Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : So What : EP. 31

คำค้น : พี่ฟรังซ์ เพลงขวัญ คนร่าน เจ้าชู้ น้องเพลง

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 290

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2561 01:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So What : EP. 31
แบบอักษร

​ผมมาผับของไอ้ซันไอ้กันต์เพราะวันนี้นัดดื่มกับไอ้กราฟครับ ส่วนเพลงขวัญคนดีของผมวันนี้เธอไปดูแลสปาให้เจ้ดาเพราะเจ้ดาแกไปทัวร์เซินเจิ้นกับแก๊งเพื่อนสาว ช่วงนี้เจ้ดาแกเห่อลูกสะใภ้มากครับชอบโทรเรียกตัวให้ไปหาอยู่บ่อยๆ ไอ้สปาที่ลงทุนหลายสิบล้านเพราะอยากเอาไว้เสริมความงามของตัวเองไปด้วยคงได้ตกเป็นของเพลงขวัญในไม่ช้านี้แน่นอน

“ไงครับไอ้ร่าน ช่วงนี้หายเงียบเลยนะมึง”

“มีเมียแล้วรักเมียมาก”

“โถไอ้ห่ากูโคตรหมั่นไส้คำพูดมึงเลย กูก็นึกว่าที่หายไปเพราะเป็นเอดส์ใกล้ตาย”

“หึๆๆ ปากหมาสันดานถ่อยไม่เปลี่ยน การมีเมียเป็นหมอไม่ได้ช่วยรักษาจิตใจของมึงให้ดีได้เลยจริงๆ” ผมนั่งลงตรงข้ามเพื่อนรักที่ปากไม่น่ารักแล้วก็ตอบมันไป ล้อว่ากูจะเป็นเอดส์มาตั้งหลายปีไม่เบื่อรึไงวะ ล้อเท่าไหร่กูก็ไม่เห็นจะเป็นเลยสักครั้ง

“แล้วยังไงวะทำไมไม่เปิดตัวเมียให้เพื่อนรู้จักอย่างเป็นทางการสักที”

“หึ! โจทย์เก่ากูเยอะเขาเลยไม่ใจดีให้กูเปิดตัว” พูดเรืองนี้แล้วโคตรโมโห ปกติผมไม่เล่นโซเชี่ยวนะครับ ตั้งแต่เรียนจบทำงานบริหารก็ไม่รู้สึกอยากเล่นแต่คบกับเพลงขวัญมาเป็นเดือนผมก็แอบหยิบโทรศัพท์เธอมาส่องบ้าง แต่รูปคู่สักใบเธอก็ไม่เคยลงจนผมอยากกลับมาเล่น Facebook เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าเพลงขวัญมีแฟนแล้ว

แต่น้องเพลงของผมบอกว่าไม่ยอม ยังไม่ได้พาไปไหว้พ่อแม่ก็เลยยังไม่อยากทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาท่าน แต่พ่อแม่เพลงขวัญท่านก็ไม่ค่อยว่าง วันที่ว่างก็ดันเป็นผมหรือไม่ก็เธอนั่นแหละที่ไม่ว่าง แถมโจทย์ผมก็เยอะเหลือเกิน เธอก็เลยให้ผมไปจัดการคนที่ยังไม่ยอมจบให้เรียบร้อยก่อน ตอนนี้คนที่รู้ว่าเราคบกันก็เลยมีแค่เจ้ดากับท่านธเนศพ่อแม่ผม เพื่อนของเธอ เพื่อนที่ทำงานพริตตี้ แล้วก็เพื่อนผมที่มีรู้ก็แค่ไอ้กราฟไอ้ซัน เพื่อนคนอื่นก็รู้ครับว่าผมมีเมียแล้วแต่ไม่มีใครรู้ว่าเมียผมหน้าตาเป็นยังไง อ้อแล้วก็สาวๆ ที่เคยกินกับผมก็รู้เรื่องกันไปหลายคนแล้ว

“หึๆๆ มึงมันร่านกูเคยเตือนแล้วถ้าอยากหยุดเมื่อไหร่จะยุ่ง ไม่ได้ยุ่งที่ความมั่นคงของมึงนะไอ้ควาย แต่จะยุ่งเพราะบรรดาร้อยเมียของมึงต่างหาก”

“เหอะ! หยุดพูดเรื่องนี้ไปเลยกูเบื่อ” ผมไปผูกมัดกับใครที่ไหน เอากับใครผมไม่เคยผูกมัดสักครั้ง มีแต่บางคนเท่านั้นที่อยู่ๆ ก็มาล้ำเส้นจะผูกตัวผมไว้กับเธอเอง

“พูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้ไอ้ควายร่าน”

“สัส!” ผมไม่น่าหลวมตัวมาแดกเหล้าตามคำเชิญของมันเลยครับ ไอ้ถ่อยที่ปากไร้คุณธรรมคนนี้ ไม่รู้ผมคบกับมันมาได้ยังไงตั้งหลายปี

“ไอ้กราฟ” ผมมองบรรยากาศรอบผับเรื่อยเปื่อยแล้วก็ไปสะดุดกับใครบางคน ใครบางคนที่ผมคุ้นหน้า

“เออว่าไง”

“13 นาฬิกา เสื้อสีขาวผมยาวๆ มึงเห็นไหม” ผมพูดจบไอ้กราฟมันก็หันไปมองตาม แต่มองนานหน่อยนะครับเพราะตรงนั้นคนเยอะ  

“เออเห็นแล้ว ทำไมวะอย่าบอกนะว่าห่างจากอกเมียมาแค่แป๊บเดียวจะกลับไปทำสันดานร่านๆ เหมือนเดิมอีกแล้ว” ไอ้กราฟหันไปมองแล้วก็รีบหันกลับมาถามผมด้วยน้ำเสียงเอือมระอา

“เปล่า”

“แล้ว? แล้วถามทำส้นตีนอะไร”

“มึงรู้จักไหม” ในขณะที่ผมถามมันสายตาของผมก็ยังจ้องผู้หญิงคนนั้นอยู่ตลอด ผมคุ้นหน้าเธอมาก คุ้นๆ ว่าเคยเจอที่ไหนแต่ก็นึกไม่ออกสักครั้ง

“ไม่ว่ะ ไม่รู้จักไม่คุ้นหน้าไม่ห่าอะไรทั้งนั้นเพราะหน้าไม่เหมือนเมียกู” แม่ง! ทำไมผมต้องมีเพื่อนเป็นพวกลัทธิคลั่งเมียด้วยวะ!

“ทำไมกูคุ้นวะ” มันคุ้นมากครับเหมือนผมเคยเจอเธอแต่ผมจำไม่ได้ว่าเจอที่ไหน

“เป็นเด็กเก่าเมียเก่ามึงรึเปล่าไอ้ฟรังซ์ มึงยิ่งจำหน้าเมียรายวันไม่ได้อยู่ด้วย”

“เหรอวะ? แต่ตอนที่เจอกูผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ทำท่าทางเหมือนเคยกินกับกูเลยนะ” คำพูดของไอ้กราฟทำให้ผมเริ่มคิดตามแถมเป็นการคิดหนักด้วยครับ เพราะปกติผมก็ไม่ได้จำหน้าจำชื่อได้ทุกคนอยู่แล้ว ก็เคยบอกแล้วไงว่าผมมีจานหลักจานรอง จานรองผมจำไม่ได้ตั้งเยอะโคตรเลวเลยใช่ไหมล่ะ

“ว่าแต่มึงเจอเขาตอนไหน ลองมาถามกูแบบนี้แสดงว่าต้องมีอะไรมากกว่าการที่มึงคุ้นหน้าหรือไม่คุ้นใช่ไหมไอ้ร่าน” โคตรพ่อโคตรแม่ความแสนรู้ ทีตอนปัญหาชีวิตของตัวเองโคตรโง่เลยไอ้ถ่อย

“กูเจอตอนเขาเข้ามาทักเพลงขวัญ” ผมตอบมันแล้วก็ยกเหล้าขึ้นกระดก ก่อนที่จะมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งแต่คราวนี้เธอมองขึ้นมาด้านบนพอดีและสายตาของเธอก็มองมาที่ผมพอดีเหมือนกัน

“แล้วยังไงต่อวะ เขารู้จักกับเมียมึง?”

