email-icon

นิยายน่ารักๆ ฟินๆ เชิญทางนี้จ้าาาา

ชื่อตอน : กลับบ้านพ่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2561 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับบ้านพ่อ
แบบอักษร

ติ๊ง ต๊องๆ

**“คุณหมวย มาแล้วเหรอคะ เชิญเลยค่ะ” ฉันกดออดอยู่หน้าบ้านของพ่อสักพักก็มีแม่บ้านมาเปิดประตู แม่บ้านที่นี่คุ้นเคยกับฉันเป็นอย่างดีเพราะเป็นคนเก่าที่เคยรับใช้พ่อกับแม่ฉันมาก่อน

“นี่คะป้าของฝาก” ฉันแวะซื้อขนมมาด้วย

“ขอบคุณค่ะ ป้าถือของช่วยนะคะ”

“อ่อ ขอบคุณค่ะ” ฉันเดินเข้าไปในบ้านที่นานๆ มาที ก็เจอกับพ่อและเด็กตัวน้อยนั่งอยู่ข้างโซฟาตัวใหญ่ ภาพนี้ของพ่อทำให้ฉันบรรยายไม่ถูก

“มาแล้วเหรอหมวย” พ่อเงยหน้าขึ้นมาทักฉัน

“สวัสดีค่ะพ่อ สบายดีนะคะ” ฉันเดินเข้าไปกอดท่านแล้วหอมแก้มทั้งสองข้าง

“อืม เราละเป็นไงบ้าง”

“สบายมากค่ะ”

“แอ๊ ป๊า ป๊า” เสียงเด็กเรียกพ่อฉันทำให้ฉันหันไปสนใจ

“เอวา จ้าพี่หมวยเขาสิลูก” เด็กหญิงเอวาตัวน้อยน่ารักก็ยกมือป้อมๆ สวัสดีฉัน น่ารักจริง ฉันเอื้อมมือไปหยิกแก้มน้องเบาๆ อย่างมันเขี้ยว

“แล้วแม่เขาไปไหนล่ะค่ะ”

“ทำกับข้าวอยู่ในครัว” ฉันพยักหน้าแล้วหันไปเล่นกับน้องต่อ

“อ่อ นี่ค่ะของฝาก มาดูเร็วตัวเล็กชอบไหม”

“ชอบ ชอบ” เสียงเล็กๆ ตอบ ตอนที่เห็นฉันหยิบตุ๊กตาออกมาน้องก็เอื้อมมือมาจะจับฉันก็ยอมให้น้องเล่น

“เรียนเป็นไงบ้าง”

“ก็เรื่อยๆ ค่ะ” ฉันตอบพ่อไปด้วยเล่นกับน้องไปด้วย

“เงินพอใช้ไหม ต้องการเพิ่มก็บอกพ่อได้นะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองท่านแล้วก็ยิ้ม

“พอค่ะ ถ้าอยากได้เพิ่มจะบอก แม่ก็โอนมาให้หมวยทุกเดือน”

“พ่อขอโทษนะที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้” พ่อลูบหัวฉันเบาๆ ฉันยิ้มตอบ

“หมวยเข้าใจค่ะ พ่อกับแม่มีความสุขหมวยก็ดีใจ”

“พ่อกับแม่รู้สึกเห็นแก่ตัวยังไงก็ไม่รู้”

“ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะพ่อ” ฉันรู้ว่าพวกท่านเป็นห่วงฉัน แต่ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ฉันเข้าใจ บางครอบครัวพ่อแม่แยกทางกันไม่ได้เป็นเหมือนฉันนะ เพราะบางคนพ่อแม่ก็ไม่ใส่ใจทำให้มีปัญหา แต่กับครอบครัวฉันไม่ใช่ พ่อกับแม่ฉันยังใส่ใจฉัน เป็นห่วงฉัน ซึ่งฉันก็ไม่ใช่คนคิดเยอะขนาดนั้น ฉันเข้าใจพวกท่าน

“ถ้างั้นเราก็รีบมีแฟนสิ พ่อจะได้สบายใจ”

“พ่อคะ แฟนไม่ได้หาง่ายๆ นะคะ”

“ลูกพ่อออกจะสวย” ฉันยิ้มรับ ยังไม่อยากบอกท่านเรื่องของพี่เวย์ รอให้อะไรๆ มันชัดเจนกว่านี้ก่อน

“กับข้าวเสร็จแล้วค่ะ กินเลยไหมคะ” เสียงดังมาทางห้องครัวทำให้ฉันพ่อลูกหันไปมอง

“สวัสดีคะน้าน้ำผึ้ง”

“สวัสดีค่ะคุณหมวย” เมียใหม่พ่อนิสัยถือว่าใช้ได้ ไม่เหมือนแม่เลี้ยงในละครที่ไม่ถูกับลูกเลี้ยง

“ไปทานข้าวกันเถอะ”

“ค่ะ”

