มิสจีมิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : 38

คำค้น : ไอดอลติดเซ็กส์ (KOOKV,YOONMIN,NAMJIN) NC+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2561 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : 38
แบบอักษร

( V Part )


"หนังสนุกมากเลย"  เพื่อนตัวเล็กเอ่ยอย่างอารมณ์ดีหลังจากที่เดินออกมาจากโรงหนังโดยมีผมที่เดินอยู่ข้างกายพร้อมกับป็อปคอร์นที่ยังคงเหลืออยู่ในมือ มัวแต่ห่วงดูหนังจนลืมกินป็อปคอร์นกันมันเหลือตั้งครึ่งกล่องน่าเสียดายมากเลยถ้าโยนทิ้ง


"เสียดายแทนพวกพี่เขาชะมัด น่าจะมาดูด้วยกัน"  ผมว่าอย่างนึกเสียดาย พี่นัมจุนและพี่โฮซอกกำลังตั้งใจแต่งเพลงเพื่ออัลบั้มใหม่ในวันข้างหน้ากันอย่างเต็มที่ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันพักผ่อนแต่พวกพี่เขากลับอยู่ที่บริษัทแล้ใทุ่มเทให้กับงาน ส่วนพี่จินที่ไม่ได้มาด้วยก็เพราะอยากอยู่ดูแลและให้กำลังใจพี่ทั้งสองอยู่ที่บริษัทมากกว่าออกมาเที่ยวเล่นอย่างพวกผม

พี่จินเป็นคนที่น่ารักมากจริงๆ...


"จองกุกก็เหมือนกัน เจ้าน้องบ้านั่นชวนมาก็ไม่ยอมมา"  เพื่อนสนิทตัวเล็กบ่นอุบอิบคิ้วหน้าขมวดเป็นปมจนใบหน้าสวยยุ่งเหยิง เมื่อเช้าในขณะที่ผมและจองกุกกำลังหลับอยู่จีมินเป็นคนโทรเข้ามาและชวนผมกับจองกุกออกมาดูหนังด้วยกันที่ห้างสรรพสินค้าที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองผมตอบตกลงอย่างทันควันต่างจากสามีผมที่ปฎิเสธเสียงงัวเงียแล้วล้มตัวนอนต่ออย่างไร้เยื่อใย


"ทำยังไงได้ล่ะ จองกุกคงอยากเล่นเกมส์อยู่บ้านมากกว่า"  ผมพูดไม่ผิดหรอกในวันหยุดที่สุขสบายขนาดนี้สามีตัวดีคงใช้เวลาพักผ่อนหมดไปกับวิดีโอเกมส์ของเจ้าตัว


"พี่ยุนกิก็มัวแต่นอนปลุกก็ยังไม่ยอมตื่น จีมินยังไม่ได้บอกพี่เขาเลยนะว่าออกมา"  ชื่อของคนตัวขาวอย่างพี่ยุนกิหลุดออกจากปากของเพื่อนตัวเล็ก พี่ยุนกิเป็นอีกคนที่ไม่ยอมตื่นมาดูหนังกับจีมิน จีมินปลุกไม่ยอมตื่นแต่พอถึงเวลาที่ต้องตื่นไม่เห็นจีมินนอนอยู่ข้างกายต้องโวยวายแน่นอนเลยล่ะ


"แล้วแบบนี้พี่เขาจะไม่ตื่นมาโวยวายหรอถ้าไม่เห็นจีมินอยู่ห้อง"


"ไม่หรอก ตื่นมาก็คงจะโทร-"


[Rrrrrr]


ยังไม่ทันที่เพื่อนสนิทตัวเล็กจะพูดจบเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ผมและจีมินมองหน้ากันอย่างงุนงงก่อนมือเล็กป้อมจะล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาดูเบอร์โทรเข้า จีมินยิ้มขำก่อนจะหันหน้าจอโทรศัพท์มาให้ผมดูพลางฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีเมื่อเห็นว่าเจ้าของเบอร์โทรเข้าคือพี่ยุนกิคนรักของเจ้าตัว


"โทรมาเร็วเชียว"


"คนอะไรตายยากจริง"


