อ้วนพี/หมึกสีนิล

ฝากติดตามกันด้วยนะคร้าบบบบบบ *0* สามารถทราบความเลื่อนไหวได้ที่เพจเน้อออ เพจ: อ้วนพี/หมึกสีนิล

ตอนที่1. เธอคือโรสริน!

ชื่อตอน : ตอนที่1. เธอคือโรสริน!

คำค้น : ชีค, ทะเลทราย, โรแมนติกคอมมาดี้,อ้วนพี

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2561 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1. เธอคือโรสริน!
แบบอักษร

อนที่1**. เธอคือโรสริน!**

สนามบินอัลบาฮา ประเทศอัลบาฮา

ร่างระหงส์ราวกับนางแบบแถวหน้าของเอเชียเดินออกมาจากประตูทางออกของสนามบินอัลบาฮา ประเทศเกิดใหม่ที่ร่ำรวยจากการส่งออกน้ำมันและการค้าอาวุธ โดยที่เจ้าหล่อนไม่สนใจสายตาหลากหลายคู่ที่มองเธอราวกับเจอดาราดังฮอลลี่วูด ดวงตาสวยที่กรีดอายไลน์เนอร์คมกริบกวาดมองผ่านแว่นตากันแดดแบรนดังไปทั่วสนามบินเพื่อมองหาใครบางคน แต่พอไม่เจอริมฝีปากได้รูปที่ทาด้วยลิปกรอสเริ่มขยับด้วยความไม่พอใจ และเมื่อก้มมองดูนาฬิกายี่ห้อหรูหญิงสาวก็เริ่มกลายร่างจากนางฟ้าเป็นนางมารแทบจะทันที มือสวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาปลายสายอย่างรวดเร็ว

“แทนไท!!” เสียงกัมปนาทประดุจฟ้าผ่าทำเอาชายหนุ่มที่หมายจะจีบเจ้าหล่อนทั้งหลายผวากันเป็นแทบๆ และรีบถอยห่างอัตโนมัติ เมื่อเห็นชัดแล้วว่าหญิงสาวนางนี้ไม่ได้มีดีแค่สวยแต่ยังโหดฮาร์ดคอร์อีกด้วย ส่วนคนปลายสายอย่างแทนไทผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องถึงกับหน้าซีด เหล่าลูกน้องในบริษัทถึงกับมองหน้ากันด้วยความสงสัยว่าเพราะเหตุใดประธานบริษัทที่อารมณ์ดีเป็นนิจถึงกับหน้าซีดราวกระดาษอย่างนั้น

“จะ… เจ๊ฟังผมก่อนนะ”

“ฉันบอกนายว่ายังไงแทนไท นายต้องมารับฉันก่อนเครื่องลงสามสิบนาทีเป็นอย่างน้อย แล้วนี่อะไร! ฉันลงเครื่องมาเกือบยี่สิบนาทีแต่ไม่เห็นแม้เงาของนาย อยากจะลงนรกมากใช่มั้ยหา!!” โรสรินหวีนแตกใส่ลูกพี่ลูกน้องด้วยความไม่พอใจ เธอเป็นคนจริงจังเรื่องเวลามาก ทุกวินาทีมันหมายถึงเงินทองและทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นนักธุรกิจเต็มตัวเพื่อสานงานต่อจากที่บ้านเธอจึงถือเรื่องเวลาเป็นสำคัญ พลาดไปเพียงเสี้ยววินาทีมันอาจหมายถึงความอยู่รอดของบริษัท

“ใครจะกล้ากับเจ๊คร้าบ” แทนไทถึงกับโอดครวญเมื่อโดนเจ๊ใหญ่ของบ้านวีนเข้าให้ เขารู้ว่าเจ๊เป็นคนยังไง และโหดขนาดไหน ใครทำให้เคืองนิดหน่อยถึงกับชีวิตวิบัติเลยทีเดียว “แต่จะให้แทนทำยังไง แทนดันมีประชุมสำคัญเข้ามาด่วน” เขาอยากจะร้องขอพระเจ้าดลจิตดลใจเจ๊ใหญ่ให้เห็นใจเขาที่ต้องเลี้ยงดูลูกน้องนับร้อยในบริษัทบ้าง

“แล้วทำไมไม่ส่งคนอื่นมารับ ลูกน้องมีเป็นโขยงทำไมไม่ใช้ยะ!!” โรสรินยังโมโหควันออกหูไม่เลิก แทนไทถึงกับเอาโทรศัพท์ออกจากหูแทบไม่ทันตอนที่เจ๊สุดโหดวีนแตกออกมา

