วิหคเหินลม

ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์ 💖💖 ขอให้สนุกกับการอ่านนิยายของไรท์น่ะคร้า #รักคนอ่าน

Chapter 2 พอร์ชXแอลลีน

ชื่อตอน : Chapter 2 พอร์ชXแอลลีน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 14:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 พอร์ชXแอลลีน
แบบอักษร

Chapter 2 พอร์ชXแอลลีน

 

 

เมื่อวานเขาพาเธอมาส่งถึงที่พัก เธอเลือกที่จะพักคอนโดเก่าของพี่สะใภ้ดีกว่าไปพักที่บ้านเพราะเธอเกรงใจผู้ใหญ่ท่าน แต่ว่าเอาไว้ว่างๆ เธอจะเข้าไปเยี่ยมพวกท่านแน่นอน ตอนนี้ขอเริ่มภารกิจหัวใจก่อน อิอิ

"ฮ้าาาาา อากาศวันนี้ช่างดีจริงๆ "แอลลีนยืนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพร้อมมองวิวที่มีแต่ตึกสูงด้านล่างก็มีแต่รถมากมาย บรรยากาศในเมืองของที่นี่สินะ ช่างต่างกันบ้านเกิดเธอมากๆ

ตื้ดดดด ตื้ดดดด

อ่ะ เฮียตายจริงลืมโทรบอก โดนดุแน่ๆ แอลลีน"แอลลีนจับโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูก่อนจะตาโตด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ทางไกลจากพี่ชาย

"ฮัลโหลค่ะเฮีย แหะ แหะ"เธอกดรับสายก่อนจะรีบยกออกจากหูเมื่อได้ยินเสียงตะโกนมาจากคนในสาย

"แอลลีน!!ทำไมไม่ติดต่อมาหาเฮียบ้างแล้วนี้ไปถึงกี่โมงใครมารับรู้ไหมว่าเฮียเป็นห่วงห๊ะ!"ฟรานซิสตะโกนต่อว่าน้องสาวด้วยความเป็นห่วงนี่ถ้าไม่รับเขาบินไปหาถึงไทยแน่!

"แอลขอโทษค่ะเฮีย พอดีมาถึงแล้วมันเหนื่อยๆ ก็เลยหลับยาวไปเลยส่วนใครมารับเพื่อนพี่สะใภ้ค่ะ ตอนนี้หนูสบายดีปลอยภัยหายห่วงค่ะ"เธอเอ่ยตอบเพื่อให้คนในสายไม่ต้องห่วงและกังวล

"ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ เฮียเป็นห่วง"เมื่อรู้ว่าน้องสาวสบายดีเขาก็เบาใจ แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้

"คร้าาา แค่นี้ก่อนนะคะพอดีแอลหิวมากๆ เลยยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน แหะ แหะ"

"แล้วทำไมไม่กิน"

"ลืมค่ะ"

"แอลลีน! ทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเองห๊ะ"นี่ไงว่าจะไม่ห่วงก็ทำให้เขาห่วงอยู่ดี มันน่าบินไปรับกลับมาดีไหม

"ขอโทษค่ะงั้นแอลไปหาอะไรทานก่อนนะคะ สวัสดีค่ะเฮียรักนะคะ จุ๊บๆ "ก่อนที่จะโดนดุไปมากกว่านี้เธอก็รีบวางสายทัรทีฟรานซิสที่ร้องเรียกก็ไม่ทัน เมื่อวางสายจากพี่ชายเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงไปหาอะไรกินที่ห้างแถวๆ นี้เมื่อวานตอนนั่งรถผ่านก็เห็นอยู่ซึ่งมันไม่ไกจากคอนโดที่เธออยู่สักเท่าไหร่แต่เดินมาตั้งนานแล้วก็ยังไม่เจอสักที

ปิ๊บ ปิ๊บ

ขณะที่แอลลีนกำลังเดินบนฟุตบาตด้วยความเหนื่อยและหิวก่อนจะได้ยินเสียงบีบแตรไล่หลังมาเธอจึงหยุดเดินและหันกลับไปมองด้วยความงง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

