ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 12 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 12 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.5k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2561 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 12 100%
แบบอักษร

**​ **

มาเฟียไร้รัก 12


        ในช่วงบ่ายของอีกหลายวันวันวิระที่ได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่คฤหาสน์ตระกูลหานก็ได้เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเพราะเกิดอาการคันหน้าท้องที่ยังไม่หาย จะทายาเลยก็กลัวจะเป็นยิ่งกว่าเดิม วิระเลยยอมลุกมาอาบน้ำทั้งที่ยังมีความเพลียอยู่ แต่ก็ระวังไม่ให้ตนเองลื่นล้มหรือสะดุดในห้องน้ำ


        “ถ้าจะดื้อเหมือนพ่อขนาดนี้ คงไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่านิสัยเป็นยังไง” วิระที่เข้าไปอาบน้ำเสร็จ ก็หยิบยามาทาและพูดกับลูกในท้องน้อยเบาๆไปด้วยอย่างเอ็นดู แค่อาการแพ้ท้องในช่วงนี้ที่ทำให้วิระแทบไม่มีแรงก็พอจะเดาได้แล้ว ไหนจะอารมณ์เหวี่ยงๆที่ไม่ใช่นิสัยที่แท้จริงของตนเองอีก ลูกในท้องได้นิสัยวีรภาพมาเต็มๆ


        “ถ้าออกมาแล้วดื้อจะต้องโดนดุนะครับ” วิระที่ยังคุยกับลูกในท้องเอ่ยบอกเบาๆ เวลาวีรภาพไม่อยู่ วิระแค่รู้สึกเหงาเพราะออกไปไหนไม่ได้ เลยทำได้เพียงแค่คุยกับลูกในท้องแก้เบื่อ จะลงไปที่ชั้นล่างก็ทำอะไรมากไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน เพราะเดินได้ไม่เยอะบางครั้งก็เกิดอาการหน้ามืดเวียนหัว ทุกคนในบ้านเลยจับตาวิระเป็นพิเศษ แถมนายหญิงหรือคุณแม่ก็ยังสั่งให้พักผ่อนเยอะๆ อีก



ก๊อก ก๊อก


        “คุณวิระคะ นายหญิงให้มาตามไปทานของว่างค่ะ” เสียงสาวใช้เคาะประตูและพูดบอก ก่อนจะเดินจากไป ที่บ้านนี้มีกฎว่าห้ามคนใช้เข้ามาในห้องตอนเจ้านายอยู่ในห้อง เพราะเคยเกิดเหตุการณ์ขโมยของและวางแผนฆ่าจากศัตรู เลยต้องปรับเปลี่ยนกฎใหม่ และคนไหนที่เพิ่งทำงานได้ไม่นานจะไม่มีสิทธิ์ขึ้นชั้นบน


        “ลงมาพอดีเลย แม่คิดว่าจะขึ้นไปดูอีกทีสักหน่อย เห็นเราเงียบๆไป”


        “ขอโทษครับ เพิ่งอาบน้ำเสร็จเลยลงมาช้า”


        “ขอโทษอะไรกันเด็กคนนี้ยังขี้เกรงใจไม่เปลี่ยนเลย” น้ำเสียงเอ็นดูของลู่หลิ่นทำให้วิระยิ้มบางๆรับ วิระรู้สึกดีเสมอที่ได้ยินน้ำเสียงนายหญิง ไม่สิคุณแม่พูดคุยด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ


        “วันนี้แม่ทำสาลี่ตุ๋นลำไยให้ ทานเยอะๆนะคะ เมื่อช่วงเที่ยงก็ทานอาหารไม่ค่อยได้”


