Minit_story

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2561 00:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว
แบบอักษร

นนทกรณ์ขับรถพาน้ำหนึ่งออกไปนอกเมือง นนทกรณ์ขับรถด้วยความเร็วสูง น้ำหนึ่งพยายามห้ามแต่ก็ไม่ได้ผล


“จอดรถเดี๋ยวนี้นะ!!”

“ทำไมกลัวเหรอ ทีเมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยหนิ”

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”

“ปล่อยแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้”


น้ำหนึ่งกลัวมากที่นนทกรณ์ขับรถเร็ว น้ำหนึ่งได้แต่นั่งนิ่ง และรอหาโอกาสหนีเมื่อถึงที่หมาย นนทกรณ์ขับรถเข้าไปในโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่ง เมื่อนนทกรณ์จอดรถ น้ำหนึ่งจึงรีบเปิดประตูแล้ววิ่งหนี


“จะไปไหน!!”

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้องนะ”

“ขอร้องเหรอ ฮ่าๆตลกชะมัด ทีก่อนหน้านี้ยังปากดีอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงกลัวซะล่ะ”

“คุณนนท์ ฉันขอโทษนะ ขอโทษ อย่าทำแบบนี้เลยนะ ฉันขอร้อง ฉันผิดไปแล้วนะ นะฉันขอโทษ”


นนทกรณ์ไม่ฟังคำขอร้องของน้ำหนึ่ง นนทกรณ์ลากน้ำหนึ่งเข้าไปในห้อง แล้วล็อคห้อง น้ำหนึ่งวิ่งหนีไปอยู่จนสุดมุมห้อง


“กลัวเหรอ”

“ฉันกลัวแล้ว อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดแบบนั้นกับคุณอีกนะคุณนนท์ ปล่อยฉันไปเถอะนะ”

“ปล่อยได้ไงล่ะ ของดีมันอยู่ตรงหน้า ไม่มีใครเขาปล่อยไปหรอก” นนทกรณ์เดินเข้าไปหาน้ำหนึ่งเรื่ิอยๆจนใกล้กัน น้ำหนึ่งหาจังหวะ กระทืบเท้านนทกรณ์แล้วรีบวิ่งหนีไปที่ประตู

“จะหนีไปไหนอีกล่ะ ฉันขี้เกียจเล่นล่ะ มานี่ !!” นนทกรณ์เหวี่ยงน้ำหนึ่งลงไปบนเตียง น้ำหนึ่งพยายามขยับหนีจนชนหัวเตียง นนทกรณ์ก็ตามมาเรื่ิอยๆ

“ในเมื่อพี่ชายเธอทำกับน้องสาวฉันได้...ฉัน...ก็ทำกับน้องสาวมันได้เหมือนกัน”

“อื้อออออ”


จากนั้นนนทกรณ์ก็ใช้กำลังข่มเหงน้ำหนึ่ง ตลอดเวลาน้ำหนึ่งร้องไห้จนไม่มีน้ำตา และเสียงที่ออกมาก็ล้วนมีแต่ความเจ็บปวด เมื่อเรื่องบนเตียงจบลงนนทกรณ์ก็ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าส่วนน้ำหนึ่งก็เอาแต่นอนร้องไห้ นนทกรณ์หยิบเสื้อผ้าของน้ำหนึ่งแล้วโยนให้เธอ


“รีบๆใส่ซะจะได้รีบกลับ” พูดในขณะที่กำลังติดกระดุม น้ำหนึ่งยังคงเงียบและนอนสะอื้นอยู่

“นี่เธอ!! เธอจะนอนสะอื้นร้องไห้อีกนานมั้ย ก็แค่เซ็กส์จะอะไรนักหนา เสียใจทำไมนักหนาห้ะ อ่อๆๆฉันรู้ล่ะ” นนทกรณ์หยิบกระเป๋าสตางค์แล้วหยิบแบงค์พันออกมา3ใบ

