื่อไอติมกับลาเต้หายไปไหนกันคะ...เอพริล"ซอลพูดขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกพร้อมกับจ้องมองมายังเอพริลเพื่อเพิ่มความกดดัน ท่ามกลางสายตาของเพื่อนทั้งห้องที่มองมายังเอพริล

"เอาแล้วไงเอพริล เจอวิชาสายตาสะกดจิตของพี่ซอลไป...ไม่รอดแน่!!"ฟาพูดพึมพำกับตนเอง

เอพริลหลบสายตาของซอลก่อนที่จะหันไปหาตัวช่วยอย่างฟาทันที

"ไอ้ฟา~ช่วยจัดการพี่มึงให้กูที๊"เอพริลทำปากขมุบขมิบขอความช่วยเหลือจากฟา

แต่เมื่อซอลเห็นการกระทำของเอพริล ซอลจึงละสายตาจากเอพริลก่อนจ้องไปมองฟาแทนทำให้ฟาถึงกับสะดุ้งก่อนที่จะหันหน้าหนีไปทางอื่น

"ขะ...ขอโทษนะเอพริล"ฟาพูดเบาๆกับตนเองเพื่อเป็นการขอโทษเอพริลที่เธอไม่สามารถช่วยเหลือได้

เอพริลนั่งตัวเเข็งก่อนที่จะหันไปหาตัวช่วยอื่นๆรอบๆที่นั่ง แต่ทุกคนกลับก้มหน้านิ่ง

"อิพวกเพื่อนทรยศ!"เอพริลพึมพำกับตนเองก่อนที่ซอลจะเดินเข้ามาหาเอพริลก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ข้างๆ

"ว่าไงคะ...เอพริล ลาเต้กับไอติมหายไปไหน?"ซอลเริ่มจี้ถามเค้นเอาคำตอบจากเอพริล

เอพริลเริ่มนั่งอยู่ไม่สุข

"เอาไงดีๆๆๆ ลาเต้ ไอติม กูรักมึงนะเพื่อน....แต่กูรักตัวเองมากกว่า"เอพริลคิดขอโทษเพื่อนในใจอย่างรวดเร็วก่อนที่จะรีบบอกความจริงกับซอลไป

"ลาเต้กับไอติมอยู่บนดาดฟ้าของตึกเรียนค่ะ!"เอพริลรีบบอกอย่างทันควัน

"อิเมษา!!..."พีนัทตวาดใส่เพื่อน

"ทำไงได้อ่ะ...พวกมึงไม่เจอสายตาครูซอลแบบกูเมื่อกี๊ พวกมึงไม่รู้หรอกว่ามันบีบหัวใจกูมาก"เอพริลพูดด้วยสีหน้าเกรงๆ ทำให้ฟาพูดเสริมขึ้นมากระซิบกับคนอื่นเช่นกัน

"เราเข้าใจความรู้สึกเอพริลดี เจอสายตาพี่ซอลเข้าไปก็เหมือนกับได้ดื่มสัจจะเซรุ่มของศาสตราจารย์สเนป เจอเข้าไปก็พูดความจริงออกมาหมด"ฟาพูด

"ห๊ะ!ขนาดนั้นเลยหรอวะฟา?"บอมเบย์ถามอย่างตกใจ

"อืม...เราโดนบ่อย"ฟาพูดขึ้นอีก

"เหยดดด...ครูซอลจบจากฮอกวอล์ตชัดๆ"พีนัทพูดกับเพื่อนก่อนหันไปมองซอล

ซอลถอนหายใจออกมาก่อนที่จะพูดขึ้นกับทุกคน

"เอาล่ะค่ะ ครูจะไม่ว่าอะไรนะ แต่เดี๋ยวครูให้งานไว้ก็แล้วกัน ครูจะขึ้นไปตามไอติมกับลาเต้ก่อน ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนเดี๋ยวครูจะลงมาสอนให้ก็แล้วกัน"ซอลพูด ทุกคนรับปากตามคำที่ซอลบอกก่อนก้มหน้าก้มตาทำงานที่ได้รับ

//// //// //// //// //// //// //// ////

บนดาดฟ้าของอาคารเรียน

ลาเต้กับไอติมนั่งทำแบบฝึกหัดกันในที่ร่มกันอย่างเงียบๆ

"เต้...โจทย์ข้อนี้เราทำถูกไม๊?"ไอติมเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับหมุนหนังสือแบบฝึกหัดไปทางลาเต้

