blackhearttt
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : ใครทำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2561 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใครทำ
แบบอักษร

@Zero Club

พอลงจากรถแท็กซี่ฉันก็รีบเดินไปที่สำนักงานทันที ตอนแรกจะขึ้นวินแล้วแต่ไม่มีสักคันเลยต้องโบกแท็กซี่มาเนี่ย รถก็ติดแพงไปอีก

“ไอ้เพ้นท์เป็นไรวะ ทำไมทำลับๆล่อๆ” เตหยุดเดินหันมามองหน้าตาฉันเลิ่กลักพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย

”เบาๆ ว่าแต่พี่เซนอยู่มั้ย” ฉันไม่ตอบแต่หันมองซ้ายมองขวาอย่างระแวงแทน เกิดพี่เซนรู้ว่าฉันแอบมาที่อู่โดยไม่โทรให้เขาไปรับนะมีหวังโดนงับหัวแน่ๆ

“อยู่ที่ลานซ่อมโน่น ว่าแต่แกจะทำท่าทางแบบนี้อีกนานมั้ย ตลกชะมัด”

“อย่าเพิ่งบอกพี่เซนนะว่าฉันมาที่อู่แล้ว“

“ทำไมวะ” ไอ้เตยังคงทำหน้าซื่อบื้อใส่ฉันไม่เลิก โอ้ย อยากตบกะโหลกมันสักที

”เถอะน่า อย่าเพิ่งบอกพี่เซนก็แล้วกัน”

”บอกอะไร” เสียงเข้มต่ำที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้ฉันสะดุ้งโหยงแอบเห็นไอ้เตที่ยืนอยู่ด้านหน้าทำตาโตตกใจไปพร้อมกับฉันด้วย

”พะ..เพ้นท์ ฉันไปทำงานก่อนนะ” เตบอกฉันเสร็จก็เดินสะบัดตูดไปที่ลานซ่อมทันที ไอ้เพื่อนทรพี แอบหนีแบบนี้ได้ไงวะ!

“พี่เซน” ฉันหันไปส่งยิ้มแห้งๆให้พี่เซนที่ยืนทำหน้าตึงกอดอกจ้องหน้าฉันดุๆ กลัวแล้วจ้า

”พี่บอกว่าไง”

“เอ่อ เรียนเสร็จให้โทรหาเดี๋ยวไปรับ”

“แล้วมาอยู่นี่ได้ไง“ ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยเล่า! น่ากลัวมากอะ

”ขึ้นแท็กซี่มาค่ะ”

”...” เงียบเป็นเป่าสาก พี่เซนไม่รับมุขฉันแถมยังจ้องฉันเหมือนจะสับเป็นชิ้นๆไปให้น้องคิตตี้เจ้าเก่ากินอีก อย่าโหดได้มั้ยเพ้นท์กลัวแล้วนะ

”พี่เซนอย่าทำท่าน่ากลัวงั้นดิ“

“งั้นทำไมไม่โทรให้พี่ไปรับ”

“เพ้นท์ไม่อยากรบกวนเวลางานพี่เซนไง”

”พี่บอกเหรอว่ารบกวน” ฉันแอบเงยหน้ามองพี่เซนแวบนึงแล้วก้มลงมองนิ้วมือตัวเองต่อ ทำตัวอย่างกับเป็นพ่อฉันงั้นแหละ

”แต่เพ้นท์เกรงใจเป็นนะ”

“ทำไมต้องเกรงใจวะ ก็บอกว่าจะไปรับไง” คิ้วเข้มของพี่เซนขมวดเข้าหากัน ดูแล้วพี่เซนคงกำลังหงุดหงิดขั้นสุดอยู่แน่ๆ

“ทีหลังเพ้นท์จะโทรบอกนะ พี่เซนอย่าโมโหสิ”

“พี่ไม่ได้โมโห” พี่เซนถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างระงับอารมณ์ให้เย็นลง

“ขอโทษนะคะ” ฉันเงยหน้าสบตากับพี่เซนแล้วพูดเสียงเบาแต่พี่เซนคงได้ยินเพราะฉันเห็นเขาพยักหน้าแล้วยกมือขึ้นปัดผมที่ปลกหน้าฉันออกเบาๆ

“แล้วนั่นไปโดนอะไรมา” พี่เซนจ้องลงมาที่ต้นแขนของฉันแล้วถามเสียงเข้มทันที ฉันมองหน้าเขาอย่างสงสัยแล้วก้มลงมาที่ต้นแขนของตัวเองบ้าง รอยแดงเป็นรูปนิ้วมือที่ต้นแขนเด่นกระแทกเบ้าตาฉันเต็มๆ ตายล่ะ! นี่มันรอยที่โฟร์บีบแขนฉันตอนนั้นหนิ ไม่คิดว่าจะเป็นรอยแดงขนาดนี้เลยอะ เอาไงดีวะเพ้นท์!