“อ่ะ ถือซะว่าค่าตัวล่ะกันนะ” เดินเข้ามาหาน้ำหนึ่ง แล้วยื่นให้ น้ำหนึ่งมองนนทกรณ์ด้วยความแค้นและความเกลียด

“อย่าลีลาได้มั้ย รีบๆเอาเงินแล้วก็แต่งตัวซะ เอาไป” นนทกรณ์ยัดเงินใส่มือน้ำหนึ่ง”ก็แค่นี้อ่ะ” นนทกรณ์หันหลังกลับ น้ำหนึ่งกำเงินไว้แน่น ก่อนจะปาใส่หลังนนทกรณ์

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว สิ่งที่คุณทำกับฉันฉันจะถือว่าฉันชดใช้แทนพี่ชายฉัน ทุกอย่างมันจะได้จบซะที”

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ เธอคิดว่าแค่นี้มันจะชดใช้พอเหรอ ไม่หรอกนะ เธอยังต้องเจอบทเรียนอีกเยอะ จำเอาไว้” พูดจบก็เดินออกไปรอที่รถ


น้ำหนึ่งลุกขึ้นแต่งตัวเสร็จก็เดินออกไป เห็นนนทกรณ์กำลังเอาเงินให้พนักงาน จากนั้นก็เขาก็หันมามองหน้าเธอ แล้วขึ้นรถ น้ำหนึ่งขึ้นรถแล้วนั่งเงียบตลอด จนถึงทางเข้าบ้าน และเมื่อเธอกำลังจะลงไป นนทกรณ์ก็จับมือน้ำหนึ่งไว้


“พรุ่งนี้อย่ามาสายนะ” น้ำหนึ่งไม่ตอบและสะบัดมือออก


เมื่อน้ำหนึ่งกลับเข้ามาในบ้านก็เห็นยายกับพี่ชายกำลังนั่งรออยู่


“หนึ่งทำไมวันนี้กลับดึกล่ะลูก”

“เอ่อ...วันนี้หนึ่งอยู่เคลียร์งานน่ะยาย ช่วงนี้งานเยอะ”

“ทำไมตาบวมๆ ร้องไห้มาเหรอ” ณัฐภัทรถามเพราะรู้สึกว่าตาน้ำหนึ่งดูแดงๆและบวมๆ

“เปล่า หนึ่งง่วงนอนแล้วอ่ะ หนึ่งไปนอนก่อนนะ”


นนทกรณ์ขับรถมาหานาญาดาที่โรงพยาบาล มาวินเดินมาบอกว่าพรุ่งนี้หมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว


“พี่นนท์”

“อ้าวนา พี่นึกว่าหลับไปแล้ว”

“ก็หลับไปแล้วแหละ”

“พรุ่งนี้หมอก็ให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะ”

“พี่นนท์ นา นาอยากคุยกับพี่ณัฐ นาอยากรู้ว่าเขาจะทิ้งนาจริงๆเหรอ”

“นา เลิกยุ่งกับมันเถอะ หลานคนเดียวพี่เลี้ยงได้ ไม่ต้องไปยุ่งกับมันหรอก”

“แต่นารักเขานะ นารักเขา”

“แล้วนาคิดว่ามันรักนามั้ย มันทำกับนาขนาดนี้ นาคิดเหรอว่ามันจะรักนาจริงๆ ตลอดเวลาที่คบกัน มันหวังอย่างอื่นในตัวนารึเปล่า พอมันได้นาแล้ว มันก็ทิ้งนา แบบนี้เหรอความรัก”

“อึก อึก นา นาผิดเอง นาผิดเองพี่นนท์”

“ไม่ต้องร้องนา เลิกร้องไห้ได้ล่ะ ต่อไปนาต้องเข้มแข็ง ดูแลตัวเองให้ดีเพื่อลูกในท้องรู้รึเปล่า แล้วก็เลิกคิดถึงมันด้วย”


