Ormm

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามกันมาจากเรื่อง "เมียอ้วนที่ไม่ต้องการNC25"นะคะ เรื่องนี้ Ormm ก็จะทำให้ดีแน่นอนค่ะ เข้ามาอ่านกันเยอะๆน๊า เป็นกำลังใจให้เจ่ด้วยเน่อ ...... ʕ→ᴥ←ʔ #สายหื่นของเจ่

ชื่อตอน : 5.ลักพาตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 733

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2561 10:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5.ลักพาตัว
แบบอักษร

ตอนที่ 5.

.....@โรงแรม Angels town

: ห้องของเบญ

หลังจากที่ริตาได้รับข้อความจากไทม์เธอก็มีอารมณ์ที่ฉุนเฉียวอย่างเห็นได้ชัด จนเบญจพรรณเองต้องนั่งออกห่างเพื่อนสาวถึงสามศอก

เบญ : ไหน.. เล่ามาซิ ใครกันที่กล้าทำให้ แกอารมณ์เสียขนาดนี้ริตา ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นแกเป็นแบบนี้ ก็ตั้งแต่ตอนที่จับได้ว่าพี่"ตรี"หลอกใช้แกนี่หว่า ใช่มั้ย ?

คิม : คุณเบญครับ (คิมหันต์จำเป็นต้องเสียมารยาทพูดแทรกขึ้นมาในบทสนทนาของทั้งคู่ เพราะเธอได้พูดเรื่องที่ไม่น่าจะเข้าหูเจ้านายของเขาขึ้นมาจนได้ จากไฟที่กำลังจะมอด กลับรุกโชนขึ้นกว่าเดิม)

ริตา : แกพูดว่าอะไรนะเบญจพรรณ (เสียงของเธอเปล่งออกมาเยือกเย็น)

เบญ : ตายจริง (เบญยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองแล้วมองไปทางคิมหันต์ที่ยืนอยู่ด้านหลังริตา แต่สิ่งที่เขาทำได้ก็คือการส่ายหน้าอย่างเอือมระอาและส่งสายตาอย่างเวทนาไปให้เธอเท่านั้นจริงๆ) ริตาฉันขอโทษ... ฉันผิดไปแล้ว แกอย่าโกรธฉันเลยนะริตาาาาาาา

ริตา : เบญเพื่อนรัก ฉันถือหุ้นในโรงแรมสาขาที่สองของแกอยู่กี่เปอร์เซ็นต์นะ ไหนแกช่วยตอบฉันมาสิเพื่อน...รัก!!

เบญ : 40% จ้ะริตา

ริตา : อืมมม ก็เป็นตัวเลขที่เยอะอยู่เหมือนกันนะ ถ้างั้น ฉันขอถอนหุ้นออก 30% ก็แล้วกัน เพราะตอนนี้ฉันคิดว่ามันมากเกินไป เหลือสัก 10% ก็พอมั้ง แกคงไม่ว่าอะไรนะเบญ

เบญ : ไม่ได้นะริตา. ถ้าแกถอนหุ้นออกแล้วฉันจะให้ใครมาซื้อหุ้นต่อจากแกล่ะ ริตาโรงแรมกำลังอยู่ในช่วงก่อสร้างนะ แกอย่ามาพูดเล่นแบบนี้สิ

ริตา : เบญ แกมองตาฉันสิ ฉันดูเป็นคนพูดเล่นเหรอไง

เบญ : เอ่อ... ริตาาาอย่าถอนหุ้นเลยนะเพื่อนจ๋า ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่พูดถึงชื่อ"คนนั้น"อีกแล้วนะๆเพื่อน โถ่... ริตาแกจะใจร้ายกับฉันได้ลงคอเลยเหรอ

ริตา : ได้สิ ในเมื่อแกพูดไม่เข้าหูฉันเองนี่ รู้ทั้งรู้ว่าฉันเกลียดชื่อนั้นอย่างกับอะไรดี แกไม่ต้องมาทำสายตาแบบนั้นนะ

