seventeenzz

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บันทึกพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 180

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2561 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกพิเศษ
แบบอักษร

คอนโด R ห้องของดันเต้

      หลังจากที่เลิกเรียนผมก็กลับมายังห้องของไอ้ดันเต้เพื่อนสนิทของผมเอง บางวันถ้าผมไม่อยากกลับบ้านผมก็จะมาพักที่นี่เป็นประจำ เพราะไอ้เต้มันก็พักอยู่คนเดียวหลังจากที่ซื้อคอนโดใหม่ ผมนอนเล่นอยู่บนโซฟามาได้สักพักใหญ่ๆแล้วตั้งแต่กลับจากโรงเรียนมา ผมได้แต่มองขึ้นไปบนเพดานแต่อยู่ๆกลับมีภาพยัยเด็กใหม่นั้นขึ้นมาในหัวของผม ตอนที่ผมเจอเธอครั้งแรกวันที่เธอเดินเข้ามาในขณะที่ผมกำลังต่อยกับไอ้เต้อยู่พอดี แล้วก็ตอนที่ผมขัดขาเธอแล้วคว้าแขนเธอเอาไว้ไม่ให้ล้มมันก็วาร์ปเข้ามาต่อกันเป็นเรื่องๆ แล้วยังไม่พอภาพที่เธอมองหน้าผมตอนที่ผมเหยียบไอ้แว่นนั่น เธอมองผมด้วยสายตาที่โกรธแค้นแต่ก็ปนไปด้วยความกลัวและตกใจด้วย//- และที่สำคัญตอนที่เธอจ้องหน้าผมวันนี้ตอนผมเทกระเป๋าเธอลงให้ทุกคนดูมันก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวผมอีกครั้ง..

" เฮ้! แกคิดอะไรอยู่เห็นนอนมองเพดานมาเป็นชั่วโมงแล้ว "  ดันเต้เดินเข้ามานั่งโซฟาเล็กๆก่อนจะมองมาที่ผม

" คิดเรื่องยัยคริสตัล "

" เด็กใหม่น่ะนะ? แล้วทำไมต้องคิดเรื่องเศรษฐีใหม่นั่นด้วยล่ะ//-  "

" นั่นสิ..ฉันกำลังคิดว่าฉันทำไมถึงต้องคิด เรื่องเศรษฐีใหม่นั่น "

" หรือว่า..แกหลงรักยัยนั่นเข้าแล้ว "  หลงรักงั้นหรอ! ไม่มีทางซะหรอก ผมเนี่ยหรอจะไปหลงรักผู้หญิงแบบนั้น

" ให้ตายเถอะ! ฉันหรอจะมีความรักแกก็รู้ "

" ก็ใช่ซี้~ วันๆก็ไม่ทำอะไรเอาแต่แกล้งคนในโรงเรียนจะเอาเวลาที่ไหนไปมองสาวล่ะ จริงมั้ย "  

" อื้อ ช่างเถอะ ฉันจะกลับแล้ว ไปล่ะ " พูดจบผมก็หยิบเสื้อแขนยาวกับกระเป๋าขึ้นมาก่อนจะเดินไปเปิดประตูทันที

" เฮ้! อะไรของแกว่ะคิดอยากกลับก็กลับรึไง อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนเส่!!! "  ไอ้ดันเต้ตะโกนตามหลังผมมา แต่ผมไม่ได้สนใจมันหรอก ผมเดินออกมาก่อนจะขับรถไปที่  7-11 ที่เดิมของวันนั้น เผื่อว่าจะเจอยัยคริสตัลอะไรนั้น ยิ่งคิดเรื่องเธอผมก็ยิ่งอยากรู้ว่าจริงๆแล้วเธอคือเศรษฐีใหม่จริงรึป่าวหรือแค่หลอกทุกคนว่าเป็นเศรษฐี*-* ถ้าเธอเป็นคนมีฐานะจริงๆแล้วทำไมต้องมานั่งกินราเม็งข้างถนนด้วยล่ะ แถมตอนผมเทกระเป๋าเธอลงพื้นก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรแพงๆเลยสักอย่าง แล้วถ้าเธอจะโกหกว่าเป็นเศรษฐีใหม่จริงๆแล้วเธอจะทำไปเพื่ออะไรกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากรู้คำตอบ เห้อ..ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ปกติผมเป็นคนไม่คิดอะไรเรื่องใครยิ่งเป็นผู้หญิงล่ะก็..ไม่มีทางซะหรอก แต่แปลกจริงทำไมผมถึงต้องคิดเรื่องยัยนั่นด้วย-..- ผมพยายามไล่สายตาไปที่ล่ะจุดๆที่อยู่หน้าร้านก็ไม่เห็นจะมีเธอ หรือว่าวันนี้ไม่มาที่นี่