“มันมีประชุมด่วนจริงๆ ครับเจ๊ เลยไม่ได้สั่งลูกน้องให้ไปรับ แทนขอโทษ” ลูกพี่ลูกน้องสารภาพเสียงอ่อย โรสรินเม้มปากแน่นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามไม่โกรธไม่มากกว่านี้ กลัวว่าใบหน้างามๆ จะเหี่ยวย่นก่อนวัยอันควร แค่อาละวาดสนามบินแทบแตกไปวันนี้เธอยังไม่คำนวนเลยว่าต้องมาร์คหน้าขัดผิวกี่ชั่วโมงทดแทนความเต่งตึงที่มันระเหยไปในอากาศ

“ฉันให้เวลานายอีกสิบห้านาที สิบห้านาทีเท่านั้น ถ้ายังมาไม่ถึงสนามบินล่ะก็...” โรสรินทิ้งช่วง พลอยทำให้คนปลายสายแทบหยุดหายใจ “เตรียมพบกับความวินาศได้เลย”

“เฮ้ย! ดะ…” โรสรินกดวางทันทีแล้วเดินหน้าตึงไปหาที่นั่ง แทบจะงับหัวทุกคนที่เฉียดเข้าใกล้ ในใจเต็มไปด้วยความแค้นที่ฝังอกจนแทบจะระเบิด ถ้าเธอไม่มาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองเธอก็ไม่ต้องมาอารมณ์เสียแบบนี้ แถมต้องหยุดงานมาอีก รู้มั้ยว่าเธอต้องเสียรายได้ไปเท่าไหร่ ดังนั้นเรื่องนี้เธอจะต้องให้ผู้ชายคนนั้นรับผิดชอบ …เรื่องที่มันไม่น่าจะถึงมือเธอเอง!


ย้อนไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ณ บริษัท อัครพิทักษ์กรุ๊ป

ห้องทำงานของประธานบริษัทถูกเปิดออกหลังจากเสียงเคาะประตูดังขึ้น นัยน์ตาคมกริบส่อแววความไม่พอใจทันทีที่มีคนกล้ามาเคาะประตูห้องทำงานของเธอโดยไม่บอกผ่านเลขาหน้าห้อง แต่ทว่าเมื่อเห็นหน้าบุคคลที่เข้ามาสีหน้าไม่พอใจก็กลับกลายเป็นสงสัยระคนยินดีทันที

“คุณพ่อ” คุณราเชนทร์ อัครพิทักษ์ยิ้มบางให้ลูกสาวคนเดียวของท่านพลางเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน โรสรินยิ้ม ไม่คิดว่าคุณพ่อของเธอจะมาหาเธอถึงบริษัท ทั้งๆ ที่ท่านกำลังพักผ่อนอยู่กับแม่เลี้ยงของเธอที่บ้านสวนในจังหวัดราชบุรี

“พ่อเอาขนมฝีมือแม่เรามาฝาก” ผู้เป็นพ่อว่าพลางยื่นถุงขนมวางไว้บนโต๊ะ โรสรินรับมาดูแล้วยิ้มตาหยีด้วยความถูกใจ แม่เลี้ยงเธอรู้ใจเธอเป็นสุดว่าชอบทานอะไร

“ลูกชุบฝีมือน้าจันทร์อร่อยที่สุดอยู่แล้ว” เธอว่า แล้ววางไว้ที่เดิมเพราะเธอยังไม่ทานมันตอนนี้ ก่อนจะมองหน้าคุณพ่อของเธอด้วยความสงสัย “แล้วนี่คุณพ่อกลับมาจากพักผ่อนที่บ้านสวนแล้วเหรอคะ ถึงได้มาหาโรสถึงที่นี่”

“เปล่าหรอก เผอิญว่าพ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยกับลูกน่ะ” โรสรินเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ด้วยสีหน้าแปลกใจ