"มาทำอะไรแถวนี้ฮึแมว"พอร์ชเลื่อนกระจกพร้อมชะโงกหน้ามองคนที่เขาไปรับเมื่อวานที่สนามบินเขาพักอยู่แถวนี้ว่าจะออกมาหาอะไรกินเลยมาเจอเธอเข้าพอดี

"เอ่อคือพอดีแอลว่าจะไปห้างแถวนี้นะคะ"เอ่ยบอกพร้อมยกมือเช็ดเหงื่อตามใบหน้าเพราะเดินมานานและร้อนมาก

"แล้วทำไมไม่โทรหาจะได้มารับแล้วรู้หรอว่าไปยังไงนะห๊ะ"เขาอยากจะดุจริงๆเพิ่งมาครั้งแรกแท้ๆคนรู้จักก็ไม่มี เกิดโดนหลอกไปทำมิดีมิร้ายจะทำยังไง แล้วทำไมเขาต้องหงุดหงิดด้วยนะ

"ไม่รู้ค่ะ แหะๆ ก็แอลหิวตั้งแต่เมื่อวานยังไม่ได้กินอะไรเลยอีกอย่างเมื่อวานตอนนั่งรถผ่านมันก็อยู่แถวๆนี้นี่คะ"เธอก้มหน้าเพื่อหลบสายตาเขาที่มองมาอย่างดุๆ ก็เธอไม่มีใครที่จะติดต่อได้นี่หน่าจะให้ทำยังไงละก็ต้องเพิ่งตัวเองไง

"ขึ้นรถ"

"ห๊ะ อะไรนะคะ"

"ขึ้นรถ อย่าให้ต้องพูดซ้ำอีกรอบ"พอร์ชย้ำอีกครั้งพร้อมเอื้อมมือไปเปิดประตูข้างคนขับให้เธอเข้ามา

"ค่ะๆ"เมื่อเขาบอกก็ต้องรีบก่อนเขาจะเปลี่ยนใจแล้วทิ้งเธอไว้ที่นี่แทน มันคงไม่ดีเท่าไหร่

เมื่อขึ้นรถมาพอร์ชก็ออกรถขับไปห้างทันที ดีที่ช่วงนี้รถเบาบางลงบ้างแล้วไม่ติดเท่าไหร่จึงใช้เวลาไม่มากในการที่จะมาถึงห้างระหว่างขับมาก็ไม่มีใครพูดอะไร มีแต่ความเงียบพอร์ชก็ลอบมองคนที่นั่งข้างๆเป็นระยะ เห็นนั่งเกร็งมาตลอดทางสงสัยจะกลัวเขา หึ! แล้วบอกจะจีบเขา เขาก็รอมาตั้งนานไม่เห็นจะจีบเขาสักที

"อยากกินอะไร"เขาเอ่ยถามคนที่เดินอยู่ข้างๆขณะพากันเดินเข้ามาด้านในเขาจูงมือเธอเดินมาฝั่งของกินก่อน

"แล้วแต่พี่พอร์ชเลยค่ะ^__^"เธอมองมือที่เขาจับมือเธอไว้ตั้งแต่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเขิน หรือจะเป็นสัญญานบอกข่าวดีแก่เธอหรือเปล่า

"งั้นกิน MK ดีไหมป่ะร้านอยู่ทางนี้"พอร์ชตัดสินใจก่อนจะจูงมือเธอให้เดินตามเขามาซึ่งแอลลีนก็เดินตามแต่โดยดีแถมยังยิ้มกว้างอย่างดีใจที่เขายังไม่ปลอยมือเธอ

@ ร้าน MK

พอร์ชพาแอลลีนเดินเข้ามาในร้านก่อนจะหาโต๊ะนั่งเมื่อได้โต๊ะนั่งเขาก็ยอมปล่อยมือเธอ ก่อนจะสั่งอาหารให้ทุกอย่างขณะนั่งรอเขาก็นั่งมองคนตรงหน้าก่อนจะยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งเหมือนเดิม

