ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 52 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 52 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 145k

ความคิดเห็น : 583

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2561 04:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 52 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 52

Author :   (ยอนิม)



“อือออ” เลยเที่ยงมานิดหน่อย อิฐก็ค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา พร้อมกับอาการปวดตัวปวดแผล ทำให้อิฐเบ้หน้าทั้งๆที่ยังหลับตา ตอนนี้อิฐให้น้ำเกลืออย่างเดียว เพราะเลือดให้หมดถุงไปแล้วตั้งแต่ช่วงสายๆ


“เดย์ อิฐตื่นแล้วล่ะ” แม่ของอิฐส่งเสียงเรียกเดย์ ที่ยืนคุยกับนันอยู่ที่ระเบียง ทำให้เดย์รีบเดินเข้ามาด้านในทันที เขาไปยืนข้างเตียงอีกด้าน แล้วมองอิฐไม่วางตา อิฐค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ท่าทางยังคงมึนๆสลึมสลืออยู่


“เจ็บ” อิฐร้องบอกออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เดย์หันไปรินน้ำใส่แก้วเพื่อให้อิฐดื่ม


“ดื่มน้ำก่อนอิฐ” เดย์พูดเสียงเรียบ พร้อมกับจ่อหลอดไปที่ริมฝีปากของอิฐ อิฐก็ดื่มอย่างกระหายแล้วผละออก เดย์จึงวางแก้วไว้ที่เดิม อิฐหายใจเข้าลึกๆอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆปรับโฟกัสสายตา


“เดย์  ม๊า ป๊า” อิฐเรียกคนทั้งสามที่อยู่ในระยะสายตา พร้อมกับมองไปรอบๆห้องที่ตนเองนอนอยู่ นีลอาสาไปตามหมอให้


“เป็นไงบ้าง” แม่ของอิฐถามด้วยความเป็นห่วง


“โรงพยาบาลใช่มั้ยครับ” อิฐถามอย่างมึนๆ แม่ของอิฐก็พยักหน้ารับ อิฐหันไปมองหน้าเดย์ ก็เห็นว่าคนรักมองมาด้วยสายตาโล่งใจ อิฐยกยิ้มอ่อนๆ

“เดย์ กูยิงหมอนั่นได้ด้วย” อิฐพูดออกมา ทำให้คนที่อยู่ในห้องพักฟื้นอดที่จะยิ้มขำออกมาไม่ได้ เดย์ลูบหัวของอิฐเบาๆ


“ตื่นขึ้นมาก็อวดเลยนะ” วาแกล้งแซวน้องชายตัวเอง อิฐเบะปากใส่วาเล็กน้อย


“อืม มึงเก่งมาก” เดย์พูดชมพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ก่อนที่หมอจะเดินเข้ามา และขอตรวจสภาพร่างกายของอิฐอีกครั้ง อิฐจับมือเดย์เอาไว้แน่น


“อยู่กับกูก่อน” อิฐพูดขึ้น เพราะพ่อแม่ของเขาขยับออกห่างจากเตียง เพื่อให้หมอได้ตรวจอย่างสะดวก เดย์พยักหน้ารับ ระหว่างที่หมอตรวจและสอบถามอาการ เดย์ก็ยืนจับมืออิฐอยู่อีกด้าน ไม่ปล่อยไปไหน จนตรวจเสร็จเรียบร้อย ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง หมอก็บอกเรื่องการดูแลรักษาหลังจากนี้


“ผมจะขอทำเรื่องย้ายลูกชายไปนอนที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯวันนี้เลยได้รึเปล่าครับ” พ่อของอิฐถามขึ้น หมอจึงเชิญไปคุยและติดต่อทำเรื่อง พ่อของอิฐเลยชวนแม่ของอิฐแล้วก็วาไปด้วยกัน


“เจ็บตรงไหนบ้างวะมึง” นิคเดินมาถามอิฐด้วยอีกคน เดย์นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียยง มือก็ยังจับมือของอิฐอยู่


“ปวดทั้งตัวเลยว่ะ” อิฐตอบกลับแต่ก็ยังยิ้มให้เพื่อนได้


“เดี๋ยวไอ้กาจมันจะพาตำรวจมาสอบถามเรื่องเพิ่มเติม มึงพอจะคุยไหวใช่มั้ย” นันถามขึ้นมาบ้าง อิฐก็พยักหน้ารับ นันเลยแยกตัวโทรไปบอกฉกาจว่าอิฐฟื้นแล้ว เพื่อให้ตำรวจเข้ามาสอบปากคำให้เสร็จไปเลยในวันนี้


“เดย์ ขยับหัวเตียงขึ้นหน่อยได้มั้ย” อิฐหันมาถาม เดย์ก็เลยขยับไปกดปุ่มยกหัวเตียงขึ้นมา และคอยมองท่าทีของอิฐไปด้วย เผื่อว่าอิฐจะเจ็บตรงไหน