เบญ : นะริตา.....งือออ

ริตา : เฮ้อ... ก็ได้ๆคราวนี้ฉันจะยกโทษให้แก แต่ถ้ามีคราวหน้าถ้าแกลืมตัวพูดถึงชื่อนั้นขึ้นมาอีกล่ะก็ อย่าว่าแต่ถอนหุ้นเลย แม้แต่คำว่าเพื่อนแกก็จะไม่ได้จากฉันยัยเบญ

เบญ : ค่า..เบญจะไม่ทำอีกแล้วค่ะเพื่อนข๋า(เบญขยับเข้าไปกอดริตาทันทีที่เธอใจอ่อน) ทีนี้แกจะเล่าเรื่องของแกได้รึยังว่าแกอารมณ์เสียเพราะใคร

หลังจากปรับความเข้าใจกันเบญเสร็จริตาก็เล่าเรื่องที่เธอเจอมาทั้งหมดวันนี้ให้เบญฟังจนหมด

เบญ : ริตาาาาฉัน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อแกเขาจะให้แกไปดูตัวกับคนที่มีอายุน้อยแบบนั้นได้. เด็กกว่าตั้งห้าปี เด็กม๊ากกกก (เบญประมวลตัวเลขในหัวก่อนจะพูดออกมา) งี้ก็อายุสิบเก้าน่ะสิ

ริตา : ก็ใช่น่ะสิ ถ้าคนอื่นรู้เข้าพวกเขาต้องเม้าท์กันสนุกแน่ๆ ว่าฉันกินเด็ก

เบญ : แกจะไปเครียดทำไมยะ เขาแค่ให้พวกแกมาเจอกันเฉยๆ แกก็หาวิธีเหมือนที่เคยทำนั่นแหละ เดี๋ยวพ่อแกก็ล้มเลิกให้แกไปเจอเด็กนั่นเอง พ่อแกแพ้น้ำตาแกจะตายเชื่อฉันสิ

ริตา : อืม .. ความคิดแกน่าสนใจดีนะ ไม่เสียแรงที่ฉันมาปรึกษาแกนะเนี่ยยัยเบญ ฉันสบายใจแล้วล่ะแก ถ้างั้นเรามาหาชุดที่จะใส่กันคืนนี้ดีกว่า ไหนมีแบบไหนให้เลือกบ้าง มาดูซิ

เบญ : โน่นย่ะ ฉันให้คนเข็ญราวมาไว้ที่ห้องโน้นแล้ว เอ่อ.. คุณคิมคะช่วยออกไปรอที่ห้องรับแขกก่อนนะคะ ขอเบญกับริตาลองชุดที่จะใส่คืนนี้ก่อน ถ้าเราสองคนเลือกได้แล้วคุณจะเป็คนถัดไปค่ะ 5555

คิม : เอ๋..ผมด้วยเหรอครับคุณเบญ

เบญ : ใช่สิคะ ก็ดูชุดที่คุณใส่สิคะ โทนสีดำแบบนั้นห้ามเข้าปาตี้นะคะ ตรีมคืนนี้คือสีขาวค่ะ

คิม : ผมเป็นผู้ชาย แค่ถอดสูทออกก็พอแล้วล่ะครับ อย่าต้องวุ่นวายเพราะผมเลย

ริตา : บอดี้การ์ดคิม เปลี่ยนชุดอย่างที่เบญบอกเถอะ เรามาร่วมงานเค้าเราก็ต้องให้เกียรติสถานที่ด้วยนะ ลืมข้อนี้ไปแล้วเหรอไง

คิม : อ่ะ..เอ่อ.. ครับ ถ้างั้นผมไปรอที่ห้องนั่งเล่นก่อนนะครับ เชิญพวกคุณลองชุดเถอะครับ