“เออ เป็นน้องรหัสของเพลงขวัญ” ในขณะที่ผมตอบไอ้กราฟผู้หญิงคนนั้นก็มองผมด้วยสีหน้าที่มัน... ไม่รู้ครับผมไม่กล้าเดาแต่สักพักเธอก็ยิ้มให้แล้วก็ยกมือไหว้ผมจากไกลๆ

“ไอ้เชี่ย! ถ้าเป็นเด็กเก่ามึงนี่ฉิบหายแน่ๆ ไอ้ฟรังซ์ คนใกล้ตัวเมียเลยนะเว้ย!” ไอ้กราฟทำหน้าตาตกใจแต่เชื่อเถอะครับว่ามันตอแหล ไอ้เหี้ยนี่มันแสดงเก่ง ผมรู้ว่ามันเตือนด้วยความหวังดีแต่ในขณะเดียวกันไอ้แอคติ้งที่ใส่มามันก็หวังจะแกล้งให้ผมปวดหัวกับคำพูดปั่นประสาทของมันไปด้วย

“กูรู้ แต่มันก็แค่ข้อสันนิฐานเพราะกูคุ้นหน้าเขานี่หว่า”

“แล้วถ้าเป็นเด็กเก่ามึงจริงๆ จะทำยังไงวะ สมมุติว่าเธอเข้ามาทำให้มึงกับน้องเพลงผิดใจกันแบบเงียบๆ”

“กูไม่ยอมหรอก กูจะไม่ให้ใครมาทำให้กูกับเมียต้องทะเลาะกันโดยเฉพาะพวกเด็กเก่าของกู” ไม่ว่าสิ่งที่ผมคิดมันจะเป็นเรื่องจริงรึเปล่า แต่ถ้ามันเป็นอย่างที่คิดผมไม่มีทางยอมหรอก ไม่มีวันที่ผมจะปล่อยให้อดีตที่ไม่ดีของผมมันกลับมาทำร้ายเพลงขวัญ ไม่มีวัน!

ตื๊ดดด ตื๊ดดด

“ครับเพลง จะกลับรึยังเดี๋ยวพี่ไปรับ”

“เดี๋ยวจะกลับแล้วค่ะพี่ฟรังซ์ แต่ไม่ต้องมารับหรอกคุณแม่ให้ลุงชาติไปส่งค่ะเพลงเลยโทรมาจะขอไปหาพี่ฟรังซ์ที่ผับได้ไหมคะ” เสียงหวานๆ ที่พูดผ่านสายทำให้ผมยิ้มกว้าง พูดเหมือนอ้อนขอร้องจะมาหาแต่ไม่ใช่หรอกน้องเพลงของผมก็แค่บอกกล่าวให้สามีรับรู้เท่านั้น

“ครับผม มาถึงแล้วเข้าประตูหลังนะข้างหน้าคนเยอะเดี๋ยวโดนจับก้น ไม่ก็โทรมาเดี๋ยวพี่ออกไปรับ”

“ฮ่าๆๆ โอเคค่าเดี๋ยวเพลงขอรีบไปเคลียร์บัญชีอีกนิดหน่อย”

“จ้ะ อย่าหักโหมนะสปาเจ้ดาไม่เจ๊งหรอก”

“ค่า เพลงวางแล้วน้าเดี๋ยวจะได้รีบทำให้เสร็จค่ะ”

“ครับ พี่คิดถึงเพลงนะ”

“ค่ะเพลงก็คิดถึงพี่ฟรังซ์เหมือนกันเดี๋ยวเพลงรีบไปหานะคะ”

“ไอ้กราฟไอ้ซันมันไปไหนวะ” หลังจากวางสายจากเพลงขวัญผมก็หันไปคุยกับไอ้กราฟต่อ ไอ้ซันมันหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ปกติถ้ามาดื่มมันจะเข้ามาทักทายตลอดแต่วันนี้นั่งเป็นชั่วโมงผมก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัว

“ไม่รู้ว่ะ สงสัยมันคงหัวหมุนกับบัญชีอยู่มั้งได้ข่าวว่าพนักงานที่ทำบัญชีลาออกกะทันหัน ไม่รู้ที่ลาออกเพราะไอ้ห่าซันเมาแล้วไปจับน้องเขาลากเข้าห้องสวิงกิ้งรึเปล่ากูยิ่งได้ข่าวว่าสวยอยู่ด้วย ไอ้เหี้ยกันต์ก็อยู่เกาะบ้างขึ้นดอยบ้างไม่เคยมาช่วยไอ้ซันสักครั้ง กูก็สงสารมันอยู่เหมือนกัน” พอพูดถึงไอ้กันต์ขึ้นมาผมเลยคิดไปถึงใครอีกคน คนที่ผมเป็นห่วงอยู่เสมอ