“ว้าว! มันต้องเป็นเรื่องสำคัญมากๆ เลยนะคะ คุณพ่อถึงมาหาโรสด้วยตัวเองแบบนี้ คงไม่ใช่ว่าโรสบริหารงานไม่ดีหรอกใช่มั้ยคะ เพราะคุณพ่อก็ทราบว่าโรสทำผลงานได้ดีตั้งแต่มาทำหน้าที่นี้แทนคุณพ่อ” เธอยิ้มหวานและภูมิใจในฝีมือการทำงานของตัวเองเป็นที่สุด หลังจากที่เธอเรียนจบโทบริหารจากอเมริกา เธอก็มารับหน้าที่เป็นประธานบริษัททันทีแทนคุณพ่อของเธอที่ลงจากบัลลังเพราะต้องการพักผ่อนในบั้นปลายชีวิต แต่ยังคงทำหน้าที่อยู่เบื้องหลังคือคอยเป็นที่ปรึกษาของเธอเสมอ โดยไม่ฟังเสียงคัดค้านจากคณะกรรมการรุ่นดึกที่ไม่อยากให้เธอมาทำหน้าที่นี้ด้วยเห็นว่าเป็นผู้หญิง ด้วยความเป็นคนที่ไม่ยอมคนและอ่อนข้อให้ใครโดยไม่จำเป็นเธอจึงประกาศศักดิ์ดาโดยทำการติดต่อการค้าในประเทศภาคพื้นยุโรปที่คุณพ่อของเธอหรือใครก็ไม่สามารถนำผ้าไหมของไทยตีตลาดได้ จนสามารถนำสินค้าของเธอเข้าประเทศได้ นำรายได้มหาศาลเข้ามาในบริษัท อีกทั้งเธอยังประกาศความสามารถในหลายๆ ด้านจนคณะกรรมการหลายคนยอมรับ ทำให้เธอได้กลายเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ และกลายเป็นแรงบรรดาลใจของผู้หญิงหลายๆ คนที่อยากเป็นเหมือนกับเธอ

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกลูก” คุณราเชนทร์ยิ้มเล็กๆ ท่านน่ะไม่เคยสงสัยในความสามารถของลูกสาว แต่ที่มาในวันนี้เป็นเพราะต้องมาบอกเรื่องสำคัญที่เก็บไว้มานานด้วยตัวเอง “แค่พ่อว่ามันถึงเวลาแล้วเท่านั้นเอง” โรสรินเลิกคิ้วข้างหนึ่ง แล้วมองดูของบางอย่างที่คุณพ่อของเธอหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้ววางมันลงตรงหน้าเธอ หญิงสาวไม่รอช้าที่จะหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความอยากรู้

“นี่มันแหวนนี่คะ” เธอว่าพลางมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าสงสัย “คุณพ่อเอามาให้โรสดูทำไม หรือว่า...” โรสรินลากเสียงยาว อมยิ้มตามหวาน “จะมาปรึกษา ว่าแหวนนี้สวยพอจะให้น้าจันทร์หรือเปล่าใช่มั้ยคะ?”

“เปล่าหรอก แหวนนี่เป็นของหนูต่างหาก”

“ของโรส?” เธอทวนด้วยน้ำเสียงคล้ายไม่เชื่อ แล้วหรี่ตามองคุณพ่อของเธอราวกับจับผิด “ถึงจะเป็นแหวนที่ดูเรียบๆ แต่ราคาคงสูงมาก คนอย่างคุณพ่อที่ชอบอะไรเรียบง่ายไม่น่าจะเอาของแพงแบบนี้มาให้โรสนะคะ อีกอย่างลวดลายที่สลักรอบแหวนเหมือนจะเป็นลิมิตเต็ดสุดๆ บอกมาเถอะค่ะ ว่าเอาของมาเซ่นแบบนี้จะให้โรสช่วยอะไร หรือว่าจะมาขออนุญาตว่าอยากมีน้องให้โรส” โรสรินทำสีหน้าล้อแซวให้คนเป็นพ่อพลางสวมแหวนเล่น ก่อนจะมายิ้มค้างกับประโยคเฉลย

“เปล่า นี่น่ะเป็นแหวนหมั้นของลูก” คุณราเชนทร์ถึงกับอมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนคนช็อกโลกของลูกสาว

“อะไรนะคะ! แหวนหมั้น!!” โรสรินเบิกตากว้าง แทบถอนแหวนออกจากนิ้วไม่ทันแล้วรีบยัดใส่กล่องคืนคุณพ่อของเธอทันที “มันหมายความว่ายังไงคะ ทำไมโรสถึงมีแหวนนี่!?” สีหน้าของเธอตอนนี้คืออยากฟังคำอธิบายด่วนๆ รู้สึกได้ถึงหมู่มวลอารมณ์กรุ่นๆ มหาศาลที่กำลังปะทุออกมา

