วิหคเหินลม

ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์ 💖💖 ขอให้สนุกกับการอ่านนิยายของไรท์น่ะคร้า #รักคนอ่าน

Chapter 1 พอร์ชXแอลลีน

ชื่อตอน : Chapter 1 พอร์ชXแอลลีน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 14:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 พอร์ชXแอลลีน
แบบอักษร

​Chapter 1 พอร์ชXแอลลีน

 

 

หลังจากที่บอกจะจีบเขา เธอก็ใช้เวลาที่เขายังอยู่ที่นี่พยายามเข้าใกล้เขาทุกฝีก้าวไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนทำอะไรเธอไม่ยอมปล่อยให้เวลาสูญเปล่าจนล่าสุดเธอเริ่มจะมีหวังเมื่อตอนไปเที่ยวด้วยกันเธอเกิดโดนแมงกระพรุนไฟเข้าช่วงนั้นเขามาคอยเฝ้าดูแลเธอที่โรงพยาบาลอย่างดีก่อนจะเดินทางกลับไปทั้งๆที่คิดว่าจะจีบเขาให้ได้ก่อนเขาจะจากไปแต่เธอก็ทำไม่สำเร็จผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ทั้งขี้เก็กและก็ใจแข็งชะมัดเลย เฮ้อออ

"ทำอะไรอยู่คะแอลลีน"พีชเอ่ยถามขณะกำลังจะเดินไปหาคนรักที่ห้องทำงานแต่เจอน้องสาวของเขานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นอาการเหม่อลอยมันทำให้เธออดใจไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาถาม

"หนูกำลังเซ็งอยู่ค่ะพี่สะใภ้เพื่อนพี่อ่ะใจแข็งมากๆเลยแถมตอนจะกลับก็ไม่ลาหนูสักคำใจร้ายชะมัดชิ!"แอลลีนพูดด้วยท่าทางกระเง้ากระงอดพร้อมเบะปากเมื่อนึกถึงคนที่อยู่ห่างไกลคนละซีกโลกที่ไม่รู้ว่าป่านนี้จะทำอะไรอยู่ เบอร์ติดต่อก็ไม่มี

"คิกคิก พอร์ชเขาก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ เห็นอย่างนั้นเลือดร้อนนี้ที่หนึ่งเลยนะคะ อีกอย่างหมอนี่คิดอะไรมันไม่ค่อยพูดหรอก ถ้าจะจีบมันเนี่ยต้องตื้อเท่านั้นค่ะตื้อบ่อยๆเดี๋ยวมันก็ใจอ่อนเองมันชอบให้ผู้หญิงเอาใจและที่สำคัญมันแพ้ผู้หญิงขี้อ้อน^_^"พีชเอ่ยยิ้มๆเมื่อนึกถึงเพื่อนชายคนสนิทของเธอ พร้อมบอกเคล็ดลับต่างๆเพื่อเป็นกำลังใจให้กับสาวน้อยคนนนี้ด้วยที่เธอรู้สึกว่ามีอะไรดีมากกว่าผู้หญิงทั่วๆไปเหมาะสมกับเพื่อเธอที่สุด

"จริงหรอค่ะ^^ แต่แอลจะไปตื้อเข้าได้ยังไงละคะในเมื่อเขากับแอลอยู่กันคนละซีกโลกขนาดนี้"มันก็ดีใจอยู่หรอกที่รู้ว่าเขาชอบไม่ชอบอะไรแต่มันจะมีประโยชน์อะไรละในเมื่อเธอกับเขาห่างกันไกลขนาดนี้

"ก็ไปหาสิคะระยะทางใช่ว่าจะเป็นอุปสรรคเสียเมื่อไหร่ถ้าห่วงเรื่องที่พักไปพักที่บ้านพี่ก็ได้"พีชเอ่ยอย่างคนสนับสนุนเต็มที่เพราะก็โตๆกันแล้วอายุก็ห่างจากเธอไม่กี่ปี

"แต่แอลลีนต้องเรียนหนังสือตอนนี้ก็ปิดเทอมอยู่นะค่ะ ปีสุดท้ายแล้วด้วย"

"ดีเลยถือว่าเป็นการวัดใจว่าก่อนจะเปิดเทอมเนี่ยแอลลีนจะพิชิตใจเขาได้ไหมถ้าไม่ได้ก็แค่ถอยออกมาไม่เห็นเป็นไรเลย"แอลลีนเริ่มคิดตามคำพูดของพีช ถ้าเธอทำแบบที่พี่สะใภ้บอกเธอก็จะได้รู้ได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง เอาว่ะแอลลีนอย่างน้อยก็ยังดีกว่าคู่หมั่นที่แม่พยายามหาให้ก็แล้วกันพวกนั้นไม่เคยอยู่ในสายตาเธอสักนิด

"โอเคค่ะ!! งั้นอาทิตย์หน้าแอลลีนจะเดินทางไปเมืองไทยเพื่อทำภารกิจพิชิตใจเพื่อนพี่สะใภ้ค่ะ ^_^"แอลลีนเมื่อคิดได้ก็เอ่ยตอบตกลงทันทีพร้อมกับเดินกลับขึ้นไปบนห้องด้วยท่าทางมุ่งมั่น พีชมองตามแล้วก็ได้แต่ยิ้มขำ งานนี้เพื่อนเธอสงสัยจะหนีสาวน้อยคนนี้ไม่รอดจริงๆ