“แค่นี้พอนะ” เดย์บอกออกมา เมื่อเห็นว่าอยู่ในตำแหน่งที่โอเคแล้ว


“พวกไอ้ศรโดนจับหมดแล้วใช่มั้ย” อิฐถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ


“อืม” เดย์ตอบกลับสั้นๆ ทำให้อิฐยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“หิวอะไรมั้ย เดี๋ยวกูไปถามพยาบาลเรื่องอาหารให้ หรืออยากกินอะไรก็บอก จะได้ไปหาซื้อมาให้” เดย์ถามอย่างเอาใจ อิฐพยักหน้ารับ


“หิวข้าว เอาอะไรมาก็ได้” อิฐตอบกลับ


“งั้นอยู่กับพวกนี้ก่อนนะ กูออกไปถามพยาบาลให้ก่อน” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที


“เดย์มันห่วงมึงมากนะอิฐ เมื่อคืนมันเฝ้ามึงไม่ได้นอนเลย ดีที่นีลมันตื่นมาบอกให้นอนบ้าง มันก็เลยงีบไปนิดหนึ่ง” นิคบอกให้อิฐรับรู้


“เฮียรู้สึกผิดกับมึงมากเลยว่ะ” นันพูดขึ้นมาบ้าง


“ที่กูเจ็บตัวน่ะเหรอ” อิฐถามกลับ นันก็พยักหน้ารับ

“มันไม่ได้เป็นคนยิงกูสักหน่อย” อิฐพูดออกมา แต่ใจก็นึกห่วงเดย์ เพราะนึกถึงตอนที่ตนเองเคยงอแงให้เดย์กลับบ้านไวๆ แล้วกลายเป็นว่าเดย์รถคว่ำจนความจำเสื่อม ตอนนั้นอิฐก็โทษตัวเองเหมือนกัน


“ก็ใช่ แต่เฮียก็แอบคิดมากเรื่องนี้อยู่ มึงก็พยายามช่วยพูดให้เฮียสบายใจด้วยละกัน” นันบอกออกมา เพราะใช่ว่าคนเจ็บอย่างอิฐต้องการความเอาใจใส่การดูแลอย่างเดียว คนที่รักอิฐอย่างเดย์ในตอนนี้ ก็ต้องการความเอาใจใส่เหมือนกัน


“อืม” อิฐตอบกลับ แล้วคุยกับเพื่อนอีกเล็กน้อย เดย์ก็กลับเข้ามา


“เดี๋ยวจะมีคนเอาอาหารมาให้ รอก่อนนะ” เดย์เดินมาพูดกับอิฐที่ข้างเตียง


“มึงอยู่กับอิฐไปก่อนนะเดย์ กู นิค ไอ้นัน ขอลงไปหากาแฟดื่มสักหน่อย” นีลพูดขึ้น เพราะอยากให้ทั้งสองคนได้คุยกันตามลำพัง


“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอเบาๆ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินออกไป เดย์นั่งมองหน้าอิฐอยู่เงียบๆ


“ถ้ากูออกจากโรงพยาบาลแล้ว พากูไปกินเค้กร้านพี่น้ำด้วยนะ” อิฐพูดยิ้มๆ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ


“อืม” เดย์ตอบรับสั้นๆเช่นเคย


“ผมกูยาวแล้วด้วยอ่ะ กลับไปตัดหน่อยนะ” อิฐพูดออกมาอีก เดย์ก็พยักหน้ารับ

“ทำสีผมด้วยได้ป่ะ” อิฐถามด้วยน้ำเสียงปกติ เดย์เลื่อนมือไปจับเส้นผมของอิฐเบาๆ พร้อมกับใช้หลังมือเกลี่ยแก้มของอิฐ พร้อมกับพยักหน้ารับ อิฐถอนหายใจ ก่อนจะใช้มือฝั่งที่ไม่ได้โดนยิง ไปทาบทับมือของเดย์เอาไว้ เดย์เลยกุมมือของอิฐอย่างแผ่วเบา

“อย่าเป็นแบบนี้สิวะ มันไม่ใช่ความผิดของมึงเลยนะเดย์ มึงเป็นแบบนี้กูไม่สบายใจเลย” อิฐพูดออกมาเสียงจริงจัง ไม่ได้แสดงท่าทีหงุดหงิดแต่อย่างไร ที่เดย์เป็นแบบนี้ เพราะเข้าใจเดย์เสียมากกว่า


“กูรู้” เดย์ตอบกลับ อิฐขมวดคิ้วเล็กน้อย


“รู้? แต่ทำหน้าเครียดตลอดเวลาแบบนี้อ่ะนะ” อิฐถามเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย


“กูก็แค่คิดอะไรนิดหน่อย” เดย์ตอบเสียงเหนื่อยๆ แต่ไม่ได้เหนื่อยใจอะไรกับอิฐ เขาเหนื่อยกับความคิดตัวเองเสียมากกว่า