ฉันอยู่กับพ่อและเล่นกับน้องสักพักก็กลับ แต่มันก็เริ่มจะมืดแล้ว

กริ๊งๆ

“ไง”

(อยู่ไหนวะ)

“พึ่งกลับจากบ้านพ่อ มึงมีไร” เป็นกีกี้ที่โทรหาฉัน

(ไปหาอะไรกินกัน)

“กูกินมาจากบ้านพ่อแล้ว”

(อิหมวย อิเพื่อนไม่มีน้ำใจ)

“มึงอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ ก็กินกับครอบครัวมึงสิ”

(บ้านกูไม่มีคนอยู่ กูเหงา) ฉันกลอกตา

“เออ ร้านไหนกูขับรถอยู่”

(ร้าน...เร็วๆ นะกูจะรอ) ฉันต้องเปลี่ยนเป้าหมายไปร้านอาหารที่กีกี้มันบอก พอมาถึงที่ร้านฉันก็เดินลิ่วเข้าไปในร้านทันทีก็เห็นมันโบกไม้โบกมือให้

“อย่าสั่งมาเยอะนะกูอิ่มแล้ว” ฉันบอกมันก่อนจะนั่ง

“จ้ากูรู้ กูสั่งแล้ว ไปบ้านพ่อเป็นไงบ้าง”

“ก็ดี น้องกำลังรัก”

ติ๊ง เสียงเตือนข้อความโทรศัพท์ฉันดังขึ้น

“ใครไลน์มา” กีกี้มันโฉงกหน้าเข้ามาถาม ฉันเลยเบี่ยงโทรศัพท์หนีมัน

“เสือกจริงมึงนี่”

“หนุ่มๆ มึงล่ะสิ ไหนบอกเลิกหมดแล้ว”

“กูก็ต้องเก็บไว้คุยแก้เหงาสักคนบ้างสิ” ฉันยังไม่ได้บอกมันเรื่องของพี่เวย์ ที่จริงก็ไม่อยากปิดบังมันหรอกนะ แต่ไว้ค่อยบอกพวกมันทีเดียวพร้อมกันไม่อยากอธิยายหลายครั้ง

“หรา นึกว่าจะเลิกได้”

“กับข้าวมาแล้วแดกๆ ไป” ฉันบอกปัดมันแล้วหันมาสนใจไลน์ในโทรศัพท์

พี่เวย์ : อยู่ไหน กลับจากบ้านพ่อรึยัง

หมวย : กลับแล้วค่ะ อยู่กับเพื่อน

ฉันตอบกลับเขา มันขึ้นว่าอ่านแล้วแต่เขาก็ไม่ได้พิมพ์อะไรมาอีก คิ้วฉันขมวดเข้าหากัน ตั้งแต่เมื่อวานหลังจากที่เขาออกจากห้องฉัน เราก็ยังไม่ได้คุยกันอีกเลย การไปบ้านพ่อไปหาน้องก็ทำให้ฉันไม่คิดถึงเขาเหมือนกัน มันเหมือนทำให้ฉันไม่คิดเรื่องพี่เวย์ไปชั่วคราว

“เป็นไรมึงคิ้วขมวดเชียว”

“เปล่า ร้านนี้บรรยากาศดีนะ” ร้านที่กีกี้พามาเป็นร้านอาหารริมแม่น้ำ ยิ่งตอนกลางคืนยิ่งบรรยากาศดี ลมเย็นๆ กับแสงไฟระยิบระยับ

“อืม”

“กี้ มึงว่าวินเนอร์มันแปลกๆ เปล่าวะ เหมือนมันมีความรัก” ตั้งแต่วันที่ฉันไปรับมันที่เมาคอพับพี่ผับ ฉันก็ยังไม่ได้ถามเรื่องที่มันพูดกับฉันคืนนั้นเลย ลืมสนิท วันนี้พึ่งนึกได้

“คนอย่างมันเนี่ยนะมีความรัก” กีกี้เงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ใช่ กูลืมเล่าให้มึงฟัง อาทิตย์ก่อนมันโทรมาให้กูไปรับที่ผับ เมาเละแถมยังพูดแปลกๆ”

“ยังไง”

“ก็เพ้อถึงผู้หญิงว่าเขาไม่ใส่ใจ มันบอกมันเลว”

“ใครวะจะเป็นคนโชคร้ายคนนั้น”

“กูก็คิดว่างั้นแหละ ผู้ชายอย่างมันรักใครเป็นด้วยเหรอวะ” ฉันพูดอย่างนี้เพราะรู้จักเพื่อนตัวเองดี ว่ารักสนุกแค่ไหน

“มันอาจจะเจอคนที่ใช่ก็ได้มึง ผู้ชายอ่ะ ถ้าเขาเจอคนที่ใช่เขาก็จะหยุดเอง แต่ว่าเรื่องไอ้วินกูจะไปสืบเอง”

“อืมๆ แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าเขาจะหยุดอยู่ที่เรา” มันเลิกคิ้วมองหน้าฉัน