1 อาทิตย์ ต่อมาแอลลีนกำลังยืนลากับพี่ชายและพี่สะใภ้ที่มาส่งเธอขึ้นเครื่องไม่รู้ว่าทางนู้นเขาจะรู้หรือยังว่าเธอกำลังจะไปหาแต่พี่สะใภ้ก็บอกไว้อยู่ว่าไปถึงแล้วจะมีคนมารับเธอก็ไม่รู้ว่าใคร

"นี่ยัยแอลไปเที่ยวที่นู้นก็อย่าไปสร้างวีรกรรมอะไรไว้ละถ้าเฮียรู้ได้กลับไปหามัมก่อนกำหนดแน่!"ฟรานซิสเอ่ยขู่น้องสาวเขากลัวว่าน้องสาวเขาอาจจะไปทำเรื่องหนักใจให้พ่อกับแม่คนตัวเล็กของเขา น้องสาวเขาคนนี้ยิ่งแสบๆอยู่

"โฮ่!! เฮียอ่ะแอลโตแล้วนะคะรู้หรอกว่าอันไหนดีไม่ดีอะ"พี่ชายเธอพูดซะเสียหมดเลยเธอออกจะนิสัยดี

"หึ! ไปได้ละเครื่องจะออกแล้ว"ฟรานซิสยกมือลูบหัวน้องสาวเบาๆด้วยความเอ็นดู พอมาก็ตัวป่วนพอจะไปอยู่ที่อื่นแม้จะไปเที่ยวแต่ก็ทำให้เขาอดคิดถึงไม่ได้

"รักเฮียนะคะ ฟอดด หนูไปนะคะพี่สะใภ้^__^"แอลลีนเข้าสวมกอดพี่ชายเหมือนขอกำลังใจก่อนจะโบกมือลาพี่สะใภ้และทุกคนแล้วเดินเข้าประตูฝั่งผู้โดยสารขาออก โดยมีฟรานซิสกับคนรักยืนมองไปจนลับตา และเมื่อน้องสาวเดินเข้าไปข้างในแล้วพวกเขาทั้งคู่ก็พากันกลับบ้านทันที

@สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย

เป็นเวลาสิบชั่วโมงกว่าในการเดินทางของเธอครั้งนี้ ถือว่าเป็นการเดินทางที่ยาวนานสุดๆเท่าที่เคยเดินทางเลยก็ว่าได้ แอลลีนเดินลากกระเป๋าออกมาด้านนอกเพื่อมองหาคนที่จะมารับเธอ ก่อนจะสะดุดเข้ากับผู้ชายตัวสูงผิวขาวกำลังยืนกอดอกพิงเสาจ้องมองมาที่เธออยู่ อ่าาไม่ผิดแน่นี่เขามารับเธอหรือเนี่ยคิดได้ดังนั้นเธอก็รีบลากกระเป๋าตรงไปหาเขาทันที

"สวัสดีค่ะพี่พอร์ชมารับแอลใช่ไหมค่ะ^___^"แอลลีนส่งยิ้มหวานด้วยท่าทางดีใจ

"เปล่า!มารับแมวแถวนี้มั่งจะไปกันได้ยัง"พอร์ชเอ่ยพร้อมกับมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างละเอียดด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง

"ถามใครหรอค่ะ"แอลลีนเอ่ยถามพร้อมมองหน้าเขาด้วยความงง

"ก็ฉันพูดอยู่กับใครละ"พอร์ชเอ่ยพร้อมกับอาการที่เริ่มหงุดหงิด เธอกำลังจะกวนประสาทเขาอยู่ใช่ไหมถามจริง

"ไม่รู้สิค่ะ ถ้าจะพูดกับแอลคงไม่ใช่เพราะพี่พอร์ชบอกมารับแมวไม่ใช่แอล"

"จะแมวจะแอลมันก็เธอนั่นแหละยัยบื้อ!!"ด้วยคิดว่าเธอกำลังกวนประสาทตนเองอยู่ เขาจึงยกมือผลักหัวเธอเบาๆก่อนจะดึงกระเป๋าเดินทางเธอมาถือไว้แล้วก้าวเดินฉับๆออกไปทันที

"อ้าว!! เฮ้ย!พี่พอร์ชค่ะรอแอลด้วยยย"แอลลีนได้แต่ตะโกนร้องตามลั่นสนามบินแต่เธอก็ไม่ได้สนใจรีบวิ่งตามเขาไปทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะทิ้งเธอไว้ที่นี่ ไม่อยากนั้นเธอคงหาทางกลับไม่ถูกแน่นอกจากจะบินกลับประเทศไปเลย มารับเธอแท้ๆยังจะบอกมารับแมวอีก! ชิ คนอะไรก็ไม่รู้ปากไม่ตรงกับใจ!!

#ตอนแรกมาแล้วนร้าาา เนื้อเรื่องเป็นยังไงกันบ้าง โอเคหรือเปล่าจะให้ปรับตรงไหนบอกไรท์ได้นร้าา

#ฝากติดตามกันด้วยนะคร้าา ^_^

ความคิดเห็น