facebook-icon Twitter-icon

ความคิดเห็น (comment) จากผู้อ่านคือกำลังใจที่ดีที่สุดของนักเขียน อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจนักเขียนมีแรงใจในการสร้างสรรค์ผลงานต่อไปนะ :)

ตอนที่ 3 : เดือน

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : เดือน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 124.9k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2561 16:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : เดือน
แบบอักษร

เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น


ตอนที่ 3 : เดือน


ชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยปีหนึ่งส่วนใหญ่มักจะคล้ายคลึงกัน กล่าวคือนักศึกษาเกือบทุกคณะต้องมาเรียนวิชาพื้นฐานร่วมกันที่หลักสูตรกลางของมหาวิทยาลัย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นคณะอะไร ส่วนใหญ่ก็ต้องมาเจอหน้ากันเป็นเรื่องปรกติ เพราะถึงแม้ว่าจะไม่ได้เรียนในห้องเดียวกัน แต่โดยส่วนใหญ่ก็ต้องเรียนในตึกเดียวกันอยู่ดี ช่วงมหาวิทยาลัยปีหนึ่งจึงถือเป็นเวลาทองของทุกคณะในการพยายามรู้จักเพื่อนต่างคณะ ซึ่งอาจจะรวมไปถึงแฟนต่างคณะด้วย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคณะแพทย์ นี่คือเวลาทองเลย ก่อนที่พวกเขาจะขึ้นปีสองและแทบจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากตำรากันอีกแล้ว

“คนนี้แจ่ม” เสียงรำพึงดังขึ้นพร้อมกับเสียงผิวปากอย่างอารมณ์ดี

“สักคนไอ้ว่าน กูนั่งฟังมึงเต๊าะสาวให้กูฟังมาเกินสิบคนแล้ว เลือกเอาสักคน เยอะแยะมากมายระวังเอดส์ถามหา”

ไป๋พูดพลางส่ายหน้า พร้อมกับก้มหน้าลงกินอาหารเช้าต่อไป พวกเขากำลังอยู่ในโรงอาหารคณะวิทยาศาสตร์ เช้านี้เป็นวันเปิดเทอมแรกของพวกเขา ปีหนึ่งของพวกเขาไม่มีเรียนในคณะของตัวเองเลย วิชาพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ก็มาเรียนที่นี่ทั้งหมด

“กูป้องกันเป็นน่า เชี่ย คนนี้ก็แจ่ม”

ว่านพูดอย่างไม่สนใจ ปากยังคงวิพากย์วิจารณ์ผู้หญิงรอบตัวไปเรื่อยเปื่อย ถ้าจะพูดถึงเรื่องสายตา ไอ้ว่านนี่ถือว่ามีดวงตาเจ้าชู้เป็นอันดับหนึ่ง สายตามันระริกระรี้ตลอดเมื่อเจอผู้หญิงถูกใจ แต่มันไม่ค่อยเข้าไปจีบใครจริงจังหรอก มันก็นั่งหม้อให้ฟังไปเรื่อยเปื่อย

“กำหนัด”

“เฮ้ยๆๆ นางฟ้าเสื้อฟิตกำลังเดินตรงมาทางนี้หวะ”

ว่านเอ่ยปากพูดพร้อมกับหยิบน้ำขึ้นมาแกล้งทำเป็นดื่มเพื่อไม่ให้แสดงอาการสนใจมากเกินไป เขาหันหน้าไปเล็กน้อยก็พบความจริงอย่างที่เพื่อนของเขาว่าจริงๆ ผู้หญิงคนล่าสุดที่เพื่อนของเขาเอ่ยถึงกำลังเดินตรงมาทางนี้ ข้อหนึ่งคือผู้หญิงคนนี้แจ่มจริง ข้อสองคือเราน่าจะเรียกเธอได้ว่านางฟ้าได้อย่างไม่น่าเกลียด และสุดท้าย เสื้อเธอฟิตเปรี๊ยะอย่างที่ไอ้ว่านพูดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

“ไป๋ใช่ไหม?”

เจ้าของชุดเสื้อฟิตกระโปรงสั้นเอ่ยถามเขา ผู้หญิงตรงหน้าเขานี่จัดว่าเป็นผู้หญิงดูดีคนหนึ่งได้เลย อธิบายยังไงดีหละ เธอดูเป็นผู้หญิงเปรี้ยวๆ มั่นใจในตัวเอง สำหรับเขาอาจจะไม่ค่อยนิยามความสวยไว้แบบนี้เท่าไหร่ แต่ก็ช่างเถอะ ผู้หญิงตรงหน้าจะสวยหรือไม่ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา

“อืม เราชื่อไป๋ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”

ชายหนุ่มตอบออกไปตามมารยาท คำทิ้งท้ายประโยคที่บอกว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่านี่ทำเอาเพื่อนที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันกับเขาถึงกับเลิกคิ้ว คนอย่างไอ้ไป๋เนี่ยนะจะช่วยเหลือใครง่ายๆ ฝันไปเถอะ มันโคตรเป็นคนไม่ชอบยุ่งกับใครเลย

