Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน7 (คู่รอง)

ชื่อตอน : 3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน7 (คู่รอง)

คำค้น : ไอ้แว่นเนี่ยเมียกู,คู่รอง,เมียผมใช่ย่อยที่ไหน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2561 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน7 (คู่รอง)
แบบอักษร

** **

เมียผมใช่ย่อยที่ไหน

ตอน:ต่อหน้าต่อตา!

.

.

.

9:00น.


แผล่บ!

"..."

โฮ่ง!

"อือออ"

แผล่บๆ

"อย่าเลีย อื้อ พอแล้ว"

เจ้าหมาตัวโตไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันมานั่งจ้องผมบนที่นอนก่อนจะใช้ลิ้นเลียแก้มผมเบาๆราวกับว่ากำลังจะปลุกให้ตื่น สัมผัสเปียกชื้นที่แก้มเย็นวาบ

คงต้องตื่นได้แล้วสินะ...

"ไง แกยังไม่ได้กินข้าวหรอ"

มันกระดิกหางไปมาเหมือนจะเป็นคำตอบ ผมที่สะลึมสะลือก็รีบลุกจากเตียงก่อนจะรีบเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้า

"เดี๋ยวมานะ ไปแปรงฟันล้างหน้าก่อน"

ผมบอกกับเจ้าหมาตัวโตก่อนจะรีบเดินหายเข้าไปในห้องนํ้าพักนึง แล้วเดินกลับออกมาอีกครั้งโดยอยู่ในชุดนอนดังเดิม

"หิวข้าวแล้วสิ ไม่มีใครเอาให้รึไงกัน ตามมานี่เร็ว"

ผมบอกกังเจ้าบราวน์ที่นั่งจ้องผมตาแป๋ว ก่อนผมจะเดินนำมันออกมาจากหัองนอนโดยมีมันเดินตามมาติดๆ

พอถึงห้องครัวผมที่กำลังจะหยิบอาหารสุนัขเทให้มันกิน ไอ้บราวน์มันก็เห่าทันที

"โฮ่ง!"

"หืม แกกินแล้วนี่ แล้วทำไมไม่บอก!"

'เดี๋ยวๆ หมาพูดไม่ได้นะไอ้โย'

"ชิ แกนี่น้า ทำตัวน่าตีชะมัด"

"โฮ่งๆ!"

"อย่าเถียง"

เอาวะไอ้โย เถียงกับหมามันก็มันดี 

นี่ผมแหกขี้ตาตื่นมาเพืีอจะแสดงตัวเป็นคนเลี้ยงแสนดีแทนที่จะได้เทข้าวให้มันกิน แต่มันกลับปลุกขึ้นมาเพื่ออะไร?

"บราวน์ ไม่เบื่อบ้างรึไง?"

"แฮะๆๆ"

มันกระดิกหางไปมาเหมือนเป็นคำตอบ ผมเองก็ได้แต่เออๆตามมัน คิดซะว่ามันเข้าใจที่ผมถามแล้วกัน

"ไปดูทีวีกันเถอะ"

ผมเดินนำหน้าเจ้าหมาตัวโตออกมาจากครัว ก่อนจะนั่งแช่นอนแช่อยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น

"น่าเบื่ออ่ะ ทำอะไรดี"

"หงิ๋งๆ"

"จะหงิ๋งเพื่อ? อยู่ในนี้น่าเบื่อจะตาย"

'คิดๆแล้วมันก็น่าเบื่ออ่ะ ต้องเข้าใจนะครับว่าผัวผมมันหาเงินมาให้ใช้อ่ะ'

"นี่! เลิกมุดหัวเข้ามาใต้เสื้อสักที ซนชะมัดเลยเจ้านี่"

"แผล่บ!"

"ไอ้บราวน์! อย่าเลีย!"

ไอ้หมาหน้ามึนที่มุดหัวเข้ามาอยู่ใต้เสื้อผมดิ้นยุกยิกไปมาจนจั๊กจี๊ แต่มันก็มีความรู้สึกวูบวาบขึ้นมานิดนึง

'เดี๋ยวนะ กูจะมีอารมณ์กับหมาหรอ!?'

