facebook-icon Twitter-icon

ความคิดเห็น (comment) จากผู้อ่านคือกำลังใจที่ดีที่สุดของนักเขียน อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจนักเขียนมีแรงใจในการสร้างสรรค์ผลงานต่อไปนะ :)

ตอนที่ 5 : ข้าวต้มปลาหมึก

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : ข้าวต้มปลาหมึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 105.3k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2561 16:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : ข้าวต้มปลาหมึก
แบบอักษร

​เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น


ตอนที่ 5 : ข้าวต้มปลาหมึก


เขาขี่จักรยานออกมาแล้ว บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงปากหมากับอิฐได้ทุกที ความจริงเขาเป็นคนปากหมาะหนะใช่ แต่ปรกติเขาจะไม่ค่อยพูดออกมาเท่าไหร่ แต่พอเป็นไอ้หัวไถข้างนั่น เขาก็เผลอออกไปโดยไม่ค่อยจะรู้ตัวสักที

ไป๋ขี่จักรยานออกมาท่ามกลางความเงียบของความรู้สึกตัวเองตลอดระยะจากคณะวิทยาศาสตร์จนถึงหน้ามหาวิทยาลัย ถนนใหญ่หน้ามหาวิทยาลัยตอนนี้คราคร่ำไปด้วยรถจากไหนไม่รู้มากมายเต็มไปหมด ความจริงไอ้อิฐก็พูดถูก การพยายามข้ามถนนด้วยจักรยานตอนนี้ดูจะไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่เลย

‘สงสัยต้องเอารถยนต์มาใช้ได้แล้วมั้ง’

WAN1081009 : ไอ้ไป๋ กูมีอะไรจะให้ดู

WAN1081009 : sent a photo

เสียงไลน์ดังขึ้นตั้งแต่เขาเดินเข้ามาถึงเขตหอ ไอ้ว่านที่เพิ่งแยกกับเขาไปเมื่อกี้ส่งรูปอะไรมาให้ดูในไลน์สักอย่าง เขาเลื่อนสไลด์หน้าจอเพื่ออ่านข้อความในโปรแกรมแชตสีเขียว หางตาของเขาเหลือบไปเห็นคนที่น่าจะมาถึงก่อนเขาด้วยรถยนต์ แน่นอนว่าเขาไม่ได้หันไปมอง เขาจงใจไม่หันไปมอง

FACEBOOK FAN PAGE : หมอไป๋ FC

ใช่แล้ว รูปที่ไอ้ว่านส่งมาให้เป็นรูปแคปเจอร์หน้าจอแฟนเพจหนึ่งที่พูดถึงมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ใช่ใครอื่น ตัวเขาเอง เขารีบกดเข้าเฟสบุ๊คเพื่อค้นหาแฟนเพจดังกล่าวแล้วก็พบว่ามันมีจริงๆ ด้วย ในเพจแทบไม่มีข้อมูลอะไรเลย มีเพียงรูปเขาสองสามรูปที่ลงไว้อยู่ในเพจ จากการสังเกตรูปเหล่านั้นก็น่าจะมาจากกล้องของรุ่นพี่ในคณะที่เอามาถ่ายวันปฐมนิเทศ เลื่อนไปดูอีกครั้งก็เจอคนกดไลค์แฟนเพจอยู่กว่า 2,500 ไลค์ได้ ใครมันหลงมากดไลค์วะ?

BAIBAI : ใครทำวะ

WAN1081009 : กูจะไปรู้เรอะ แต่มึงก็ฮอตเหมือนกันนะเนี่ย เปิดเพจมาไม่กี่วันสองพันกว่าไลค์แล้ว ต่อไปชีวิตมึงบันเทิงแน่

BAIBAI : ปาก

WAN1081009 : เฮ้ยยย เดือนคณะแพทย์เลยนะเว้ยยย ไม่ฮอตยังไงไหววะ มึงเลือกเอาสักคนสิ มึงจะได้มีความเป็นมนุษย์มากขึ้นหน่อย ไม่ใช่ตายด้านเป็นผีตายซากแบบนี้

BAIBAI : เอาตัวเองให้รอดก่อนมึงอะ กูเห็นมึงก็ไม่มีจริงๆ จังๆ สักคนเปล่าวะ ทำเป็นพูด

WAN1081009 : แหม กูก็ต้องเลือกหน่อยเปล่าวะ เขาเรียกว่าใช้ความโสดให้มีประสิทธิภาพสูงสุด