   วันต่อมา @โรงอาหาร 12.30

     ในขณะที่ผมเดินไปที่โรงอาหารพอเข้าไปก็เห็นยัยคริสตัลตักกับข้าวอยู่พอดี ผมเดินตรงเข้าไปก่อนจะแย่งจานข้าวเธอมาถือแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำ ผมวางจานข้าวของอีกคนลงที่นั่งของนายแว่น แล้วผมก็นั่งฝั่งตรงข้าม เธอเดินตามผมมาด้วยความสงสัย

" ทำอะไรของนายน่ะ! " เธอเดินมาแล้วยืนจ้องหน้าผม

" ทำอะไรน่ะเหรอ ก็แค่อยากกินข้าวกับเธอเท่านั้น นั่งลงสิ~ "  คริสตัลยังคงยืนจ้องหน้าผมนิ่งไม่ยอมนั่ง จนทำให้เพื่อนของผมต้องมากดตัวเธอให้นั่งลงฝั่งตรงข้ามผม*-*

" แต่ฉันไม่อยากกินกับนาย "  แล้วเธอก็เข้ามาแย่งจานข้าวของเธอกลับไปแต่ไม่สำเร็จซะหรอก บังเอิญว่าผมไหวพริบดีกว่า ผมรีบดึงจานข้าวออก เลยทำให้อีกคนคว้าน้ำเหลว

" ก็แค่กินข้าวด้วยกัน เธอกำลังทำฉันขายหน้าอยู่นะ "  เชื่อว่าไม่ใช่แค่โต๊ะข้างๆผมจะมองมาที่เราสองคนแต่เกือบทั้งโรงอาหารก็ต้องคอยดูอยู่ว่าผมจะทำยังไงต่อไปและยัยคริสตัลเขาจะทำอะไร ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นดาวเด่นที่มีแต่คนคอยมอง*-*

" กินซะ "  ผมเลื่อนจานข้าวไปให้อีกคน ก่อนจะตักข้าวเข้าปากตัวเอง แต่หันไปมองอีกคนเธอกับนั่งนิ่งๆ สีหน้าบ่งบอกถึงความทุกข์ใจแล้วก็หวาดกลัว แอบเห็นว่าเธอน้ำตาคลอด้วยแหละ//-

" ทำไมไม่กิน "

" ให้ฉันนั่งตรงนี้หมายความว่ายังไง-..- " เธอมองผมด้วยแววตาที่ทุกข์ใจน้ำตาคลอเบ้า//-

" ก็ไม่มีอะไรนี่ ฉันก็แค่ชอบนั่งตรงนี้ " ผมมองหน้าอีกคนก่อนจะกระตุกยิ้มให้

" ถ้าคิดจะทำกับฉันเหมือนทำกับนายแว่นล่ะก็..หยุดสักทีเถอะนะ ฉันมาเรียนไม่ได้อยากมามีเรื่องกับใคร "

" งั้นหรอ อื้ม..ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะหาเรื่องเธอนี่ คิดมากไปรึป่าว " เธอยังคงจ้องหน้าผมอย่างไม่ละสายตาไปไหน แต่อยู่ๆร่างอีกคนก็ถูกกระชากให้ขึ้นก่อนจะดึงออกไปทำให้ผมต้องมองตามไปด้วย