"นั่งเล่น นอนเล่นมันมาสามสี่ชั่วโมงละ น่าเบื่อว่ะ"

ผมเบะปากพลางมองนาฬิกาที่ติดอยู่ฝาผนังห้อง นี่ก็เที่ยงแล้วด้วยซํ้า

ยังไม่ได้งานการเหมือนชาวบ้านเค้าเลย จะออกไปเที่ยวก็กะไรอยู่เดี๋ยวไปเจ้าบราวน์จะอยู่ยังไงละ?

"พึ่งรู้ว่ารอคนเปย์แม่งต้องน่าเบื่อขนาดนี้"

"แผล่บ"

เจ้าบราวน์แลบลิ้นเลียแก้มผมเบาๆแต่ผมก็อดยิ้มไม่ได้ที่มันทำตัวน่ารักขนาดนี้ 

ถ้าถามว่าทำไมชีวิตผมช่างว่างเปล่าแบบนี้ ตอบเลยนะ ผมรอไอ้สองคนนั้นเลี้ยงน่ะสิ แม่งไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เช้านู่นนนน ปล่อยให้ผมนั่งปล่อยชีวิตมาหลายวันละ

"เห้ออออๆๆๆๆ เบื่อโว้ยยย..."

"โฮ่ง!ๆ"

"อะไรของแกบราวน์ เงียบๆหน่อย"

"โฮ่ง!ๆ"

"หืม?"

ผมลุกขึ้นนั่งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือสอนทำขนมที่เจ้าบราวน์วิ่งไปคาบมาให้

อะไรวะ? เกี่ยวอะไรกับขนมเบเกอรี่พวกนี้ด้วย?

"อะไรของแก ขนมหรอ มันก็ไม่มีอะ..."

เป๊าะ!

ผมดีดนิ้วดังลั่นก่อนจะฉีกยิ้มแป้น และมองหน้าเจ้าหมารู้ใจทันที

"ใช่แล้ว มาทำขนมกัน!"

"โฮ่ง!ๆ"

เจ้าบราวน์มันคงตื่นเต้นไม่แพ้ผมหรอกที่จะได้ทำขนม ซึ่งผมนี่แหละจะโชว์ฝีมือเชพอาหารหวานเอง

"ก่อนอื่นไปเช็คของก่อนแล้วกัน ขาดเหลืออะไรจะได้ซื้อ"

"โฮ่ง!ๆ"

เจ้าบราวน์วิ่งตามผมเข้าไปในครัวทันที ก่อนที่ผมจะเปิดตูเก็บวัตถุดิบมากมาย ซึ่งมันก็ขาดอะไรเล็กๆน้อยๆ

"ขาดไข่ไก่ กับนํ้ามัน อืม แค่นี้"

ผมยืนเช็ควัตถุดิบและอุปกรณ์พักนึงก่อนจะเคลียร์ได้ว่าขาดเหลืออะไรบ้าง

ไม่มีรีรอผมรีบเดินเข้าห้องไปอาบนํ้าเปลี่ยนชุดก่อนจะกลับออกมาอีกครั้งในเสื้อยืดธรรมดาสีขาวและกางเกงยาวถึงประมาณพอดีหัวเข่าสีดำ

"เดี๋ยวมานะบราวน์ ร้านสะดวกซื้ออยู่ข้างล่างนี่เอง จะรีบมานะ"

"โฮ่ง!ๆ"

เจ้าหมาตัวโตวิ่งมาดักหน้าผมทันทีเหมือนกับว่าไม่พอใจและจะไม่ให้ไปด้วย

"ไปแค่นี้เอง อย่างอแงสิ..."

"...."