“เราชื่อน้ำหอมนะ พี่ภาคโทรมาบอกเราแล้วเรื่องดาวคณะ พอดีวันศุกร์เราติดแคสงานเลยไม่ได้เข้าปฐมนิเทศ แต่พี่ภาคบอกว่าเราได้รับเลือกให้เป็นดาว ไป๋ได้เป็นเดือน พอดีพี่ที่สโมกลางโทรหามาเราแล้วว่าเย็นนี้ให้เข้าไปประชุมเรื่องการประกวดดาวเดือน เขาฝากให้มาบอกเดือนคณะด้วย”

น้ำหอมพูดทั้งที่ยืนอยู่แบบนั้น ตัวเขาเองเงยหน้าขึ้นฟังเพื่อนร่วมคณะที่เขาเพิ่งรู้เมื่อกี้ว่าได้ตำแหน่งดาวคณะอย่างสนใจ ความจริงวันศุกร์ที่เปิดโหวตกัน ชื่อน้ำหอมถูกเสนอขึ้นมาให้เป็นตำแหน่งดาวด้วย แถมเจ้าตัวยังได้รับรางวัลทั้งที่ไม่ได้อยู่ในที่ประชุมด้วยแม้แต่น้อย แต่ก็ถือว่าสมน้ำสมเนื้อ ไปแคสงานแบบนี้ก็คงจะมีผลงานในวงการบันเทิงบ้าง น้ำหอมน่าจะเหมาะที่จะยืนกลางแสงไฟมากกว่าเขา อย่างน้อยเธอก็ดูคุ้นเคยและชอบที่จะตกเป็นเป้าสนใจมากกว่าเขา

“เหรอ ยังไงที่ไหนกี่โมงหละ ต้องเตรียมตัวอะไรไปก่อนไหม” เขาถามขึ้นด้วยเสียงที่พยายามกระตือรือร้นขึ้นอีกหน่อย อย่างน้อยมันก็ต้องถือว่าเป็นงานของทั้งสองคนหละนะ

“ตึกปลาวาฬ ชั้นหนึ่งตอนหกโมงเย็น เรื่องเตรียมตัวคงไม่ต้อง น่าจะไปฟังรายละเอียดงานเฉยๆ คงไม่มีอะไรมากมาย”

“นี่ไลน์เรา แอดไว้สิ เผื่อมีอะไรก็ไลน์มา ไว้ติดต่อคุยงานกัน”

ไป๋เปิดหน้าจอไลน์ให้เป็นหน้าสัญลักษณ์คิวอาร์โค๊ดพร้อมกับยื่นมือถือให้ดาวคณะแสกนเพื่อแอดไลน์เก็บไว้ สีหน้าของเขาราบเรียบ ส่วนสีหน้าของไอ้ว่านก็ราบเรียบเช่นกัน แต่ตอนนี้สายตาของมันแสดงแววระยิบระยับออกมาอย่างปิดไม่มิด นับถอยหลังไม่ถึงสามวินาทีหลังจากน้ำหอมลับหลังไป เขาต้องโดนมันล้อแน่ๆ

“โอเค ไว้เจอกันนะ”

หญิงสาวหยิบมือถือขึ้นมาแสกนไอดีไลน์ของเขาเก็บไว้จนขึ้นชื่อเรียบร้อยก็เอ่ยลาพร้อมกับเดินจากไป ก่อนจากเธอหันมายิ้มให้กับว่านเล็กน้อยเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้แต่ก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมา น้ำหอมเดินจากพวกเขาไปแล้วพร้อมกับสายตาใครหลายคน เธอเป็นคนที่ดึงดูดสายตาคนได้เก่งจริงๆ

“เชี่ย พี่ไป๋แจกไลน์สาวหวะ สงสัยงานนี้เพื่อนกูจะสละโสดซะแล้ว” ว่านพูดพร้อมกับเอาไหล่มากระทบเขาอย่างกระเซ้า

“งานมะ ได้ข่าว” เขาตอบอย่างไม่สนใจอะไร

NAMHOM-099111xx : sent a sticker

“เชี่ยยย ตั้งเบอร์โทรเป็นชื่อไลน์ด้วยหวะ สงสัยงานนี้พี่ไป๋ไม่จีบไม่ได้แล้ว” ว่านเย้าต่อเมื่อเห็นไลน์ของเขาเด้งเตือน น้ำหอมทักมา และที่สำคัญ เธอตั้งเบอร์โทรศัพท์เป็นชื่อไลน์ด้วย

“กูยกให้ มึงจีบเลย ได้แฟนเป็นดาวคณะมึงคงจะนอนตายตาหลับ”

ไป๋พูดด้วยสีหน้าตายด้านก่อนจะลุกขึ้นไปเก็บจานเข้าที่อย่างไม่สนใจเพื่อนอีกต่อไป ไอ้ว่านอาจจะจีบน้ำหอมก็ได้ใครจะรู้ ความจริงว่านก็ถือว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง หากมันตั้งใจจีบน้ำหอมจริงๆ ก็ถือว่าพอฟัดพอเหวี่ยง เห็นไอ้ว่านแบบนี้ แต่มันก็มีคนคุยจนนับนิ้วไม่หวาดไม่ไหวเหมือนกัน