เบญ : ได้ค่ะ ริตาทำไมแกต้องทำเสียงโหดแบบนั้นใส่คุณคิมด้วยยะ ดูสิเขาหน้าหงอยเลย

ริตา : ฉันผิดอีกแล้วเหรอเบญ

เบญ : ใช่ (เบญตอบเสร็จก็สะบัดหน้าไปอีกทาง)

ผ่านไปราวชั่วโมง

เบญกับริตาก็เดินมาตามให้คิมหันต์ไปลองชุดที่จะใส่คืนนี้บ้าง หลังจากที่เขาลองชุดเสร็จเขาก็เดินออกมาให้สาวๆได้พิจารณา

ริตา : ใส่ชุดไหนก็เข้าไปหมดเลยนะบอดี้การ์ดคิม

คิม : นี่คือคำชมใช่มั้ยครับคุณริตา

ริตา : ไม่รู้...แล้วแต่จะคิด

เบญ : สงสัยริตาคงจะอิจฉาคุณคิมมั้งคะที่หุ่นดี ไม่ว่าจะใส่ชุดไหนก็ออกมาหล่อไปหมด ถ้างั้นลองชุดนี้อีกชุดนะคะ เบญว่าคุณน่าจะเหมาะกับชุดนี้ที่สุด

คิม : ครับ (คิมหันต์รับชุดจากเบญไปเปลี่ยน)

ริตา : เบญ..หน้าตาแกดูมีความสุขจังเลยนะ ?

เบญ : นิดๆหน่อยๆน่าริตา ก็คุณคิมเขาหล่อนี่นา ดูสิคนอะไรใส่ชุดไหนก็ดูดีไปหมดแกไม่เห็นเหรอไง หน้าหล่อๆหุ่นน่ากอดแบบนั้นต่อให้เหลือแค่กางเกงในตัวเดียวเขาก็คงจะหล่ออีกนั่นแหละ อ๊ะ!!!ออกมาแล้ว....

ริตา : ชิ!!

เบญ : เป็นไงแก...ชุดนี้โอมั้ยยะ (เบญเดินไปข้างๆคิมหันต์แล้วเอามือลูบไปบนชุดที่เขาสวมอยู่ เล่นเอาคนที่โดนสัมผัสถึงกับขนลุกซู่)

ริตา : อืม ก็ดีนะ เอาชุดนี้แหละ

เบญ : แล้วคุณคิมล่ะคะชอบชุดนี้มั้ย เสื้อเชิร์ตสีขาวกับแจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาลอ่อน ใส่กางเกงสเล็คสีน้ำตาลเข้มขึ้นมาอีกหน่อยแล้วก็สวมรองเท้าหนังสีไม้โอ๊ค แต่ถ้าถามเบญเบญขอบอกเลยว่า คุณดูดี อย่างกับหลุดมาจากนิตยสารเลยนะคะเนี่ย คุณชอบชุดที่ฉันเลือกให้มั้ยคะ

คิม : เอ่อ..(คิมหันต์แอบเหล่ไปทางริตาเพื่อดูปฏิกิริยาของเธอ). ช..ชอบครับ

เบญ : ว้าว เบญอยากจะเลือกให้คุณลองอีกหลายๆชุดเลยนะ ถ้าไม่ติดว่าเบญต้องพาริตาไปสปาที่ชั้นล่างล่ะก็ เราคงได้ลองกันอีกหลายต่อหลายชุดเลยล่ะค่ะคุณคิม

คิม : เอ่อ... ผมคิดว่าชุดนี้ดีแล้วล่ะครับ พวกคุณจะไปเลยมั้ยครับ

เบญ : ใช่ค่ะ

คิม : ถ้าอย่างนั้นผมไปเปลี่ยนชุดแป๊บนึงนะครับคุณเบญคุณริตา

เบญ : ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกค่ะ ใส่ไปเลยดีกว่าจะได้ไม่ต้องเสียเวลามาเปลี่ยนอีกดีมั้ย ริตา

ริตา : ตามใจ

เบญ : โอเค ถ้างั้นเราก็ไปสปากันเถอะ ผิวพรรณเราจะได้เปล่งปลั่งเนียนนุ่มน่าสัมผัส คืนนี้ฉันเลือกชุดเเหวกหลังไว้ซะด้วยสิ