"ไหนๆๆ"ลาเต้ยังคงถามเมื่อตนเองหาโจทย์ไม่เจอ

"ผิดตริงนี้อ่ะ...ตรงสมการที่2 เลยทำให้คำตอบล่างๆผิดหมดเลย"ลาเต้อธิบายพร้อมกับสอนไอติมในส่วนที่ผิด

"เต้เก่งจัง"ไอติมส่งยิ้มให้ลาเต้ ลาเต้ยิ้มตอบก่อนก้มหน้าทำแบบฝึกหัดต่อ จนกระทั่งทั้งสองคนหันไปมองคนที่กำลังเดินตรงมายังพวกเธอ

"เต้!!ครูใหม่มา!"ไอติมพูดขึ้นอย่างลนลาน เธอหันซ้ายมองขวาเพื่อจะหนีอย่างคนทำอะไรไม่ถูกเพราะกลัวโดนทำโทษจนลาเต้ต้องจับมือไอติมไว้แน่นเพื่อให้เธอหยุดการกระทำกระวนกระวายนั้นลง แต่สายตาของลาเต้ก็ยังคงจ้องมองไปยังครูคนใหม่อย่างไม่ละสายตา

"2คนมาทำอะไรกันบนนี้จ๊ะ?"ซอลพูดเสียงหวานพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปหาทั้งคู่ ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นหนังสือแบบฝึกหัดและตำราเรียนของทั้งคู่

"เอ๊ะ!...นี่มัน?"ซอลทักขึ้น แต่ลาเต้กลับรีบปิดหนังสือและตำราเรียนทุกอย่างเก็บทันที

ซอลขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย

"นั่นมันแบบฝึกหัดแล้วก็ตำราเรียนบทเดียวกันกับที่เราจะให้ทำวันนี้นี่?"ซอลคิดในใจ 

"ขอโทษค่ะครู....เดี๋ยวพวกหนูจะเข้าห้องเรียนเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ"ไอติมพูดขึ้นก่อนที่จะเดินตามลาเต้ลงไปข้างล่าง

แต่เมื่อลาเต้ลงไปไม่ทันไร ซอลกลับคว้าตัวไอติมไว้ทันที

"เดี๋ยวค่ะไอติม...ทำไมถึงขึ้นมาอ่านหนังสือกัน2คนบนนี้คะ"ซอลเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ความผิดหนูเองค่ะครู...คือหนูชวนเต้มาอ่านหนังสือข้างบนเองค่ะ ครูลงโทษหนูคนเดียวเถอะค่ะ เต้ไม่ได้ผิดอะไรเลย...ขอร้องแหละค่ะ"ไอติมพูดอ้อนวอนกับซอล 

ซอลจ้องมองอาการของไอติมอย่างจับผิดเพราะเธอเองก็แน่ใจว่ามีบางอย่างที่ไอติมพูดไม่จริง

"ไอติมคะ ครูไม่ได้ลงโทษใครหรอกนะคะ แต่ครูพึ่งมาสอนใหม่ ครูแค่อยากรู้เท่านั้น ว่าเด็กแต่ละคนในห้องเรียนของครูต้องการอะไรบ้าง ครูจะได้พยายามช่วยเหลือไงคะ"ซอลพูดก่อนที่จะยิ้มออกมาให้ไอติม

ไอติมยืนนิ่งคิดทบทวนกับตนเองว่าควรจะบอกดีไหมก่อนที่เธอจะตัดสินใจได้

"ก็ได้ค่ะ หนูจะบอก คือว่า เต้เขาไม่ชอบเรียนในห้องเรียนนานๆน่ะค่ะ เพราะมันทำให้เขาไม่มีสมาธิเรียน"ไอติมพูดขึ้น ทำให้ซอลเอียงคอมองด้วยความสงสัย

"ก็ตอนป.6เต้เขาเคยถูกเพื่อนผู้ชายแกล้ง ขังไว้ในล็อกเกอร์เก็บของบ่อยๆ แล้วตอนนั้นมีอยู่ครั้งนึงเขาก็โดนขังเหมือนเดิม ห้องครัวก็เกิดไฟไหม้ขึ้นแล้วลามมาตรงที่เต้เขาถูกขังไว้ เขาได้ยินเพื่อนพูดว่าไฟไหม้นะคะ แต่เขาออกจากตู้ไม่ได้จนมีครูฝึกสอนคนนึงเข้ามาช่วยไว้พร้อมกับพี่สาวของเต้ เต้บอกว่าพี่กับครูฝึกสอนคนนั้นช่วยกันงัดตู้ล็อกเกอร์ช่วยเขาทั้งๆที่คนอื่นหนีไปหมดแล้ว หลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้เลย เขาก็เลยไม่ชอบที่แคบ แล้วก็ดูเหมือนจะกลัวไฟไปด้วย"ไอติมบรรยายปมของลาเต้ให้ซอลฟัง