“กูว่าไม่นิดหน่อยละ บอกกูได้มั้ย ว่ามึงคิดอะไร” อิฐอยากรู้จึงถามออกมา เดย์นั่งมองหน้าอิฐ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ อิฐก็มองเดย์ด้วยความอยากรู้


“กูคิดว่า กูควรจะทำยังไงกับมึงต่อดี ก่อนหน้านี้ กูอยากให้มึงได้มีอิสระ อยากให้มึงดูแลตัวเองได้ ถึงพยายามให้มึงไปเที่ยวกับเพื่อนโดยไม่มีกูบ้าง ให้มึงหัดทำกับข้าวเองบ้าง” เดย์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตาก็จ้องหน้าอิฐอยู่ตลอด

“พอเกิดเรื่องพวกนี้ มึงทำให้กูเห็นแล้วว่า มึงดูแลตัวเองได้ดีในระดับหนึ่ง แต่กูก็คิดไม่ตกอยู่ดี ว่ากูควรจะพอใจรึเปล่า” เดย์พูดความในใจออกมาเรื่อยๆ

“มันมีความคิดบางอย่างแว่บเข้ามาในหัวกู คือ มึงดูแลตัวเองได้ดีก็จริง แต่กูเหมือนจะขัดใจ กูจะทำเหมือนเมื่อก่อนดีมั้ย ที่ไม่ให้มึงไปไหนโดยไม่มีกู ให้มึงอยู่ในสายตากูตลอดเวลา เพื่อตัวกูเองจะได้สบายใจด้วย แล้วถ้ากูทำแบบนั้น มึงจะอึดอัดมั้ย นี่คือสิ่งที่กูคิด” เดย์บอกออกมาตรงๆ ทำให้อิฐอึ้งไปนิด ไม่คิดว่าเดย์จะคิดมากในเรื่องนี้

“กูไม่ได้อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่เก็บมึงไว้กับตัวเองตลอดเวลา แต่กูก็อดที่จะห่วงมึงไม่ได้อยู่ดีถ้าต้องปล่อยให้มึงไกลตา” เดย์พูดด้วยสีหน้าเครียดๆ อิฐไม่คิดว่าเรื่องของเขาจะทำให้เดย์เป็นได้ขนาดนี้  


“เดย์” อิฐเรียกเดย์เสียงแผ่วด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในอก อิฐไม่คิดว่าตนเองจะได้ความรักจากเดย์มากขนาดนี้

“กูโคตรโชคดีเลยว่ะ” อิฐพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ เดย์เลิกคิ้วนิดๆอย่างสงสัย ว่าอิฐพูดถึงอะไร

“กูโคตรโชคดี ที่มึงรักกูขนาดนี้ จะมีใครที่คิดเรื่องของกูตลอดเวลา ทั้งหวง ทั้งห่วงกูตลอดเวลาแบบมึงบ้าง” อิฐบอกให้เดย์รู้ ว่าอิฐเข้าใจและรับรู้ความรู้สึกของเดย์ได้เป็นอย่างดี

“มึงไม่ต้องฝืนตัวเองหรอกเดย์ มึงเป็นตัวมึงเหมือนทุกที มึงจะขังกูไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปไหนก็ได้ กูยอมทุกอย่าง กูไม่เคยอึดอัดเลยที่มึงหวง ถึงจะแอบคิดบ้างบางทีก็เถอะนะ แต่สุดท้ายกูเข้าใจดีว่าทำไมมึงถึงเป็นแบบนั้น เพราะมึงมีเหตุผลให้กูเสมอ” อิฐบอกความในใจตัวเองออกมาเช่นเดียวกัน


“แน่ใจนะ” เดย์ถามกลับไป


“อืม ที่กูอึดอัด คือการที่มึงปล่อยให้กูมีอิสระมากเกินไป สงสัยกูจะชินกับการโดนมึงโหดใส่แล้วล่ะ” อิฐพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ทำให้เดย์ยกยิ้มออกมาได้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


“เอาไว้ออกจากโรงพยาบาลแล้วเราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกทีละกัน” เดย์พูดขึ้น ซึ่งตอนนี้เขาสบายใจบ้างแล้ว ที่ได้ระบายกับอิฐ


“มึงก็เลิกโทษตัวเองได้แล้วนะ” อิฐพูดขอออกมา เดย์ก็พยักหน้ารับ พอดีกับที่อาหารของอิฐถูกนำมาส่ง พยาบาลเดินเอายามาให้ เดย์ก็นั่งป้อนข้าวต้มและกำกับให้อิฐกินยาจนเรียบร้อย นัน นีล นิค ก็กลับเข้ามาพร้อมกับฉกาจและตำรวจท้องที่ ตำรวจมาสอบปากคำนิคกับอิฐเพิ่มเติม ตลอดเวลาเดย์จะนั่งอยู่ข้างเตียงของอิฐ จนตำรวจได้สำนวนทุกอย่างเรียบร้อย ก็ขอตัวกลับไป


“เฮียไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจัดการตามเรื่องให้” ฉกาจพูดขึ้นเสียงจริงจัง


“ขอบใจมาก แล้วก็โทษทีที่ทำให้ลำบากมาถึงนี่” เดย์พูดกลับไป อย่างซึ้งในน้ำใจของฉกาจ


“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมต้องขอตัวกลับชลบุรีเลย ไว้จะพากบไปเยี่ยมอีกทีนะครับ หายไวๆนะครับอิฐ” ฉกาจพูดกับเดย์ แล้วหันไปพูดกับอิฐต่อ


“ขอบคุณนะสารวัตร” อิฐพูดขึ้น ก่อนที่ฉกาจจะลาทุกคนแล้วกลับออกไป สักพักพ่อแม่ของอิฐก็กลับเข้ามาบ้าง หลังจากไปติดต่อเรื่องย้ายโรงพยาบาลแล้วให้วาขับรถพาไปหาข้าวกลางวันทาน เพราะสบายใจแล้วที่อิฐไม่เป็นอะไรมาก


“พรุ่งนี้ถึงจะย้ายโรงพยาบาลได้นะ เดี๋ยวเฮียกลับไปติดต่อที่กรุงเทพฯให้” วาพูดกับอิฐพร้อมกับลูบหัวน้องชายเบาๆ


“มีใครรู้เรื่องนี้บ้าง” อิฐถามพี่ชายตนเองกลับไป


“ยังไม่มีใครรู้ มีแค่เฮีย ป๊าม๊าแกเท่านั้นแหละ แต่กลับไปคงต้องบอกแล้วล่ะ” วาตอบกลับ อิฐทำหน้าแหยๆ


“บอกอาม่าดีๆนะ เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไป บอกว่าผมไม่เป็นไรแล้ว อ่อ ไม่ต้องโทรไปบอกเจ๊กับแซลมอนนะเฮีย ผมไม่อยากให้เป็นห่วง” อิฐพูดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกได้ วายิ้มออกมาอ่อนๆ เพราะรู้สึกภูมิใจในตัวของอิฐอยู่ลึกๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน อิฐคงไม่มานึกถึงคนอื่นมากนัก โดยเฉพาะญาติๆ แต่อิฐในวันนี้คอยเป็นห่วงความรู้สึกคนอื่นมากขึ้น และดูแลตัวเองได้ดีมากขึ้น


“อิฐมันโตขึ้นแล้วจริงๆว่ะ” วาหันมาพูดกับเดย์ เดย์ก็ยกยิ้มรับ


“งั้นเดี๋ยวป๊ากับม๊ากลับก่อนนะ จะไปติดต่อเรื่องย้ายโรงพยาบาลด้วย” พ่อของอิฐพูดขึ้น ก่อนจะไปหันไปหาเดย์

“มีอะไรโทรหาป๊านะเดย์ เรื่องร้านไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจัดการให้” พ่อของอิฐบอกออกมา เพราะรู้ว่าเดย์ก็คงห่วงร้านอยู่เหมือนกัน


“ครับป๊า” เดย์ตอบรับ ก่อนจะเดินออกไปส่งพ่อแม่ และพี่ชายของคนรัก พอเดย์กลับเข้ามาในห้องพักฟื้นอีกที นันก็ขอตัวกลับเช่นเดียวกัน เพราะต้องพาลูกน้องทั้งหมดกลับพัก เดย์กอดขอบใจนันเล็กน้อย


“เจอกันที่กรุงเทพฯ” นันพูดกับอิฐ อิฐก็พยักหน้ารับ แล้วนันก็เดินออกไป ส่วนนีลกับนิค จะอยู่เป็นเพื่อนเดย์ ระหว่างนั้นมีสายโทรเข้ามาหลายสาย ส่วนใหญ่จะเป็นพวกเพื่อนๆของอิฐที่รู้ข่าวว่าอิฐปลอดภัยแล้ว รวมทั้งไนท์และคนสนิทๆหลายๆคนด้วย


“ไว้ค่อยคุยต่อนะไนท์ พี่จะให้อิฐมันนอนพัก” เดย์ที่ขอมือถือจากอิฐไปคุยต่อ ได้บอกกับน้องชายที่ปลายสาย ไนท์รับคำแล้ววางสายไป

“มึงนอนพักเถอะ” เดย์พูดกับอิฐ พร้อมกับปรับหัวเตียงให้ลดระดับลงมา อิฐก็มองเดย์ตลอดเวลา


