AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 68 จะขอยอมตาย แต่ไม่ขอยอมแพ้

ชื่อตอน : ตอนที่ 68 จะขอยอมตาย แต่ไม่ขอยอมแพ้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 116

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2561 19:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 68 จะขอยอมตาย แต่ไม่ขอยอมแพ้
แบบอักษร

ตอนที่68จะขอยอมตาย แต่ไม่ขอยอมแพ้

ตูม!! ตูม! ๆ ๆ ๆ ๆ

เสียงระเบิดดังสนั่นมาพร้อมกับการต่อสู้อันดุเดือดที่ฝ่ายหลบหนีคือพลปีศาจตนหนึ่ง นานะน้อยปลดปล่อยพลังเวทออกมาไม่หยุดยั้งทำให้โอกาสตอบโต้ของพลปีศาจเป็น 0

ตั้งแต่ที่มันก้าวข้ามมายังเขตเทพ มันยังไม่ทันได้แสดงฝีมืออันทรงพลังแม้แต่น้อย แต่กลับถูกเด็กคนหนึ่งไล่ล่าโดยไม่สามารถตอบโต้ได้ มันไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงนั่นเป็นมนุษย์หรือเปล่า แต่ที่รู้คือการร่ายเวทของเธอนั้นรวดเร็วมาก มากถึงมากที่สุด พลังโจมตีเวทแต่ละครั้งที่มันโดนสามารถสร้างบาดแผลขนาดใหญ่ให้มันได้ แม้จะมีพลังฟื้นฟูของเผ่าปีศาจ แต่พลังฟื้นฟูของมันก็ไม่รวดเร็วเท่าการโจมตีของเด็กผู้หญิงคนนั้น เธอเป็นตัวอะไรกันแน่

สายตาอันเย็นยะเยือกใบหน้าสวยสดงดงามที่ไร้รอยยิ้ม มือทั้งสองข้างวาดวงเวทอย่างรวดเร็วพลันปลดปล่อยเข้าจู่โจมพลปีศาจสร้างความเสียหายอันใหญ่หลวงให้มันทันที

มันวิ่งสุดกำลังพร้อมกับหลบหลีก เมื่อถึงระยะหนึ่งมันพลันปลดปล่อยพลังทำลายผืนดินจนฝุ่นควันคละคลุ้งแล้วอาศัยจังหวะนั้นหายไป ชั่วอึดใจมันก็ปรากฏด้านหลังของนานะ

“หึ เด็กน้อย แม้เจ้าจะเก่งเรื่องเวท แต่เรื่องกายภาพเจ้ายังอ่อนด้อยนัก” มันกล่าวพร้อมกับตวัดกรงเล็บเข้าโจมตีนานะด้วยพลังเต็มพิกัด ใบหน้ามันแสยะยิ้มที่จะได้สังหารเด็กน้อยแล้วดูดกลืนเพื่อเพิ่มพลังให้กับมัน

แต่ทว่า

เคร้ง!!

อั๊ค!!

เสียงปะทะอันดังสนั่น กรงเล็บของปีศาจหักสะบั้นในทันที พร้อมกับไอสีดำที่ค่อยๆ ฟื้นฟูเล็บ แต่ว่าประสิทธิภาพก็ลดลงไปตามระดับ

มันตกใจสุดขีดกระโดดถอยออกไปด้านหลังแต่ก็ไม่วายโดนนานะสร้างบาดแผลฉกรรจ์กลางอกของมันอย่างรวดเร็ว

อ๊าก!!! มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด พลังสีดำค่อยๆ สมานแผล แต่ทว่า

“อะ อะไรกัน!!! แผลไม่ฟื้นฟู บ้าจริง!! เด็กนี่มันเผ่าอะไรกัน” มันกระโดดถอยสุดขีดเพื่อตั้งหลักพลันมองไปที่มือเด็กน้อยที่ตอนนี้มีกรงเล็บน้อยๆ สีดำเมี่ยม งอกออก แถมมีออร่าสีม่วงปกคลุมจนสร้างแรงกดดันให้อย่างมหาศาล