“แล้วยาหยีเป็นไงบ้างวะ ปั้นหยาบอกอะไรมึงไหม” ผมถามถึงยาหยี ผู้หญิงอีกคนที่ผมเคยรู้สึกดีด้วย ทุกวันนี้ก็ยังรู้สึกดีนั่นแหละครับแต่ความรู้สึกความห่วงใยมันเปลี่ยนจากคนรักไปเป็นน้องสาวแล้ว ยาหยีมีปัญหาค่อนข้างหนักในชีวิตถึงเราจะยังติดต่อกันอยู่แต่ช่วงหลังเธอเรียนหนักมากพอเรียนจบก็ยุ่งกับงานเลยไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ อีกอย่างเธอก็ไม่ค่อยระบายอะไรให้ใครฟังจนผมอดเป็นห่วงไม่ได้

“ก็เข้มแข็งเหมือนเดิม มึงไม่ต้องห่วงหรอกยาหยีเป็นผู้หญิงประเภทอ่อนนอกแข็งในมึงก็รู้”

“อืม แต่ยังไงก็มีมุมอ่อนแออยู่ดี”

“เออ แต่กูว่างานแต่งกูน่าจะมีอะไรดีๆ อยู่มั้ง”

“มันจะมา?”

“ถ้าไม่มากูจะตัดมันออกจากวงศาคณาญาติ”

“กูจะรอดูว่าจะตัดจริงๆ รึเปล่ามึงยิ่งรักน้องชายฝาแฝดมึงจนแทบจะกินขี้อยู่ด้วย เออเดี๋ยวน้องเพลงของกูจะมาหา คนเมียเข้าเวรอย่างมึงก็อย่าอิจฉาตาร้อนนะครับพี่กราฟครับ” ผมลืมไปว่ายังไม่ได้บอกมัน ต้องบอกมันหน่อยครับเดี๋ยวมันนั่งดิ้นตายเพราะไม่มีเมียมานั่งให้อ้อนเหมือนผม

“หึ! ตามสบายเถอะไอ้คนเห่อเมีย”

“มึงเห่อมานานกว่ากูอีกไอ้ห่า” ว่าคนอื่นไม่อายปาก ถึงผมจะเห่อเมียอย่างที่มันพูดแต่ผมก็ไม่ได้กลัวเมียครับ ผมไม่หงอให้เมียแน่นอนโดยเฉพาะเมียขี้เมาที่เมาแล้วเอาแต่อ้วกอย่างเพลงขวัญ ขืนผมหงอยัยขี้เมาคงได้ดื่มแบบลั้นลากระดกไม่ยั้งแล้วผมก็ต้องตามเช็ดอ้วกไม่หยุดหย่อน คอยดุแบบนี้นี่แหละจะได้ไม่กล้าดื่มมาก

“เรื่องของกู เออไอ้ฟรังซ์กูขอถามอะไรหน่อย”

“เออ มีไร” ผมคุยกับไอ้กราฟแต่สายตาก็คอยมองไปที่จุดเดิมเรื่อยๆ ตอนนี้เธอหันไปทางอื่นแล้วล่ะครับ แต่ผมก็ยังเห็นเธอคอยมองขึ้นมาข้างบนอยู่หลายครั้งเหมือนกัน

“มึงหยุดได้ตอนไหนวะ ตั้งแต่คบน้องเพลงจริงจังหรือว่ามึงยังกินอยู่เรื่อยๆ”

“หึๆ...เสือก” ผมแค่หัวเราะในลำคอแล้วก็ตอบมันสั้นๆ จากนั้นก็จัดการเหล้าสีเข้มในมือจนหมดแก้ว

#FRUNG END

#PLENGKWAN

ณ เวลานี้เพลงขวัญก็ได้เดินทางมาถึงผับ XXX แล้วจ้า~ แค่ก้าวขาลงจากรถและได้ยินเสียงดนตรีบีทหนักหน่วงดังเข้ามาในหูแบบแผ่วๆ ก็ทำเอาน้องเพลงคนนี้แทบจะวิ่งเข้าผับ นานแล้วนะนานเหลือเกินที่ห่างหาย นานเกือบสองเดือนที่เหล้าจ๋าไม่มาทักทายเพลงเลย

ฉันเดินเข้ามาในผับจากประตูด้านหลัง ไม่ได้โทรหาพี่ฟรังซ์หรอกค่ะเพราะแบตโทรศัพท์ดันหมด แต่ไม่เป็นไรเพลงรู้ว่าพี่ร่านของเพลงจะนั่งอยู่โต๊ะไหน ตรงเข้าไปเซอร์ไพรส์เลยดีกว่า

“เรื่องของกู เออไอ้ฟรังซ์กูขอถามอะไรหน่อย”

“เออ มีไร”

“มึงหยุดได้ตอนไหนวะ ตั้งแต่คบน้องเพลงจริงจังหรือว่ามึงยังกินอยู่เรื่อยๆ”