"ดูพูดเข้า"  ผมตอบกลับเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงติดขำเล็กน้อย อดขำไม่ได้จริงๆเมื่อในขณะที่พูดถึงแล้วเจ้าของชื่อนั้นโทรเข้ามาพอดี พี่ยุนกิเขารู้หรือไงว่าเรากำลังพูดถึงเขาอยู่


"จีมินขอไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะว่าจะเดินไปกดเงินด้วย แทรอจีมินตรงนี้นะอย่าไปไหนล่ะ"  คนตัวเล็กว่าโดยที่ใบหน้าหวานยังเต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มทำให้คนมองอย่างผมอดยิ้มตามไม่ได้เลยทีเดียว ผมพยักหน้างึกงักสายตาคมจ้องมองไปที่ร่างเล็กที่เดินห่างออกไปเมื่อกดรับสายแล้วยกโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาแนบหู


"ขอโทษนะคะ"


ในขณะที่ผมกำลังยืนรอเพื่อนสนิทตัวเล็กแล้วหยิบโทรศัพท์ราคาแพงของตัวเองขึ้นมาเล่นเลื่อนดูข่าวสารที่อัพเดตบนแอพพลิเคชั่นที่คนทั่วโลกนั้นให้ความสนใจกับมันเพื่อฆ่าเวลา ไม่ทันไรเสียงหวานของใครบางคนก็ดังขึ้นผมละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์และมองไปที่เจ้าของเสียงที่ดังขึ้นเมื่อสักครู่นี้เผยให้เห็นหญิงสาวร่างบางใบหน้าหวานที่ยืนตรงหน้าผมพลางระบายยิ้มออกมาอย่างน่ารัก


"เอ่อครับ.."


"พี่มองน้องมานานแล้วคือว่าอยากเป็นนักแสดงหรือเปล่าคะ"


"ว่าไงนะครับ!"  เสียงทุ้มตะเบ่งออกมาด้วยความตกใจเปลือกตาคมเบิกกว้างอย่างลืมตัว ผมยกมือปิดปากตัวเองทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังส่งเสียงดังเรียกสายตาคนรอบข้างที่เดินผ่านไปมา


"นี่นามบัตรพี่นะ ถ้าสนใจก็โทรมารอรับสายทุกยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยจ่ะ"  ผู้หญิงร่างบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางยื่นนามบัตรมาให้ผมในขณะที่ใบหน้าหวานยังคงแปดเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรคงเดิม


"คะ ครับ.."  ผมตอบกลับหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักมือบางรับนามบัตรจากอีกฝ่ายมาถือเอาไว้ในมือ หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผมกำลังตื่นเต้นกับสถานการณ์ตอนนี้อย่างบอกไม่ถูก


"พี่ไปก่อน ไว้เจอกันใหม่เมื่อน้องตกลงรับงานนะ"


สิ้นประโยคผู้หญิงร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมเมื่อสักครู่นี้เธอก็เดินห่างออกไปพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตรโดยไม่ลืมโบกมือลาให้กับผม ผมทำได้แค่ส่งยิ้มไปให้อีกฝ่ายร่างกายผมแข็งราวกับหินสายตาคมจ้องมองไปที่นามบัตรที่ได้รับมันมาด้วยหัวใจที่สั่นระรัว ผมทำตัวไม่ถูกถึงแม้ผู้หญิงคนนั้นจะเดินลับหายไปแล้วก็ตาม ผมเคยฝันว่าอยากเป็นนักแสดงสักครั้งหนึ่งในชีวิตตอนนั้นผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้จึงล้มเลิกความคิดนั้นไปในทันที

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันจะมาถึงในวันนี้ ผมไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ...


"แทรอนานหรือเปล่า"  เสียงหวานคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นและแน่นอนจีมินเดินกลับมาหาผมเมื่อทำธุระของตัวเองเสร็จแล้ว


"ไม่เลยจีมิน"  ผมตอบกลับเพื่อนสนิทตัวเล็กด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาในขณะที่สายตาคมยังคงจดจ้องไปที่นามบัตรด้วยความตกใจและตื่นเต้นไม่หายความรู้สึกมันตีกันอย่างบอกไม่ถูก


"งั้นไปหาอะไรกินกันเถอะ โอ๊ะ! นั่นอะไร"  คนตัวเล็กเอ่ยถามขึ้นมาทันทีเมื่อสังเกตเห็นนามบัตรในมือผมหลังจากที่เอ่ยปากชวนทานข้าวเมื่อสักครู่นี้จบประโยคไปหยกๆ


"มีแมวมองเข้ามาทักแทถามว่าอย่างเป็นนักแสดงหรือเปล่าแล้วก็ให้นามบัตรมาด้วย"


"นี่ค่ายดังเลยนี่น่า!"