“จะเริ่มจากตรงไหนดีน้า” คุณราเชนทร์ลากเสียงอย่างอารมณ์ดีพลางทำท่านึกไปด้วย ยิ่งเหลือบมองปฏิกิริยาตอบสนองของลูกสาวท่านยิ่งชอบใจ ท่านชอบเหลือเกินที่จะแกล้งลูกสาวคนเก่งคนนี้

“คุณพ่อคะ! ทำแบบนี้มันไม่ตลกนะ!” โรสรินเริ่มหัวเสีย อารมณ์ของเธอพร้อมแล้วในตอนนี้ที่จะระเบิดออกมา คุณราเชนทร์ถึงกับยกมือยอมแพ้เมื่อเห็นอารมณ์ของลูกสาว ท่านว่าท่านแกล้งแบบพอดีจะดีกว่าเดี๋ยวข้าวของในบริษัทจะพังเสียหาย

“พ่อไม่แกล้งแล้ว” คุณราเชนทร์เริ่มทำหน้าจริงจังแล้วเปิดกล่องแหวนอีกครั้ง “นี่เป็นแหวนจากเพื่อนของพ่อ เป็นแหวนที่เขาหมั้นหมายลูกกับลูกชายคนโตของเขา”

“แล้วเพื่อนของคุณพ่อคนไหนละคะ!” ด้วยความโมโห น้ำเสียงที่พูดออกไปเลยออกห้วน นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นคุณพ่อของเธอล่ะก็ เธอไล่กลับชนิดที่ทำให้ขยาดไม่กล้ามาเจอเธออีกนานเลย! แล้วอีกอย่างคุณพ่อมาบอกเธอแบบนี้เธอก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นเพื่อนคนไหน มีคนสองคนซะเมื่อไหร่ แก๊งท่านมีเป็นโขยง

“หนูจำลุงอาบิลได้มั้ย” โรสรินคิ้วหมุนเข้าหากัน ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกขึ้นได้

“คุณลุงอาบิล คิงฮัลบาฮาคนนั้นน่ะเหรอ!” กษัตริย์อัลบาฮาที่เป็นเพื่อนกับคุณพ่อของเธอ เธอเคยเจอกษัตริย์พระองค์นี้สมัยเด็กๆ แต่ว่าตอนนี้เหมือนกับจะสละราชสมบัติให้กับพระโอรสองค์โตไปแล้ว ซึ่งเธอก็เคยเจอเขาในตอนนั้นเหมือนกัน เด็กผู้ชายคนนั้นมีสายตาหยิ่งผยองที่เธอไม่เคยลืม แถมยังกล้าแช่แข็งพี่เลี้ยงของเธอให้กลายเป็นหินในวันที่แดดร้อนจัดด้วย! เธอจำไม่ค่อยได้ว่าวันนั้นเกิดเรื่องอะไร แต่วันนั้นพี่เลี้ยงเธอเข้าไปคุยกับเจ้าชายบ้านั้น เวลาแค่ไม่ถึงนาทีพี่เลี้ยงเธอก็แข็งทื่อไม่กล้าขยับ พอเธอเข้าไปเอาเรื่องก็ได้สายตาดูแคลนกลับมา เธอเกลียดสายตานั่นไม่ลืม แล้วนี่ยังจะให้เธอหมั้นกับเจ้าชายคนนั้นที่ตอนนี้กลายเป็นคิงไปแล้วเนี่ยนะ!! ไม่! เธอไม่ยอมหมั้นกับอีตาคิงจอมแช่แข็งคนนั้นเด็ดขาด

“ใช่ แต่อย่างที่ลูกรู้ว่าลุงอาบิล…”

“โรสทราบค่ะว่าตอนนี้ใครเป็นคิงปัจจุบัน” โรสรินพยายามอย่างมากที่จะขึ้นเสียงหรือใส่อารมรณ์กับผู้เป็นพ่ออีก เธอสูดลมหายใจให้ลึกที่สุดเท่าที่จะลึกได้ ก่อนจะฉีกยิ้มเหี้ยม “และโรสขอบอกกับคุณพ่อว่า โรสไม่หมั้นค่ะ กรุณาเอาแหวนไปคืนเจ้าของด้วยนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว โรสขอทำงานต่อนะคะ” แล้วโรสรินก็หุบยิ้มฉับเอาแฟ้มงานมากางต่อ ไม่สนใจเลยว่าตอนนี้สีหน้าอดีตผู้บริหารเป็นอย่างไร

“โรส…”

