นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

1. ผู้หญิงในสเปค /1

ชื่อตอน : 1. ผู้หญิงในสเปค /1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 800

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2561 19:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1. ผู้หญิงในสเปค /1
แบบอักษร

สวัสดีค่าาาา เรื่องใหม่มาแล้วนะคะ (ใหม่ที่นี่แต่เก่าที่อื่น อิอิ)

เรื่องนี้มีอีบุ๊คอยู่ในเวปอีบุ๊คต่างๆ แล้วนะคะ ใครอยากอ่านเร็วจบไว จัดอีบุ๊คโล้ดค่ะ

ใครรออ่านได้เรื่อยๆ ก็ติดตามกันไปเรื่อยๆ ที่นี่นะคะ

กติกาเหมือนเดิม ทยอยลงทุกวัน วันละ 1-3 ตอน (ยกเว้นวันที่ไม่ว่างนะคะ)

ติดเหรียญ+กุญแจ บางตอนก็ให้อ่านฟรี บางตอนก็ติดเฉพาะเหรียญค่ะ

ใครพร้อมแล้ว เชิญอ่านตอนแรกได้เลยยยย



1

ผู้หญิงในสเปค

“มีออเดอร์พิเศษครับคุณลักษมี”

“ต้องสดหรือคะคุณพิชิต”

“ไม่ครับเรื่องนั้นไม่เกี่ยว คุณตะวันต้องการแค่ผู้หญิงอายุประมาณ 22-26 ผมยาว ขาว สวย หุ่นดี มีการศึกษา เอาใจเก่ง ไม่เรื่องมาก ทำงานบ้านได้ ทำอาหารเป็น สะอาดและเต็มใจ อ้อ...คราวนี้อยู่ต่างจังหวัดสองเดือนเต็มนะครับ ส่งเด็กวันศุกร์เก้าโมงเช้า สถานที่ผมจะโทรนัดอีกที”

“เอ่อ... ได้ค่ะคุณพิชิต ถ้าเรียบร้อยแล้วจะคอมเฟิมอีกทีนะคะ”

“ครับ สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ” หลังวางสายลักษมียกมือปะหน้าผากขณะนั่งให้ช่างทำสีโคนผมที่เริ่มแตกเลา เปลี่ยนโทนเสียงพูดทันที

“ต๊ายตาย! แล้วฉันจะหาอะไรแบบนั้นมาจากไหนกัน”

“อะไรหรือคะพี่มี่” ช่างผมถามอย่างอยากรู้ เพราะก่อนรับสายเมื่อครู่ลักษมียังมีอาการกระดี้กระด้า คุยโว้ว่าลูกค้ารายใหญ่โทรมาอยู่เลย ทำไมหลังวางสายถึงได้ทำหน้ากลุ้ม

“ออเดอร์พิเศษจากสุริยฉัตร”

“สองหนุ่มสุริยฉัตร เดอะซันชายส์น่ะเหรอ” คำถามนี้มาจากเจ้าของร้านที่นั่งดูนิตยสารอยู่ใกล้ๆ ที่ถามไม่ใช่เพราะแปลกใจว่าเป็นไปไม่ได้ที่สองหนุ่มสุริยฉัตรจะเรียกใช้บริการพิเศษจากเพื่อนตัว แค่รู้สึกว่าเงียบหายไปนานแล้ว   ทั้งคู่เท่านั้น

“นั่นแหล่ะ ใช่เลย”

“งานราษฎร์หรืองานหลวงล่ะคะ” ช่างผมหัวเราะคิกก่อนถามออกไปเพราะรู้ว่าคนที่รับออเดอร์มีเด็กในสังกัดที่มีความสามารถรับงานทั้งสองสาย

“งานราษฎร์ย่ะ เปอร์เซ็นต์ดีกว่าด้วย” นายหน้าลักษมีสะบัดเสียงตอบ

“เด็กพี่มี่ก็ออกจะเยอะนี่คะ ยิ่งเป็นสองหนุ่มสุริยฉัตร ไม่มีใครเซโนอยู่แล้ว หล่อซะขนาดนั้น” ว่าไปก็โปะครีมสีน้ำตาลเข้มลงตรงโคนผมไป

“เยอะจ้ะเยอะ ไอ้คุณสมบัติแรกๆ กับหลังๆ เนี่ยมีเยอะ แต่ไอ้กลางๆ นี่พี่จะไปหาที่ไหน สาวๆ สมัยนี้ใครมันจะมากวาดบ้านล้างครัว ซักผ้าทำกับข้าว  โอ้ย...จะหาผู้หญิงไปนอนด้วยหรือจะหานังแจ๋วกันแน่ แล้วจะเอาไปอยู่ด้วยตั้งสองเดือน ใครมันจะว่างนานขนาดนั้น”