ซอลพยายามคิดถึงเรื่องที่ไอติมเล่ามาทั้งหมดแต่ก็ยังนึกไม่ออก เธอเลยเลิกคิดไป

"แล้วตอนเรียนการทดลองวิทยาศาสตร์หรือไม่ก็คหกรรมล่ะ เมื่อก่อนทำยังไงกัน?"ซอลยังคงถามเพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลช่วยลาเต้

"เต้ก็จะโดดเรียน ไม่ก็ไม่มาเรียน หรือบางครั้งก็ลาป่วยในคาบนั้นค่ะ"ไอติมพูด ซอลพยักหน้ารับรู้เรื่องราวทั้งหมดก่อนที่จะปล่อยให้ไอติมกลับห้องเรียน

"ทำไมรู้สึกเคยเจอที่ไหนนะ"ซอลพูดขึ้นกับตนเองด้วยความคิด แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกถึงเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเธอจึงส่ายหัวไปมาเพื่อเลิกคิดเรื่องเหล่านั้น

//// //// //// //// //// //// //// //// ////

"ฟาๆๆ..."ซอลเรียกน้องสาวของตนเองพร้อมกับคว้าแขนฟาเอาไว้

"คะพี่ซอล?"ฟาหันไปหาซอลทันทีด้วยสีหน้างงๆ

"พี่มีเรื่องจะถาม...เรื่องลาเต้น่ะ"ซอลเอ่ยถามน้องสาวขึ้นด้วยความอยากรู้ความเป็นมาเป็นไป

"เรื่อง การทดลองวิทย์ ช่ะ?"ฟาพูดขึ้น ซอลพยักหน้าเป็นคำตอบว่าใช่แทนคำพูด

"ก็เต้มันฝังใจเรื่องโดนแกล้งตอนเด็ก อย่าว่าแต่การทดลองวิทย์เลย คหกรรมตอนทำอาหารมันยังไม่อยากเรียนเลย บางวันมันก็หนีไม่เรียน แต่ถ้าวันไหนที่เข้าเรียนพวกฟาก็ช่วยมันทำแทน....ขนาดเมื่อก่อนนะ เดินกลับบ้านกัน มันเจอคนจุดไฟแช็คดูดบุหรี่ มันยังสะดุ้งเลยพี่ซอล"ฟาบรรยายเรื่องราว

"เป็นหนักขนาดนั้นเลยหรอ?!"ซอลถามเต้ด้วยความแปลกใจ

"ก็เป็นเยอะนะ ลองดูไปสิแล้วจะรู้"ฟาพูด

"จริงหรอ?แล้วถ้าเรียนหนังสือในห้องเฉยๆล่ะ"ซอลถามต่อ

"อันนั้นก็ได้อยู่แหละ ไม่มีปัญหาอะไร แต่มันจะไม่มีสมาธิไง อย่าว่าแต่เต้เลย ทุกๆคนให้อุดอู้เรียนอยู่แต่ในห้องทุกวันๆ เป็นใครๆก็เบื่อ ไม่มีสมาธิเรียนหรอกค่ะ"ฟาพูดขึ้น

ซอลได้แต่ทท่าทางครุ่นคิดก่อนที่จะวางแผนที่จะช่วยเด็กในห้องของเธอ

//// //// //// ////

ซอลทำเรื่องเบิกอุปกรณ์คหกรรมไปกับทางโรงเรียนเพื่อช่วยให้ลาเต้สามารถเข้าเรียนวิชาคหกรรมได้เหมือนกับเพื่อนๆคนอื่นๆ

"ครูซอลจะเบิกเตาไฟฟ้าไปทำอะไร?"รัศมีถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

"คือฉันจะเปลี่ยนจากการใช้แก๊สมาเป็นใช้เตาไฟฟ้าแทนน่ะค่ะ เพื่อความปลอดภัยในการเรียน แล้วก็เด็กที่ห้องของฉันมีปัญหาบางอย่างเลยทำให้เขาไม่สามารถเรียนได้เต็มที่น่ะค่ะครูหมี...ฉันเลยอยากจะหาทางออกในเรื่องนี้"ซอลพูดอธิบายขึ้นพร้อมกับรอลุ้นในคำตอบ