'กรี๊ดดดดด ไอ้หมาเวร มึงอย่าจ้องกูแบบนี้ โอ๊ย ใจบ่ดีเลย'

"อึก เออๆ ไปก็ตามมา"

"โฮ่ง!ๆๆ"

เมื่อได้ยินคำอนุญาติจากผมมันก็วิ่งรอบตัวผมทันที ทำเอาลายตาไปหมด ก่อนที่ผมจะไม่ลืมคว้ากระเป๋าสตางค์และคีย์การ์ดห้องมาด้วย

.

.

.

"สวัสดีค่ะคุณโย เชิญตามสบายนะคะ มีปัญหาบอกได้ค่ะ"

"ขอบคุณนะครับ"

พอผมเดินเข้าร้านสะดวกซื้อที่ออกแบบสร้างไว้ภายในตัวคอนโดเท่านั้นแหละ พนักงานทั้งหญิงชายต่างตอนรับกันเป็นอย่างดี

ทำไมถึงเป็นแบบนี้น่ะหรอ แหม...ไม่อยากจะอวย แต่ขอนิดนึง ก็เพราะอำนาจสามีผมนั่นแหละไม่พ้นไอ้ภาคหรอก คนถึงได้รู้จักผมในนามเมียเจ้าของคอนโด หุ๊ๆ

"ได้ของครบแล้ว แกจะเอาไรมั้ยบราวน์?"

"..."

เจ้าบราวน์มองตาแป๋วก่อนจะเดิมใช้หัวดันที่น่องขาของผมเหมือนให้เดินต่อไป แบบนี้คงไม่เอาอะไรสินะ

"ฉันเอานมไว้ให้แกดีกว่า แกชอบกินนมจืดไม่ใช่หรอ?"

ผมอมยิ้มเช่นเดียวกับเจ้าบราวน์ที่ตาเป็นประกาย เหมือนจะดีใจตรงที่ผมรู้ใจมันอย่างดี

แน่ละ ไอ้คนที่แบกกลับบ้านมาด้วยแล้วต้องเลี้ยงก็ต้องเป็นผมสิ...

"ป้ะ ไปจ่ายตังค์ จะได้ไปทำขนม"

.

.

.

"โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ ขอบคุณค่ะ"

"ครับ"

เมื่อจ่ายตังค์เสร็จเรียบร้อยผมก็ขึ้นลิฟท์เพื่อจะกลับห้องทันที ระหว่างทางเจ้าบราวน์ก็ช่วยคาบของที่ซื้อมาไว้ที่ปาก

ก็ดีไปอีก มีคนช่วยถือพอได้เบาๆลงบ้าง

กึก! ปัง...

"ไปทำขนมไว้ให้ไอ้สองคนนั้นกันเถอะ"

"โฮ่ง!ๆ"

ผมถือข้าวของแบกเข้าไปในครัวทันทีก่อนจะเตรียมอุปกรณ์และวัตถุดิบให้พร้อมและลงมือทำทันที

ตลอดระยะเวลาการทำก็มีเจ้าบราวน์ที่คอยเดินตามติดดูดอยู่ไม่ห่าง นี่ก็ถือซะว่าเป็นกำลังใจให้แล้วกัน

"โฮ่ง!ๆ"

"เดี๋ยวรอมันอบสุกก่อนถึงจะกินได้น่ะ รอก่อน"

อยากจะโม้ว่าคนอยากผมไม่ใช่เอาแต่นั่งๆนอนๆรอไอ้สองตัวนั่นมาเปย์อย่างเดียวนะ ผมมีปรโยชน์เหมือนกัน

มีประโยชน์ก็ตรงที่ทำขนมเบเกอรี่เป็นนี่แหละ ภูมิใจสุดๆ ไอ้ตัวผมก็ชอบทำขนมมานานแล้ว ก็เลยถนัดเป็นงานอดิเรก ถ้าเหมือนตอนนี้ก็ทำนั่นแหละ

ติ้ง!