แม่เล้าไฮโซซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีของคน ‘วงใน’ ชักปวดหัวกับสเปคของลูกค้ากิตติมศักดิ์ เพราะทุกครั้งที่ผ่านมาชายหนุ่มไม่เคยเจาะจงรายละเอียดปลีกย่อยมากอย่างนี้ ส่วนใหญ่ก็แค่

 ‘ส่งเด็กมาที่โรงแรม....ห้อง.... เวลาสองทุ่มตรง’

แค่นั้น... ไม่เกินสิบนาที จำนวนเงินคงเหลือในบัญชีของเธอก็จะเพิ่มขึ้นมาอีกห้าหลักโดยไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากยกหูโทรศัพท์หาเด็กในสังกัดสักคนที่ว่างคืนนี้ และบอกให้ไปที่ยังสถานที่ดังกล่าว แค่บอกว่าลูกค้าคือใคร รับรองว่าถ้าว่าง ไม่มีสาวไหนปฏิเสธ เพราะไม่ว่าจะเป็นสุริยฉัตรคนพี่หรือคนน้องเด็กในสังกัดของเธอชอบหมด

หล่อ รวย สุภาพ แค่นี้ก็เริ่ดแล้ว...

แม้สองสามปีให้หลังมานี้ออเดอร์จะมีมาแบบห่างๆ เพราะสุริยฉัตรคนพี่นั้นแต่งงานมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนไปแล้ว จะเรียกเด็กไปบริการในสถานที่ที่คนอื่น รู้เห็นโจ่งแจ้งก็น่าเกลียด แต่ก็ใช่จะหายต๋อม นานๆ ครั้งยังมีเรียกให้ไปหาที่สำนักงานใหญ่ของเดอะซันชายส์ ถ้าเป็นที่นั่นก็พอจะเดาได้ว่าเป็นคนพี่ และเลขาส่วนตัวที่ติดต่อมาก็เป็นคนละคนกัน ประมาณว่าอาจจะให้เข้าไปคุยงานหลวงบังหน้าและก็รับงานราษฎร์ไปด้วยในคราวเดียวกัน

ส่วนสุริยฉัตรคนน้องนั่นหายไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่จบชั้นอุดมศึกษาเสียสองสามปี พอกลับมาก็ไม่ใคร่จะอยู่ติดบ้าน ได้ข่าวว่าไปทำงานอยู่ต่าง จังหวัดทางใต้ แต่เธอก็ยังได้รับโทรศัพท์จากเลขาส่วนตัวอยู่บ้างนานๆ ครั้ง เวลาที่ชายหนุ่มกลับมาเยียมบ้านในกรุงเทพฯ

 ‘ผมพิชิตนะครับ คืนนี้ช่วยส่งเด็กมาที่โรงแรม....ห้อง.... สามทุ่มนะครับ’

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องสงสัยว่าใครสั่ง และไม่ต้องกลัวว่าเด็กของเธอจะเกี่ยงงอน แต่คราวนี้นี่สิ จะให้ไปอยู่ด้วยตั้งสองเดือน โอ้ ถ้าคูณจากราคาปกติตามจำนวนวันก็หลายอยู่นะเนี่ย แต่ทำไมต้องระบุสเปคเสียละเอียดยิบขนาดนี้... โอ้ยปวดขมอง

“ออเดอร์จากใครหรือคะ”

เสียงอ่อนหวานดังมาจากด้านหลังเบาๆ อย่างเกรงใจ ลักษมีชำเลืองมองผ่านกระจกบานเท่าฝาบนผนังจึงได้รู้ว่าเป็นคำถามจากเด็กสาวที่ทำงานอเนก-ประสงค์ในร้านของมารตีซึ่งเป็นเพื่อนสนิทและเป็นช่างผมมีฝีมือที่คนในสังคมชั้นสูงยอมรับ ธรรมดาเด็กคนนี้จะไม่พูดมาก และไม่เคยสอดรู้สอดเห็น ซักถามอะไรเท่าไหร่ แต่ชื่อสุริยฉัตรคงดังพอที่จะทำให้สาวๆ อยากรู้อยากเห็น

“คุณตะวัน สุริยฉัตร”

คุณตะวัน... ศิราภรณ์ทวนชื่อนั้นอยู่ในใจที่สั่นระทึก เธอทำงานที่นี่มาหลายเดือนแล้ว ได้ยินเรื่องทำนองนี้มาไม่รู้กี่ครั้งกี่หน

ไม่ใช่ได้ยินอย่างเดียว แต่ยังเคยเห็นเต็มๆ ตา ‘เด็ก’ ของคุณลักษมี ทั้งนักแสดง นางแบบ นางงาม พริตตี้เดินเข้าออกร้านนี้อยู่ทุกวันไม่ขาดสาย และไม่เคยเลยสักครั้งที่พวกเธอจะไม่ ‘คุยฟุ้ง’ ถึงเรื่องของที่ ‘ได้มาโดยเสน่หา’ จากบรรดา ‘ท่าน’ ทั้งหลาย