BAIBAI : หน้าหม้อก็บอก อย่าอธิบายให้ยาว

WAN1081009 : หม้อแล้วทำไมวะ กูไปละ ง่วงชิบหาย เออว่าจะบอก ไอ้อิฐก็มีแฟนเพจนะเว้ย ฮอตกว่ามึงอีก ไปลองเสิจดูดิ อิฐ อิทธิกร

ไป๋ไม่ตอบอะไรแต่เลือกที่จะกดออกจากโปรแกรมแชตสีเขียวและกลับเข้ามาในเฟสบุ๊คอีกครั้ง แอพพลิเคชันขึ้นตัวแดงเตือนว่ามีคนส่งคำขอเป็นเพื่อนเข้ามา 99+ ซึ่งเขาก็ไม่สนใจว่ามันบวกเท่าไหร่ เขาไม่แม้กดเขาไปดูรายชื่อด้วยซ้ำ แต่เขาเลือกที่จะกดไปในช่องค้นหาเพื่อพิสูจน์คำบอกเล่าที่ไอ้ว่านเพิ่งบอกมาเมื่อกี้

‘มีจริงๆ ด้วยแฮะ’

เพจของไอ้อิฐมีคนกดไลค์เยอะมาก เกือบหมื่นคนได้ เขายอมรับว่ามันหล่อก็จริง แต่ก็ไม่น่าถึงขั้นที่จะมีคนชอบมากมายขนาดนี้ เอ๊ะ หรือจริงๆ มันหล่อกว่าที่เขาคิด

เมื่อเขาเลื่อนลงมาดูก็พบว่าเพจของไอ้อิฐนี่เป็นเพจที่ตั้งแต่สมัยมันอยู่มัธยมปลายแล้ว ความจริงเขากับมันเรียนโรงเรียนเดียวกัน รู้จักกันดีเลยหละ แต่ก็ไม่ยักรู้ว่ามันมีคนมาปลาบปลื้มจริงจังอะไรขนาดนี้

ในเพจมีแต่เรื่องของมันเต็มไปหมด หลังจากที่ลองอ่านดูเรื่อยๆ ก็สันนิษฐานได้ว่าน่าจะเป็นกลุ่มแฟนคลับของมันทำขึ้นมากกว่า เพราะเท่าที่ดู ไม่มีลักษณะคำพูดที่ดูเหมือนมันเป็นคนเขียนเองเลย

ภาพใหม่ล่าสุดเป็นรูปของอิฐในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มกับผมทรงใหม่ ท่าทางเหมือนจะถูกถ่ายตอนอยู่ในห้องเรียนรวมสักวิชาหนึ่ง จะอธิบายลักษณะไอ้อิฐยังไงดีนะ มันเป็นคนขาวแต่ตากแดดบ่อยจนไม่ขาวมากเท่าแต่ก่อน หุ่นแน่นสไตล์นักกีฬา หน้าตากวนประสาทและโคตรไม่เป็นมิตร คิดสภาพเหมือนพวกเด็กช่างที่พร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลา ไอ้อิฐก็เป็นอะไรประมาณนั้น ความจริงนิสัยมันก็ไม่แย่ เพียงแค่มันดูกวนตีนไปเสียหน่อย

ภาพรองลงมาเป็นภาพตอนมันรับน้อง หน้าไอ้อิฐเต็มไปด้วยรอยสีสารพัดสีวาดเต็มไปหมด มันกำลังชูสองนิ้วฉีกยิ้มกว้างให้กล้อง ยิ้มก็เป็นเหมือนกันนะเนี่ย ใต้ภาพเต็มไปด้วยความคิดเห็นเต็มไปหมด ส่วนใหญ่ก็เป็นสาวๆ ที่เข้ามาพิมพ์คลั่งไคล้มัน รูปนี้มันยิ้มคอมเมนท์เลยเยอะเป็นพิเศษ เขาเลื่อนดูนิดหน่อยก็เลื่อนไปดูภาพถัดๆ ไป