“มึงนั่งตรงนี้นะ” อิฐพูดพร้อมกับมองข้างเตียงตัวเอง


“อืม กูจะอยู่ตรงนี้แหละ นอนเถอะ” เดย์บอกย้ำอีกครั้ง ให้อิฐสบายใจจะได้นอนพัก


“จับมือหน่อย” อิฐยื่นมือให้เดย์ เดย์ยิ้มรับ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง แล้วจับมือของอิฐเบาไว้ ทำให้อิฐยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง เพราะเขาก็เริ่มง่วงอีกแล้วเหมือนกัน



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++++++++++++++


2 วันต่อมา

อิฐย้ายเข้ามาพักรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯแล้ว โดยมีเดย์คอยดูแลอิฐอยู่ตลอดเวลา คอยเช็ดตัว พาเข้าห้องน้ำ ไม่ว่าอิฐจะเอาอะไร เดย์จะคอยหยิบจับให้เสมอ พอย้ายเข้ามาที่กรุงเทพฯ เพื่อนๆน้องๆก็พากันแวะเวียนมาเยี่ยมไม่ขาดสาย รวมไปถึงบอลด้วย ตอนนี้บอลนั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียงด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้าน ก็มีเดย์นั่งมองมาเงียบๆ


“วันนั้นผมน่าจะอยู่ต่ออีกหน่อย” บอลพูดด้วยท่าทีรู้สึกผิด เมื่อรู้ว่าอิฐโดนจับตัวไปในวันที่เขาไปเที่ยวหา


“ไม่อยู่น่ะดีแล้ว ไม่งั้นนายก็อาจจะเดือดร้อนไปด้วย” เดย์พูดขัดขึ้น อิฐก็ได้แต่ยิ้มอ่อนๆไปให้บอล


“สรุปว่าจับได้หมดแล้วใช่มั้ยครับ” บอลถามเดย์กลับ เดย์ก็พยักหน้ารับ

“ฟาดเคราะห์ไปนะครับ ยังดีที่แผลโดนยิงไม่เป็นอะไรมาก” บอลพูดขึ้นอย่างเป็นห่วงในฐานะเพื่อน


“ช่วงนี้ก็ยังใช้แขนข้างนี้ไม่ค่อยถนัดเท่าไร พอแผลหายดีแล้วต้องมาทำกายภาพอีกนิดหน่อยน่ะครับ” อิฐอัปเดตอาการให้บอลฟัง


“รีบไปไหนรึเปล่า” เดย์ถามขึ้น ทำให้บอลหันไปหาเดย์


“ไม่หรอกครับ พี่เดย์มีอะไรรึเปล่าครับ” บอลถามกลับ


“อยู่เป็นเพื่อนอิฐแป๊บหนึ่งได้มั้ย” เดย์พูดขอขึ้นมา ทำให้อิฐหันไปมองหน้าเดย์อย่างรวดเร็ว


“ทำไม จะไปไหน” อิฐรีบถามขึ้นทันที


“จะลงไปซื้อกาแฟกินสักแก้วก่อนน่ะ เดี๋ยวมา มึงอยากกินอะไรมั้ย จะได้ไปเดินหาซื้อให้” เดย์ตอบกลับ เพราะเขานอนพักผ่อนน้อย เลยอยากได้กาแฟมาทำให้กระปี้กระเปร่าขึ้นบ้าง


“ไม่เอาอะไรทั้งนั้นแหละ มึงกลับมาเร็วๆนะ” อิฐอ้อนกลับไป เดย์ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะยกมือไปขยี้หัวของอิฐเบาๆ


“ฝากแป๊บนะ” เดย์หันไปพูดกับบอล ก่อนจะหยืบกระเป๋าเงินแล้วเดินออกจากห้องไป อิฐก็มองตามหลังด้วยสายตาละห้อย


“อ้อนเหรอครับ” บอลแซวขึ้นมา ทำให้อิฐยิ้มเขินเล็กน้อย


“ช่วงนี้เดย์มันค่อนข้างคิดมากน่ะครับ ผมก็เลยอยากทำให้เดย์อารมณ์ดีบ้าง” อิฐตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อยๆบอลทำหน้างง


“คิดมากเรื่องอะไรเหรอครับ” บอลถามกลับ


“ก็เรื่องที่ผมเจ็บตัวนี่แหละครับ เดย์คิดว่าเป็นความผิดของตัวเอง ที่ทำให้ผมต้องมาเจอแบบนี้ จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด” อิฐบอกออกมาอย่างนึกห่วง


“ตอนที่พี่เดย์นอนโรงพยาบาล ตอนนั้นอิฐก็คิดว่าเป็นความผิดของตัวเองเหมือนกันนี่ครับ” บอลพูดกลับไป อิฐพยักหน้ารับ


“ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดีไง ไม่อยากให้เดย์มันคิดมาก ก็เลยอยากทำอะไรให้เดยันยิ้ม มันสบายใจบ้าง” อิฐตอบกลับพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ บอลก็ยิ้มรับ ก่อนจะชวนคุยเรื่องอื่น อิฐคุยกับบอล ตาก็คอยมองประตูไปด้วย ตอนนี้มีแค่บอลอยู่กับเขาตามลำพังเท่านั้น เนื่องจากนีลพานิคกลับไปหาแม่ของนิคที่บ้าน เพราะทางนั้นก็เป็นห่วงนิคไม่น้อย นันก็กลับไปเคลียงานที่บ้าน