"หืม ไหนดูซิเป็นยังไงบ้าง"

ผมรีบหยิบถุงมือมาสวมทันทีก่อนจะเปิดฝาเตาอบและหยิบถาดขนมที่ร้อนระอุนั่นออกมาทันที

ผมแอบชำเลืองมองเจ้าบราวน์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้จ้องถาดขนมตาปริบๆ คงอยากจะลองชิมแล้วใช่มั้ยละ

"แกกินไม่ได้หรอกนะบราวน์"

"หงิ๋งๆ"

อ่า ขอโทษด้วยแล้วกัน ผมพึ่งไปศึกษามาว่าหมาเกือบๆทุกๆตัวทุกสายพันธ์ไม่ถูกกับโก้โก้น่ะสิ

วันนี้ผมดันทำบราวน์นี่หน้าอัลม่อนกับชูเพลส์เอแคลร์ไส้นมสด ไม่มันใจว่ามันจะกินเอแคลร์ได้มั้ย

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ปกติแกรู้ตัวว่ากินพวกช็อกโกแลต หรือ โกโก้ ไม่ได้ไม่ใช่หรอ?"

"โฮ่ง!ๆ"

"แต่แกจะกินเอแคลร์ได้มั้ยนะ มันไม่มีส่วนประกอบของผงโกโก้นี่น่า"

เจ้าบราวน์กระดิกหางไปมาก่อนจะกระโดดลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งเข้ามาพันแข้งพันขาผมแทน

"อืม พวกนั้นคงใกล้จะกลับแล้วละ ไปรอที่ห้องนั่งเล่นกัน"

"โฮ่ง!ๆ"

ผมถอดผ้ากันเปื้อนก่อนจะเก็บข้าวของให้เรียบร้อย ก่อนที่จะไปนั่งรอไอ้ทึ่งสองตัวกลับมา

ผมนั่งเล่นกับเจ้าบราวน์ไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา ก่อนจะปรากฏร่างของไอ้หน้ามึนสองตัวที่ยิ้มแป้น

"บูมกลับมาแล้วจร้าที่รัก"

"กลับมาแล้วเมียจ๋าาาา"

"อื้ม! นี่กลับมาก็ดี...เห้ย!"

พวกมันสองตัววิ่งเข้ามากอดแข้งกอดข้าผมทันทีก่อนจะเอาหน้าถูไถไปมากับต้นแขนผมทันที

ตายๆ ถ้ากูล้มแล้วถูกพวกมึงทับตายนะ กูจะมาตามบีบคอพวกมึงสองตัวแน่ๆ

"เดี๋ยวๆ อื้อออ อึดอัด!"

"ก็คิดถึงเมียจ๋านี่น่าาาาา"

"ใช่ๆ คิดถึ๊งคิดถึง ที่รักอ่า คิดถึงพวกเค้ามั้ย"

แววตาใสกิ๊กจ้องมองผม โอ๊ยยย หนักกว่าไอ้บราวน์มันอีก มาเล่นกอดซะแน่นไหนจะมาทำตัวอ้อนอย่างกับเด็ก เหนื่อยใจวุ้ย!

"อื้อๆ คิดถึงๆ นี่...ทำขนมไว้ให้ อยู่ในครัวนู่น"

"ห๊ะ!? เมียจ๋าทำไว้ให้หรอ ใจดีจัง"

"ก็เออสิ...อ๊ะ! อื๊อออ"

ไอ้ภาคกดจูบลงบนกลีบปากของผมทันทีอย่างหนักหน่วงก่อนจะผละออกแล้วส่งยิ้มให้ผม

"อ่าาา วันนี้เมียจ๋าตัวห๊อมหอม"

"นั่นดิ ตัวห๊อมหอม ไหนๆขอดมหน่อย"

"เดี๋ยวไอ้บูม อ๊ะ!"

ไอ้บูมก้มลงมาใกล้ๆหน้าอกผมก่อนจะอ้าปากงับหัวนมผมผ่านเสื้อสีขาวที่กำลังใส่อยู่

'พวกมึงอยากตายกันหรอ!?'

