วไลกร/ชาล็อต
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับดาว+กุญแจ+เหรียญ ที่สนับสนุนวไลกรนะคะ : )

ลูกหนี้แสนสวย-3

ชื่อตอน : ลูกหนี้แสนสวย-3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 920

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2561 06:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกหนี้แสนสวย-3
แบบอักษร

สุดผนังฝั่งเดียวกับประตูเป็นบันไดไม้สักทอดยาวขึ้นไปชั้นสองของเพนต์เฮาส์ ราวบันไดเป็นกระจกใสแปลกตา นีโอเดินผ่านเธอเข้าไปด้านใน หญิงสาวมองตามเห็นเขาหยุดที่บาร์เครื่องดื่มซึ่งอยู่ลึกเข้าไปด้านใน ครู่หนึ่งเขาเดินกลับมาพร้อมกับแก้วไวน์สองแก้ว ร่างใหญ่ล่ำเดินมานั่งเบียดลูกหนี้คนสวย

“ลาเกรนโรซาโต ไวน์สีชมพูของอิตาลี ดื่มเล่นๆ ก่อนที่คุณจะฟังข้อเสนอของผม” นีโอส่งแก้วไวน์ให้ พลางยกแก้วของตนขึ้นจิบ

อณิษฐารับแก้วไวน์แต่ไม่ยอมดื่ม และเปล่งวาจาราวกับเขากำลังรบกวนเวลาอันมีค่าของเธอ “รีบพูดธุระของคุณดีกว่า ฉันไม่มีอารมณ์จะมาดื่ม”

“ผมอุตส่าห์ยอมเจรจา” เขาโอบไหล่กระซิบเสียงเข้ม แล้วดึงแก้วไวน์จากมือเธอมาดื่ม พอวางแก้วไวน์ลง มือร้อนก็วางบนแก้มนุ่ม และเลื่อนสอดนิ้วไปหลังใบหู แทรกเข้าท้ายทอยใต้ผมนุ่มสลวยแล้วล็อกศีรษะเล็กให้หันเข้าหาเขา

ปากหยักบางของหนุ่มอิตาลีประกบบดเบียดเรียวปากรูปกระจับ แล้วป้อนไวน์สีชมพูจากปากของเขาไหลลงสู่ลำคอของหญิงสาวอย่างเชื่องช้า กระทั่งอณิษฐากลืนหมด นีโอก็บดจูบรุนแรงหนักหน่วง จนปากนุ่มยอมเปิดให้เขาเข้าไปดูดดึงลิ้นเล็ก ความซาบซ่าอ่อนหวานผ่าวร้อน ความรู้สึกหลากหลายที่แยกไม่ออก เธอพยายามฝืนมันไว้สุดฤทธิ์

ความรู้สึกถูกใจในความหล่อชวนตะลึง ซึ่งเคยพบกันเมื่อหนึ่งปีก่อน คอยกระตุ้นความต้องการที่อยากจะตอบสนองเขา แต่หญิงสาวก็รีบตั้งสติและพยายามดิ้นหนีอ้อมแขนราวกับคีมเหล็กหนีบร่างเธอไว้แน่น นีโอยอมปล่อยเจ้าของเรียวปากนุ่มหวานเป็นอิสระ

“จำไว้ เมื่อผมพูดดีด้วย ใช่ว่าผมจะยอมให้คุณก้าวร้าว คุณมีหน้าที่ทำตามคำสั่งผมเท่านั้น” เสียงเฉียบขาดกับแววตาดุดันจ้องใบหน้าสวยใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา

“ฉันเป็นแค่ลูกหนี้ ไม่ใช่ทาส ขอเวลาฉันอีกสองสัปดาห์ ฉันจะนำเงินสองร้อยล้านมาคืนคุณให้หมด” แววตาแน่วแน่ที่มาพร้อมกับคำพูดหนักแน่น ทำให้คนฟังยกมุมปากยิ้มหยัน

