blackhearttt
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : พี่ไม่ชอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2561 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พี่ไม่ชอบ
แบบอักษร

ฉันนั่งปั่นรายงานจนหัวฟูไปหมด รายงานนี่ก็จะเยอะไปไหน แล้วต้องส่งพรุ่งนี้เช้าด้วยนะ จะบ้าตายนี่ก็ใกล้เวลาไปทำงานที่สนามแข่งรถแล้วอะ

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ข้างๆทำให้ฉันหยุดการพิมพ์รายงานหันไปมองชื่อคนที่โทรมา พอเห็นว่าเป็นใครก็รีบกดรับเอาโทรศัพท์แนบหูไหล่ก็หนีบไว้แล้วพิมพ์งานต่อ

“คะพี่เซน”

(รายงานเสร็จยัง) เสียงทุ้มต่ำดังมาพร้อมกับเสียงดังของท่อรถยนต์แทรกเข้ามา สงสัยพี่เซนอยู่อู่ที่สนามแข่งแล้วแน่เลย

“อีกนิดนึงอะพี่เซน เสร็จแล้วเดี๋ยวเพ้นท์รีบไปสนามนะ” ปากพูดไปมือก็ติดสปีดพิมพ์ไปด้วย โอ้ย อีกครึ่งเอสีเองโว้ย!

(นานมั้ย เดี๋ยวพี่ไปรับ) ฉันนิ่งคิดสักพักก็บอกพี่เซนไปคร่าวๆ

“ประมาณสิบนาทีค่ะ”

(อือ) แล้วสายก็ตัดไป อือคืออะไร คิดจะโทรก็โทรจะตัดสายก็ตัดงี้เลย! ฉันขมวดคิ้วมุ่นแล้ววางโทรศัพท์ลงตามเดิม มือก็ปั่นรายงานต่อสิจะรออะไร ใช้เวลาเกือบสิบนาทีรายงานมหาภัยก็เสร็จพร้อมกับพี่เซนที่โทรมาบอกว่ารออยู่ใต้หอพักเรียบร้อยแล้ว ฉันรีบหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าตังแบนๆวิ่งไปที่จอดรถใต้หอทันที ไปช้าเดี๋ยวพี่เซนรอนานๆจะพิโรธซะก่อน พอลงมาก็เจอพี่เซนนั่งคร่อมบิ๊กไบค์สีดำคันใหญ่ สวมเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเสื้อหนังสีดำเท่ๆรออยู่ วันนี้เขาขี่บิ๊กไบค์ทั้งวันเลยเหรอวะ เคยเห็นแค่รถจอดนิ่งๆตอนที่มากินข้าว แต่พอพี่เซนคร่อมอยู่บนรถด้วยเท่านั้นแหละเท่บาดใจเพ้นท์มากบอกเลย ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าบอออกไปแล้วเดินไปยืนข้างพี่เซน มือใหญ่หยิบหมวกกันน็อคท่าทางแข็งแรงสีดำใบโตขึ้นมาสวมหัวให้ฉัน

“แล้วหมวกพี่เซนล่ะ“ ฉันหันไปถามเขาเพราะตอนนี้พี่เซนกำลังสตาร์ทรถ

”เพ้นท์ใส่ไปเถอะ ขึ้นรถเร็ว” เสียงทุ้มต่ำพูดเร่งๆแล้วยังจะมาขมวดคิ้วใส่ฉันเหมือนหงุดหงิดงั้นแหละ

“ค่ะๆ” ฉันกำลังจะบอกให้เขาเอาหมวกกันน็อคไปใส่แทน แต่พอมองหน้าพี่เซนที่ดูจะเริ่มหงุดหงิดที่รอฉันขึ้นรถ ฉันเลยคิดว่าไม่พูดดีกว่าแล้วรีบเกาะไหล่พี่เซนแล้วกระโดดขึ้นรถเขาแต่มือไม้นี่ไม่รู้จะเอาไว้ไหนเลยอะ

หมับ!

”เอาไว้นี่ เกาะดีๆนะ“ พีี่เซนเอื้อมมือมาดึงมือฉันทั้งสองข้างไปกอดเอวสอบเขาไว้แน่น หน้าฉันที่สวมหมวกใบใหญ่กระแทกหลังเขาเต็มๆ แปลกที่พี่เซนดูเหมือนไม่เจ็บ แต่ฉันนี่เจ็บ!

บรื้นนน บรื้นนน

”อ้ายยย พี่เซน!” ฉันรีบกอดเอวสอบพี่เซนไว้แน่นกว่าเดิน ก็เขาออกตัวโดยที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัวน่ะสิ เกือบหงายหลังหน้าแหกแล้วมั้ยล่ะ!

“หึ ก็บอกให้เกาะดีๆ” ฉันไม่ค่อยได้ยินที่พี่เซนพูดเท่าไร แต่รู้ว่าเขาคงกำลังหัวเราะฉันแน่นๆ ก็ฉันรับรู้ได้จากมือที่กำลังกอดตรงซิกแพคเขาที่กำลังสั่นนิดๆนี่ไง!

จึก!

ฉันจิกเล็บลงไปจนจมซิกแพคพี่เซนแล้วมั้ง แต่ก็ดี จะได้รู้ว่าฉันเกือบหัวใจวายตายเพราะใคร เจ็บบ้างจะได้รู้สึก!