“เอาไปคืนเจ้าของ แล้วอย่ามาพูดเรื่องนี้กับโรสอีก โรสไม่หมั้นหรือแต่งงานกับใครแน่นอนค่ะ” เธอบอกบิดาขณะไล่สายตาอ่านข้อความในแฟ้ม แต่มันไม่ไปถึงไหนจนเธอรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง เพราะเรื่องบ้าๆ นี่แท้ๆ

“แต่ยังไงลูกก็ต้องหมั้นนะ ทางนั้นเขาก็ทราบเรื่องแล้ว”

“แล้วยังไงคะ ก็โรสไม่หมั้น คุณพ่อก็มาบังคับโรสไม่ได้ ทางนั้นก็เหมือนกัน” โรสรินมองคุณพ่อของเธอด้วยสายตานิ่งมากจนผู้เป็นพ่อเองเดาไม่ออกว่าลูกสาวคนเก่งของท่านคิดอะไรอยู่ รู้อย่างเดียวในตอนนี้คือไม่เอา ไม่หมั้น

“ที่พ่อบอกว่าทางนั้นเขาทราบเรื่องแล้ว หมายความว่าลูกกับกษัตริย์แห่งอัลบาฮาหมั้นกันแล้วตั้งแต่เด็กๆ รับรู้กันทั้งสองฝ่าย แค่ถึงเวลาที่เอาของสำคัญอย่างที่สองแห่งการหมั้นหมายมาให้” โรสรินตาโต อ้าปากค้างอย่างเสียศูนย์ วันนี้มันเป็นวันวินาศอะไรของเธอกัน!

“หมั้นตั้งแต่ตอนเด็ก!?” ตั้งแต่ตอนไหน! ทำไมเธอถึงจำไม่ได้!!

“ลูกจำสร้อยที่อาบิลให้ลูกในวันเกิดสิบสองปีได้มั้ย” โรสรินพยักหน้าราวกับไม่เป็นตัวของตัวเอง “นั่นคือของหมั้นที่เจ้าชายรัชทายาทให้กับผู้หญิงที่พระองค์จะอภิเสกด้วย ตอนนั้นกษัติรย์องค์ปัจจุบันไม่ได้มางานวันเกิดลูกเพราะติดธุระ อาบิลเลยนำมาให้แทน”

“แต่ไม่มีใครบอกโรสสักคำว่ามันเป็นของหมั้น ไม่อย่างนั้นโรสจะไม่รับมันไว้เด็ดขาด!” โรสรินพูดด้วยความโกรธจัด ภาพจัดงานในวันนั้นฉายชัดราวกับเกิดขึ้นมาเมื่อวาน ถ้ารู้ว่ามันจะนำความซวยมาให้เธอในวันนี้เธอจะไม่รับมาเลย! “ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ ยังไงโรสก็ไม่หมั้น เอาของทั้งหมดนี่ไปคืน”

“คืนไม่ได้”

“สำหรับคนอย่างโรสริน ไม่ได้คือต้องได้ค่ะ!” โรสรินจ้องผู้เป็นพ่อเขม็ง ราเชนทร์มองหน้าเอาเรื่องของลูกสาวที่เด็ดเดี่ยวจนพูดไม่ออกก็ได้แต่ถอนหายใจ สงสัยคงต้องปล่อยให้ทางนั้นจัดการเอง

ในวันต่อมาเธอจัดการแพ็คของทั้งหมดเพื่อเตรียมให้คนเอาไปส่งถึงประเทศค้าน้ำมัน แต่ยังไม่ทันได้ใช้คนไปส่ง จู่ๆ เลขาหน้าห้องก็บอกว่ามีคนจากอัลบาฮามาขอพบ เธอจึงไม่ลังเลที่จะให้เข้ามา เพราะคิดว่าจะฝากของหมั้นที่เธอรับมาโดยไม่รู้เหล่านี้กลับไปด้วย