" ทำอะไรกันอยู่! คริสตัลฉันบอกเธอว่าให้รออยู่โต๊ะทางนู้นไม่ใช่รึไงทำไมมานั่งตรงนี้ล่ะ "  อ๋อ..ก็นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็ไอ้โนอาร์นี่เอง ได้ยินข่าวว่าเป็นเพื่อนสนิทของยัยคริสตัลซะด้วย

" แกทำอะไรของแก เรากินข้าวอยู่ไม่เห็นรึไง!!  "  ผมมองไปที่โนอาร์

" เดินไปที่โต๊ะนู้น ไปซะ! "  โนอาร์หันไปสั่งคริสตัลก่อนจะหยิบจานข้าวส่งให้เธอ แต่เธอก็ยังยืนนิ่งๆด้วยความกลัว

" เห้อ..ชื่ออะไรนะ โนอาร์ใช่มั้ย อย่าเสียมารยาทแบบนี้เส่! "

" เรานัดกินข้าวด้วยกัน ไปเถอะ  "  อีกคนจ้องหน้าผมแล้วตอบโต้ ก่อนจะจับมือยัยคริสตัลให้เดินตามหลังไป ได้! ต้องการแบบนี้ใช่มั้ย ผมตัดสินใจยื่นขาออกไปทำให้ไปขัดขายัยนั้นพอดีทำให้เธอล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

" เฮือกก~ อ๊ะ!! "  แน่นอนว่าทุกคนต้องลุกขึ้นแล้วมองมาที่ผมและคริวตัล เพราะตอนนี้เธอล้มอยู่กับพื้นแถมข้าวก็หกกราดพื้นเต็มไปหมดแล้วก็เปลี่ยนเสื้อนักเรียนสีขาวเธออีกด้วย ไม่นานคอเสื้อผมก็ถูกโนอาร์เข้ามากระชาก

" ไอ้เลวนี่! " ทำให้ยัยคริสตัลเห็นแล้วรีบลุกขึ้นมาห้ามอีกคนเอาไว้

" อย่านะ! อย่าทำอย่างนี้..ฉันหกล้มเอง ฮึก//- "

" ฉันจะฆ่ามัน!! " แล้วไอ้โนอาร์ก็กระชากคอเสื้อผมอีกรอบ นั่นก็ยิ่งทำให้ยัยคริสตัลเข้ามาห้ามไว้อีกครั้ง

" อย่านะ!! โนอาร์อย่าทำแบบนี้ พาฉันออกไปเถอะนะ ขอร้องล่ะ.. "  เธอพยายามดึงมือโนอาร์ออกจากคอเสื้อผมพลางพูดเสียงสั่นไปด้วย

" อย่าแตะต้องเธออีก ไม่งั้นแกได้เลือดซึมแน่!! "  โนอาร์ผลักผมออกแล้วดึงมือยัยคริสตัลออกไปจากโรงอาหาร เหอะ! ให้ตายสิ กล้าดียังไงมากระชากคอเสื้อฉัน โอเค ถือว่าครั้งนี้ฉันจะไม่เอาเรื่องก็แล้วกัน ผมได้แต่มองสองคนนั้นจนสุดสายตา ผมว่าไม่ใช่แค่เพื่อนแล้วมั้ง ห่วงหวงยัยนั้นขนาดนั้น เหอะ! ผมกลับไปนั่งกินข้าวต่อ กินเข้าไปกี่คำทำไมมันรู้สึกไม่อร่อยจังว่ะ โถ่วเว้ย!! ผมวางช้อนส้อมลงบนโต๊ะก่อนจะเดินตามสองคนนั้นไป พอไปถึงก็เห็นตอนที่โนอาร์กับคริสตัลแยกกันพอดี แล้วนั้นยัยคริสตัลจะไปไหนน่ะ ผมรีบเดินตามไปก่อนจะเห็นว่าอีกคนเดินขึ้นบรรไดไปชั้นดาดฟ้า เขาขึ้นไปทำอะไรบนนั้น เปลี่ยนบรรยากาศหรอ..ผมเดินตามไปโดยแอบดูเธออยู่ข้างหลัง 