ริตา : จ้าๆแม่คนสวย ไปเถอะฉันอยาก อบซาวน่าด้วย

เบญ : ได้ค่ะคุณเพื่อน อ้อ คุณคิมจะรอที่ล็อบบี้ก่อนก็ได้นะคะ

คิม. : เอ่อ.. ผมไปรอหน้าร้านสปาดีกว่าครับ

เบญ : แหม เบญแค่จะพาริตาไปเสริมสวยเองนะคะ ไม่เห็นต้องเฝ้าขนาดนั้นเลย

คิม : เอ่อ..

ริตา : บอดี้การ์ดคิม ไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวฉันทำธุระเสร็จแล้ว ฉันจะโทรตามก็แล้วกัน

คิม : ก็ได้ครับคุณริตา..

หลังจากตกลงกันได้ คิมหันต์ก็เดินนำหน้าสาวๆไปที่ประตูเพื่อเปิดประตูให้พวกเธอ

@โรงแรมA.

: KIM

โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่รู้ว่าจะอ่านหรือเปล่า ทั้งๆที่กว่าจะได้เบอร์ส่วนตัวของคุณริตามาได้ต้องโดนคุณพ่อบ่นจนหูชาแท้ ๆแต่ดูเหมือนอะไรๆจะไม่คืบหน้าเอาซะเลย พอนึกถึงเรื่องเมื่อตอนบ่าย ตอนที่เราขอโทษคุณริตา เธอเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจแต่ที่ไหนได้ เธอกลับเมินคำขอโทษเราแถมยังสาดน้ำใส่หน้าเราเต็มๆอีก สงสัยเรากับคุณริตาจะมองหน้ากันไม่ติดจริงๆแล้วสินะ

🎶 Yeah, you're lookin' at the truth, the money never lie no

I'm the one, yeah, I'm the one

Early mornin' in the dawn, know you wanna ride now (that's right)

I'm the one, yeah (that's right), I'm the one , Yeah! 🎶 (เสียงเรียกเข้าของไทม์ดังขึ้น)

📱ไทม์ : สวัสดีครับพี่..

📱......: ไทม์ อยู่ห้องรึเปล่า

📱ไทม์ : อยู่ครับพี่ ให้ผมไปหาพี่เลยมั้ยครับ?

📱 ..... : พี่ก็ก่ะว่าจะโทรมาตามเนี่ยแหละ

📱ไทม์ : ได้ครับ ไว้เจอกันครับ ที่.........นะครับ ครับสวัสดีครับ

@หน้าห้องสัมนา

ริตา : เบญ..แน่ใจนะว่าพี่ตี๋เขาจองห้องนี้เพื่อจัดปาตี้จริงๆนะ ทำไมหน้างานเขาถึงไม่มีป้ายติดไว้เลยล่ะ แถม...ฉันไม่ได้ยินเสียงเพลงเลยด้วย

เบญ : (เบญที่กำลังขยับหน้ากากให้เข้าที่เงยขึ้นดูป้ายหน้างานที่ริตาบอก) ไม่รู้สิ แต่ฉันเช็กมาอย่างดีแล้วนะริตา เข้าไปดูเลยก็แล๊......วกัน ว๊ายยย!

คิม : คุณริตาระวังครับ

ริตา : กรี๊ดดด ปล่อยเพื่อนฉันนะไอ้บ้า อุ๊บ!!

