นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2. ผู้ชายในฝัน /2

ชื่อตอน : 2. ผู้ชายในฝัน /2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 394

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2561 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2. ผู้ชายในฝัน /2
แบบอักษร

‘อาทิตย์หน้าค่ะ’

‘เร็วดีจริง’ เขาบ่นเบาๆ ‘เอารูปมาอวดด้วยล่ะ’

‘ค่ะ’ นั่นแสดงว่าเขาจะไม่ไปร่วมแสดงความยินดี เธอไม่หวังหรอก เพราะรู้ว่าเขาไม่มีเวลา และเธอก็ไม่มีค่าคู่ควร

เมื่อได้รู้ว่าตะวันทำของเล่นอะไร เธอภูมิใจนะ ของเล่นประเภทช่วยเสริมทักษะและพัฒนาการของเด็ก ผลิตจากไม้บ้าง พลาสติกปลอดสารพิษบ้าง นั่นส่วนหนึ่ง อีกส่วนเป็นของเล่นสำหรับเด็กโตและผู้ใหญ่ พวกรถ เรือ เครื่องบิน เฮลิคอปเตอร์ หุ่นยนต์บังคับ อะไรพวกนั้น เป็นแบบเกรดดีคุณภาพสูงและทนทาน ที่ได้รู้เพราะคุณตะวันเคยเอางานชิ้นใหม่มาให้ดูบ้าง แค่ให้ดูเฉยๆ แล้วก็เอาคืน

‘ยังไม่สมบูรณ์ นี่แค่ตัวต้นแบบ’ นั่นคือเหตุผล และตอนนั้นเธอก็ได้รู้อีกว่าเขาเรียนวิศวกรรมเครื่องกล โอ้โห เท่ห์ระเบิด...

แต่หลังจากนั้น เธอก็ได้ของเล่นชิ้นหนึ่งเป็นของขวัญวันรับปริญญา คุณตะวันแวะเอามาให้ในตอนเย็นก่อนวันรับจริง มันเป็นตุ๊กตาไม้แบบติดสปริงที่แขน ขา และคอ กระดุกกระดิกได้ น่ารักดี รูปเด็กผู้หญิงถือสมุดเล่มใหญ่สลักอักษร A

มันคงไม่มีความหมายอะไรลึกซึ้ง เธอคิดออกแค่ว่า A คือเกรดที่สูงสุดหรือยอดเยี่ยมอะไรทำนองนั้น

‘ศิจะหางานทำนะคะคุณตะวัน’

‘ก็ดี มีปริญญาติดตัวแล้ว ต้องทำงานให้สมกับที่อุตส่าห์ร่ำเรียนมา งานในบ้านปล่อยให้เป็นโอกาสของคนไม่มีโอกาสเรียนเถอะ’

‘ค่ะ ถ้าได้งานแล้ว ศิจะบอกคุณตะวัน’

‘ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาให้บอกเมื่อไหร่นะ ตอนนี้ยุ่งเรื่องโรงงานใหม่อยู่ ถ้ายังไงโทรบอกก็แล้วกัน’

‘ค่ะ’

แต่งานก็ใช่จะหาได้ง่ายๆ ปริญญาตรี เอกบัญชีมีอยู่เกลื่อนเมือง แถมชื่อมหาวิทยาลัยก็ไม่เข้าตากรรมการ และเธอก็ไม่อยากรบกวนคุณตะวันเพื่อเรียนต่อหรือสอบผู้ตรวจบัญชีหรอก เกือบสองเดือนที่คุณตะวันเงียบไป เธอไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว สุดท้าย ป้ายรับสมัครคนงานในร้านทำผมแห่งหนึ่งก็สะดุดตา

‘คุณตะวันคะ ศิได้งานแล้ว’ เธอโทรศัพท์หาเขาครั้งแรก หลังได้เบอร์มาสองเดือน

‘ดีใจด้วย’

‘ศิคงไม่รบกวนคุณแล้ว ไม่ต้องให้เงินศิอีกแล้วนะคะ’

‘จะเอางั้นเหรอ’

‘ค่ะ เอ่อ... แล้วก็’

‘ศิอยากออกไปอยู่ข้างนอกแล้ว ใช่ไหม’ เขาเดาเก่ง

‘ค่ะ’

‘บอกคุณแม่แล้วกันนะ ถ้าท่านไม่ว่าอะไรก็ไปเถอะ ศิเป็นอิสรชนนี่’

‘ค่ะ ศิเรียนคุณหญิงท่านแล้ว ท่านไม่ว่าอะไร’ เธอเสียงเศร้ามากเลยตอนนั้น แค่คิดว่าจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว

‘โชคดีนะ ฉันยุ่งมากจริงๆ คงไม่ได้กลับไปส่ง’

‘ไม่เป็นไรค่ะ ศิรบกวนคุณตะวันมามากแล้ว ขอบพระคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ’

‘ครับ ผมให้ได้แค่นี้นะศิ โชคดีนะครับ แล้วถ้าไปไหว้ลุงษร ก็ฝากไหว้แทนผมด้วย’

‘ค่ะคุณตะวัน ขอบพระคุณมากค่ะ’

‘ครับ โชคดีนะ’

คำอวยพรสามครั้ง โชคดีนะ... โธ่ ทำไมตอนนั้นเธอไม่อวยพรเขาบ้าง ก็รู้อยู่ว่าเขากำลังมุมานะสร้างงานของตัวเอง แต่คำอวยพรของเธอจะจำเป็นสำหรับเขาหรือ...