"โอเค...เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้"รัศมีพูดขึ้น ซอลยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนที่จะยกมือไหว้คนตรงหน้า

"ขอบคุณมากค่ะ ครูหมี"ซอลกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรๆ"รัศมีพูดขึ้น

//// //// //// ////

ซอลเดินออกจากห้องพักครูก่อนที่เธอจะเดินผ่านไปเห็นลาเต้กำลังเล่นบาสอยู่ในสนาม โดยที่มีเด็กๆในห้องของเธอนั่งเชียร์อยู่ด้วยเช่นกัน

"ไอ้บอมสู้ๆ! ไอ้เต้สู้ตาย! ไอ้บอมหอยลาย! ขี่ควายชนตู้!"พีนัทถือพู่เชียร์เพื่อนๆอยู่ข้างสนามอย่างสนุกสนาน

"อินัท!!หอยกูไม่ได้ลาย!! มงมาเชียร์กูทีไรกูนี่หงุดหงิดทุกทีเลย แทนที่กูจะชู้ตได้แต้ม...พอมาถึงคำว่า อิบอมหอยลาย นี่กูชู้ตลูกวืดเลย!...ฮึ่ย!!"บอมเบย์บ่นอย่างอารมณ์เสียก่อนที่จะเดินเข้าสนามเล่นกีฬาต่อ

"อินัท~...."เอพริลเรียนพีนัทเบาๆทั้งๆที่มือยังคงเชียร์เพื่อนอยู่

"หือ~....ว่าๆ"พีนัทขานรับ เมื่อเอพริลเรียนชื่อเธอ

"อิบอมหอยลายจริงหรอวะ?"เอพริลกระซิบถามอย่างไม่ดังเกินไปและไม่เบาเกินไปพร้อมกับมือที่เขย่าพู่อยู่

"อิบอมหอยลายหรือไม่ลายกูไม่รู้...กูแค่ร้องให้มันเข้ากัน แต่ถ้ามึงอยากรู้เรื่องหอยอิบอม มึงก็ลองไปถามอิผิงเอาเองสิ...เพราะอิผิงกับอิบอมกิ๊กกันอยู่...ฮี่ๆๆ"พีนัทพุดก่อนที่จะหัวเราะขึ้นอย่างกวนๆ 

คำพูดของพีนัททำให้เอพริลถึงกับตกใจ

"ห๊ะ!จริงหรอวะ..."เอพริลทำหน้าเหวอทันที

"เออน่ะสิ....กูโกหกมึงแล้วสวยขึ้นหรอ?อิเมษา"พีนัทพูด เอพริลอ้าปากค้างก่อนหันไปมองขนมผิงกับบอมเบย์สลับกันด้วยความแปลกใจ

"เหยดดด....ดนตรีไทย กูก็ว่าอยู่ว่าทำไมอิผิงถึงมองอิบอมตาเขียวปั๊ดเลย ตอนที่อิบอมเอ่ยปากชมครูซอล...ว่าแต่ทำไมมึงถึงรู้เรื่องนี้วะ?"เอพริลเอ่ยถามเพื่อนด้วยความแปลกใจ

"กูรู้หมดแหละ แต่กูไม่พูด"พีนัทพูดไปเต้นเชียร์ไป ต่างจากเอพริลที่สะบัดแต่ข้อมือเชียร์

"แต่กูได้ยิน และกูก็เป็นบุคคลที่พวกมึงเอ่ยถึงด้วย"ขนมผิงพูดแทรกขึ้นมาหลังจากที่นั่งฟังอยู่นิ่งๆมาสักพัก

เอพริลเห็นดังนั้นจึงพูดขึ้นมาบ้าง

"อิผิง ทำไมมึงไม่เคยบอกกูเลยวะว่ามึงชอบตนตรีไทย บอกแต่อินัท กูน้อยใจนะเว้ย"เอพริลพูดด้วยสีหน้าน้อยใจ ขนมผิงมองเอพริลก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

"เมษา กูไม่เคยบอกใครทั้งนั้นแหละ มึงก็รู้ว่าคนอย่างอินัทมันสอดรู้จะตายไป"ขนมผิงพูดขึ้นก่อนเหลือบหันไปมองพีนัท

"อิผิง...กูถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน"พีนัทพูดทั้งๆที่ยังคงเต้นเชียร์ต่อ

