email-icon

นิยายน่ารักๆ ฟินๆ เชิญทางนี้จ้าาาา

ถ้ายอมจะพาไปหาแม่

ชื่อตอน : ถ้ายอมจะพาไปหาแม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2561 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถ้ายอมจะพาไปหาแม่
แบบอักษร

“อาจจะ ตลกแล้ว” ฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วหันหน้าหนี แค่อาจจะ แต่ไม่ได้หมายความว่าชอบ คำว่าสนใจใครๆ ก็สนใจฉันทั้งนั้น นี่ไม่ได้หลงตัวเองนะ

**“อยากให้พูดตรงๆ ก็พูด นี่คือเรื่องจริง แล้วเธอคิดยังไง” เขาถามฉันกลับ แต่ก็ยังดีที่เขาไม่พูดคำหวานหลอกลวงให้ฉันหลง พอได้แล้วก็ทิ้ง ฉันลดความโกรธลงมาเกือบครึ่ง เพราะกำลังค้นหาคำตอบของตัวเอง

“ฉัน..”

“หันมามองหน้า” ฉันกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ไม่ยอมทำตามที่เขาบอก ใครจะไปกล้ามองหน้าเขา ฉันไม่ใช่เขานะที่ไม่อาย แล้วฉันควรจะตอบว่ายังไง รู้สึกดีได้ไหม หรือว่าสนใจเหมือนเขาดี ถ้าเป็นอย่างนั้นใจเราก็ตรงกันหน่ะสิ

“พี่เวย์” ฉันเรียกชื่อเขาเพราะเขาเอามือมาจับหน้าฉันให้หันไปหา คิ้วเข้มๆ ของเขาเลิกขึ้นแล้วยิ้มมุมปากจ้องฉันไม่วางตา

“กลัวอะไร” น้ำเสียงที่เขาถามมันธรรมดามาก ไม่นุ่มนวลเหมือนผู้ชายคนอื่น แต่ทำไมมันทำให้ฉันใจเต้นแรงได้ทุกเมื่อ

มือใหญ่ๆ ของเขาสางเข้ามาในผมฉันแล้วล็อคหน้าฉันไว้ให้จ้องสบตากับเขา ฉันอยากจะปัดมือเขาออกแต่ไม่มีแรง อยากจะดิ้นหนีแล้วเปิดประตูจากรถแต่ร่างกายกลับไม่ขยับ สายตาของเขามันตรึงฉันไว้ทุกอย่าง

ฉันรู้สึกว่าปากตัวเองเริ่มเจ็บเพราะแรงกัด ฉันอยากเรียกสติของตัวเอง

“อย่ากัด” ฉันเผยอปากออกจากันทันทีเมื่อนิ้วของเขาสัมผัสเข้ากับริมฝีปากของตัวเอง ใจฉันยิ่งเต้นแรงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นี่เขากำลังทำให้ฉันเป็นโรคหัวใจใช่ไหม

ไม่ได้นะหมวยเธอจะขาดสติแบบนี้ไม่ได้ ฉันรีบเรียกสติของตัวเองคืนมาแล้วถอยตัวไปข้างหลังนิดหน่อย

“พี่คงมองออก ฉันไม่มีอะไรต้องพูด” ฉันรู้ว่าเขาก็ต้องมองออกว่าฉันคิดยังไงกับเขา สนใจเขา เพราะฉันเข้าหาเขาก่อน

“ที่แอ๊บเข้าหาหน่ะเหรอ” ฉันปัดมือเขาออกแล้วเม้มปาก คนบ้าพูดอะไรตรงไปไหม

“หึ” เสียงหัวเราะในลำคอดังออกมาทำให้ฉันถลึงตาใส่เขา

“อย่าน้อยมันก็ทำให้พี่สนใจฉัน” ฉันลอยหน้าลอยตาพูด คนข้างๆ ก็พยักหน้าเหมือนจะยอมรับ แล้วฉันต้องทำไงต่อ ทำไมเขายอมรับง่ายขนาดนี้เนี่ย