“สวัสดีค่ะทุกคน ยินดีต้อนรับเข้าสู่การประชุมดาวเดือนครั้งที่หนึ่งประจำปีนี้ค่า”

หญิงสาวร่างท้วมท่าทางทะมัดทะแมงยื่นจับไมค์พูดเจี้ยวแจ้วอยู่หน้าห้องประชุมอยู่ ณ เวลานี้ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในตึกปลาวาฬ ตึกเรียนรวมของคณะวิทยาศาสตร์ที่เด็กมหาวิทยาลัยตั้งชื่อเล่นให้ว่าตึกปลาวาฬ แน่นอนว่าเขาก็ไม่รู้ที่มาของชื่อเหมือนกัน มันอาจจะมาจากสีฟ้าของตึกที่เหมือนปลาวาฬ ขนาดของตึกที่อ้วนเหมือนปลาวาฬ หรืออาจจะกำลังเปรียบเทียบนักศึกษาที่เรียนในห้องว่าเป็นแพลงตอนที่กำลังจะตายในท้องปลาวาฬก็เป็นได้

“ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะคะว่าการประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัยเราไม่ได้เน้นหน้าตานะคะ ทางสโมสรเน้นย้ำเรื่องนี้กับทุกคณะเสมอว่าเราค้นหาตัวแทนที่มีความสามารถที่จะเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยได้ แน่นอนว่าหน้าตาไม่สำคัญเท่าความสามารถนะคะ ถึงแม้จะดูเหมือนว่าทุกคณะจะส่งคนโดยคัดเลือกจากหน้าตามาเป็นหลัก แต่การตัดสินมาจากความสามารถค่ะ”

นักศึกษาปีสามเจ้าของตำแหน่งนายกสโมสรของมหาวิทยาลัยกล่าวชี้แจงเรื่องต่างๆ ของการประกวดดาวเดือนต่อไปอย่างไม่รู้เหนื่อย ตอนแรกเขาเข้าใจว่าต้องมาคนเดียว แต่พอมาถึงก็พบว่าแต่ละคณะหิ้วเพื่อนบ้างรุ่นพี่บ้างกันมาเยอะแยะ เขาก็เลยหนีบไอ้ว่านให้อยู่เป็นเพื่อนเขาในการประชุมนี้ด้วย แน่นอนว่าน้ำหอมก็เข้ามาฟังประชุมด้วยเช่นกัน อยู่ห่างจากเขาไปไม่กี่โต๊ะเลคเชอร์ คือห้องประชุมที่เปิดมีจำนวนที่นั่งเยอะกว่าคนเข้าประชุมมาก เด็กที่มานั่งฟังก็นั่งห่างๆ กันตามสบาย น้ำหอมก็อยู่ใกล้พวกเขาที่สุดในทุกคณะ แต่ก็ไม่ได้มีการพูดคุยอะไรกันเลยนอกจากยิ้มให้กันนิดหน่อย

“เชี่ยยย นี่มันฮาเร็มชัดๆ”

เสียงไอ้ว่านกระซิบดังมาจากข้างตัวเขาแบบเก็บความระริกระรี้ไว้ไม่มิด สิ่งที่ไอ้ว่านพูดก็คงไม่ผิด เพราะงานประชุมครั้งนี้รวมเอาคนหน้าตาดีจากทั้งมหาวิทยาลัยมารวมกันไว้อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง เรียกได้ว่าถ้าระเบิดห้องประชุมมาตอนนี้ค่าเฉลี่ยหน้าตาของนักศึกษามหาวิทยาลัยนี้ก็คงลดฮวบ ดาวและเดือนจากแต่ละคณะที่คัดกันมาถึงที่สุดแล้ว ไม่นับรวมเหล่ารุ่นพี่จากแต่ละคณะที่เข้ามาฟังด้วย ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นดาวเดือนปีที่แล้วนั่นเอง

“มึงต้องขอบคุณนะที่ลากมึงมาด้วย”

เขาถือโอกาสทวงบุญคุณจากไอ้ว่านทันทีที่มีโอกาส ตอนแรกมันบ่นกระปิดกระปอดเรื่องลากมันมาเข้าประชุมด้วย ถ้ามันชอบ ต่อไปเขาจะได้ลากมันมาบ่อยๆ อันที่จริงเขาไม่ค่อยมากับน้ำหอมสองคน อย่างว่าหละนะ เขาไม่ค่อยชอบอยู่กับคนที่ไม่สนิทเท่าไหร่ ส่วนไอ้พี่ภาคไม่ต้องพูดถึง หลังจากที่เขายอมเป็นเดือนเป็นที่เรียบร้อยก็ไม่ติดต่อเขามาอีกเลย ลอยแพกันเป็นที่เรียบร้อย




นายพินต้า 

ติดตามและพูดคุยกับนักเขียนได้ที่ www.twitter.com/ninepinta

อย่าลืมแนะนำติชมนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะครับผม ^ ^

ความคิดเห็น