แต่สำหรับคุณตะวัน สุริยฉัตร นั้นต่างไปจาก ‘ท่าน’ บางคนที่เธอเคยได้ยินแต่ชื่อ เพราะศิราภรณ์รู้จักผู้ชายคนนี้

“หายไปนานเชียวคนนี้ ได้ข่าวว่าไปทำโรงงานใหม่ที่ต่าง จังหวัดอยู่นานแล้วนะ ก็ไอ้งานที่คุณหญิงท่านเคืองๆ อยู่นั่นแหละ แถวนั้นคงจะบ้านนอกหน่อยมั้ง เลยต้องสั่งเสบียงจากทางนี้ คนระดับนั้นไม่ยุ่งกับของไม่มีใบรับประกันหรอก”

เสียงลักษมียังคงพร่ามต่อไปเหมือนหาที่ระบาย ส่วนคนฟังก็ยังคิดตามไป... คุณหญิงท่านยังเคืองเรื่องงานอยู่อีกหรือ น่าสงสารคุณตะวัน...

“ทุกครั้งไม่เคยเจาะจงสเปคขนาดนี้เสียหน่อย เกิดนึกอะไรขึ้นมาถึงได้สั่งละเอียดเสียยิ่งกว่าก๋วยเตี๋ยวพิเศษ”

“คุณตะวันต้องการผู้หญิงแบบไหนล่ะ จะได้ช่วยกันนึกว่าใครดี” มารตีเดินเข้ามาใกล้เพื่อหาทางช่วยเพื่อน แน่นอนว่าคำตอบของลักษมีกำลังเป็นที่สนใจของทุกคนในห้องนั้น

“อายุประมาณ 22-26 ผมยาว ขาว สวย หุ่นดี มีการศึกษา เอาใจเก่ง ไม่เรื่องมาก ทำงานบ้านได้ ทำอาหารเป็น สะอาดและเต็มใจ ต้องไปอยู่ต่างจังหวัดตั้งสองเดือนด้วยนะ เฮ้ออ...ไอ้สเปคแรกๆ น่ะฉันมีอยู่เต็มตู้ แต่ไอ้คุณสมบัติหลังๆ นี่จะไปเอามาจากไหน”

ผู้รับฟังออเดอร์ยาวเหยียดอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนใจออกมาพร้อมๆ กับคนพูดที่ถอนใจเป็นครั้งที่สอง เข้าใจความรู้สึกของกันและกันดี

“แล้วใครดีล่ะค่ะพี่มี่ มาตี้ก็นึกไม่ออกเลย” มารตีสาวประเภทสองที่สวยเกินหญิงแท้พลอยเป็นกังวลไปด้วย เธอก็พอจะรู้จักเด็กในตู้ของลักษมีอยู่หลายคน และเห็นปัญหาหนักอกของเพื่อนชัดเจน

เรื่องอายุ รูปร่างหน้าตานั่นไม่ใช่ปัญหาสักนิด แต่คุณสมบัติปัญญาชนก้นครัวนั่นจะเอาไปทำอะไร มันช่วยเรื่องกิจกรรมบนเตียงได้ด้วยรึไงนะ แต่ออเดอร์จากลูกค้ารายใหญ่เสียด้วย ถ้าไม่ได้ตามสั่งเสียเครดิตแย่

“มาตี้พอจะมีใครบ้างไหม เด็กพี่แต่ละคนยังไม่เคยได้ยินใครบอกว่าทำอาหารเป็นเลย ไอ้กวาดบ้านซักผ้าพี่ก็ไม่กล้าถามหรอก ขนาดพี่ยังกลัวเล็บหักเลย” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นมากรีดนิ้วด้วยความเสียวเล็บ

“ของมาตี้มีแต่เก่งทำผมทำเล็บค่ะพี่มี่ ถ้าจะให้ทำอาหารก็คงทำเป็น แต่ไข่” ว่าจบก็หลุดหัวเราะ

“ของฉันก็เหมือนกันล่ะย่ะ” ลักษมีค้อนให้ก่อนถอนใจอีกเฮือก ความเงียบกับเสียงถอนใจดำเนินไปไม่นาน เสียงอ่อนหวานเบาๆ ก็ดังขึ้น “ขอโทษนะคะ” หญิงสาววัยยี่สิบสามปี ผมยาว ผิวขาว ใบหน้าสวยหวาน ตัดสินใจลุกขึ้น ก้าวเข้าไปอยู่ในระดับที่คนทั้งสองจะมองเห็นเธอได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

“อย่างศิ พอจะใช้ได้ไหมคะ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น