ก๊อกๆ

แกร๊ก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่จะถูกเปิดออก ทำให้อิฐหันไปมองทันที เพราะคิดว่าเป็นเดย์ แต่อิฐก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน เดินเข้ามา พร้อมกับยกมือไหว้อิฐ

“มาทำไมเจ้าเด็กกลูต้า” อิฐถามขึ้น เมื่อคนที่เดินเข้ามาคือจั๊มพ์เปอร์และดิสโก้


“มาดูว่าพี่พิการรึเปล่า” จั๊มพ์เปอร์พูดเหน็บกลับไปไม่จริงจังนัก แต่สายตาก็จับจ้องไปที่แขนของอิฐด้วยความเป็นห่วง อิฐเองก็มองออก แต่เขากับจั๊มพ์เปอร์ชอบจิกกัดกันแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว


“อยากรู้ว่าพิการมั้ยก็มาใกล้ๆ” อิฐพยักหน้าเรียก จั๊มพ์เปอร์ก็เดินเข้ามาใกล้ๆเตียง สายตาก็มองบอลอย่างงงๆ


“พี่เดย์ไปไหน ทำไมปล่อยให้พี่อยู่กับผู้ชายคนอื่นสองต่อสอง” จั๊มพ์เปอร์โวยวายขึ้นมาทันที ก่อนจะโดนดิสโก้เขกหัวเบาๆ


“เบาเสียงหน่อยจั๊มพ์ นี่มันโรงพยาบาลนะ” ดิสโก้ว่าเสียงดุ จั๊มพ์เปอร์หันไปทำปากยื่นใส่คนรักตนเอง บอลก็นั่งมองทั้งสองคนอย่างงงๆ


“เอ่อ บอลครับ นี่ดิสกับจั๊มพ์ น้องๆของผมเอง ส่วนนี่บอลเพื่อนพี่” อิฐแนะนำให้ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันก่อน เมื่อเห็นบอลทำหน้างง


“อ่อ ครับ” บอลตอบรับ ดิสโก้กับจั๊มพ์เปอร์ก็ยกมือไหว้บอลทันที

“แล้วกลูต้าคือใครครับ” บอลถามด้วยความไม่รู้ ทำให้อิฐหัวเราะขำออกมา ส่วนจั๊มพ์เปอร์ก็ทำหน้างอใส่อิฐ


“เจ้าเด็กนี่ไงครับ ตัวมันขาวอย่างกะฉีดกลูต้า” อิฐพูดขึ้นมาพร้อมกับเอานิ้วชี้จิ้มหน้าผากจั๊มพ์เปอร์อย่างมันเขี้ยว


“ผมไม่ได้ฉีด ผมขาวธรรมชาติ พี่อิฐอิจฉาก็บอกมาเหอะ” จั๊มพ์เปอร์เถียงออกมา พอดีกับประตูห้องเปิดเข้ามา อิฐยิ้มทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเดย์ เดย์เลิกคิ้วนิดๆ เมื่อเห็นดิสโก้กับจั๊มพ์เปอร์

“พี่เดย์” จั๊มพ์เปอร์เรียกเดย์เสียงใส ทำท่าจะเข้าไปหาเดย์ แต่อิฐมือไวไปตามสัญชาติญาน เขาใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บโน้มไปดึงคอเสื้อของจั๊มพ์เปอร์เอาไว้ก่อนด้วยความลืมตัวด้วย


“โอ๊ะ” อิฐร้องออกมาด้วยความเจ็บ ทำให้จั๊มพ์เปอร์ชะงักเท้ารีบหันไปมองอิฐทันที ส่วนเดย์ก็รีบเข้ามาดูอิฐอย่างรวดเร็ว


“เป็นอะไรอิฐ เจ็บตรงไหน ทำไมไม่ระวังเลย ไปดึงน้องทำไม” เดย์ว่าออกมาเสียงดุ แต่ก็เพราะความเป็นห่วง อิฐยิ้มแหยๆ


“ลืมตัว” อิฐตอบกลับ


“พี่อิฐ จะหวงอ่ะ ดูตัวเองด้วย” จั๊มพ์เปอร์ว่ากลับมา แต่มือของเด็กหนุ่มก็จับประคองแขนของอิฐเอาไว้พร้อมกับลูบเบาๆด้วยความเป็นห่วง


“แล้วสองคนนี้มาได้ไง” เดย์หันไปถาม เมื่อจับแขนอิฐออกจากมือของจั๊มพ์เปอร์แล้ว ไม่ใช่แค่อิฐคนเดียวที่หวง เดย์เองก็หวงอิฐเหมือนกัน ดิสโก้กับจั๊มพ์เปอร์ยกมือไหว้เดย์