“ถามแบบนี้มึงแอบคบกับใครรึเปล่า” ฉันสะดุ้งนิดหน่อยเหมือนโดนจับได้

“บ้า” ฉันตอบกลับเสียงสูง

“เสียงสูงเชียวอิดอก”

“กูก็แค่ถาม”

ติ๊ง ติ๊ง

“ลำไย คนที่มึงแอบคบไลน์มานั้นแล้วไง” ฉันถลึงตาใส่มัน รู้ดีไปซะทุกอย่าง

“คนคุยกูยะ”

ฉันเลิกสนใจมันแล้วหันมาอ่านไลน์พี่เวย์ ป่านนี้พึ่งจะมาพิมพ์ตอบ

พี่เวย์ : หิว

“ห๊า”

“อะไรของมึง ผู้ชายส่งรูปซิกแพคมาให้ดูรึไง”

“บ้า”

ที่ฉันร้องเพราะพี่เวย์พิมพ์มาแค่สั้นๆ ว่าหิว บอกฉันเพื่อ

หมวย : หิวก็ไปหาอะไรกินสิคะ

พี่เวย์ : ปวดหัว

คิ้วฉันขมวดเข้าหากันยิ่งกว่าเดิมเมื่อพี่เวย์บอกว่าปวดหัว ฉันจะเชื่อดีรึเปล่านะ คนอย่างเขาหน่ะเหรอจะป่วย แต่วันที่เปียกฝนเขาก็บอกว่าเขาป่วยง่ายนี่นา

หมวย : พี่ป่วยเหรอ

พี่เวย์ : ครับ

ครับ สั้นๆ ง่ายๆ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ เขาไม่ค่อยจะพูดเพราะไม่ค่อยจะพูดมีหางเสียง สงสัยป่วยจนเพี้ยน

หมวย : กินยารึยังคะ

ฉันอดเป็นห่วงเขาไม่ได้ เขาคงไม่โกหกฉันหรอกเพราะฉันเคยบอกแล้วว่าไม่ชอบคนโกหก ถ้าโกหกอีกฉันโกรธแบบไม่หายง่ายๆ จริงๆ ด้วย

พี่เวย์ : ยัง รอคนมาดูแล

หืม

หมวย : โทรหาเพื่อนรึยังคะ

พี่เวย์ : โทรหาเพื่อนทำไม ในเมื่อมีแฟน

ฉันเม้มปากเข้าหากันเมื่อเห็นอย่างนั้น ที่พิมพ์ไปเพราะอยากลองใจ ว่าเขาจะตอบกลับมาว่าไง เป็นอย่างที่คิด เขาเป็นไข้หนักมาจริงๆ

หมวย : ฉันอยู่ข้างนอก

ในเมื่อสถานะแฟนของเขาคือฉัน ฉันก็ไม่เล่นตัว ถึงจะมีเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดนิดหน่อยเมื่อคืนแต่ฉันก็ปัดมันออกไป เพราะเห็นว่าเขาป่วยอยู่

พี่เวย์ : รู้ รีบกลับได้ไหม

เขาพูดแบบนี้คืออยากให้ฉันไปหา ทำไมฉันรู้สึกว่าคำว่ารีบกลับมาได้ไหมของเขามันมีความอ้อนอยู่ในนั้น ถ้าเขาพูดต่อหน้าฉันจะเขินขนาดไหน

“เป็นไรมึง” ฉันตัดความเพ้อฝันทิ้งเมื่อกีกี้เรียก

“มึงสั่งข้าวต้มให้กูหน่อยสิใส่ถุง” พูดขนาดนี้แล้วไม่ไปดูแลฉันก็คงขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนที่ใจดำ

“เอาไปให้ใคร ไหนบอกอิ่มแล้ว”

“เถอะน่า”

“เออ” มันหันไปสั่งข้าวต้มให้ฉัน พอได้มาฉันก็บอกมันเช็ดบิลเลย

“อิหมวยมึงแอบซุกผู้ชายไว้ที่ห้องใช่ไหม” ก่อนฉันจะขึ้นรถมันก็ดึงฉันไว้สะก่อน

“อิบ้า ไม่มี ซื้อไปให้หมาแถวคอนโดมันป่วย” ฉันปลดมันคำโต

“เหรอ อิคนสวยน้ำใจงาม”

“แน่นอน ไปแล้วเจอกันพรุ่งนี้” ฉันรีบขึ้นรถแล้วบึ่งออกมาทันที ขี้เกียจให้มันจับผิด แต่มันก็คงรู้แหละว่าฉันโกหก**


มาแล้วจ้าาา วันนี้มาตอนเดียวน๊าาา  ตอนนี้ไม่มีอะไร ตอนนี้มาดูความอ้อนของพี่เวย์ อิอิ 

เจอกันพรุ่งนี้ไม่เกินสองทุ่มจ้าาาา

ความคิดเห็น