"อินัท กูว่ามึงเหมือนพวกหาข่าวหรือไม่ก็ปาปารัสซี่เลยว่ะ รู้เยอะชะมัด"เอพริลพูดขึ้น

"โอ๊ย~...อินัทมันก็รู้ทุกเรื่องนั่นแหละ ยกเว้นเรื่องเรียน"ขนมผิงพูดไม่เชิงต่อว่าพีนัท

"เออว่ะ...เรื่องนี้จริง"เอพริลพยักหน้าเห็นด้วย

"อ้าว!อิพวกนี้นี่...กูเพื่อนมึงนะ"พีนัทตวาดขึ้นเล็กน้อยก่อนยืนเท้าเอวมองทั้งคู่

"เห้ยๆๆพวกมึง...แต่กูว่าคู่นั้นก็ใช่ย่อยนะ"เอพริลพูดพร้อมกับพยักหน้าไปทางลาเต้กับไอติม

"ไหนๆๆ เออว่ะ บริการป้อนน้ำเช็ดเหงื่อพร้อม"พีนัทพูดก่อนที่จะหยุดเชียร์และนั่งลง

ขนมผิงชะโงกหน้าไปดูก่อนที่จะพูดขึ้นบ้าง

"ถ่านไฟเก่าจะครุป่าววะ? กูว่าไอติมมันยังมีเยื่อใยอยู่นะ แต่สำหรับไอ้เต้มัน ยังดูนิ่งๆอยู่"ขนมผิงพูดขึ้นก่อนที่ทั้งสามคนจะจ้องมองไปที่ไอติมกับลาเต้เป็นตาเดียวกัน

"แต่กูว่าไอ้เต้มันดูเฉยๆนะ แต่ไอติมเหมือนยังมีเยื่อใยอยู่ แต่ก็อย่างว่าไอ้เต้ยังไม่มีใคร ไอติมมาทำแบบนี้บ่อยๆเรื่อยๆเป็นกู กูก็อาจจะหวนกลับ"ขนมผิงพูดขึ้น แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องไปยังคู่ที่ตนเองกำลังนินทาอยู่

"เอิ่ม พวกมึง กูว่านะ พวกเราแม่งนิสัยไม่ต่างกันเลยว่ะ แม่งใครหลุดจากวงโคจรปุ๊บ นินทาปั๊บ"เอพริลพูดขึ้น

"โอย อิเมษา คิดมากน่ะเมิง นินทาเฉยๆเว้ย ไม่ใด้ใส่ร้าย"พีนัทแย้งขึ้นก่อนที่ทั้งสามจะหันไปมองฟาที่กำลังอ่านหนังสือไปเชียร์เพื่อนไป

"มึงๆๆ ดูไอ้ฟาดิ่ แม่งโครตเทพ ดูความพยายามของมัน มือซ้ายอ่านหนังสือ มือขวาถือพู่เชียร์...แล้วที่เทพไปกว่านั้นนะเมิ๊ง...มันร้องเพลงเชียร์ด้วย!"ขนมผิงพูดขึ้น

เมื่อฟารู้สึกได้ว่ามีคนกำลังจ้องมายังเธอ เธอจึงละสายตาจากหนังสือขึ้นมามองทันที

"อะไรหรอ?"ฟาเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัยว่าทุกคนมองเธอทำไม

"ปะ...เปล่าๆ ไม่มีอะไร ไม่ได้นินทาอะไรเล๊ย"พีนัทพูดเสียงสูงปฏิเสธก่อนที่จะหันไปหาซอลที่กำลังเดินเข้ามา

"ยังไม่กลับบ้านกันอีกหรอคะเด็กๆ"ซอลพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มก่อนนั่งลงข้างๆทุกคน

"ยังเลยค่ะครู กำลังแข่งบาสกับห้องอื่นอยู่ค่ะ"ขนมผิงพูดขึ้น

"นั่งเชียร์กับพวกหนูก่อนนะคะครูซอล"เอพริลพูดขึ้นก่อนหยิบน้ำให้ซอล

"ขอบใจจ้ะ เอพริล"ซอลกล่าวขอบคุณก่อนที่จะยกน้ำขึ้นดื่มแต่กลับต้องชะงักเมื่อเอพริลจ้องเธอนิ่ง