" ฮือๆๆ อึก//- ฮือออ ฟีดด~ "  เสียงนั่นมัน..ยัยนั้นกำลังร้องไห้อย่างงั้นหรอ..ผมได้แต่ยืนมองเธออยู่ตรงประตู เธอยังคงยืนร้องไห้ไม่หยุด ไม่รู้ว่าตอนที่ล้มเจ็บตรงไหนบ้างรึป่าว เห้อ ช่างเถอะ! ก็ทำลงไปแล้วนี่แถมตั้งใจอีกด้วยจะสงสารทำไมกัน ถึงผมเดินเขาไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ปล่อยให้เธอหยุดร้องค่อยคุยดีกว่า ว่าแล้วผมก็เดินลงไปเพื่อจะไปดักรอให้อีกคนลงมา  เวลาผ่านไปสักสิบนาทีได้ ยัยคริสตัลก็เดินลงมาอย่างคนไร้สติและวิญญาณ เธอเดินมาแล้วมองหน้าผมนิ่งแล้วละสายตามองไปที่อื่นแล้วเดินผ่านผมไป สายตาแบบนั้นมันเหมือนสายตาของคนที่เกลียดกันมากๆทำไมรู้สึกแปลกๆจังแฮ่ะ! 

" เดี๋ยวก่อน"  พออีกคนเดินผ่านผมไปผมรีบคว้ามือเธอไว้แต่เกินคาดยัยคริสตัลไม่ใช่คนเดิม เธอสะบัดมือผมออกทันทีเมื่อผมแตะตัวเธอ ทำให้ผมตกใจและเหว๋อไปเลย~แถมยังมองผมด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความเกลียดชังก่อนจะหมุนตัวเดินต่อไป ทำไมรู้สึกเจ็บใจจัง ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย เหมือนโดนแทงจากข้างหลังยังไงไม่รู้ ผมได้แต่ยืนมองเธอเดินไปจนสุดสายตาก่อนที่ไอ้ดันเต้เพื่อนตัวดีของผมจะเดินเข้ามาหาผม

" ชุดเศรษฐีใหม่เป็นอะไรหรอ ทำไมเลอะซะขนาดนั้น "

" ฉันไปขัดขาเธอล้ม.."

" ทำไม อุบัติเหตุหรือว่าตั้งใจ " ดันเต้มองหน้าผมอย่างไม่กระพริบตา

" ก็.."

" นายไม่เคยแกล้งผู้หญิงนี่หว่าา~ ทำไมเดี๋ยวนี้เลว! "

" ไม่ใช่อย่างนั้นเว้ย ฉันยอมให้ด่าเรื่องอื่นได้แต่ไม่ใช่เรื่องนี้ "

" แล้วอะไรยังไง "

" ก็แค่สงสัยคิดว่าถ้าขัดขาคริสตัลแล้วฉันจะรู้สึกยังไง "

" คิดว่ามันต่างกันรึไงไอ้บ้าเอ้ย!! ถ้าชอบก็ไปสารภาพเลยดี้ แกล้งเธออยู่ได้ ไม่น่าล่ะคนอื่นถึงพูดว่านายมันไม่รู้จักโตน่ะ!! " พอผมพูดออกไปเท่านั้นแหละไอ้ดันเต้ก็โจมตีผมทันที//-

" หุบปากเถอะน่าา! "

" นายแหละหุบปากไปเลย ฮึ่ย! กลับไปคิดซะบ้างเถอะ! "  พูดจบดันเต้ก็เดินมาชนผมก่อนจะเดินหนีไป บอกว่าฉันไม่รู้จักโตงั้นหรอ ให้ตายเถอะ!! ไอ้เพื่อนบ้าเอ้ย!

**ติดตามตอนต่อไป**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น