"ใช่.."  ตอบกลับอีกฝ่ายไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาสายตาคมจ้องมองไปที่คนตัวเล็กที่ดูตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่น้อย ผมพยักหน้างึกงักก่อนที่จีมินจะระบายยิ้มออกมาด้วยความดีใจ


"แล้วแทจะเอายังไง จะรับงานหรือเปล่า"  เสียงหวานเอ่ยถามพลางกอดแขนผมด้วยความตื่นเต้น ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตื่นเต้นและดีใจมากกว่าผมเสียอีก ท่าทางคนตัวเล็กนี่น่ารักจนอยากจับมาฟัดให้ช้ำ


"แทอยากเป็นนักแสดงนะ แต่คงต้องไปถามจองกุกดูก่อน"  นี่ไงล่ะปัญหาผมไม่รู้ว่าสามีของผมจะยอมให้รับงานหรือเปล่า ผมเดาทางไม่ออกเลยสักอย่างในตอนนี้ จองกุกจะยอมตกลงอย่างง่ายดายหรือคัดค้านอย่างสุดกำลังกันแน่


"เอาแบบนั้นก็ได้ ขอให้ได้เลยนะแทโอกาสดีดีอย่างนี้หายากนะบอกก่อน"


"ไว้แทจะขอจองกุกให้ได้นะ"



[ ตกเย็น ]


"จองกุก"


"เที่ยวเพลินเลยนะ หลับไปสองตื่นแทเพิ่งจะกลับบ้าน"  สามีตัวดีเอ่ยปากบ่นผมทันทีเมื่อสองขาเรียวสาวเท้าเดินเข้ามาภายในตัวบ้านพร้อมถุงกระดาษที่มีเสื้อเชิ้ตตัวใหม่สำหรับจองกุก ผมซื้อมันก่อนจะกลับมาบ้าน บ้านหลังนี้จองกุกเป็นคนซื้อมันไว้เป็นเพื่อเป็นเรือนหอของเราสองคน เราย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ทันทีเมื่อสิ้นสุดพิธีแต่งงานเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา


"โทษที พอดีจีมินอยากเที่ยวเล่นบ้างน่ะ"


"ไม่เป็นไรครับ"


"แล้วนี่กินข้าวหรือยัง"


"กินแล้วผมสั่งข้าวมา"  คนร่างหนาว่าพลางพยักหน้างึกงักในขณะที่สายตาคมยังคงจดจ้องไปที่โทรทัศน์จอยักษ์มือหน้ายังคงกดจอยเกมส์แล้วเล่นมันอย่างตั้งอกตั้งใจ


"นี่จองกุก.."  เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อคนเป็นสามีออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาพลางหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกับที่อีกฝ่ายนั่งเล่นเกมส์อยู่ ผมใช้ศีรษะพิงกับลาดไหล่แกร่งของเขาก่อนจะระบายยิ้มออกมา


"ครับ ว่าไง"  คนร่างหนาว่ามือหนาอีกข้างถูกยกขึ้นมายีกลุ่มผมนุ่มของผม รอยยิ้มกว้างปรากฎขึ้นบนใบหน้าทันทีแก้มเนียนขึ้นสีโดยอัตโนมัติเมื่อโดนอีกฝ่ายกระทำแบบนั้น ผมชอบให้เขายีหัวผม

คนข้างกายจะทำให้ผมหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยหรือไงกัน...