ถัดจากนั้นมาอีกไม่กี่รูปก็เป็นรูปสมัยตอนที่มันเรียนม.ปลาย เสื้อนักเรียนกับกางเกงสีน้ำเงินที่เขาโคตรคุ้นเคย ไอ้อิฐเป็นนักกีฬาแนวหน้าของโรงเรียน รูปของมันก็เต็มไปด้วยสารพัดช่วงเวลาการเล่นกีฬาของมันเต็มไปหมด มันเป็นนักบาส นักบอล นักแบด แต่ที่สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนมากที่สุดน่าจะเป็นกีฬายิงธนูของมัน ดีกรีของมันถึงขั้นเป็นตัวแทนประเทศไปแข่งขันที่อินโดนีเซียในการแข่งขันยิงธนูนานาชาติรุ่นเยาวชน ตอนนั้นรูปมันกลายเป็นป้ายไวนิลขนาดใหญ่แปะอยู่หน้าโรงเรียนอยู่เป็นเดือนได้ นักบาส นักบอล นักแบดอาจจะมีทุกโรงเรียน แต่นักกีฬายิงธนูไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่ายทุกโรงเรียนแบบนี้ ไอ้อิฐมันเลยดังเป็นพิเศษท่ามกลางกลุ่มนักกีฬาที่อยู่ในชมรม KNIGHT CLUB หรือชมรมกีฬาของโรงเรียนเก่าของเขา ตอนม.หก มันเป็นหัวหน้าชมรมและมันดังมาก ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจอะไรที่คนหน้าตาดีและมีความสามารถโดดเด่นอย่างมันจะกลายเป็นที่คลั่งไคล้ของสาวๆ ต่างๆ มากมาย อย่างน้อยจำนวนคนไลค์เพจเกือบหมื่นคนนี่ก็พอจะการันตีความฮอตของมันได้หละนะ

ก๊อก ก๊อก

            เสียงดังจากประตูห้องเรียกเขาออกจากจอมือถือตรงหน้านี้ได้ เขากดออกจากระบบเฟสบุ๊ควางมือถือลงแล้วเดินออกไปที่หน้าประตู หอนี้ไม่มีตาแมว และนี่เป็นเรื่องที่เขาไม่ชอบ แต่ก็ช่างเถอะ ไม่น่าจะมีใครมาหาเขามากมายนักหรอก คนที่รู้ที่อยู่เขาก็มีแค่ไอ้ว่านคนเดียวที่มาช่วยตอนย้ายของเข้าหอ สงสัยมันจะยืมของ ว่าแต่ทำไมมันไม่โทรหาเขาก่อนวะ

“...”

และเมื่อเขาเปิดประตูออกไปก็พบแต่ความว่างเปล่า แต่ด้วยความหนักของการเปิดประตูตามปรกติก็ทำให้เขาก้มไปดูตรงลูกบิดประตูที่ดูเหมือนจะมีอะไรสักอย่างมาแขวนอยู่

‘ใคร และทำไมถึงรู้ว่าเขาชอบกินข้าวต้มปลาหมึก’

คำถามข้อแรกคือใครเป็นคนเอาข้าวต้มมาแขวนไว้หน้าห้องเขาในเวลานี้ พลิกดูในถุงพลาสติกก็ไม่มีการระบุชื่อเจ้าของแต่อย่างใด มันน่าสงสัยตั้งแต่ทำไมถึงมีคนรู้หอและห้องของเขาด้วย ของบรรณาการนี่ไม่ใช่การผิดตัวแน่นอน เขาชอบกินข้าวต้มปลาหมึก และก็คงไม่มีคนที่ชอบกินข้าวต้มปลาหมึกมาบังเอิญเช่าห้องอยู่แถวห้องเขาแน่ ไป๋เม้มปากอย่างครุ่นคิดก่อนจะหยิบถุงข้าวต้มมาแช่ตู้เย็นไว้ และปล่อยให้มันนอนแน่นิ่งอยู่ในนั้นตลอดคืน

“ใครวะ”

“ไป๋”

เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้นเมื่อเขากำลังจะเดินออกจากหอ หันไปตามเสียงก็พบเจ้าของเสียงที่เขาเพิ่งรู้จักเป็นครั้งแรกเมื่อวานนี้ ไอ้หมอฟันหน้าขาวเจ้าของฟันขาว โฟค มันอยู่หอนี้ด้วยเหรอวะ

“อ๊าว อยู่หอนี้ด้วยเหรอ”

“เปล่าหรอก แต่อยู่ใกล้ๆ นี่เอง”