“คุณพูดถึงแต่เงินต้น แล้วดอกเบี้ยล่ะ ถ้าคุณไม่มีเงินจ่ายดอกเบี้ยผมมีทางออกให้คุณ” นีโอพูดเรียบๆ เขาผละจากร่างเพรียวสวย หยิบแก้วไวน์ของเขามาดื่มจนหมดแก้ว

“ทางออกอะไร” อณิษฐาถามโดยไม่ยอมมองหน้า แก้มยังร้อนวูบไม่หาย ถึงกระนั้นก็ไม่กล้าโวยวายเพราะอยู่ในเพนต์เฮาส์ของเขา

“คุณมีดีพอสำหรับดอกเบี้ย” เจ้าหนี้รูปหล่อ วางมือบนหัวเข่าแล้วลากผ่านชุดรัดรูปขึ้นมาถึงต้นขา มือเล็กรีบปัดออกให้มือเขาพ้นจากร่างของเธอ

“อย่ามาทำบ้าๆ ฉันไม่ใช่...” เธอแหวใส่ แต่เขาส่งนิ้วชี้ยื่นมาแตะริมฝีปากรูปกระจับ

“ชู่วส์ จำได้มั้ย ว่าผมต้องการคุณมากแค่ไหน” เสียงแหบทุ้มพร่าสั่นกระซิบข้างลำคอระหง ทำให้ขนอ่อนบนกายสาวลุกชัน หญิงสาวนั่งนิ่งห้ามสมองไม่ให้คิดถึงภาพในอดีตเมื่อหนึ่งปีก่อน

“ไม่ ฉันจำไม่ได้ และไม่คิดจะจำด้วย” อณิษฐารีบปฏิเสธ

“จำไม่ได้ ไม่เป็นไร เช็คใบละหนึ่งร้อยล้านสองใบที่คุณเขียนค้ำประกันหนี้สินไว้ให้กับผม มันเลยดิวมาหลายเดือนแล้ว และผมจะไม่ยอมให้คุณผัดผ่อนอีกต่อไป นอกจากว่าคุณจะยอมจ่ายดอกเบี้ยจนผมพอใจ” พูดพลางไล้ข้อนิ้วที่ต้นแขนเรียวเสลาเนียนขาว

ดวงตาเรียวถลึงมองอย่างไม่พอใจ พร้อมกับเอ่ยเสียงเข้มอย่างโกรธเคือง “คุณขู่ฉัน”

“ผมไม่ได้ขู่ ผมเอาจริง พรุ่งนี้ผมจะนำเช็คสองใบนั่น ไปแจ้งความดำเนินคดีกับคุณ และจะแจ้งความจับแม่คุณด้วย คงเป็นข่าวดังน่าดู เซเลปคนสวยจ่ายเช็คเด้ง ผมรู้ว่าคุณไม่มีเงิน ติดคุกแล้วกันคนสวย” เสียงเข้มเอาจริงมาพร้อมกับมือแข็งแกร่งจับคางเรียวบีบให้หันมาหา

“ไม่! ฉันจะกลับ” คนที่กำลังจนมุม แม้จะหวาดกลัวสิ่งที่เขาพูด แต่จะให้เธอใช้ร่างกายแลกไม่มีวัน เจ้าของร่างเพรียวสวยลุกขึ้นก้าวเดินไปทางประตูของเพนต์เฮาส์

นีโอรีบลุกขึ้นจ้ำเท้าตามมาดึงแขนอณิษฐา จนลูกหนี้สาวเซมาปะทะอก แขนซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามล็อกเอวเล็กลากขึ้นบันไดไม้สัก มือของเขาพาดเลยไปถึงบั้นท้าย

“ว้าย! เอามือออกไปจากก้นฉันเดี๋ยวนี้” เธอร้องอุทานเสียงแหลม พร้อมทั้งดิ้นและขืนตัวไว้แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้