"มีอะไรหรอ?"ซอลถามด้วยความงุนงง

"จะอะไรซะอีกล่ะคะครู ก็ปกติไม่มีใครเรียกมันว่าเอพริลไงคะ พวกหนูก็เรียกมัน เมษาๆๆ จนลืมไปแล้วค่ะว่ามันชื่อเอพริล"พีนัทพูดก่อนหัวเราออกมาพร้อมขนมผิง

ซอลเองได้ฟังก็พยักหน้าเข้าใจก่อนที่จะหันไปมองเด็กๆในสนามเล่นบาสกัน

การแข่งขันดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งเกิดเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น

"ไอ้เต้!!ระวัง!!"บอมเบย์ร้องทักลาเต้เมื่อเห็นว่ากำลังจะโดนลูกบาสอัดหน้า ลาเต้สามารถหลบได้ทันแต่กลับโดนลูกหลงจากศอกของเพื่อนในทีมแทนจนลาเต้ลงไปนอนกองกับพื้นสนามพร้อมกับยกมือขึ้นกุมหน้า

"โอ๊ยยย!..."ลาเต้ร้องออกมาด้วยความเจ็บพร้อมกับนอนแผ่กับพื้น

"เต้!!/ลาเต้!"ไอติมกับซอลร้องเรียกชื่อลาเต้ออกมาด้วยความตกใจก่อนที่ทั้งคู่จะวิ่งเข้าไปดูคนบาดเจ็บทันที

ลาร้องโอดโอยก่อนที่จะพยุงตัวขึ้นมาพร้อมกับเลือดกำเดาที่ไหลออกมาเป็นทาง

"เต้เลือดไหล!"ไอติมพูดด้วยความตกใจก่อนที่ลาเต้จะก้มมองเลือดในมือ

"ลาเต้ นอนเฉยๆก่อนนะ เดี๋ยวครูไปเอาผ้าห่อน้ำแข็งมาให้ นิ่งๆนะ"ซอลพูดก่อนที่จะรีบวิ่งไปยังกระติกน้ำแข็งพร้อมกับเอาผ้าเช็ดหน้าของตนเองห่อน้ำแข็งไว้

เพื่อนๆทุกคนต่างเป็นห่วงได้แต่พัดให้ลาเต้เท่านั้น ไอติมได้แต่มองลาเต้ที่นอนนิ่งอย่างช่วยอะไรไม่ได้ก่อนทีทุกคนจะถอยออกเมื่อซอลเดินเข้ามาเอาผ้าที่ห่อน้ำแข็งประคบให้ลาเต้

"เต้ไหวไม๊?"ไอติมเอ่ยถามขึ้น ลาเต้พยักหน้าเป็นคำตอบให้ไอติมว่ายังคงไหวไม่ได้เป็นอะไรมาก

เมื่อผ่านไปสักพักใหญ่อาการของลาเต้ก็ดีขึ้น ซอลใช้ทิชชู่เปียกเช็ดเลือดกำเดาตามใบหน้าและลำคอให้ลาเต้ก่อนที่จะพยุงให้ลาเต้ลุกขึ้นนั่ง

"ลาเต้~ ค่อยๆลุกนะ ค่อยๆนั่ง....ช้าๆ"ลาเต้ทำตามที่ซอลสั่งอย่างว่าง่ายก่อนที่จะผละออกจากการช่วยเหลทอของซอล

"หายแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ขอบคุณ"ลาเต้พูดกับซอลอย่างห้วนๆแต่ก็ยังคงยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นสักพัก

"เต้ กูว่าเล่นแต่นี้พอก่อนเถอะเนอะ พรุ่งนี้ค่อยเล่นใหม่"บอมเบย์เสนอขึ้น

"อืม ก็ดีเหมือนกัน วันนี้โดนศอกเต็มหน้าเลย มึนหัว"ลาเต้พูดขึ้นก่อนยิ้มให้เพื่อนก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกเหมือนเลือดกำลังจะไหลออกมาอีกครั้ง

ซอลมองลาเต้นิ่ง เมื่อคนตรงหน้าให้ความคลับคล้ายคลับครากับใครสักคนนึงที่เธอรู้จักและคุ้นเคยแต่ซอลก็ต้องล้มเลิกความคิดทันทีเมื่อสิ่งที่เธอคิดกำลังทำให้เธอเจ็บปวด

ซอลกำลังหันหลังเพื่อจะลุกขึ้นแต่เธอกลับต้องโน้มตัวหมอบลงพร้อมกับยกมือขึ้นปิดหูเมื่อได้ยินเสียงหม้อแปลงในโรงพละระเบิดขึ้นเสียงดัง