“จริง” มาพร้อมกับคำพูดยืนยัน ฉันยิ่งต้องกลั้นหายใจ

“พี่เป็นคนพูดตรงๆ ตลอดเลยรึไง” ฉันอดไม่ได้ที่จะบ่น

“ใช่ ทำไมต้องโกหก”

“แต่เรื่องคอนโดพี่ก็โกหก” ทำไมต้องโกหก เขาเองไม่ใช่รึไงที่โกหก

“แค้นฝังใจ” ฉันกอดอกแล้วหันตัวไปนั่งตรงๆ

“มาก” ฉันไม่ชอบนิที่เขาโกหก เพราะฉันไม่รู้จุดประสงค์ของเขา แม้แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มั่นใจเลยว่าที่เขาพูดมันเชื่อได้แค่ไหน

“เดี๋ยว อาทิตย์หน้าจะพาไปพบแม่” ฉันหน้าเหวอหันไปมองเขาอ้าปากค้าง

“พบแม่อะไร ฉันไม่ไปหรอกนะ”

“ก็บอกแม่ไว้แล้ว” เขาบอกแล้วเอนหลังพิงเบาะสายตาไม่ได้จ้องที่ฉันอีก

“พี่จะเอาฉันไปหลอกแม่งั้นเหรอ”

“ไม่ได้หลอก”

“ไม่ได้หลอกอะไร หลอกชัดๆ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“นี่ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ”

ชัดเจนเหรอชัดเจนอะไร ที่คุยกันเนี่ยชัดเจนแล้วเหรอ

“ไม่เห็นจะมีตรงไหนชัดเลยสักนิด” ฉันบ่นแล้วทำปากขมุบขมิบ ได้ยินเสียงถอนหายใจของเขาแรงๆ

“คบกัน เป็นแฟนกันนะครับ” แล้วก็ต้องผงะเมื่อลมหายใจร้อนๆ ลดลงมาที่ใบหูพร้อมกับคำพูดที่ทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ ครับ งั้นเหรอ

“ยอมไหม ถ้ายอมจะพาไปหาแม่” น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ฉันไม่เคยคิดจะได้ยินนั้นอีก ฉันตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะขยับ และรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลั้นหายใจอยู่ ฉันบอกเลยว่าตอนนี้ฉันพูดไม่ออก ไม่มีคำจะพูด

“หมวย”

ฉันหลับตาปี้เมื่อได้ยินชื่อของตัวเองที่ออกจากปากเขา ฉันนับไม่ได้เลยว่าเขาเรียกชื่อฉันกี่ครั้งหรืออาจจะไม่เคยเรียกนี่เป็นครั้งแรกรึเปล่านะ

“หึ คนเก่งหายไปไหน”

“แค่สนใจก็เป็นแฟนกันได้แล้วเหรอ” ฉันกลั้นใจถามเมื่อรวบรวมสติของตัวเองพร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ คำว่าแฟนมันต้องใช้เวลาไหม

“ใช่ สนใจเริ่มถูกใจและถูกสเปค” นี่มันพัฒนาการอะไร

“แต่..”

“แม่อยากเจอ” เขาพูดเสียงปกติ แต่ทำไมฉันรู้สึกว่ามันมีความอ้อนอยู่ในนั้น ฉันอยากจะบ้า

นี่เขาอยากได้ฉันเป็นแฟนจริงๆ หรืออยากพาไปให้แม่เขาดูตัวเพื่อที่เรื่องจับคู่ของเขากับแม่จะได้จบๆ

“ฉันไม่ยอมเป็นเครื่องมือของพี่หรอกนะ”

“จริงจัง ลองคบกันดูถ้าไม่ใช่ก็ปล่อยผ่าน” คำพูดง่ายๆ ที่ออกจากปากเขาทำให้ฉันต้องหายใจเข้าลึกๆ มันเป็นเวรกรรมของฉันใช่ไหม ที่คุยกับคนอื่นเขาไปทั่วพอมาเจอคนที่ถูกใจคิดว่าชอบเขาแต่เขากลับคิดแบบนี้

แต่มันก็จริงของเขาถ้าไม่ลองคบกันจะรู้ได้ไงว่าใช่ ความรู้สึกชั่ววูบที่เราคิดว่าชอบเขาสนใจเขามันอาจไม่ใช่ก็ได้ อย่างนี้มันต้องลอง