"พอ! จะแดกมั้ยขนม ไม่งั้นกูจะเอาไปทิ้ง"

"อย่านะๆ เดี๋ยวผัวจ๋าจะรีบไปกินเดี๋ยวนี้เลย"

"กินสิที่รัก อย่าเอาทิ้งน้า"

"ก็ไปกินสิวะ ยืนไซร้กูอยู่ได้ จะเท่ทิ้งแม่งเดี๋ยวนี้เลย!"

"ไปแล้ววว!/ไปแล้วววว!"

"ไอ้พวกหื่นนี่นิ!"

ผมบ่นออกมาทันที ไม่ทันจะกลับมาที่จะพักผ่อน ไอ้พวกนี้ก็ไปเอาแรงมาจากไหนก็ไม่รู้ แม่ง คึกได้ทั้งวัน

ผมส่ายหัวเบาๆก่อนจะเหลือบมองไอ้บราวน์ ไอ้นี่อีกตัว! มึงชอบเห็นกูถูกแกล้งนักรึไงฟร้ะ! ไม่เห่าห้ามเล้ยยย !

"ไม่ช่วยเลยนะแก"

"โฮ่ง!ๆ"

"ง่ะ! ที่เงี้ยถึงเห่า ไอ้หมาโง่นี่"

"แฮะๆๆๆ"

อย่ามาทำตาแป๋วไอ้หมาตอแหล กูรู้ว่ามึงฟังกูออก มึงออกจะฉลาด ชิ! ชั่งมันเถอะ รีบตามไอ้สองตัวนั่นเข้าไปในครัวดีกว่า

ทันทีที่ผมเดินเข้าไปในครัว ก็เห็นไอ้โง่สองตัวนั่งกินขนมที่ผมทำอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนที่ผมจะยืนเอามือเท้าโต๊ะมองพวกมัน

"พอใช้ได้ป้ะ?"

"ไม่อ่ะที่รัก"

"ไม่อร่อยหรอ?"

'ไม่อร่อยแล้วมันจะกิน เพื่อ!?'

"ไม่ได้แค่พอใช้ อร่อยเลยต่างหาก! ฮ่าๆๆ"

พวกมันทั้งสองหัวเราะออกมาก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินขนมต่อจนหมดเกลี้ยง

ผมที่กำลังจะเก็บจานไปล้าง ไอ้บูมก็เดินเข้ามาคลอเคลียทันที

"ที่รักจ๋าาา วันนี้ทำไมน่าเอา เอ้ย..ไม่ใช่ๆ น่ารักจัง"

"ไม่ต้องเลยไอ้บูม อื้อ! เลิกคลอเคลียได้แล้ว"

"เมียจ๋าาาา"

"อะไรอีกละ! พวกมึงสองคนนี่ยังไง!?"

ไม่นานขณะที่ไอ้บูมกำลังยืนก้มลงไซร้คอผมอยู่นั้น ไอ้ภาคก็เดินเข้ามาซ้อนด้านหลังผมไว้ก่อนจะหอมแก้มผมฟอดใหญ่

"อยากทำ/อยากได้ครับ"

"ไม่เอาโว้ยยย กูพึ่งให้ทำไปเมื่อวานเองนะ วันนี้ให้กูพักบ้างไอ้พวกเวร ไม่ใช่จะเอาอย่างดะ...อ๊ะ!"

'นั่นไง ไอัโย มึงไม่รอดอีกแล้ว'

ผมกัดปากแน่นทันทีที่ไอ้บูมเอื้อมมือมาบีบเคล้นเป้าผม ตอนนี้เล่นขาผมสั่นวูบวาบไปหมด

"ยะ...อย่า ไม่เอา กูไม่พร้อม อื๊ออออ!"

"อย่าใจแข็งสิที่รัก มาสนุกกันเถอะ"

"อ๊ะ! อย่าบีบ! เดี๋ยว...เดี๋ยวมันแข็ง"

'ตายละหว่า! แม่งเล่นกูแข็งแล้ว'

"ไอ้บูมรุกอยู่คนเดียวจะสนุกอะไร ให้ผัวจ๋าร่วมด้วยนะ"

"เดี๋ยว! จะ...จะทำอะไร อื๊อ!"