“อ๋อ มาหาเพื่อนเหรอ” ไป๋เอ่ยถาม

“มาหาไป๋นั่นแหละ” อีกฝ่ายตอบพลางยิ้มกว้าง

“หือ” เขาส่งเสียงตั้งคำถามอยู่ในลำคอ

“ก็เห็นเรียนที่คณะวิทย์เหมือนกัน ทางเดียวกัน ก็เลยแวะมารับ” โฟคยังตอบพร้อมกับรอยยิ้มไม่หุบ

“ไม่ต้องก็ได้ เกรงใจ” เขาตอบปฏิเสธตามนิสัย

“บ้า เกรงใจทำไม เพื่อนกัน” ไอ้โฟคนี่เป็นมนุษย์ที่ยิ้มได้เรี่ยราดจริงๆ

“ไม่ต้องหรอก เกรงใจ” เขายังยืนยันคำเดิม

“จะปั่นจักรยานไปทำไมไป๋ มันอันตราย หอเราก็อยู่แค่นี้เอง ไปด้วยกันก็ไม่เห็นเสียหายอะไร”

ความจริงไอ้โฟคก็พูดถูก หลังจากเมื่อวานเขาต้องปั่นจักรยานข้ามถนนใหญ่เพื่อกลับหอตอนที่รถสุดแสนจะวุ่นวายในช่วงหัวค่ำ เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่เอาจักรยานไปมหาวิทยาลัยแล้ว เขาตั้งใจจะนั่งแท๊กซี่ไปแล้วขากลับบังคับให้ไอ้ว่านมาส่งแทน

ไอ้โฟคเหมือนมนุษย์คนละสไตล์กับไอ้อิฐเลย

หน้าไอ้โฟคเป็นเหมือนคุณหนูบ้านคนจีน ตาตี่ๆ ผิวขาวๆ ฟันสวยสมกับเป็นหมอฟัน หน้าตาดูใจดีเหมาะกับการจะอุดฟันผุให้เด็กๆ ตรงข้ามกับไอ้อิฐที่หน้าดุและกวนตีนจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นหน้าธรรมชาติ เจาะหู ไถข้าง เหมาะกับการเอาไปขู่เด็กน้อยว่าจะถูกมันลักพาตัว ถ้าไม่ยอมอ้าปากให้กำจัดแมงกินฟันเสียดีๆ   

“เฮ้ย ไม่เป็นไรจริงๆ เกรงใจหวะ”

“เอาน่า จับได้ไป๋เป็นบัดดี้ก็ต้องเทคแคร์หน่อยดิ”

“หือ”

“บัดดี้เมื่อวานไง โตๆ กันแล้ว ไม่ต้องปิดบังกันก็ได้มั้ง เพื่อนกัน พูดกันตรงๆ นี่แหละ เทคแคร์ง่ายดี ยังไงก็ต้องเฉลยอยู่แล้ว”

“มึงจับได้ชื่อกูเป็นบัดดี้เหรอ” ไป๋ถามอย่างสงสัย ตอนแรกเขานึกว่าเป็นไอ้อิฐเสียอีก

“อืม ก็เลยเข้าไปทักเมื่อวานไง”

“อ๋อ”

“โฟคไม่ซื้อของอะไรให้เยอะหรอกนะ ขับรถไปส่งนี่แหละ ง่ายดี ยังไงก็ทางเดียวกัน” โฟคพูดต่อ ปากก็ยังคงยิ้มตลอดไม่หยุดสักที

“อืม อย่างนั้นก็ได้มั้ง”

ไป๋รับปากไปอย่างไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรดี ไอ้โฟคก็มีเหตุผลของมัน ความจริงมีคนไปส่งตอนเช้าก็ไม่ใช่เรื่องแย่ อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ต้องไปยืนโบกแท๊กซี่ให้วุ่นวายแต่เช้า

ไอ้โฟคถือจังหวะที่เขาตอบตกลงหยิบหนังสือแลปในมือของเขาไปถือ พร้อมเดินตรงยังรถที่จอดอยู่หน้าลานจอดรถของหอที่เขาอยู่ ว่าจะเอ่ยห้ามแต่มันก็เดินงุดๆ นำหน้าไปเสียแล้ว

‘ช่างมันเถอะ มันคงเป็นคนอัธยาศัยดี’




นายพินต้า 

ติดตามและพูดคุยกับนักเขียนได้ที่ www.twitter.com/ninepinta

อย่าลืมแนะนำติชมนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะครับผม ^ ^

ความคิดเห็น