”เอ่อ คือว่า..”

“รอยอะไร” เสียงเข้มของพี่เซนต่ำลงจนฉันต้องกัดริมฝีปากล่างไว้ คิดหนักว่าจะบอกเขาดีมั้ยเพราะถ้าพี่เซนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้เป็นเรื่องแน่นอนฉันรับประกัน

“รอยนิ้วมือค่ะ” ฉันตอบแบบตะกุกตะกักไม่เต็มเสียง ก็ดูสายตาพี่เซนสิใครจะไปกล้าบอก

”ใครทำ”

“พี่เซน เพ้นท์ว่าเรา..”

”พี่ถามว่าใครทำ!” พี่เซนจ้องหน้าฉันอย่างคาดคั้นเอาคำตอบแถมยังพูดเสียงดังขึ้นจนฉันตกใจสะดุ้งไปหมด โอ้ย พูดปกติก็กลัวจะแย่นี่ยังจะมาเสียงดังใส่อีก ขวัญหายหมด!

“พี่เซนจะเสียงดังมำไมเนี่ย!”

“งั้นก็รีบพูดมาเพ้นท์ ก่อนที่พี่จะหมดความอดทน” ฉันสบตากับพี่เซน เขาดูจริงจังและคงจะเริ่มหมดความอดทนตามที่พูดจริงๆถ้าฉันยังไม่ยอมบอกให้รู้เรื่อง ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ

”โฟร์ค่ะ”

“ไอ้เวรนั่น! มันทำอะไรบ้าง” พี่เซนสบตาฉันนิ่งแล้วขบกรามแน่น เขาถามฉันเสียงทุ้มต่ำลง ฉันกลืนน้ำลายดังอึกแล้วเอามือไปจับมือพี่เซนเอาไว้หลวมๆเผื่อเขาจะใจเย็นลงบ้าง

“เขาแค่มาคุยกับเพ้นท์เรื่องที่จะแข่งรถกับพี่เซน แต่เพ้นท์คงพูดแทงใจดำเขาไปหน่อย โฟร์เลยบีบแขนเพ้นท์จนเป็นรอยแบบนี้“ พอพี่เซนฟังที่ฉันพูดจบเขาก็ทำท่าทางจะเดินไปที่รถหรูของเขาทันที ฉันรีบดึงแขนพี่เซนเอาไว้แน่น เขาหันมามองหน้าฉันพร้อมกับคิ้วเข้มขมวดมุ่น พี่เซนตอนนี้ฉันรับรู้ได้ว่ากำลังฟิวขาดสุดๆ

”เพ้นท์ปล่อย”

”พี่เซนจะไปไหน”

”ไปหาไอ้เวรนั่นไง”

“พี่เซนอย่าไปตอนนี้เลยนะ เพ้นท์ไม่อยากให้พี่ไปทำร้ายใคร”

“เพ้นท์ปล่อยพี่”

“นะพี่เซน เพ้นท์ขอเถอะนะ ถ้าพี่ไปตอนนี้เพ้นท์ว่าต้องเรื่องใหญ่แน่ๆ เพ้นท์ไม่อยากให้พี่เซนเกิดเรื่องไม่ดีนะ” ฉันกอดแขนล่ำๆของพี่เซนเอาไว้แน่น กลัวเหลือเกินว่าถ้าพี่เซนไปหาโฟร์ด้วยอารมณ์ตอนนี้คงเกิดเลือดตกยางออกจนต้องเป็นเรื่องใหญ่โตแน่เลย

”งั้นพี่จะรอคิดบัญชีกับมันที่สนามแข่งทีเดียว” พี่เซนก้มลงมาจูบหน้าผากฉันแผ่วเบา ถึงหัวใจฉันจะเต้นแรงเพราะพี่เซนยอมฉันในตอนนี้และสัมผัสที่อบอุ่นบนหน้าผาก แต่ในหัวฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าวันแข่งพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ขอให้พี่เซนใจเย็นๆด้วยเถิด สาธุๆ









ความคิดเห็น