ไอ้ภาคล้วงมือเข้ามาภายในกางเกงผมก่อนจะบีบก้นงอนๆจนเต็มแรง ส่วนมือว่างของมันอีกข้างก็สอดเข้ามาใต้เสื้อผมและสะกิดที่ยอดอกผมทันที

"อย่า อ๊าาาา! อื๊อออ ทำ...ทำที่ห้องเถอะ"

"ไม่เอาอ่ะเมียจ๋า ผัวจ๋าอยากทำตรงนี้"

"นั่นสิ เปลี่ยนบรรยากาศเถอะที่รัก"

พรึ่บ!

ไอ้บูมปลดกางเกงผมลงไปกองที่หัวเข่าทันทีก่อนที่จะใช้นิ้วเกี่ยวตวัดชั้นในลงไปกองตามๆกัน

อย่าลืมสิ!!! อย่าลืมว่าไอ้หมาตัวโตมันอยู่ด้วย ตอนนี้มันก็สั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามผม มันจ้องผมใหญ่เลย!

"กูขอ..ทำในห้อง อึก!"

ไอ้บูมคุกเข่าลงระหว่างขาผมก่อนจะอ้าปากและครอบแกนกายผมทันทีจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว มันไล่เลียตั้งแต่ส่วนหัวจนถึงปลายโคน อ่า มันใช้ปากเก่งมาก

"เมียชอบมั้ย ชอบรึเปล่า"

"อื๊ออออ ชะ...ชอบ อ๊ะ! ทะ..ทำอะไร?"

ผมแกล้งร้องทำเป็นใสซื่อ เมื่อไอภาคเริ่มค่อยๆดันนิ้วเข้ามาที่เดียวรวดสองนิ้ว มันคงจะเบิกทางสินะ

"ขยายรูเมียไงครับ จะได้เข้าง่ายๆ"

"อื้ออออ อ๊าาา บะ...บูม อื๊อออ เสียว อ๊ะ! อ๊ะ!"

ทั้งด้านหน้าและด้านหลังถูกปรนเปรอจนสมองผมขาวโพลนไปหมด ยิ่งถูกเ้าโรมผมยิ่งเทียวทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ 

แถม รู้สึกดีที่มีสายตาของเจ้าบราวน์จ้องมอง

"อ๊าาา! ภาค อื๊อออ จะออก จะ...อุ๊บ อื๊อออ!"

ปากผมถูกประกบจูบโดยไอ้ภาค คนที่ไม่เคยนุ่มนวลมีแต่ไฟราคะที่เร่าร้อนเตรียมพร้อมที่จะแผดเผาผมไปทั้งตัว

ต่างจากไอ้บูมที่ค่อยเป็นค่อยไป ยิ่งมันรู้ว่าผมจิกกลุ่มผมสีดำสนิทมันแรงมากเท่าไหร่ มันก็รู้ว่าผมใกล้จะถึงฝัน

"อึก! อึก! ฮ่าาห์! อ๊ะ!"

"ซี๊ดดดดด! รูฟิตจังเมียจ๋า ตอดไม่หยุดเลย"

"บูม จะแตก อ๊ะ! อ๊า!"

ไอ้บูมเร่งโขลกหัวขึ้นลงอย่างรวดเร็วก่อนที่ผมจะเกร็งและกระตุกปลดปล่อยนํ้ากามเข้าไปตามปากมันทันที

"อ่าาาห์ แห่ก แห่ก อึก!"

"เมียจ๋าชิมนํ้าตัวเองบ้างสิ อร่อยนะนํ้าขอเมียจ๋าไง"

"มะ...ไม่เอา อ๊ะ!"

ไอ้ภาคกระทุ้งนิ้วเข้ามาในช่องทางคับแคบของผมก่อนจะใช้มืออีกข้างจับค้างผมให้เชิีดหน้าก่อนจะบีบปากเบาๆให้ผมอ้าออก

เมื่อผมอ้าปาก ไอ้บูมก็ประกบปากลงมาทันที แล้วไม่นานความรู้สึกนํ้าเหนียวๆข้นๆถูกถ่ายเทเข้ามาในปากผม

"กลืนลงไปสิครับเมียจ๋า"

"อื๊อออ อึก อึก..อ่าาาห์!"

