วไลกร/ชาล็อต
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับดาว+กุญแจ+เหรียญ ที่สนับสนุนวไลกรนะคะ : )

ดอกเบี้ยแสนเย้ายวน-3

ชื่อตอน : ดอกเบี้ยแสนเย้ายวน-3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 737

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2561 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกเบี้ยแสนเย้ายวน-3
แบบอักษร

ร่างใหญ่ล่ำลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำเย็นจากฝักบัวรินรดจากศีรษะดับความร้อนระอุภายในกายแกร่ง ความเย็นจากละอองน้ำดึงสติเขากลับมา เมื่อสักครู่เขาเกือบจะปลดปล่อยในกายเธอเสียแล้ว แรงดึงดูดจากผู้หญิงคนนี้รุนแรงจนเขาแทบควบคุมสติไม่ได้ ครั้งต่อไปจะต้องระวังมากกว่านี้ อีกไม่กี่ครั้งเขาคงเบื่อเหมือนผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามา

ร่างเพรียวสวยขยับเล็กน้อยก่อนจะลืมตา เธอทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น แค่คิดว่าตนเองมีค่าตัวเป็นดอกเบี้ยถึงกับน้ำตาซึม ยิ่งทบทวนความรู้สึกของตนเอง พบว่าพอใจกับความสุขที่เขาชักนำ ก็ยิ่งอับอาย ไม่คิดว่าจะต้องการเขามากมายถึงเพียงนี้ ทั้งที่ปฏิเสธมาตลอดหนึ่งปี

เธอพยายามไม่คิดถึงบทวาบหวิวเมื่อสักครู่ เบนสายตาสำรวจห้องนอนกว้างใหญ่มองหาเจ้าของห้อง การตกแต่งร่วมสมัยโทนสีสบายตา ออกแนวขรึมด้วยส่วนที่เป็นไม้สักทาสีไม้โอ๊ก ส่วนที่ไม่ใช่ไม้เป็นโทนสีอ่อนให้ความรู้สึกสว่างนุ่มนวล แตกต่างจากความรู้สึกมืดมนสับสนของเธอ หญิงสาวถอนหายใจใส่ความสวยหรูของเพนต์เฮาส์

เสียงประตูบานเลื่อน ดึงสายตาให้เธอหันไปมอง ซึ่งอยู่ห่างจากเตียงนอนร่วมสิบเมตรกำลังเลื่อนเปิดออก ร่างใหญ่ล่ำเดินออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันกายเพียงผืนเดียว หยดน้ำเกาะพราวขับเน้นกล้ามอกและซิกซ์แพ็กชัดเจน เขากำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผม ยังไม่ทันที่อณิษฐาจะดึงผ้าห่มมาคลุมกาย เขาก็โยนกล่องกระดาษชำระลงบนเตียง

“เช็ดซะก่อนที่จะลุกไปเข้าห้องน้ำ” เสียงห้าวห้วนบอกอย่างไม่แยแส เขาเดินกลับไปที่ห้องแต่งตัวซึ่งมีตู้เสื้อผ้าเป็นเฟอร์นิเจอร์สร้างฝังเข้าไปถาวรยาวตลอดแนวผนัง

หญิงสาวหลับตาหนีด้วยความกระดากอาย นึกถึงความต้องการของตนเองที่เรียกร้องจากเขา ยิ่งไม่กล้าสู้หน้า นึกตำหนิความรู้สึกที่กดเอาไว้ใต้ก้นบึ้งลึกสุด เธอไม่น่าปล่อยให้มันพลุ่งพล่านอยู่เหนือสติได้เลย มือเล็กดึงกระดาษมาเช็ดร่องรอยบนหน้าท้องแบนราบ เขาเดินกลับมาพร้อมกับสวมกางเกงสีน้ำตาลอ่อนกับเสื้อสปอร์ตลายขวางสีขาวสลับสีส้ม

“รีบเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวผมไปส่ง” เสียงห้าวทุ้มทำให้เธอรีบดึงผ้าห่มมาปิด

พอเรียบเรียงถ้อยคำที่เขาเปล่งออกมาร่างเพรียวสวยถึงกับสะอึก พลางนึกอย่างสะท้อนใจพอเขาได้ในสิ่งที่ต้องการก็ไล่เธอราวกับไม่ใช่สิ่งมีชีวิต อาการหยุดค้างนั่งนิ่ง ทำให้เขาต้องรีบย้ำอีกครั้งว่า

“อย่าคิดว่าจะค้างที่นี่ ผมไม่เคยพาใครเข้าเพนต์เฮาส์ เรื่องที่จะให้คุณค้างเลิกคิดไปได้เลย” คำพูดของเขาทำให้คนฟังสะอึก

ร่างเพรียวสวยนำผ้าห่มพันร่าง ลงจากเตียงไปหยิบเสื้อผ้าบนพื้นหินอ่อน เดินเข้าห้องน้ำ ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเธอก็เดินออกมาโดยมีผ้าขนหนูผืนใหญ่พันร่างไว้ หญิงสาวหยิบชุดของตัวเองขึ้นมาปาใส่หน้าเขา

“คนป่าเถื่อน ฉีกชุดฉันขนาดนี้แล้วจะใส่อะไร คนเลว ฉันจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก และอย่าคิดเอาดอกเบี้ยมาอ้าง ครั้งนี้ฉันจะคิดว่าทำทานให้สุนัขบ้ากาม!” เธอสะบัดเสียงห้วนใส่ แววตาที่จ้องมองไม่มีความเป็นมิตรแม้แต่นิดเดียว