“พี่เคยคบกับใครไหม” อดไม่ได้ที่จะถาม ฉันอยากรู้ว่าเขาเคยทำแบบนี้กับผู้หญิงที่เขาบอกว่าถูกใจบ้างไหม

“ไม่”

“พี่ไม่เคยเจอคนที่สนใจบ้างเหรอ” ฉันยังถามต่อ เขาหันกลับมามองหน้า

“สนใจเคยแต่ถูกใจกับถูกสเปคไม่เคย” ฉันงงกับคำตอบของเขา ถูกใจตอนแรกบอกสนใจมาตอนนี้กับบอกถูกใจกับถูกสเปค

“เธอมีทั้งสองอย่าง”

“สนใจแค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป” เขายังพูดต่อ

“ได้แล้วก็ทิ้งว่างั้น” สนแค่เรื่องอย่างว่างั้นสิ

“หึ ฉลาดนิ” ฉันถลึงตาใส่เขา แล้วก็เงียบ จมอยู่กับความคิดของตัวเอง เราเงียบกันนานมากไม่มีใครพูดอะไร พอฉันคิดว่าไม่อยากคิดอะไรแล้วฉันก็เงยหน้าขึ้นพูดกับเขา

“ฉันจะขึ้นห้องแล้ว”

“คำตอบล่ะ” นี่ฉันยังไม่ตอบเขาอีกเหรอ

“ก็ตามนั้น” ฉันหันหน้าเตรียมไปเปิดประตูรถ ในเมื่อฉันยอมรับว่าสนใจเขาฉันก็ยอมที่จะคบกับเขาก็ได้ ยอมแลกกับคำว่าใช่หรือไม่ใช่

พอลงมาจากรถฉันก็เปิดประตูหลังขนเอาของที่ซื้อมา

“พรุ่งนี้จะไปไหน” พี่เวย์เดินอ้อมมาฝั่งฉัน

“ไปบ้านพ่อ” ฉันบอกเขาตามตรง

“ซื้อให้น้องหรือหลาน” ทำไมเขาถามมากจัง

“น้อง ถามเยอะจัง” ฉันเชื่อแล้วจริงๆ ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่คนอื่นพูด ใครบอกว่าเขาไม่พูดเยอะ ไม่สนใจใคร เอื่อยๆ เฉื่อยๆ คิดผิดแล้ว ฉันว่าเขาจะเอื่อยๆ แค่ในสิ่งที่เขาไม่อยากทำ เขาจะพูดในสิ่งที่เขาอยากพูด

“เป็นแม่ได้เลยนะ” เห็นไหม กับฉันนี่พูดมากขึ้นทุกวันทั้งที่เจอกันช่วงแรกๆ พูดนับคำได้

“น้องคนล่ะแม่ ฉันอยากขึ้นห้องแล้วเมื่อย” ฉันอยากขึ้นไปนอนแล้ว ถ้ามัวแต่คุยอยู่กับเขาแบบนี้ เมื่อไหร่จะได้ขึ้น

“ไปสิ”

“ไปนะคะ” ฉันเดินเลี่ยงเมื่อเขาอนุญาต แต่รู้สึกเหมือนมีคนตามา

“ตามมาทำไมเนี่ย”

“ว่างไม่มีอะไรทำ”

“แล้วมาตามฉันเนี่ยนะ” เขาตามฉันจริงๆ ช่วงนี้ ถ้าเขาสนใจใครเขาจะตามแบบนี้เลยเหรอ น่ากลัวไปไหม

“เป็นแฟนกันแล้วอยู่ด้วยกันไม่เห็นแปลก” เออ เอาเข้าไป เหตุผลร้อยแปด

“ฉันไม่อยากพูดกับพี่แล้ว” ฉันเหนื่อยที่จะพูดกับเขาแล้วอยากตามขึ้นมาก็ตาม มันก็ถูกของเขาเป็นแฟนกันแล้วไม่เห็นแปลกที่จะใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แต่ถ้าเขาทำอะไรฉัน ฉันยังไม่ยอมเขาตอนนี้แน่มันเร็วเกินไป**


ความคิดเห็น