"อร่อยใช่มั้ยละทีี่รัก"

นํ้ากามของผมเองถูกกลืนลงรอไปอย่างง่ายดาย รสชาติแปลกๆไม่เห็นจะเหมือนของพวกมันสองตัวเลย มันไม่ขมหรือฝืดคอ

"พอแล้ว ทำต่อที่ห้องเถอะ อึก!"

ไอ้ภาคชักนิ้วออกจนตัวผมสดุ้งโหยง ก่อนที่มันจะใช้มือจับต้นแขนผมข้างนึงไว้

อาย อายแม้กระทั้งไอ้บราวน์ที่มันไม่ยอมลุกไปไหรเลย มันเอาแต่นั่งจ้องผม จ้องทุกการกระทำที่ผ่านมา แต่ต่อจากนี้

"ตรงนี้แหละเมียจ๋า แอ่นสะโพกรับดีๆละ"

"อ๊ะ! เดี๋ยว..กูไม่พร้อม อย่าพึ่ง!"

ไอ้ภาคจัดท่าให้ผมใช้มืออีกข้างยันโต๊ะกินข้าวไว้ ก่อนจะจับอาวุธร้ายของมันมาจ่อที่ช่องทางของผมก่อนจะดันเข้ามาทันที

ส่วนไอ้บูมก็ไล่เลียไซร้ไปตามซอกคอ ก่อนจะกัดแรงๆหลายต่อหลายจุด ตายห่า! ของผมที่พึ่งสงบไปมันลุกพรึ่บขึ้นมาอีกแล้ว

"เดี๋ยว! กูอายหมามัน ไม่เอา อ๊ะ! อย่าพึ่ง ไอัภาค..อ๊ะ...อ๊าาา!!!"

ส๊วบ!

"ซี๊ดดดดด! เป็นไงครับเมียจ๋า ร้องไม่ออกเลยหรอ"

"อ่าห์ ที่รัก ดูเจ้าบราวน์สิ มันมองตอนที่รักถูกผสมพันธุ์แล้ว"

ผมอ้าปากค้างพลางปรือตามองเจ้าหมาตัวโตที่นั่งจ้องตาแป๋ว อายก็โครตจะอายที่ต้องมายืนทำบัดสีบัดเถลิงต่อหน้าหมามัน

ผมเม้มปากแน่นพลางเบือนหน้าหนี แท่งร้อนที่อยู่ภายในตัวก็พองตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่วายที่ผมจะไม่ขมิบตอดรัดมัด

"อ๊ะ! อ๊ะ!"

"ซี๊ดดดดด! แน่นสัส อ่า...มาทำลูกไว้ให้บราวน์มันเล่นด้วยดีกว่า อึก! มัน จะ..จะได้ ไม่เหงา!"

"อ๊าาา! อ๊าาา! เบาหน่อย อื๊อออ! อ๊าาา!"

ปับๆๆๆ!

"อืม ที่รัก บูมแนะนำนะ อ่าาห์ อยากได้ยกโหล ต้องใส่สองนะ"

"ความคิดดีไอ้บูม ซี๊ดดดดด! ตอดแรงเ-ี้ยๆ มึงเตรียมเลย"

"มะ...ไม่! อ๊าา! อ๊าาา!"

"ชู่ววว! เรามาโชว์ลีลาให้บราวน์มันดูกันเถอะ"

"อ๊าาา!!! บราวน์ ยะ..อย่ามองนะ! อ๊ะ!ๆๆ"

"ห้ามมันมองไม่ได้หรอกน่าที่รัก ที่รักร้องลั่นขนาดนี้ บราวน์มันคงสงสัยว่าท่านี้เจ้านายมันคงชอบ"

"โฮ่ง!ๆ"



ไอ้...ไอ้พวกวิปริตเอ้ยย!!!






​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น