ขณะที่มือของเขาตีที่บั้นท้ายหนั่นแน่นพร้อมกับลูบวนอย่างเพลิดเพลิน ร่างใหญ่ล่ำก้าวเดินอย่างมั่นคงลากเธอขึ้นบันไดมาจนสุดแล้วเดินไปทางซ้ายนิดหน่อยก่อนจะเปิดประตูห้องนอนของเขา และเหวี่ยงเธอทิ้งลงบนเตียง ก่อนจะเดินกลับไปล็อกประตู แล้วย้อนกลับมายืนมองร่างยั่วยวนที่เขาโหยหาอยากได้มาครอบครอง ชายหนุ่มหยิบเช็คของเธอมาชูให้ดู หญิงสาวลุกขึ้นคว้าแต่เขาก็รู้ทันยกแขนหนี

“ไฮโซอย่างคุณ นอนคุกไม่สบายหรอก สู้นอนเตียงนุ่มๆ กับผมสบายกว่า” นีโอยังไม่เลิกยั่วเย้า เขานำเช็คกลับไปเก็บในเซฟ แล้วเดินย้อนกลับมายืนตรงหน้าเธอ

อณิษฐาหยุดนิ่งเลิกโวยวาย เธอเก็บกลืนความรู้สึกจนตรอกและไม่ยอมแม้แต่จะสงสารตัวเอง วาจาก้าวร้าวโวยวายที่พยายามเคลือบไว้ว่าเธอนั้นเข้มแข็ง มันกำลังละลายราวกับน้ำแข็งกำลังถูกเปลวไฟแผดเผา

“ยอมจ่ายดอกเบี้ยผมแต่โดยดี แล้วผมจะรับเงินสองร้อยล้านคืนจากคุณอีกสองสัปดาห์ข้างหน้าโดยไม่มีเงื่อนไข” พูดพลางจับร่างที่ยืนประจันหน้าให้หันหลัง

หญิงสาวปัดมือเขาและดิ้นหนี จึงถูกแขนใหญ่ลากตัวมากอดไว้แน่น เขาลูบผมนุ่มประคองศีรษะให้ใบหน้ารูปไข่เงยขึ้นรับจุมพิตหนักหน่วง อกสวยแอ่นขึ้นเพราะการกอดรัดเอวเล็กและใบหน้าเพรียวแกร่งที่โน้มลงบดจูบ ปากกระจับเม้มแน่น จนเขาขบฟันบนเรียวปาก เธอเผยอขึ้นเพราะความเจ็บ เขาจึงแทรกลิ้นกวาดความหวาน

ลิ้นเล็กผลักไสให้เขาออกไป จึงถูกปากหยักบางเม้มดึงดูดดื่ม จนเส้นประสาททั่วร่างสาวสั่นสะท้าน มือแข็งแกร่งกดสะโพกอวบดันเข้าหาตัว หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงของเขา จึงพยายามดิ้นอีกครั้งทั้งที่แทบไร้เรี่ยวแรง นีโอยอมปล่อยริมฝีปากนุ่มหวานให้เป็นอิสระ เธอหอบหายใจแรง แต่ไม่สามารถหลุดจากการกอดรัดของเขาได้

“ฉันไม่ตกลง เชิญคุณไปแจ้งความจับฉันได้เลย” อณิษฐาบอกด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น

“คุณไม่มีสิทธิ์เลือก ผมเป็นคนเลือกว่าจะเก็บดอกเบี้ยหวานๆ ก่อนจะรับเงินต้น ถ้าไม่เป็นไปตามที่บอก ผมก็จะไม่รับเงินต้น” หนุ่มอิตาลีพูดชิดแก้ม ข่มขู่เสียงดุ แล้วพยายามจะถอดชุดรัดรูปออกจากร่างเพรียวสวย

ความคิดเห็น