“พี่จิมเค้าโทรคุยกับพี่นีล เลยรู้ว่าพี่อิฐเข้าโรงพยาบาล พอดีผมพาจั๊มพ์มาเที่ยวที่ไทย พี่จิมเลยโทรมาบอกน่ะครับ ผมสองคนเลยเข้ามาเยี่ยม” ดิสโก้เป็นคนตอบกลับมา เดย์พยักหน้ารับ


“พี่เดย์กลับมาแล้ว งั้นผมขอตัวกลับก่อนดีกว่าครับ ไว้วันหน้าจะมาเยี่ยมใหม่” บอลพูดขึ้น


“ขอบคุณมากนะครับบอล” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ บอลก็ยิ้มรับ ก่อนจะยกมือไหว้เดย์ แล้วแยกตัวกลับไป อิฐก็หันไปหาเรื่องจิกกัดจั๊มพ์เปอร์ต่อ เด็กหนุ่มก็เถียงกลับอย่างไม่ยอม จนเดย์ชวนดิสโก้มานั่งที่โซฟา และพูดคุยซักถามเรื่องทั่วๆไป ปล่อยให้อิฐกับจั๊มพ์เปอร์ลับฝีปากกันไปสองคน จนผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ดิสโก้กับจั๊มพ์เปอร์ก็ขอตัวกลับก่อน เพราะจะเดินทางไปเที่ยวเชียงใหม่


“หายกลับบ้านไวๆ อย่ามัวแต่หาเรื่องอ้อนพี่เดย์ล่ะ” จั๊มพ์เปอร์แขวะทิ้งท้าย


“ดิส ไปเชียงใหม่ก็พาไอ้แสบนี่ปล่อยทิ้งในป่าไปเลยนะ” อิฐหันไปพูดกับดิสโก้ ชายหนุ่มก็ได้แต่ยิ้มรับอ่อนๆ จั๊มพ์เปอร์กอดแขนดิสโก้ทันที


“พี่ดิสไม่ใจร้ายแบบพี่อิฐหรอก แบร่” จั๊มพ์เปอร์แลบลิ้นใส่อิฐ อิฐได้แต่มองอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่ทั้งสองจะแยกตัวออกไป


“นอนพักได้แล้วมั้ง” เดย์พูดขึ้น ตอนนี้เหลือแค่เขากับอิฐสองคน วันนี้มีคนแวะเวียนมาเยี่ยมตลอด เลยทำให้อิฐไม่ได้นอนพักกลางวัน


“ไม่ง่วงเลยอ่ะเดย์” อิฐตอบกลับ เดย์นั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง


“ปวดอะไรตรงไหนรึเปล่า” เดย์ถามกลับ อิฐส่ายหน้าไปมา


“เดย์ กูว่าอาการโรค PTSD ของกู มันน่าจะดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ” อิฐพูดถึงอีกโรคที่เขาเป็นอยู่ เดย์เลิกคิ้วนิดๆเป็นเชิงถามกลับ

“ตอนที่ไอ้ศรเอากูขึ้นรถไป เพื่อนมันขับเร็วมากเลย ตอนนั้นอาการกูกำเริบด้วย” อิฐเล่าให้เดย์ฟัง เพราะเขายังไม่ได้คุยถึงความรู้สึกในตอนนั้นให้เดย์ฟังเลย

“ทุกทีเวลาอาการกำเริบ มึงจะอยู่ใกล้ๆตลอด แต่เวลานั้น กูต้องสู้กับอาการคนเดียว แต่กูก็นึกถึงคำที่มึงคอยบอกคอยสอน จึงพยายามข่มอาการตัวเองได้นิดหน่อย กูถึงได้ตัดสินใจเตะปืนไอ้ศรจนรถตกข้างทางนั่นแหละ” อิฐเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่เดย์นั่งกัดฟันจนขมับเต้นตุบๆ

“ตอนนั้นกูแทบจะลืมอาการไปเลย คิดอย่างเดียวคือต้องหนีไอ้ศรและถ่วงเวลาให้มึงมาช่วยก่อน” อิฐเล่าออกมาอีก เดย์หายใจเข้าลึกๆเพื่อข่มอารมณ์ตัวเอง อิฐมองเดย์อย่างงงๆ

“เป็นไร” อิฐถามกลับ


“กำลังข่มใจตัวเอง ไม่ให้จับมึงฟาดก้นสั่งสอนน่ะสิ” เดย์ตอบกลับมา ทำให้อิฐหน้าเหวอไปนิด


“จะฟาดกูเรื่องอะไรเนี่ย กูทำอะไรผิด” อิฐถามกลับทันที


“ก็ที่มึงเลือดร้อนทำเรื่องที่มึงเล่านั่นไง มึงไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้ามันยิงมึง หรือว่ารถคว่ำแล้วมึงไม่รอด มึงจะทำยังไง คิดถึงความปลอดภัยของตัวเองบ้างมั้ย” เดย์พูดว่าเสียงเข้ม อิฐหน้าหงอยไปนิด