“กะ กรงเล็บลักษณะแบบนั้นมัน บ้าเอ้ย!!! แกเป็นเผ่ามังกร!!!” มันตะโกนด้วยเสียงอันดังแล้วพุ่งหนีไปทันที เลือดสีดำไหลเป็นสายลงตามพื้น มันหวาดกลัวนานะ

นานะเมื่อเห็นปีศาจวิ่งหนีเธอก็รีบตามทันที เวทมนตร์มหาศาลถูกร่ายด้วยความรวดเร็วเพื่อตามล่า แต่ทว่าปีศาจตนนี้มันเจ้าเล่ห์จริงๆ มันใช้มนุษย์เป็นโล่กำบัง

“หึหึหึ เมื่อข้าใช้มนุษย์ต่างโล่ มันไม่มีทางโจมตีข้าแน่นอน”

ตูม!!!

อั๊ค!!!

“บ้าจริง มันไม่สนมนุษย์พวกนี้งั้นเหรอ ข้าต้องรีบหนี!!!” ปีศาจมันพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว นานะโจมตีเวทสร้างบาดแผลให้มันเรื่อยๆ

เผ่าพันธุ์ปีศาจนั้นเด่นในเรื่องการฟื้นฟูทางกายภาพที่รวดเร็ว เผ่าเทพและมังกรเด่นในเรื่องฟื้นฟูพลังเวท การสังหารพวกปีศาจนับว่ายากเย็นนัก แต่จะง่ายดายถ้ามีเผ่ามังกร และเผ่าเทพ ด้วยอำนาจบางประการ

การโจมตีของเผ่ามังกรและเผ่าเทพสามารถยับยั้งการฟื้นฟูพลังบางส่วนของมันได้ ทั้งนี้การโจมตีของพวกมันก็สามารถยับยั้งการฟื้นฟูของเผ่าเทพและมังกรได้เช่นกัน

..................................

ทางฝั่งกิลด์โครบิลอส

“เร็วเข้ารีบหนีเร็ว ตอนนี้มอนสเตอร์ระดับสูงจู่ๆ มันก็โผล่ออกมาจากในเมืองเข้าโจมตีผู้คนตายตกไปมากมาย กิลด์รอบนอกไม่สามารถต้านทานมันได้เลย” หน่วยของกิลด์โครบิลอสสั่งการ

ผู้คนในกิลด์ต่างเก็บข้าวของแล้ววิ่งหนีกันอลหม่านละทิ้งกิลด์ไว้เบื้องหลัง ห่างไปประมาณ 500 เมตรฝูงมอนสเตอร์ระดับสูงวิ่งเข้าโจมตีผู้คนไปมากมาย และในกลุ่มมอนเตอร์พวกนั้นมีมนุษย์ผิวคล้ำมีเขานั่งบนหลังเสือตัวหนึ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ฮ่าๆ ๆ รีบๆ ตายกันไปให้หมดๆ ได้แล้วเจ้าพวกสวะ พิธีสังเวยจะได้สำเร็จเสียที!!” มันตะโกนด้วยเสียงเย้ยหยันอย่างบ้าคลั่ง

ตอนนี้สมาชิกกิลด์ต่างวิ่งหนีกันไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังยืนหยัดอยู่หน้ากิลด์พร้อมอาวุธระดับต่ำของพวกเขา

“เรย์ล่า ทอร์ซ ลูซ แมนเดอร์ล่า เมล ทำไมพวกคุณถึงยังไม่รีบไปล่ะ” แพตตี้มองพวกนี้ด้วยความสงสัย แมนเดอร์ล่าชายแก่ยิ้มด้วยสายตาที่มุ่งมั่น

“พวกข้าจะไม่ยอมทิ้งกิลด์ แม้ตายข้าก็จะปกป้องจนถึงลมหายใจสุดท้าย” แมนเดร์ล่าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้าก็ไม่มีวันทิ้งกิลด์นี้หรอก จะไม่ยอมหนี แต่จะสู้เพื่อปกป้องกิลด์ แม้จะไร้กำลังก็ตาม” ทอร์ซกล่าวด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าตนยอมสละได้แม้กระทั่งชีวิต