“หึๆ...เสือก”

โซน VIP มันเงียบนะคะ มืดๆ สลัวๆ ถึงในผับจะเปิดเพลงมันส์แค่ไหนแต่โซนนี้ก็เงียบกว่าโซนอื่นเลยทำให้ฉันได้ยินบทสนทนาเมื่อกี้ แถมฉันยังเดินมาจากด้านหลังของพวกเขา ทั้งสองคนก็เลยไม่รู้ว่าฉันมาถึงแล้ว

ไม่อยากจะคิดแต่ก็อดคิดไม่ได้ ถึงพี่ฟรังซ์จะไม่ได้ตอบคำถามของพี่กราฟแบบตรงประเด็นแต่ไอ้การตอบแค่เสือก แล้วหัวเราะนิ่งๆ มันน่ากลัว

ฉันไม่ได้อยากระแวงว่าพี่ฟรังซ์ยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ไหมเพราะเขากลับมานอนคอนโดทุกคืน วันไหนที่ฉันว่างเขาก็อ้อนให้ฉันเข้าบริษัทกับเขาทุกครั้ง มันทำให้ฉันรับรู้มาตลอดว่าเขารักและต้องการฉันมาก แต่ผู้ชายก็คือผู้ชายใช่ไหมคะ ฉันลืมคิดข้อนี้ไปเลยที่ใครต่อใครมักจะพูดเสมอว่าแฟนเราแค่เดินลงพ้นบันไดบ้านก็เป็นแฟนคนอื่นแล้ว ฉันไม่เคยคิดเพราะฉันรักและไว้ใจพี่ฟรังซ์มาก

“แสดงว่ามึงยังกินนอกรอบอยู่ ไอ้ฟรังซ์ไอ้เหี้ย*! เลวฉิบหาย!”*

“ไม่เสือกสิวะ”

“กูไม่ได้อยากเสือกแต่กูอยากเตือน”

“อืม ไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้วไอ้ห่ากูขี้เกียจคุย”

“ไอ้เหี้ยฟรังซ์ มึงแม่ง”

พี่กราฟสถบออกมาแล้วก็ยกเหล้าเข้าปาก ถึงไม่เห็นหน้าฉันก็รับรู้ได้ว่าพี่กราฟกำลังไม่พอใจกับสิ่งที่พี่ฟรังซ์ตอบ

...ขนาดเพื่อนรักของเขาแท้ๆ ได้ฟังแบบนี้ยังไม่พอใจเลย แล้วฉันล่ะ? ฉันที่เป็นคนไว้ใจเขาเชื่อใจเขาทุกอย่าง ฉันเป็นคนรักของเขาแต่ดันบังเอิญมาได้ยินเขาพูดจากำกวมแบบนี้ฉันมีสิทธิ์จะรู้สึกมากกว่าไม่พอใจได้ไหม 

______________________________________________________

ตอนนี้ไม่ติดเหรียญนะคะเนื่องจากเป็นการปูทางไปสู้ความเข้มข้นของเนื้อเรื่องเท่านั้นเด้อ ว่าจะไม่อัพแต่ก็ทนไม่ได้อยู่ดีมันเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว อุอิ

ขอบคุณสำหรับทุกๆ กำลังใจนะคะ วันนี้ได้อ่านเรื่องเก่าๆ และทบทวนงานของตัวเองอีกรอบ ไรท์ขออนุญาติกลับมาเป็นตัวเองเนาะ รู้สึกว่าเรื่องนี้ฝืนตัวเองจนเคลียด ขอเป็นแบบที่ไรท์ถนัดมันน่าจะสนุกกว่า แต่ก็ยังไม่ทิ้งคำแนะนำที่รีดหลายๆ ท่านเคยบอกว่าตัวละครคาแรคเตอร์คล้ายกันนะคะ อันนี้จะพยายามแก้ไข ปรับปรุงและพัฒนาต่อไป แต่เรื่องสำนวนไรท์ต้องขอกลับไปเป็นตัวเองจริงๆ ขอเน้นบรรยายตามสไตล์ที่ไรท์ถนัดนะคะที่รัก ใครที่ยังติดตามอ่านกันขอให้ติดตามอ่านเพราะชอบในแนวการเขียนแบบนี้เด้อ ส่วนใครที่ไม่ชอบนิยายแนวนี้กดออกได้เลยน้าไม่ว่ากันจ้า ^^ 

ปูลู. รักเหมือนเดิม จุ๊ฟฟฟฟฟฟ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น