“กระผมลีออน เป็นผู้ช่วยท่านราชเลขาในองค์รามิน มาพบคุณโรสรินในวันนี้เพื่อนำสาสน์แห่งองค์รามินมาให้ครับ” พูดเป็นทางการจนเธอแอบเบ้ปาก ขนลุกแปลกๆ ที่ได้ยินการพูดจาลักษณะแบบนี้ ลีออนนำจดหมายที่ถูกปิดผนึกด้วยตราพระราชวังอย่างดีมาให้หญิงสาว โรสรินรับมาก่อนจะแกะซองแล้วเปิดอ่านเนื้อความด้านใน ข้อความที่ทำเอาอารมณ์คุณหนูแห่งอัครพิทักษ์ถึงกับปรี๊ดแตกถึงที่สุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อีตานั่น!!” โรสรินขย้ำจดหมายแทบจะไม่เหลือเค้าเดิม ดวงตาสั่นไหวเพราะแรงอารมณ์ล้วนๆ ลีออนที่ยืนมองเงียบๆ ถึงกับตาค้าง ถอยห่างอัตโนมัติเพราะกลัวจะถูกลูกหลงอย่างใดอย่างหนึ่งเข้า แต่คิ้วก็ขมวด อยากจะรู้เหมือนกันว่าองค์รามินทรงเขียนอะไรมาให้คุณโรสรินคนสวย เขาถึงได้เห็นนางฟ้ากลายร่างเป็นนางยักษ์ในพริบตา แล้วเขาจะสะดุ้งเฮือกเมื่อผู้หญิงเพียงคนเดียวในห้องโพล่งขึ้นด้วยความฉุนเฉียวสุดขีด “นาย! กลับไปบอกไอ้คิงบ้านี่ ว่าอีกสามวันเจอโรสรินคนนี้แน่นอน!! เตรียมอยู่อย่างหนาวๆ ร้อนๆ ได้เลย บังอาจมาขอถอนหมั้นฉันก่อน ไม่ได้ตายดีแน่!!”


และนั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอทิ้งรายได้มหาศาลมาเพื่อจัดการเรื่องนี้โดยเฉพาะ เธอมันเป็นพวกบ้าศักดิ์ศรี ฆ่าได้หยามไม่ได้ แล้วมาถูกหยามเพราะโดนฝ่ายชายมาถอนหมั้นก่อนแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกเสียหน้าอย่างแรง ในเมื่อผู้ชายคนนี้กล้าทำแบบนี้เธอจึงไม่ถอนหมั้นจนกว่าเธอจะทำให้ผู้ชายคนนั้นจำเธอไปจนวันตาย ว่าถึงยิ่งใหญ่มาจากไหนก็อย่ามาแหยมกับคนอย่างเธอ! คอยดูนะแม่จะป่วนให้วังแตก ประสาทกินกันไปข้างหนึ่งเลย อยากวิ่งหนีเธอนัก เธอเนี่ยแหละจะวิ่งตามไม่ปล่อยเลย!

“เจ๊โรส” โรสรินก้มมองดูเวลาที่นาฬิกา แล้วมองหน้าลูกพี่ลูกน้องที่หอบแฮ่กๆ อยู่ตรงที่เธอนั่ง หมดภาพลักษณ์นักธุรกิจคลาสโนว่า

“นายมาช้าไปห้านาที เตรียมตัวรับความหายนะได้เลย” โรสรินตวัดสายตาคมกริบขึ้นมอง ยืนขึ้น คอตั้งอัตโนมัติแล้วส่งกระเป๋าเดินทางไปให้แทนไทถือ

“โห้! เจ๊คร้าบ คิดว่าสงสารน้องเถอะนะ เนี่ย! รีบที่สุดแล้ว บริษัทแทนกับสนามบินมันไม่ใช่ใกล้ๆ นะเจ๊” แทนไทโอดครวญขณะเดินไปกับโรสรินที่ทำสีหน้านิ่งมากจนเขายังไม่เลิกใจหาย องค์ประทับเข้าร่างแถมยังไม่ออกง่ายๆ อย่างนี้เขากลัวเหลือเกินว่าความชิปป๋วยจะตามมา

“ก็ได้ ฉันจะยกเว้นให้ครั้งนี้เท่านั้น ถ้ามีครั้งต่อไปแกเตรียมเจอชะตากรรมเดียวกับไอ้โซ่ได้เลย” โรสรินยิ้มเหี้ยม แทนไทถึงกับหน้าถอดสีนึกถึงเรื่องของลูกพี่ลูกน้องอีกคนของเขาที่กล้าเข้าไปเขย่าประสาทเจ๊ใหญ่ของบ้านในวันปีใหม่ที่ผ่านมา สรุปแล้วมันโดนเจ๊ใหญ่เล่นคืนแบบบ้านแทบแตก ภรรยาที่มันรักนักรักหนาจะขอหย่าขาดแถมประกาศกลางบ้านว่าชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย แต่เรื่องก็จบด้วยดีเพราะไอ้โซ่เข้าไปขอขมาเจ๊ใหญ่พร้อมกับพานดอกไม้ธูปเทียนอย่างอลังและวิจิตรงดงามราวกับเอามาประกอบพิธีขึ้นบ้านใหม่ พูดด้วยน้ำตาแทบจะเป็นสายเลือดว่าจะไม่แหย็มกับปีศาจอย่างเจ๊อีกแล้ว

“มันจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นแน่นอนครับเจ๊!” ถึงเขายังไม่มีครอบครัวใหญ่ แต่กิ๊กเขาเพียบนะ นึกภาพออกเลยถ้าเจ๊ใหญ่จัดการให้พวกผู้หญิงมาเจอกัน บริษัทเขาบึ้มแน่นอน ส่วนเขาก็ตายแบบศพไม่สวย


โรสรินตรงดิ่งไปยังพระราชวังอัลบาฮาทันทีโดยไม่คิดจะแวะชื่นชมสิ่งรอบข้างอย่างที่แทนไทแนะนำ  เพราะเขาหวังเป็นอย่างสูงว่าเจ๊ใหญ่จะพึงพอใจกับบรรยากาศทะเลทรายบ้าง แต่ทุกอย่างก็ล้มครืนไม่เป็นท่าเมื่อเจ๊แบกความแค้นที่ยิ่งใหญ่มาเต็มบ่า เขาถึงกับถอนหายใจคิดอย่างปลงๆ กับแผนการนี้ ไม่เจ๊ก็คิงได้ตายกันไปข้าง

ขับรถมาเกือบชั่วโมงก็มาถึงประตูทางเข้าวังที่มีการตรวจรักษาความปลอดภัยแน่นหนา โรสรินโทรหาลีออนผู้ช่วยราชเลขาในองค์รามินทันที เพื่อพาเธอเข้าพบองค์รามินอย่างเร่งด่วนที่สุด อาละวาดให้เละ ให้สมกับความแค้นที่กล้ามาทำเธอเสียหน้า แล้วก็กลับเมืองไทยอย่างสวยๆ หลังจากรอสายไม่ถึงนาทีคนปลายสายก็รับ ไม่ทันได้กรอกเสียงลงไปเสียงหวานปนเอาเรื่องที่เขาจำได้ดีว่าเป็นใครก็สวนขึ้นมาก่อน

“ลีออน นายออกมารับฉันไปพบองค์รามินเดี๋ยวนี้” โรสรินไม่สนว่าตอนนี้ผู้ช่วยราชเลขาจะยุ่งวุ่นวายขนาดไหน สิ่งที่เธอต้องการต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

“เอ่อ... คือว่า”

“ฉันให้เวลานายแค่สิบนาที อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” แล้วโรสรินก็วางสายทันที แทนไทที่นั่งข้างๆ อยากจะเอาเท้ามาก่ายหน้าผาก พูดอะไรไม่ออก ไม่สิ ต้องบอกว่าพูดอะไรไม่ได้มากกว่า ถ้าเขาขัด เขาตาย ตายหยังเขียดสถานเดียว

หลังจากนั้นสิบนาทีไม่ขาดไม่เกินลีออนก็ออกมารับหญิงสาว และพาเข้าไปด้านในของพระราชวัง ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่รถก็มาจอดที่หน้ามุข โรสรินลงจากรถทันทีพร้อมด้วยแทนไทที่ตามเจ๊ใหญ่ของบ้านไปติดๆ ไม่มีเวลาได้มองความสวยงามของพระราชวังที่ขึ้นชื่อว่าสวยงามที่สุดในอัลบาฮาซักนิดเดียว

“องค์รามินอยู่ที่ไหนลีออน พาฉันไปหาพระองค์เดี๋ยวนี้” เพราะลงมาแล้วลีออนท่ามากไม่ยอมให้เข้าไปด้านในเสียทีพร้อมกับทหารที่เฝ้ายามหน้ามุข ถึงลีออนจะแนะนำว่าเธอเป็นใครแต่ก็ไม่ยอมให้เธอเข้าไปเสียที โรสรินจึงแว้ดขึ้นมาอย่างโมโห ลีออนถึงกับเหงื่อตก ไม่กล้าสบสายตาโรสรินที่จ้องมองเขาเขม็ง

“คือว่าองค์รามิน…”