"วันนี้มีแมวมองเข้ามาทักแทเขาถามว่าแทอยากเป็นนักแสดงมั้ย"  ผมว่าในขณะที่ใบหน้ายังคงร้อนผ่าวมือบางยื่นนามบัตรของผู้หญิงคนนั้นที่ได้มาในวันนี้ให้คนเป็นสามีดู


"ค่ายดังเลยนี่"


"จองกุกจะว่ายังไง"


"ไม่อยากให้เป็น"


"ทำไมละ.."  ผมเอ่ยถามคนเป็นสามีด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาตากลมแสดงถึงความเสียดายออกมาอย่างเห็นได้ชัดแต่จองกุกยังคงจ้องมองนามบัตรนั้นอยู่


"หวง"  คำเดียวที่ออกมาจากปากของคนข้างกาย ใบหน้าผมร้อนผ่าวอีกครั้งเมื่อคราวนี้จองกุกสบตากับผม ผมหลบสายตาคนเป็นสามีรอยยิ้มเคอะเขินปรากฎขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้

บ้าจริง ทำไมผมยังไม่ชินกับมันสักที...


"ไม่ให้จริงหรอจองกุก"  ผมถามคนร่างหนาที่นั่งอยู่ข้างกายอีกครั้งใบหน้าแสดงถึงความรู้สึกเสียดายออกมาให้อีกคนได้เห็น ถ้าจองกุกไม่ยอมผมคงเสียดายแย่เลยนะโอกาสดีดีแบบนี้จะมีอีกกี่หนกันเชียว


"อยากเป็นหรือเปล่าล่ะ"


"อยากสิ!!"


"ตามนั้น"


"นี่ให้เป็นได้หรอ!"


"เมียอยากทำอะไรผมก็ตามใจเมียเสมอแหละครับ ใครจะกล้าขัดใจภรรยาตัวน้อยของผมได้ล่ะ"


"ขอบคุณนะจองกุก"  ผมระบายยิ้มออกมาด้วยความดีใจ หัวใจดวงน้อยเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขผมไม่เคยคิดว่าในวันหนึ่งจะมีคนหยิบยื่นโอกาสมาให้ผมได้ทำในสิ่งที่อยากทำเช่นวันนี้ ดีใจไม่น้อยเลยที่จองกุกไม่ได้คัดค้านอะไร


"จะว่าไป.."


[หมับ!]


"อะไรจองกุก"  เอ่ยปากถามคนเป็นสามีในทันทีเมื่ออีกฝ่ายใช้แขนแกร่งกอดรัดรอบเอวคอดของผมหลังจากที่มือหนาโยนจอยเกมส์ไปที่โซฟาอีกตัวอย่างไม่ใยดี


"เมียหายไปเกือบทั้งวันคิดถึง"  คนกล้ามโตเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาสายตาคมจดจ้องมาที่ใบหน้าของผมอย่างพินิจ ผมเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายมือบางจับเข้าที่อกแกร่งของอีกคนเอาไว้


"แล้วยังไง"


"ขอฟัดแก้มหน่อย"


"อือ ฟัดสิ"  แก้มเนียนถูกยื่นเข้าไปใกล้คนเป็นสามีด้วยความเต็มใจ จองกุกนี่นับวันยิ่งขี้อ้อนแถมยังชอบทำให้ผมใจสั่นอยู่เรื่อยรู้ทั้งรู้ว่าผมยังไม่ชิน


"ไม่ใช่"


"ไหนบอกจะฟัดแก้ม"


"หมายถึงแก้มก้น"


[พรึ่บ!]


"ไม่เอาจองกุกหยุดเดี๋ยวนี้!!"  เสียงทุ้มเอ่ยปากคัดค้านอย่างทันควันมือบางตีเข้าที่แขนแกร่งอย่างไม่แรงเท่าไหร่นักเมื่อร่างกายของผมถูกจับให้นอนราบไปกับโซฟาตัวยาวสะโพกกลมวางเกยอยู่บนตักแกร่งของอีกฝ่ายโดยฝีมือของสามีตัวดี


"เดี๋ยวจะฟัดให้ช้ำเลยแม่ยอดยาหยี"


"จองกุกหยุดนะ! บอกว่าไม่ไงล่ะ!! นี่!!!"




============================

มีใครยังรอกันอยู่มั้ยเอ่ยยย กลับมาแล้วค่ะหลังจากที่ห่างหายไปนาน ใกล้สอบกลางภาคแล้วขอให้การสอบผ่านไปได้ด้วยดีนะคะทุกคน

1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจนะคะ❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น