ยังไม่ทันที่สองสาวจะผลักบานประตูเข้าไป ก็มีชายนิรนามสวมหน้ากากสีดำ ปิดบังใบหน้าราวๆหกคนเข้าประชิดตัวเบญจพรรณ ริตา และคิมหันต์ พร้อมกับเอาถุงผ้าสีดำคลุมส่วนหัวของพวกเธอและมัดมือพวกเธอด้วยเชือกผ้าที่มันเตรียมมา คิมหันต์ไม่ยอมให้โดนจับง่ายๆ เขาจึงต่อสู้กับชายนิรนามที่เหลืออยู่ ฝีไม้ลายมือของเขาเก่งกาจพอดู เรื่องการต่อสู้เขาไม่เคยเป็นลองใครแต่ในเวลานี้เขาต้องสู้กับอีกฝ่ายที่มีถึงสี่คนและต้องช่วยเบญกับริตาให้ได้ ระหว่างที่เขากำลังจะชนะ ชายที่จับเบญไว้ก็เรียกร้องความสนใจให้เขาเสียสมาธิเข้าจนได้

ชายนิรนามคนที่1: เฮ้ยย !! คุกเข่าลงกับพื้นถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้เจ็บตัว (คิมหันต์หันไปตามเสียงเรียกของชายที่จับตัวเบญจพรรณไว้ในมือของมันมีปืนจ่ออยู่ที่เอวของเธอ เขาเลยจำเป็นต้องคุกเข่าลงกับพื้นอย่างที่มันสั่งเพื่อความปลอดภัยของทุกคน)

เบญ : กรี๊ดด!! แกเอาอะไรมาจี้เอวฉัน

ชายนิรนามคนที่1 : จุ๊ๆๆ ไม่เอาสิครับ อย่าส่งเสียงดังได้มั้ย ถ้าพูดไม่รู้เรื่องเดี๋ยวพี่จูบนะ

เบญ : ไอ้บ้า ฉันเงียบแล้ว อย่าทำอะไรบ้าๆแบบนั้นนะ

ริตา : ฮึ่ม!! อย่าทำอะไรเพื่อนฉันนะไอ้พวกบ้า

ในขณะที่คิมหันต์นั่งอยู่ที่พื้น ก็มีพวกมันที่อยู่ด้านหลังเขาคนนึงลุกขึ้นแล้วอาศัยช่วงที่คิมหันต์ไม่ได้มองหลัง ใช้เครื่องช็อตไฟฟ้า ช็อตไปที่เอวของเขา กระแสไฟแล่นเข้าสู่ปลายประสาทอย่างรวดเร็ว จนคิมหันต์ลงไปนอนดิ้นกับพื้น

คิม : อั้ก.... คุณริตา ... อั่ก ! โอ้ย!

ริตา : นั่นเสียงบอดี้การ์ดคิมนี่ พี่คิมมม!! พวกแกทำอะไรเขา ตอบฉันมาสิ

ชายนิรนามคนที่2: คุณไม่ต้องรู้หรอก แค่ตามผมมาก็พอ แล้วก็อย่าขัดขืนล่ะถ้าไม่อยากเจ็บตัวเหมือนผู้ชายคนนั้น (เขาพูดพร้อมกับออกแรงดึงข้อมือริตาให้เดินตามเขาไป เธอได้ยินเสียงเปิดบานประตู แต่ไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน )

ชายนิรนามคนที่1 : เธอเองก็ตามมาด้วย

เบญ : โอ้ยยยยย!

ริตา : ปล่อยนะ! แกจะพาฉันกับเพื่อนไปไหน พวกแกจะเรียกค่าไถ่เราเหรอไง โอ้ย.. ฉันเจ็บนะ!!!

เบญ : กรี๊ด!! ไอ้บ้าแกจับตรงไหนเนี่ย นั่นมันหน้าอกฉันนะ

ชายนิรนามคนที่1 : หึ หึ หึ จับนิดจับหน่อยน่า...คนสวย อย่าหวงพี่ไปเลยมานี่เร็วเดินตามพี่มานี่ อ่ะถึงแล้ว...นั่งสิจ้ะนั่งที่ตักพี่เดี๋ยวนี้

เบญ : ไม่มีทาง!!..ฉันจะทำแบบนั้นเฉพาะกับคู่หมั้นของฉันคนเดียว แล้วแกก็รู้ไว้ซะด้วยว่าคู่หมั้นของฉันก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน ตอนนี้เขาคงจะให้คนออกตามหาฉันกับเพื่อนอยู่แน่ๆ ถ้าเขารู้ว่าแกลวนลามฉันล่ะก็..เขาเอาแกตายชัวร์เตรียมตัวไว้เถอะ!