"หิวทำไมไม่บอกเมื่อวานจะได้พาไปกินก่อน"เขาเอ่ยพร้อมมองคนตรงหน้าด้วยสายตาดุๆที่ไม่ยอมบอกเขาจะได้พาเธอแวะกินก่อนเข้าที่พัก

"คือเมื่อวานแอลเหนื่อยมากกว่าหิวนะค่ะ ^__^"เธอยิ้มกลบเกลื่อนกลัวว่าจะโดนเขาดุอีกคนเมื่อเช้าก็พี่ชายทีหนึ่งละ

"แล้วทำไมไม่โทรบอกจะได้มารับ"

"แอลไม่มีเบอร์พี่นี่คะจะโทรหาได้ยังไงแหะ แหะ"ก็อยากจะโทรหาอยู่หรอกแต่เธอไม่มีเบอร์เขานี่ จะให้โทรหาได้ยังไง

"ก็แล้วทำไมไม่บอก เอาโทรศัพท์มาสิ"ไม่มีก็ไม่ขอนี่คิดจะจีบเขาจริงป่ะเนี่ยเบอร์เขาก็ไม่มี เฮ้อออ ยัยแมวเอ้ย!!

"ค่ะ"เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาพร้อมรอยยิ้มเก้อเขินก็นะบอกแต่จะจีบแม้แต่เบอร์เขาก็ไม่มีช่องทางการติดต่อสักอย่างไม่มีเลย เขาจะมองเธอเป็นคนยังไงเนี่ย

"ขออนุญาตเอาอาหารมาเสิร์ฟค่ะ"เสียงพนักงานเอ่ยขัดพร้อมกับวางอาหารตามเมนูที่สั่งไว้บนโต๊ะแล้วก็เดินออกไป

"อ่ะคืนแล้วก็อาหารมาแล้วรีบกินสิ"เขายื่นโทรศัพท์คืนเธอไปก่อนจะเอ่ยบอกให้เธอรีบทานอาหารตรงหน้า ส่วนตัวเขาก็จัดแจงเอาเนื้อเาผักลงไปในหม้อ

"ค่ะ เอ่อ...วันนี้พี่พอร์ชว่างไหมคะพอดีแอลอยากไป.."เธออยากจะชวนเขาไปเที่ยวด้วยกันแต่ว่าเกรงใจกลัวว่าเขาจะไม่ว่างแต่ยังพูดไม่จบเขาก็ชิงตัดบทขึ้นมาก่อน

"กินข้าวก่อนอยากไปไหนจะพาไป"เขาเอ่ยตัดบท ที่จริงก็ไม่อะไรหรอกไหนๆเพื่อนก็ฝากไว้แล้วก็ต้องดูแลซักหน่อยเดี๋ยวจะไปฟ้องพี่กับเพื่อนเขาหาว่าเขาดูแลไม่ดี

"ค่ะๆ ขอบคุณนะคะ^_^"เธอยิ้มโชว์ฟันเรียงตัวสวยส่งไปให้เขาอย่างดีใจ

"หึ อื้ม"เขายกยิ้มมุมปากนิดเมื่อเห็นท่าทางดีใจของเธอก่อนจะรีบทานอาหารตรงหน้าต่อ แอบมีตักให้เธอบ้างบางครั้ง

#มีเก๊กท่านิดหน่อยแต่ในใจก็อยากจะดูแลเขาละสิ อิพอร์ชปากแข็ง 5555

#มาลงต่อค่ะ เรื่องของเฮียเพลิงยังลงต่อเหมือนเดิมนะคะ

#ปล.เรื่องนี้ไรท์อาจจะติดเหรียญหรือไม่ติดก็ได้ขอคิดดูก่อนนะคะ ที่บอกไว้เพราะช่วงนี้รายจ่ายไรท์เริ่มเยอะขึ้นแต่ก็ไม่อยากผิดคำพูดที่บอกว่าจะไม่ติดเหรียญอีกต่อไป อย่างว่าตอนเรียนเราไม่มีรายจ่ายพอทำงานรายจ่ายมากมายเป็นก่ายกอง 😂😂😂😂

ความคิดเห็น