"ข้ารักกิลด์นี้ และจะไม่หนีแม้จะตายก็ยอม" ลูซกล่าว

“ฉันจะยอมตายที่นี่ เพื่อปกป้องกิลด์ แม้ว่าทางกายภาพจะสู้ไม่ได้ แต่หัวใจฉันมันไม่ยอมหนีและไม่ยอมแพ้” เมลล์พูดด้วยน้ำเสียงอันจริงจังของเธอ แววตาเธอนั้นมุ่งมั่น

“กิลด์นี้คือทุกอย่าง พวกเราต่างร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ฝ่าฟันอุปสรรคจนเกือบจะตายมาก็หลายครั้ง เรย์ล่าไม่ยอมทรยศหัวใจตัวเองหรอกค่ะ จะขอยอมตายแต่เรย์ล่าไม่ขอยอมแพ้ค่ะ” เรย์ล่าตอบตรงไปตรงมา เธอรู้สึกผูกพันกับกิลด์นี้เป็นอย่างมาก และสิ่งนั้นของกิลด์เธอจะต้องรักษามันไว้ให้ได้

แพตตี้มองดูความมุ่งมั่นของทั้ง 5 คน สายตาของพวกเขามันบ่งบอกทุกอย่าง เขาตั้งใจจะทิ้งชีวิตไว้ที่นี่จริงๆ ความรู้สึกของเรย์ล่า ทอร์ซ ลูซ เมล และแมนเดอร์ล่าส่งถึงเธอจนสัมผัสได้ แพตตี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“นานแล้วสินะ ที่ฉันไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้ ตั้งแต่ฉันทำงานพลาดก็ถูกผู้เฒ่าส่งออกมานอกหมู่บ้าน ฉันนึกว่าจะลืมเจตจำนงแบบนั้นไปแล้วเสียอีก” แพตตี้พูดด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวล

“แพตตี้ คุณรีบหนีไปเถอะค่ะ ทางนี้พวกเราจะยังไว้ให้เอง” เรย์ล่าจับบ่าของแพตตี้แล้วพูดด้วยความเป็นห่วง ทันใดนั้นมอนสเตอร์ตัวหนึ่งก็พุ่งมาโจมตีแพตตี้อย่างรวดเร็ว ทอร์ซพุ่งเข้ามาขัดขวางการโจมตีแล้วใช้ดาบรับกรงเล็บของเสือตัวหนึ่ง

ตูม!!

อั๊ก!!

ทอร์ซกระเด็นไปหลายเมตรพร้อมกับกระอักเลือดออกมากองโต แต่เขาก็ลุกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

“พรวด!” เขาพ่นเลือดออกจากปาก

“ข้ายังจำคำปฏิญาณของกิดล์ได้ จะขอยอมตาย แต่จะไม่ขอยอมแพ้!!” ทอร์ซกล่าวออกมาด้วยแววตาที่จริงจังแล้วพุ่งเจ้าโจมตีเสือตัวนั้นทันที ดาบของทอร์ซเฉือนโดนขาของมัน แต่ก็สร้างได้แค่บาดแผลตื้นๆ เท่านั้น

โฮก!!!!

มันคำรามลั่นพร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีทอร์ซหวังสังหารในทันที ทอร์ซยิ้มเมื่อเจอสถานการณ์นี้ แม้จะตาย แต่หัวใจเขาไม่เคยยอมแพ้จริงๆ

ตูม!!!

เสียงระเบิดดังขึ้น คือแมนเดอร์ล่านั้นเองที่ขัดขวางการโจมตีของเสือโคร่ง

“เอ็งคิดว่าต่อสู้ตัวคนเดียวเหรอไงเจ้าทอร์ซ” แมนเดอร์ล่ากล่าวด้วยเสียงหัวเราะแม้จะเจอร์กับสถานการณ์ปั้นยากก็ตาม

เคร้ง! เคร้ง! ๆ ๆ ๆ

เสียงปะทะของดาบกับกรงเล็บดังขึ้นต่อเนื่อง ลูซกับเมลล์เริ่มโจมตีเสือโคร่งแล้ว แต่ก็ทำอันตรายไม่ได้ มันตวัดหางฟาดทีเดียวพวกเขาต่างกระเด็นกระดอนพร้อมกับกระอักลิ่มเลือดออกมา เรย์ล่าพุ่งเข้าขัดขวางเพื่อไม่ให้เสือโคร่งเข้าสังหารพรรคพวก แต่เธอก็โดนกรงเล็บสร้างบาดแผลที่แขนซ้ายเธอจนเลือดไหลออกมาเป็นทางยาวเหมือนกัน

โฮก!!