“ก็ตอนนั้นกูเชื่อว่ากูเอาตัวรอดได้ไง อีกอย่างถ้ากูไม่ทำแบบนั้น กูก็ไม่รู้ว่าเรื่องมันจะเป็นยังไงต่อ มันจะจบด้วยดีแบบนี้รึเปล่า กูผิดเหรอที่กูต้องการเอาตัวรอดน่ะ” อิฐถามออกมาเสียงแผ่ว ทำให้เดย์ชะงักไปนิด ก่อนจะถอนหายใจยาวๆอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาถอนหายใจให้กับความคิดของตัวเอง


“มึงไม่ผิดหรอก กูผิดเองที่ห่วงมึงมากไป กูคิดแต่ว่ากูเป็นฝ่ายตัดสินใจทุกๆอย่างด้วยตัวเอง เลยลืมไปว่ามึงเองก็มีสิทธิที่จะตัดสินใจเรื่องต่างๆด้วยตัวเองเหมือนกัน โดยเฉพาะเวลาที่อยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนั้น” เดย์พูดออกมา เมื่อฉุกคิดได้ ว่าบางเรื่อง บางสถานการณ์เขาไม่อาจจะดูแลและตัดสินใจแทนอิฐได้ อิฐจึงต้องเป็นฝ่ายคิดและตัดสินใจด้วยตัวเอง


“มึงไม่โกรธกูใช่มั้ย” อิฐถามเพื่อความมั่นใจ


“กูโกรธตัวเองมากกว่า” เดย์ตอบกลับ


“อยากกอดมึงอ่ะ” อิฐพูดขอขึ้นมา เดย์เลยลุกมานั่งตรงขอบเตียงแล้วรั้งอิฐเข้ามากอดอย่างเบามือ อิฐก็ซบหน้าลงไปกับไหล่แกร่งของเดย์

“ตอนที่มึงรถคว่ำ กูก็โทษตัวเองว่าเป็นความผิดของกู พอครั้งนี้ มึงก็โทษตัวเองว่าเป็นความผิดของมึง เอาเป็นว่าเราเจ๊ากันแล้วนะ เลิกคิด เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะเนอะ” อิฐพูดขอออกมาเดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ


“โอเค” เดย์ตอบกลับ ทำให้อิฐยิ้มออกมาได้ เดย์กดจูบไปที่ขมับของอิฐอย่างรักใคร่


“ฮ้าววว” แล้วอิฐก็หาวออกมา ทำให้เดย์ผละออกเล็กน้อย


“ง่วงแล้วใช่มั้ย” เดย์ถามขึ้น อิฐพยักหน้ารับช้าๆ


“พอมึงกอดก็ง่วงเลย” อิฐพูดออกมาพร้อมกับยิ้มเอาใจคนรัก เดย์เลยตีหน้าผากอิฐเบาๆ เหมือนเอามือไปแตะๆมากกว่า


“งั้นนอนพักซะ” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะปล่อยอิฐออกจากอ้อมแขน พร้อมกับลงไปปรับหัวเตียงให้อิฐได้นอนสบายๆ อิฐก็มองหน้าเดย์ไม่วางตา


“อยากให้มึงนอนกอด” อิฐพูดขึ้นมาลอยๆ เดย์ก็ยกยิ้มอ่อนๆ


“ยังกอดไม่ได้ เอาไว้กลับบ้านก่อนละกัน” เดย์ตอบกลับ อิฐเม้มปากนิดๆ


“งั้นอยากกลับบ้านเลย” อิฐพูดออกมาอีก เดย์เลยบีบจมูกอิฐอย่างมันเขี้ยว


“งอแงอะไรนัก หืม” เดย์ถามกลับไปพร้อมรอยยิ้ม


“ก็อยากกลับบ้านให้มึงกอดน่ะ” อิฐตอบกลับมาตรงๆ


“ไม่ต้องห่วง กูกอดมึงแน่ล่ะ แต่ตอนนี้มึงนอนได้แล้ว เลิกงอแงได้แล้ว” เดย์ว่าออกมาไม่จริงจังนัก อิฐนอนมองหน้าเดย์อยู่สักพัก โดยมีเดย์นั่งลูบหลังมือให้เบาๆ ไม่นานอิฐก็หลับสนิท เดย์ห่มผ้าให้อิฐ และตั้งใจว่าจะไปถามหมอ ว่าอิฐสามารถกลับบ้านได้เมื่อไร เพราะเขาเองก็อยากนอนกอดอิฐเหมือนกัน



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++++++++++


2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

 แอบเอาดิสโก้จั๊มพ์เปอร์มาให้หายคิดถึงนิดๆหน่อยๆ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น