บรื้นนน!

แต่พี่เซนก็ยังคงเป็นพี่เซน นอกจากจะไม่ยอมลดความเร็วแล้วยังเพิ่มความเร็วจนจะบินได้แล้วมั้งเนี่ย! ฉันรีบหลับหูหลับตากอดพี่เซนแนบแน่นกอดเอวสอบของเขาหนึบยิ่งกว่าแฝดอินทร์จันทร์ จะแกล้งกันไปถึงไหน ณ ตอนนี้ไม่สนุกด้วยนะอยากจะบอก!


”ถึงแล้ว” นานหลายนาทีที่ฉันเอาแต่กอดเอวสอบของพี่เซนแน่นหลับตาปี๋ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น ในหูได้ยินแค่เสียงท่อรถตลอดทาง ใครมันจะไปกล้ามองทางวะ ขับเร็วขนาดนั้นมองอะไรไม่ทันหรอก!

พรึ่บ!

พี่เซนหันมาดึงหมวกกันน็อคใบใหญ่บนหัวฉันออกแล้วเอาไปถือไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว

”นี่มันไม่ใช่ที่สนามแข่งรถหนิพี่เซน” ฉันจัดผมให้เข้าที่เข้าทางแล้วหันไปมองบริเวณรอบตัวที่ไม่ใช่สนามแข่งรถแต่เป็นสถานที่แปลกตา มันเป็นริมแม่น้ำที่มีสนามหญ้ารอบข้างเป็นทางยาว ลมเย็นๆพัดผ่านร่างกายฉันให้ความรู้สึกเย็นสบายและเงียบสงบ ดาวบนท้องฟ้าที่นี่เห็นชัดเจน ส่องแสงระยิยระยับสวยงาม รู้สึกสบายดีจัง

“อือ พี่อยากพาเพ้นท์มาที่นี่“ พี่เซนวางหมวกกันน็อคไว้บนรถแล้วเดินจูงมือฉันมานั่งลงที่สนามหญ้าข้างริมแม่น้ำ เขาให้ฉันนั่งด้านหน้าแล้วโอบเอวฉันจากทางด้านหลัง ดันให้แผ่นหลังของฉันไปพิงกับแผงอกกำยำของเขาแถมพี่เซนยังเอาคางมาเกยบนหัวฉันไว้อีก จะสบายเกินไปละ

”ทำไมคะ” ฉันถามโดยที่สายตายังคงมองไปยังแม่น้ำที่กำลังไหลอย่างสงบนิ่ง

”พามาพักผ่อน เห็นทำรายงานเหนื่อยไม่ใช่เหรอ” ฉันยิ้มกว้างให้กับคำตอบของพี่เซน ถ้าผู้ชายบางคนคงพาผู้หญิงไปพักผ่อนที่ทะเลไม่ก็พาไปช๊อปปิ้งแล้วเหอะ แต่กับพี่เซนนี่กลับพามานั่งสนามหญ้าดูแม่น้ำไหลพร้อมกับตากลมเย็นๆ แปลกแต่ดีต่อใจฉันมากๆ อะไรที่มันธรรมดาแบบนี้ ไม่รู้สิ ฉันกลับชอบ

”ก็เหนื่อยอยู่ แต่พี่เซนไม่ไปที่สนามแข่งจะไม่เป็นไรเหรอ”

“ฝากไอ้คินไว้แล้ว”

“แล้วนี้เพ้นท์จะโดนหักเงินมั้ยอะ”

“หึ ก็ทำอย่างอื่นทดแทนไง”

“พี่เซนทะลึ่ง” ฉันกระทุ้งศอกใส่หน้าท้องที่มีแต่ซิกแพคของพี่เซนเบาๆ

”ไอ้คนที่ชื่อโฟร์อะไรนั่น มันยังมาวุ่นวายอยู่มั้ย” เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดดังขึ้นบนศรีษะ หงุดหงิดอะไรอีกเนี่ย แล้วโฟร์มาเกี่ยวอะไรด้วยอะ

”ช่วงนี้ก็ไม่หนิคะ ทำไมเหรอ”

“ลบเบอร์มันออกไปเลย”

“เพ้นท์ไม่ได้เมมไว้สักหน่อย” ฉันมุ่ยหน้าตอบ

”ดี อาทิตย์หน้าพี่จะแข่งรถกับมัน“ เสียงพี่เซนดูจริงจังขึ้นทันที ฉันขยับตัวหันหน้าไปสบตากับพี่เซนอย่างสงสัย

”พี่จะทำแบบนั้นทำไมอะ“

“เครียให้มันจบไปเลย มันจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเพ้นท์”

“พี่เซน พี่ไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นหรอก เพ้นท์ไม่ได้คิดอะไรกับโฟร์สักหน่อย”

“เพ้นท์ไม่คิด แต่มันคิด”

“ก็ช่างเขาสิคะ”

“พี่ไม่ชอบ“

”แต่พี่เซน..”

”เพ้นท์อยู่เฉยๆ เดี๋ยวพี่จัดการเอง” เสียงของพี่เซนดูนิ่งๆแต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร พี่เซนเป็นแบบนี้ทีไรน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิมอีก จะทำยังไงกับคนใจร้อนคนนี้ดีเนี่ย พี่จะทำตัวโหดแบบนี้ไม่ได้นะ!



ความคิดเห็น