เสือโคร่งคำรามลั่นมันชาร์จพลังแสงสีเขียวล้อมรอบกรงเล็บของมันแล้วพุ่งเข้าหาเรย์ล่าเพื่อดับชีวิตของเธอทันที เธอยกดาบบางของเธอเตรียมรับมือกับกรงเล็บนั้น แม้จะรู้ว่าไม่สามารถต้านพลังนั่นได้ก็ตาม

ตูม!!

เสียงระเบิดดังกึกก้อง เลือดสีแดงสาดกระจายดั่งสายฝนปกคลุมพื้นที่รัศมี 2 เมตร

ติ๋งๆ ๆ ๆ

หยดเลือดสีแดงค่อยๆ หยดลงพื้น ทอร์ซมองไปยังที่นั่นด้วยสายตาเบิกกว้าง

“มะ ไม่จริง!!!” ทอร์ซเอ่ยด้วยเสียงอันสั่นเครือ

ตุบ!! ศีรษะหล่นลงพื้นแล้วกลิ้งไปอยู่ข้างๆ ทอร์ซ

“เฮ้อ!! กิลด์นี้เป็นกิลด์สุดหวงของนายท่านด้วยสิ ขืนปล่อยให้โดนทำลายมีหวังฉันโดนอบรมยาวแน่” แพตตี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงอันเรียบนิ่ง เธอมองไปยังศีรษะของเสือโคร่งที่ตาเบิกโพลงตรงพื้น

“หลังเสร็จงานนี้จะขออาวุธจากนายท่านสักชิ้นเป็นค่าตอบแทนก็แล้วกัน” แพตตี้พูดเบาๆ แล้วหายวับไปต่อหน้าต่อตาเรย์ล่า เธอเบิกตากว้างด้วยความงุน งง ร่างของเสือโคร่งที่ไร้หัวตอนนี้นอนแน่นิ่ง พร้อมกับเลือดที่เอ่อนองกับพื้น เขาจัดการเสือนี่ด้วยเวลาอันรวดเร็วได้อย่างไร

ห่างไปอีกประมาณ 300 กว่าเมตร

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ฮ่าๆ ๆ ฆ่ามนุษย์ ฆ่ามันให้หมดสิ้น ข้าอารานผู้นี้จะต้องได้รับรางวัลใหญ่แน่นอน!!!” พลปีศาจอารานพูดไปด้วยหัวเราะชอบใจไปด้วยเมื่อเห็นมอนสเตอร์ของมันเข่นฆ่าคนอย่างกับผักปลา

แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นเงาเส้นสายหนึ่งพุ่งซิกแซกไปมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับมอนสเตอร์นับร้อยที่ตกตายไปตามทางที่เงานั้นผ่าน

“อะ อะไร กัน!!” มันโพล่งพูดออกมาท่ามกลางความตกตะลึง มอนสเตอร์ที่มันอัญเชิญถูกสังหารจนเกลี้ยงในพริบตา

มอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งแม้กระทั่งกลิด์หลายกิลด์รวมกันต่อสู้ยังไม่สามารถล้มมันได้ ไม่แม้แต่จะสร้างบาดแผลใหญ่ให้มันเลยด้วยซ้ำ แต่บัดนี้กลับตกตายอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงร่างไร้ศีรษะและแอ่งเลือดไว้เบื้องหลัง เรย์ล่า ทอร์ซ แมนเดอร์ล่า ลูซ เมล ต่างก็นั่งกุมบาดแผลตัวเองพร้อมกับอ้าปากค้างไปด้วย

“นะ นี่มัน ปะ เป็นฝีมือของ พะ แพตตี้จริงๆ นะ เหรอ” ทอร์ซพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางมองที่บาดแผลของตัวเอง นี่มันช่างแตกต่างกันจริงๆ

............................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น