“หึ! แล้วเราจะได้รู้กัน ไปหยิบชุดในตู้ใส่ เร็ว!” เจ้าของเพนต์เฮาส์บอกเสียงดุ เขาโบกมือไล่ไปทางตู้เสื้อผ้าในห้องแต่งตัว ทำราวกับว่าเธอไปเซ้าซี้เขากระนั้นแหละ

อณิษฐาจ้องหน้าหล่ออย่างเคียดแค้น เธอเดินเข้าห้องแต่งตัว เปิดตู้เสื้อผ้าซึ่งใหญ่กว่าตู้ของเธอถึงสองเท่า มือเรียวเล็กหยิบเสื้อยืดสปอร์ต กับกางเกงขาสั้นออกมาสวม หญิงสาวเดินออกจากห้องแต่งตัวโดยมีเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงที่สวมแล้วยาวพอดีหัวเข่าออกมายืนตรงหน้าชายหนุ่ม

“ไปได้รึยัง” เธอตวาดโดยไม่มองหน้าเขา

“ไปสิ” นีโอหวีผมเร็วๆ แล้วเดินนำเธอออกจากห้องนอน

ดวงตารีสีเทาเข้มมองตามร่างกายใหญ่ล่ำ เธอถอนหายใจทิ้งไว้ก่อนจะเดินขัดๆ ออกจากห้องนอน พอลงมาถึงชั้นล่างเธอเหลือบเห็นนาฬิกาติดผนังรูปสามเหลี่ยม

“ตีสามครึ่งแล้วหรือ” หญิงสาวรำพึงออกมา ตอนแรกที่ตั้งใจบอกเขาว่าจะกลับเอง เลยต้องเปลี่ยนใจ

“ป่านนี้ลอนโซหลับแล้ว เดี๋ยวผมขับไปส่งเอง” เขาเปลี่ยนอารมณ์จนเธอตามไม่ทัน

พูดจบก็เดินไปเปิดประตูรอให้หญิงสาวเดินออกไปก่อน เขาจึงเดินตามปิดประตูเพนต์เฮาส์ เข้าลิฟต์ส่วนตัวพร้อมกดรหัส ลิฟต์พาลงมาที่จอดรถของเพนต์เฮาส์ในเวลาอันรวดเร็ว

นีโอเลือกรถสปอร์ตตระกูลยุโรปสีขาวซึ่งเปิดประทุนได้ เขาเปิดประตูให้เธอขึ้นนั่ง แล้วจึงเดินอ้อมไปนั่งประจำที่คนขับ หนุ่มอิตาลีขับรถด้วยความเร็ว ทั้งสองนั่งนิ่งเงียบไปตลอดทาง เธอมาถึงบ้านเร็วกว่าตอนไป รถสปอร์ตหรูจอดหน้าประตูสแตนเลส เขาส่งโทรศัพท์มือถือให้

“อะไร” เธอถามเสียงห้วน

“พูดให้มันหวานๆ หน่อย ไม่งั้นผมจะจูบเพิ่มความหวานให้ปากคุณเอง โทรหาคนของคุณให้มาเปิดประตูซะ” นีโอข่มขู่เสียงเข้ม แล้วบอกจุดประสงค์ของการส่งโทรศัพท์ให้

“ขอบคุณ” สะบัดเสียงตอบ พอเขาหันขวับมามองเธอก็ลงท้ายเสียงอย่างกระแทกกระทั้น “ค่ะ” ตอบพลางนึกในใจว่าฝากไว้ก่อนสะสมไว้ให้เยอะๆ หลังจากโทรศัพท์เสร็จก็ส่งคืนเขา พร้อมกับเปิดประตูลงจากรถ

“คุณกลับไปได้แล้ว” อณิษฐาไม่อยากให้เพื่อนสนิทเห็นเจ้าหนี้ของเธอ เวลานี้ไม่อยากตอบคำถามอะไรทั้งนั้น

“อย่าอวดเก่งนักเลย รอคนของคุณมาเปิดประตูก่อน” สิ้นเสียงดุไม่นาน

สาวร่างเล็กเดินมาก้มดู เพื่อให้เห็นคนในรถสปอร์ต นีโอจึงพยักหน้าให้เธอลงจากรถ พอณัฐนรีเห็นว่าเป็นเพื่อนที่ถูกอุ้มไป ก็รีบมาไขกุญแจเปิดประตูรั้ว ลากแขนอณิษฐาเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าที่ใส่มาเห็นได้ชัดว่าเป็นเสื้อกางเกงของผู้ชาย ตั้งใจจะถามให้รู้เรื่อง

ครั้นเจ้าของร่างเย้ายวนเข้าบ้านเรียบร้อย หนุ่มลูกครึ่งก็ขับรถกลับเพนต์เฮาส์ของเขา คนที่ถูกอุ้ม พอเข้าบ้านก็รีบเดินหนีขึ้นห้องนอนของตัวเองไม่ยอมเปิดโอกาสให้เพื่อนสนิทซึ่งเคยคุยกันได้ทุกเรื่องมาซักถามอะไรอีก

--------------

ชอบไม่ชอบคอมเมนต์ได้นะคร้า

ฝากกดติดตามด้วยนะคะ

ความคิดเห็น