“อยู่ที่ไหน” น้ำเสียงเย็นๆ ทำเอาคนฟังหนาวเยือกไปเป็นแทบๆ โดยเฉพาะคนรับศึกหน้าอย่างลีออน ถึงเขาจะเจอพระคู่หมั้นหนนี้เป็นหนที่สองแต่ทว่าน้ำเสียงและท่าทางมันทำให้เขารู้สึกกลัวและอาจจะหนักไปทางเกรงไม่ต่างจากที่เขารู้สึกกับองค์กษัตริย์ รายนั้นแช่แข็งคนทางสายตาเก่ง แต่รายนี้สายตาเอาเรื่องเก่งและกลายเป็นปีศาจในสายตาเขาไปเรียบร้อย ลบเลือนภาพนางฟ้าไปจนสิ้น

“องค์รามินทรง… ทรงเสด็จไปตรวจทหารที่ชายแดน อีกสองสามวันถึงจะกลับน่ะครับ” โรสรินถึงกับเส้นประสาทตึงเปรี๊ยะ นัยน์ตาสวยวาววับอย่างเอาเรื่อง แทนไทเห็นท่าว่าระเบิดจะลงก็ถอยห่างอัตโนมัติซึ่งไม่ต่างอะไรกับลีออนและทหารสองนาย

“ไปตรวจทหารงั้นเหรอ! ฉันอุตสาห์บอกแล้วว่าจะมาพบ ก็ได้! ทำแบบนี้ใช่มั้ย งั้นฉันไปหาเองก็ได้!” เธอเกลียดที่สุดพวกที่มาไม่ตรงตามนัด พวกไม่รักษาเวลา เธอไม่สนอะไรทั้งนั้นว่าผู้ชายคนนั้นงานจะยุ่งมากขนาดไหน แต่ในเมื่อเธอบอกแล้วเขาควรจะแบ่งเวลามาพบเธอก่อน ส่วนแทนไทและลีออนเบิกตากว้างทันที “ลีออน พาฉันไปหาองค์รามินเดี๋ยวนี้!!”

“เดี๋ยวเจ๊! ใจเย็นๆ” แทนไทรีบฉุดแขนเจ๊ใหญ่ของเขาทันที เขารู้หรอกว่าเจ๊ของขึ้น แต่ว่ามันดูไม่สมควรเกินไปหรือเปล่าที่จะไปหาองค์รามินทั้งที่พระองค์ออกทรงงานแบบนี้ ในเมื่อเรื่องที่เจ๊เขามาถึงที่นี่เป็นเรื่องส่วนตัวล้วนๆ ไม่ใช่เพื่อประเทศอย่างที่องค์รามินทรงทำอยู่ “เจ๊รอองค์รามินอยู่ที่นี่ดีกว่า พระองค์ออกทรงงานนะเจ๊ ไม่ได้หนีเที่ยวจนเจ๊ต้องไปตามกลับมาคุย”

“ไม่รอ ฉันเสียเวลามามากแล้ว และฉันจะไม่ยอมเสียมันไปมากกว่านี้แน่นอน ยิ่งฉันจัดการทุกอย่างเร็วเท่าไหร่เรื่องมันก็จะจบเร็วเท่านั้น” โรสรินพูดไม่มีเปลี่ยนใจ สีหน้าของเธอคือต้องทำเท่านั้น

“แต่ว่า…” ลีออนจะค้าน มันคงไม่ดีถ้าองค์รามินเจอคุณโรสรินขณะที่พระองค์กำลังทรงงาน ใช่ว่าเขาไม่ทูลเรื่องที่หญิงสาวฝากมาและวีรกรรมหลังจากที่เจ้าหล่อนอ่านจดหมายของพระองค์จบ เขาทูลแล้ว แต่องค์รามินไม่ทรงตรัสอะไรออกมาซักคำนอกจากพระพักตร์ที่เรียบเฉยก่อนจะเดินออกจากห้องไป แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่คิดด้วยว่าคุณโรสรินจะมาจริงๆ

“ไม่มีแต่” โรสรินพูดสวนขึ้นมาไม่ยอมให้ใครมาขว้างเธอ “สำหรับฉัน ทุกอย่างที่ฉันต้องการคือต้องได้!” ลีออนน้ำตาตกใน ให้เขาลาออกตอนนี้จะทันมั้ยนะ เขาสัมผัสได้ลางๆ ว่าต่อจากนี้ไปที่นี่จะไม่สงบสุขเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

++++++++++++++++++++++++++++ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะ+++++++++++++++++++++++++++++++


มาเจอกันในเรื่องใหม่ จะทยอยลง ทั้งของใหม่และของเก่า 5555+ ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ หรือถ้าเห็นว่าหายไปนานมาทักทายกันได้ที่เพจเช่นกันเน้อ เพจ: อ้วนพี/หมึกสีนิล

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}