เช้าวันรุ่งขึ้นณัฐภัทรเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับน้ำหนึ่งและในระหว่างทางน้ำหนึ่งดูแปลกๆ เงียบตลอดทาง ปกติน้ำหนึ่งจะไม่เป็นแบบนี้เลยทำให้ณัฐภัทรสงสัย


“หนึ่งเป็นไรรึเปล่า”

“เปล่า”

“ทำไมดูซึมๆ”

“หนึ่งก็ปกติดี”

“ปกติก็ปกติ”


ณัฐภัทรและน้ำหนึ่งเดินมาขึ้นบีทีเอส ในระหว่างที่ซื้อตั๋ว ณัฐภัทรสงสัยว่าทำไมน้ำหนึ่งถึงซื้อสายสุขุมวิท


“ทำไมไปสายสุขุมวิทล่ะ”

“อ่อ หนึ่งย้ายที่ทำงานแล้วนะ”

“ย้ายไปไหน”

“ไว้หนึ่งค่อยบอกนะ หนึ่งไปก่อน”


น้ำหนึ่งเดินทางไปที่บริษัทของนนทกรณ์เพราะวันนี้บริษัทของน้ำหนึ่งปิด และจะเข้าไปเอาของได้ก็ในวันถัดไป เมื่อน้ำหนึ่งมาถึงบริษัท อรวรรณก็ยืนรอน้ำหนึ่งอยู่


“หนึ่ง”

“อ้าวพี่วรรณ”

“พี่มีข่าวดีจะบอก”

“ข่าวดีอะไรเหรอคะ”

“คือพอดีแฟนพี่เขาได้งานทำที่อเมริกา พี่เลยว่าจะไปอยู่กับเขา วันนี้ก็เลยมาขอเอกสารสมัครงานคืน”

“อ่อหนึ่งดีใจด้วยนะคะ”

“จ้ะ แล้วผลเป็นไงบ้างหนึ่งได้งานมั้ย”

“เอ่อ...ได้ค่ะ”

“โอเคพี่สบายใจล่ะ นึกว่าพาเรามาเสียเที่ยว งั้นเดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ”

“ค่ะ”


น้ำหนึ่งเดินเข้าไปในบริษัทด้วยความอึดอัดที่ต้องทนทำงานที่นี้ นนทกรณ์ที่เพิ่งเข้าไปในลิฟต์ เมื่อลิฟต์กำลังจะปิดน้ำหนึ่งก็กดพอดีเลยทำให้ทั้งคู่ต้องจ้องหน้ากัน น้ำหนึ่งหันหลังกลับ แต่นนทกรณ์ กลับดึงมือน้ำหนึ่งให้เข้ามาในลิฟต์ แล้วกดปิดทันที


“โอ๊ย !! ปล่อย”

“ทำไม ไม่อยากเห็นหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่ ก็รู้หนิจะถามทำไม”

“ปากเก่งดีนะ อยากได้แบบเมื่อคืนใช่ม่ะ”

“หยุดพูดซะทีได้มั้ย”

“ทำไมฉันจะพูดเธอจะทำไม” น้ำหนึ่ง ยกมือขึ้นจะตบนนทกรณ์แต่นนทกรณ์จับมือเอาไว้ได้ทัน

“จะตบเหรอ ตบดิ ถ้าเธอกล้าตบ”

“ฉันเกลียดคุณ ขยะแขยงที่สุดเลย แม้แต่หน้าฉันยังไม่อยากจะมองเลย”

“เกลียด ขยะแขยงใช่มั้ย ได้” นนทกรณ์ดึงน้ำหนึ่งมาจูบแล้วผลักไปจนชิดกระจก น้ำหนึ่งพยายามผลักออกแต่ก็ไม่ได้ผลจนเสียงประตูลิฟต์เปิดเขาถึงจะปล่อย

“ไปซื้อลิปมาใหม่นะ ไม่ติดทนเอาซะเลย” พูดจบก็ยกนิ้วขึ้นเช็ดปากตัวเองแล้วเดินออกไป






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น