คนอื่นๆก็หมอบลงเช่นเดียวกัน

เสียงระเบิดที่ดังขึ้นทำให้ลาเต้กรีดร้องออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นปิดหูและหลับตาปี๋ด้วยความกลัว

"ช่วยด้วย!!!"ลาเต้ส่งเสียงร้องออกมา ไอติมเงยหน้ามองลาเต้ก่อนที่เธอจะรีบลุกไปหาแต่เธอกลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นซอลรีบคว้าตัวลาเต้เข้ามากอดไว้ 

ซอลกอดลาเต้ไว้แน่นเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่กำลังทำให้ลาเต้สติแตก

"ลาเต้....ลาเต้...ไม่เป็นไรแล้วนะ ใจเย็นๆ"ซอลพูดขึ้นพร้อมกับกอดลาเต้ไว้เพื่อปลอบใจ ลาเต้รีบคว้าตัวซอลเข้ามากอดแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวจากความกลัวพร้อมกับร้องไห้ออกมา

"อย่าไปไหนนะ...อย่าทิ้งกันนะ"ลาเต้พูดสะอึกสะอื้นทั้งๆที่ยังคงหลับตาด้วยความกลัว

"จ้ะๆ...ไม่ทัิ้งจ้ะ ครูอยู่ตรงนี้แล้วนะ"ซอลพูดทั้งๆที่ยังคงกอดลาเต้ไว้ก่อนที่จะยกมือขึ้นลูบหัวลาเต้

ไอติมจ้องมองภาพนั้นอย่างเงียบๆก่อนที่เธอจะตื่นจากภวังค์ความคิดเมื่อฟาทักขึ้น

"ไอติม เป็นไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนบ้างไม๊?"ฟาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าไอติมสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

"ปะ....เปล่า เราไม่เป็นไร"ไอติมตอบทั้งๆที่สายตายังคงมองจ้องไปยังซอลและลาเต้

พีนัทเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยเทันทีพร้อมกับยกมือขึ้นตบหูเบาๆ

"กูรู้สึกเหมือนกับว่าหูกูดับเลย มันอื้อๆยังไงก็ไม่รู้"พีนัทพูดพร้อมกับตบไปที่หูของตนเองเพื่อให้มันกลับมาได้ยินชัดเจนเหมือนเดิม

"เออ...ของกูก็เหมือนกันว่ะ...ผิงเป็นไรไม๊ เจ็บตรงไหนรึเปล่า?"บอมเบย์พูดกับพีนัทก่อนที่จะหันไปถามขนมผิง

"นิดหน่อยน่ะ รู้สึกวิ้งๆอยู่ในหู"ขนมผิงตอบพร้อมกับยกมือขึ้นแคะหู

"ไหนขอดูหน่อย"บอมเบย์พูดพร้อมกับคว้ามือของขนมผิงออกจากหูก่อนที่จะดูหูให้คนตรงหน้า

พีนัทจ้องมองทั้งสองคนก่อนที่จะเบ้ปากใส่

"อื้อหือ~ยังคงมีความรักแทรกกลางเสียงระเบิด...แล้วอิเมษาล่ะ?"พีนัทพูดจิกคู่รักก่อนที่จะหันซ้ายหันขวามองหาเพื่อนอีกคนที่หายไป ก่อนที่จะหันไปเจอเอพริลนอนกองอยู่กับพื้นสนาม

"อิเมษา!!!..."พีนัทตะโกนเรียกเพื่อนด้วยความเป็นห่วงก่อนรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

"มึงเป็นไรไม๊?"พีนัทเรียกเพื่อนที่นอนนิ่งเสียงสั่น ขนมผิงกับบอมเบย์ก็วิ่งมาหาเอพริลเช่นเดียวกัน

"อินัท กูอยู่ไหน?กูตายรึยัง?"เอพริลพูดอย่างหน้าตาตื่นพร้อมกับกระพริบตาถี่ๆเพราะตนเองดันไปเห็นแสงไฟตอนหม้อแปลงระเบิดพอดีเลยต้องนอนหลับตาไปสักพัก

"โถ่~...อิเ-ร!!กูตกใจหมด"พีนัทพูดก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งอย่างโล่งใจ