ชายนิรนามคนที่1 : เหรอ...เสียใจด้วยนะที่พี่ไม่กลัว ถ้าไม่อยากนั่งตักพี่งั้นก็คิดว่าพี่คือคู่หมั้นของเธอสิ

เบญ : ไม่!!! แกต้องการอะไรกันแน่ บอกฉันมาสิฉันจะได้ให้คนไปหามาให้แกไง

ชายนิรนามคนที่1 : แล้วถ้าพี่อยากได้เธอมาเป็นภรรยาเธอจะยอมมั้ยล่ะจ้ะ

เบญ : กรี๊ด!! ไอ้ลามก ปล่อยนะ ฉันไม่นั่งตักแกนะ แล้วแกเอามือฉันไปจับตรงไหนของแก๊.....(ชายนิรนามคนที่1 ฉุดให้เบญลงมานั่งที่ตัก พร้อมกับจับมือของเธอมาไว้ที่อกของมัน)

ริตา : ไอ้บ้าปล่อยเพื่อนฉันนะ อ๊ะ โอ๊ย...แกจะพาฉันไปไหนอีก เพื่อนของแกจะทำมิดีมิร้ายเพื่อนฉัน ก่ะ....แกจะไม่ทำแบบนั้นใช่มั้ยเฮ้..ตอบฉันมานะ(ชายหนุ่มนิรนามไม่ตอบอะไร ได้แต่จับข้อมือกึ่งดึงกึ่งลากพาริตามานั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่ไกลจากเบญและเพื่อนของมัน จากนั้นมันก็ค่อยๆเปิดผ้าคลุมออกให้เธอ ริตางุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ทีตอนแรกมันข่มขู่จะเป็นจะตายแต่ตอนนี้กลับใจดีเปิดผ้าคลุมแถมปลดเชือกที่มือให้เสร็จสับ ตกลงว่ามันจะเอายังไงกันแน่ รึมันจะเกิดกลัวความผิดขึ้นมา)

ริตา : อะไร แกจะเปิดผ้าให้ฉันแล้วเหรอ อ๊ะ!! โอ้พระเจ้า (ภาพที่เธอเห็นตรงหน้าก็คือภาพพี่ตี๋คู่หมั้นของเบญกำลังจับมือเพื่อนของเธอเลื่อนมาที่หน้าขาของเขา เบญดูตกใจรีบชักมือกลับไปแต่ร่างสูงดูเหมือนจะรู้ทันเขาเลยรีบคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ แล้วใช้มือที่เหลือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองก่อนจะหยิบเอาแหวนเพชรเม็ดงามออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา จากนั้นชายหนุ่มก็ปลดเชือกที่มือและเอาผ้าคลุมออกจากศีรษะของเบญ)

เบญ : พี่ตี๋!!!!

ตี๋ : ครับพี่เอง ตกใจมากมั้ยคนดีของพี่( ตี๋เอื้อมมือไปปลดหน้ากากของเบญออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยๆของเธอได้ถนัดตา เมื่อมือของเธอเป็นอิสระแล้ว เธอจึงระบายความโกรธและความกลัวลงไปที่หน้าอกของเขา กำปั้นน้อยๆที่ทุบลงมาที่อกแกร่งไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บเลยสักนิดเขากลับรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่นั่งบนตักอย่างเอ็นดูก่อนจะสวมกอดเธออย่างอ่อนโยนแล้วพูดปลอบเธอด้วยคำพูดหวานๆที่เธอคุ้นหู) โอ๋ๆ คนดี..เราคงจะกลัวมากเลยใช่มั้ย หืม... เงยหน้ามามองพี่สิครับ

เบญ : คนใจร้าย ...ทำแบบนี้ทำไม?

