แมลงหวี่

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์น๊าาา อาจไม่ได้ตอบแต่ได้อ่านทุกคอมเม้นท์ค่ะ : )

บทเรียนที่ 29 รู้ความจริงทุกอย่าง

ชื่อตอน : บทเรียนที่ 29 รู้ความจริงทุกอย่าง

คำค้น : บทเรียนที่ 29 รู้ความจริงทุกอย่าง

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.3k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2561 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเรียนที่ 29 รู้ความจริงทุกอย่าง
แบบอักษร

​.

.

บทเรียนที่ 29 รู้ความจริงทุกอย่าง

ระหว่างเดินทางกลับบ้าน ผมก็ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับโบตั๋นด้วยตัวของผมเองจากกระดาษที่มิกิปาใส่หน้าอกของผม ใบตรวจสุขภาพของโบตั๋นที่เธอเพิ่งไปตรวจในไม่กี่วันที่ผ่านมา… เธอหายจากโรคโลหิตจางขั้นรุนแรงเมื่อสองปีก่อน และที่เธอทำเป็นลมในวันนั้นเป็นการสร้างเรื่องให้มิกิแตกคอกับผม ผมเกือบจะเสียมิกิไปแล้วจริงๆ…

ตอนนี้ผมไม่สามารถติดต่อมิกิได้เลยทุกหนทาง รวมถึงการโทร.หาแม่เพื่อเช็คว่าเธอไม่ได้กลับไปหาที่นั่น และคงจะมีที่เดียวที่เธอไปได้นั่นก็คือ ‘บ้านของเรา’

รถโฟล์คสีเขียวถูกจอดอยู่ในโรงจอดรถ แสดงว่ามิกิอยู่ในบ้านและตอนนี้เธอคงกำลังเก็บข้าวของเพื่อหนีผมแน่ๆ ผมรีบวิ่งลงจากรถเพื่อเข้าไปหาเธอในห้องโถงแต่ปรากฎว่าไม่มี… ผมค่อยๆเดินขึ้นไปเปิดประตูห้องของเธอและได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

มิกิกำลังร้องไห้… เธอกำลังร้องไห้อยู่ในห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“มิกิ...” ผมเรียกเธออย่างแผ่วแต่กลับไร้เสียงตอบรับ

“.....”

“มิกิเปิดประตูให้พี่” ผมยังคงเรียกและเคาะประตูห้องต่อไป

“.....”

“มิกิ!”

“.....”

“ถ้ามิกิไม่เปิดประตู พี่จะพังประตูเข้าไปเดี๋ยวนี้” ผมตะโกนแต่ก็ยังคงไร้เสียงตอบรับจากคนภายในห้องอยู่ดี

ปัง!

ผมใช้เท้าถีบประตูห้องเข้าไปอย่างแรงจนทำให้ตูให้พังออกในที่สุด มิกินั่งร้องไห้อยู่อีกฝั่งนึงของห้องและเธอกำลังมองผมด้วยความตื่นตกใจก่อนที่เธอจะยืนขึ้นและพยายามเดินหนีออกจากห้องแต่ถูกผมดึงเธอเอาไว้

“มิกิ...พี่ขอโทษ” ผมพูดเสียงแผ่วเบาพลางจับแขนมิกิเอาไว้

“พี่ชินเลิกยุ่งกับมิกิเถอะค่ะ...” มิกิก้มหน้างุดหลบสายตาเว้าวอนจากผม

“.....”

“กลับไปหาแฟนเก่าของพี่เถอะ” มิกิพูด ผมดึงเธอเข้ามากอดแน่นเพื่อไม่ยอมให้เธอจากไปไหน

“พี่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น...”

“ออกไปนะ...ฮื้อๆๆๆๆ” มิกิร้องไห้โฮพลางทุบอกผมเพื่อให้ปล่อยเธอไป น้ำตาของมิกิทำให้ผมรู้สึกจุกอยู่ข้างในอก นี่ผมทำอะไรลงไป… ทำไมผมถึงทำให้คนที่รักผมเสียใจได้ถึงขนาดนี้

“.....”

“พี่ชินไม่เคยแคร์มิกิเลย ฮื้อๆๆ”

“.....”

“ที่พี่ชินปิดเรื่องผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ก็เพราะพี่ชินยังแคร์เขาใช่ไหม… ปล่อยมิกิไปเถอะ...” มิกิพูดพลางสะอื้นและยังคงทุบอกผมต่อไป

“พี่ไม่ได้แคร์ตั๋นเลย” ผมพูดตามความจริง “พี่ไม่อยากให้มิกิเข้าหน้ากับตั๋นไม่ติด”

“แล้วพี่ชินไม่คิดถึงฃมิกิบ้างเลยเหรอ…”

“.....”

“มิกิคิดจนแทบบ้า มิกิก็เชื่อใจพี่ชิน แต่…”

“.....”

“แต่พี่ชินก็ยังแคร์ผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี”

เพียะ!

ผมจับมือเล็กของมิกิฟาดเข้าที่หน้าของตัวเองเต็มแรงจนมิกิสะดุ้งด้วยความตกใจ ผมจับมือเธอฟาดลงบนแก้มของผมซ้ำๆเพื่อลงโทษตัวเอง

“พี่ขอโทษที่ทำให้มิกิเจ็บ”

“พะ...พี่ชินทำอะไรอ่ะ!” มิกิพูดในขณะที่ผมยังคงจับมือของเธอตบลงบนแก้มของผมตัวเองซ้ำๆ

“ไถ่โทษที่พี่ทำมิกิเจ็บไง...”

เพียะ!

“หยุดเถอะค่ะ ฮึก...” มิกิยิ่งปล่อยโฮมากขึ้นกว่าเดิมพร้อมกับดึงมือของตัวเองกลับ

“.....”

“อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลยนะคะ...” มิกิสบตาผมนิ่งพลางโอบกอดผมอย่างแผ่วเบา มิกิยังคงร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ่งเห็นเธอร้องไห้ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเจ็บมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า

ผมก้มจุมพิตที่เรือนผมนุ่มของมิกิก่อนจะดึงตัวมิกิออกจากอ้อมกอดและจับแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น สายตาของเราสองคนสบกันด้วยความเศร้า

“พี่รักมิกินะคะ… พี่รักมิกิจริงๆ” ผมพูดพลางเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนุ่มของเธอ

“.....”

“พี่ขอโทษในสิ่งที่พี่ปิดบังมิกิและทำให้มิกิเสียใจ”

“.....”

“พี่ขอโทษจริงๆ”

“.....”

“พี่ขอถามมิกิอีกคำถามเดียว...”

“.....”

“มิกิยังอยากมีพี่อยู่ข้างๆหรือเปล่า… ถ้าไม่… พี่จะไปจากมิกิทันที”

“.....”

“พี่จะไม่ยุ่งกับมิกิอีก”


______________________________________________________________________

ตอนนี้สั้นไป เดี๋ยวอีกสองชั่วโมงมาต่อให้อีกตอนนะคะ

เรื่องนี้ใกล้จบแล้ววววว เย้ๆ 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น