หลังจากนั้นเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณตะวันอีกเลย เบอร์โทรศัพท์ที่มีอยู่ก็ได้แต่นั่งมอง ไม่กล้าโทรหาเพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาเป็นข้ออ้าง หลังย้ายออกจากบ้านสุริยา สถานที่พำนักชั่วคราวเกือบหกเดือน ชีวิตของเธอก็มีแต่ความอ้างว้าง... หกเดือนที่ได้อยู่กับเขา มันก็เหมือนจะนานอยู่หรอก แต่ถ้านับเฉพาะวันเวลาที่ได้พบหน้าคุณตะวันนั้นสั้นนิดเดียว เดือนละครั้งสองครั้ง แค่สี่เดือนก่อนวันจากลาเท่านั้น...

แต่ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง วันที่เธอกำลังเดินทางไปหาคนที่เคยอวยพรเธอให้เธอโชคดี... แล้วเธอจะโชคดีจริงไหม

            ระหว่างทานอาหารมื้อเที่ยง เธอกับคุณพิชิตไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากไปกว่าเรื่องหน้าที่ที่เธอต้องทำในบ้าน นอกเหนือจากงานปรนนิบัติส่วนตัวที่เขาไม่ได้เอ่ยออกมาตรงๆ แล้วคุณพิชิตก็พูดถึง

            “คุณตะวันไม่ชอบคนพูดมาก ประเภทช่างสงสัยหรือชวนคุย ถ้าคุณมีอะไรสงสัยก็ถามผมเสียก่อน ไม่ต้องชวนคุณตะวันคุยด้วยนัก ถ้าไม่จำเป็น แต่ต้องรู้จักเอาอกเอาใจ บริการดีๆ แต่อย่าให้ถึงขั้นน่ารำคาญก็พอ หวังว่าคุณคงเข้าใจ”

“ค่ะ”

“หน้าที่หลักของคุณก็คือทำทุกอย่างให้คุณตะวันสบายตัวสบายใจ รองลงมาก็ดูแลความสะอาดเรียบร้อยในบ้าน เสื้อผ้า อาหารเช้ากับเย็นในวันทำงาน ส่วนวันหยุดก็แล้วแต่คุณตะวัน อย่างอื่นก็คงไม่มีอะไรมาก”

            “ค่ะ”

            “มีอะไรจะถามบ้างไหม”

            นิ่งคิดอยู่อึดใจก่อนจะตอบ “ไม่ค่ะ”

            “อืม... คุณพูดน้อยดีจัง อย่างนี้คุณตะวันคงพอใจ” พิชิตอมยิ้ม 

“ขอบคุณค่ะ” ศิก็หวังให้เป็นแบบนั้น

            “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ผมไม่ใช่คนจ่ายเงินจ้างคุณ ผมก็ทำตามหน้าที่ตัวเองเหมือนกัน” ชายหนุ่มยิ้มอีกด้วยความนึกเอ็นดู “อ้าว ทานเถอะครับ เดี๋ยวจะได้เดินทางกันต่อ”

            “ค่ะ”

พิชิตเกือบหัวเราะ ตั้งแต่ได้พบได้เจอผู้หญิงอาชีพนี้มา ก็คนนี้แหล่ะกระมังคนแรกที่พูดเป็นอยู่แค่สองสามคำ

“ตามสบายนะครับ”

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของพิชิตก่อนจากไป หลังพาศิราภรณ์มาส่งที่บ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านจัดสรรติดถนนใหญ่ในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เขาพาเธอ ชมบ้านเดี่ยวสองชั้นขนาดใหญ่พอประมาณ แนะนำว่าอะไรอยู่ตรงไหน ชั้นบนมีสามห้องนอน สองห้องน้ำ และห้องโถงมีระเบียงติดกับห้องนอนใหญ่

ชั้นล่างมีห้องรับแขก ห้องนั่งเล่น ครัวฝรั่งแบบเคาน์เตอร์อยู่ด้านหนึ่งของห้องอาหาร ส่วนครัวไทยกั้นห้องมิดชิดติดห้องเก็บของด้านหลังที่กว้างพอจะดัดแปลงเป็นห้องนอนของคนรับใช้ได้เพราะติดกับห้องน้ำริมบันได หน้าบ้านยังมีเนื้อที่กว้างในส่วนเทอเรซนั่งเล่นและสนามหญ้าโล่งเตียน

พิชิตให้เธอพักห้องนอนเล็กหนึ่งในสองของชั้นบน ซึ่งใช้ห้องน้ำเดียวกัน ส่วนอีกห้อง รู้โดยไม่ต้องถามว่าต้องเป็นห้องนอนใหญ่พร้อมห้องน้ำในตัวของเจ้าของบ้าน

หลังเก็บของอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ศิราภรณ์รู้สึกสดชื่นขึ้น เธอเผลอหลับไปจริงๆ ตอนนั่งในรถ ตอนนี้จึงสบายตัวและก็อยากทำตัวให้เป็นประโยชน์ ก็ทำงานสิ งานบ้านและเตรียมอาหาร คุณพิชิตบอกว่าค่ำๆ คุณตะวันจะกลับมาพร้อมเขาและเพื่อนอีกคนเพื่อทานอาหารค่ำ พอเดินเข้าครัวไทยก็เห็นว่ามีของสดอยู่ในตู้เย็นมากมาย คงซื้อเตรียมไว้รอคนมาปรุง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}