"กูไม่ได้เป็นอะไรใช่ไม๊?"เอพริลพูดพร้อมกับจับตัวตนเองว่ายังมีชีวิตอยู่ไหม

"อิเมษา มึงตายไปแล้ว รอแดกข้าววันเชงเม้งก็แล้วกัน"ขนมผิงพูดประชดแต่เอพริลกลับเชื่อพร้อมกับหน้าเสียทันทีจนบอมเบย์เอ่ยปากต่อว่าขึ้น

"ตายบ้าอะไรเล่า!ถ้ามึงคุยกับพวกกูได้ งั้นกูก็ตายกันหมดแล้วน่ะสิ ปัญญาอ่อนจริงๆเลยมึงนี่ คนที่จะตายน่ะไม่ใช่มึง...ไอ้เต้นู่น"บอมเบย์พูดพร้อมกับหันหน้าไปทางลาเต้กี่กำลังกอดซอลแน่นอย่างคนขวัญเสีย

ไอติมมองลาเต้ก่อนที่จะรีบลุกเดินเข้าไปหา

"เต้~เป็นไรมากไม๊"ไอติมเอ่ยปากถาม

"นั่นสิ ไม่เป็นไรแล้วนะเต้ รปภ มาจัดการให้แล้ว หม้อแปลงระเบิกน่ะ"ฟาพูดปลอบใจอีกคน

ลาเต้เองยังคงกอดซอลเเน่นไม่คลายมือ ซอลจึงค่อยๆพยุงลาเต้ลุกจากพื้นสนามแต่ก็ยังไม่วายที่ลาเต้เองจะกอดซอลอย่างไม่คลายมือ

//// //// //// //// ////

ลาเต้ถูกพาออกมาด้านนอกบริเวณโล่งๆ ทำให้ลาเต้รู้สึกคลายความกังวลได้มาก

"ดีขึ้นแล้วใช่ไม๊ลาเต้?"ซอลเอ่ยถาม พร้อมกับยกมือเช็ดน้ำตาให้ลาเต้แต่ยังไม่ทันจะเรียบร้อยดีลาเต้กลับถอยตัวหนีออกจากซอล

"ไม่เป็นไร ดีขึ้นแล้ว กลับก่อนนะ"ลาเต้พูดกับซอลด้วยเสียงห้วนๆพร้อมกับยกมือไหว้ก่อนเดินออกจากโรงเรียนไปพร้อมกับไอติม

ซอลได้แต่มองตามหลังลาเต้ไปอย่างไม่เข้าใจก่อนที่จะหันมามองฟา

"พี่ซอล อย่าโกรธเต้มันเลย"ฟาพูด

"นั่นสิคะครู หนูว่ามันแค่ไม่อยากให้ใครรู้ปมของมันเท่านั้นเองค่ะ"ขนมผิงพูดเสริม

ซอลยิ้มก่อนพยักหน้ารับเข้าใจก่อนที่จะหันไปมองลาเต้ต่อ แต่สายตากลับสะดุดกับร่างของใครบางคนที่คุ้นตา ก่อนที่เธอจะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังลาเต้ทันที

"พี่ซอล!พี่ซอลจะไปไหน รอฟาด้วย!"ฟาตะโกนเรียกพี่สาวก่อนวิ่งตามออกไป

ซอลรีบวิ่งออกไปด้วยสีหน้าเครียดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทันเพราะลาเต้ขึ้นรถคันนั้นไปแล้ว ซอลหยุดวิ่งพร้อมกับสีหน้าผิดหวังเมื่อเธอไม่ได้เจอกับคนที่เธอตามหา บวกกับลมหายใจที่ถี่ขึ้นเนีื่องจากการวิ่ง

"พี่...พี่ซอล วิ่งออกมาทำไม ฟาตามจนเหนื่อยเลยรู็ไม๊"ฟาวิ่งตามก่อนหยุดพร้อมกับหายใจหอบไม่แพ้กัน

ซอลจ้องมองตามรถคันนั้นก่อนที่จะตัดใจเดินกลับไปที่รถของตนเอง

"ไม่มีอะไรหรอก กลับกันเถอะ"ซอลชวนน้องสาวขึ้นรถกลับบ้านแต่จิตใจของเธอก็ยังคงว้าวุ่นกับเรื่องเมื่อครู่

"ใช่เธอรึเปล่านะ....ลัคกี้...."ซอลคิดในใจก่อนถอนหายใจออกมา

**************************************

มือใหม่ขอรับ ให้กำลังใจด้วยนะขอรับ

***(มีฮา มีตลก มีดราม่า มีNCปนๆกันไป)

อ่านก่อนได้ใน joylada นะขอรับ......

ความคิดเห็น