ตี๋ : พี่อยากรู้นี่นาว่าถ้าตอนที่เบญอยู่ในสถานการณ์ที่คับขันเบญจะนึกถึงพี่หรือเปล่า

เบญ : แล้วเบญนึกถึงพี่มั้ยล่ะคะ

ตี๋ : อือ พี่รู้แล้วล่ะครับว่าเบญนึกถึงพี่ เก่งมาก..ที่อยู่ในสถานการณ์ที่กดดันแบบนั้นแล้วไม่ร้องไห้ออกมา เอาจริงๆพี่ก็เพิ่งรู้ว่าเบญเข้มแข็งขนาดนี้นะเนี่ย เบญ..ในตอนที่เบญทุกข์เบญนึกถึงพี่เป็นคนแรก ถ้าอย่างนั้นในตอนที่เบญสุขเบญก็ช่วยนึกถึงแต่พี่ได้มั้ยครับ (พูดจบชายหนุ่มก็ชูแหวนเพชรขึ้นมาที่หน้าเธอ) แต่งงานกันนะครับเบญ

เบญ : ฮือออออ (เบญโผกอดตี๋อีกครั้งก่อนจะตอบตกลงทันที) แต่งค่ะ แต่งแน่นอน

ชายนิรนามคนที่2 : ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณตกใจ คุณคงจะเห็นแล้วว่าพวกผมไม่ใช่โจร อย่างที่คุณคิด ส่วนผมเองก็เป็นคนที่พี่ตี๋ใช้ให้กันคุณออกห่างจากคุณเบญก็เท่านั้น

ริตา : พี่ตี๋เป็นคนวางแผนใช่มั้ยเนี่ย?

ชายนิรนามคนที่2 : ครับ

ริตารู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันทีที่ได้รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงการแสดงเท่านั้น ตอนนี้ภายใต้หน้ากากที่เธอสวมอยู่เปียกไปด้วยเหงื่อเพราะความตื่นเต้นและความกลัวผสมปนเปกันไปหมด เธอจึงถอดหน้ากากออกมาถือไว้ในมือ เพื่อคลายร้อน

ริตา : ที่แท้ก็เป็นเซอร์ไพร์สของพี่ตี๋อย่างนั้นเหรอ เฮ้อ...เมื่อกี้ฉันตกใจมากเลยนะรู้มั้ย แล้วนายไม่ถอดหน้ากากออกเหรอ ไม่ร้อนหรือไง

ชายนิรนามคนที่2 : เอ่อ... ไม่ดีกว่าครับ คุณริตา

ริตา : นายรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ เอ๊ะ!!จะว่าไปนายเองก็เสียงคุ้นๆนะ เรารู้จักกันมาก่อนรึเปล่า...

ชายนิรนามคนที่2 : เอ่อ..เปล่าครับเราไม่เคยเจอกันหรอกครับ ที่ผมรู้ชื่อคุณก็เพราะพี่ตี๋เป็นคนบอกผมน่ะครับ ว่าเพื่อนสนิทคุณเบญชื่อว่าคุณริตา ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวบอดี้การ์ดของคุณก็คงจะตามเข้ามา

ริตา : หมายความว่าไง บอดี้การ์ดฉันก็เล่นละครตบตาฉันด้วยเหรอ

ชายนิรนามคนที่2 : เอ่อ...ครับ

ริตา : สรุปว่ามีแค่ฉันกับเบญเหรอที่โดนหลอก แนบเนียนมากนะพี่ตี๋ เสร็จงานนี้เมื่อไหร่ได้มีเคลียร์แน่นอน

ชายนิรนามคนที่2 : ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ห้องที่จัดปาตี้อยู่ถัดไปอีกชั้นนึงนะครับ "ไว้เจอกันที่งานนะครับคุณริตา" (ประโยคหลังชายหนุ่มได้แต่พูดในใจเท่านั้น)

ริตา : อืม

ความคิดเห็น