        “ขอบคุณมากครับ” วิระบอกพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณก่อนจะเริ่มลงมือทานของหวานที่เป็นของว่างตรงหน้า รสชาติที่หวานกำลังดีและยังไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป ช่วยให้วิระรู้สึกดีตอนทานเข้าไป วิระทานหมดแล้วก็ขอเพิ่มอีก ทำให้ลู่หลินที่เห็นแบบนั้นยิ้มออกมา เธอรู้สึกดีที่เห็นวิระทานได้เยอะแบบนี้ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่วิระก็ทานได้น้อยมาก ถึงจะทานผลไม้ที่มีรสชาติเปรี้ยวได้ แต่ว่าสารอาหารก็ได้ไม่ครบอยู่ดี เธอเลยพยายามที่จะทำของอร่อยๆ ที่ดีต่อสุขภาพ ไม่ซ้ำกันในทุกวันให้วิระได้ทาน


        “อร่อยก็ทานเยอะๆ แม่ทำไว้เยอะเลย”


        “ครับ อร่อยมากๆเลย สงสัยเจ้าตัวเล็กจะชอบเหมือนกัน” วิระบอกพร้อมรอยยิ้ม พอได้กินอีกลูกหรืออีกถ้วยเท่านั้นแหละ วิระก็รู้สึกเหมือนมีแรงขึ้นมายิ่งกว่าเดิม สงสัยเจ้าตัวน้อยในท้องจะชอบจริงๆ


        “งั้นก็ทานเยอะๆนะวิระ”


        “ครับคุณแม่”


        วิระนั่งทานของว่างกับลู่หลินไปเรื่อยๆ พออิ่มก็ขอตัวขึ้นมาพักผ่อน เพราะรู้สึกง่วงนอน พอได้เอนตัวลงบนที่นอนก็หลับลงไปอย่างง่ายดาย วีรภาพที่รีบกลีบมาก็รีบขึ้นมาดูวิระในห้องเพราะไม่เห็นวิระที่ด้านล่าง ช่วงนี้วิระมีอาการเพลียง่าย วีรภาพเลยค่อนข้างเป็นห่วงและไม่ค่อยสบายใจเท่าไร พอกลับจากบริษัทก็รีบตรงเข้ามาที่ห้องแทบทุกครั้ง


จุ๊บ*!*

   วีรภาพที่เข้ามาเห็นวิระนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงก็พรมจูบลงหน้าผากเบาๆ ใบหน้าของวิระวันนี้ดูดีกว่าหลายวันที่ผ่านไม่ ไม่ซีดเซียวเหมือนวันก่อนๆ วีรภาพเห็นแบบนั้นก็ค่อนข้างเบาใจ นอนหลับหน้ายิ้มแบบนี้คงไม่เป็นอะไร วีรภาพเลยเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนวิระจะตื่น


“กลับมาตอนไหน” วิระที่ตื่นมาแล้วเห็นวีรภาพเพิ่งออกจากห้องน้ำถามก็ถามขึ้น ทั้งๆที่ยังงัวเงียอยู่เล็กน้อย วิระไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าวีรภาพกลับมา


“สักพักแล้ว รู้สึกยังไงบ้างวันนี้”


“ง่วง เพลียด้วย”


“ตอนเที่ยงกินข้าวได้บ้างมั้ย” วีรภาพเดินเข้ามานั่งข้างๆวิระที่ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงถามขึ้น ก่อนจะใช้มือวัดหน้าผากของวิระเบาๆไปด้วยซึ่งพอทำแบบนั้นวิระก็ทำหน้าหงุดหงิดทันที รำคาญอ่ะ วิระแค่ท้องไม่ได้ป่วยง่ายขนาดนั้นนะ!


“ทำหน้าเหวี่ยงอีกแล้ว ไหนบอกสิ ไม่ชอบใจอะไร”


“เบื่ออยู่บ้าน อยากออกไปข้างนอก”


“นายยังไม่หายดีเลยแถมยังเพลียง่ายอีกต่างหาก จะออกไปได้ยังไง”


“ออกไปได้สิ นายไง ถ้านายพาฉันออกไปก็ไปได้นะวีร์”


วิระบอกเสียงอ้อนนิดๆพร้อมส่งสายตาใส่วีรภาพด้วย วีรภาพพอได้ยินและเห็นวิระส่งสายตาอ้อนแบบนั้นก็อดที่จะถอนหายใจเบาๆกับความดื้อดึงของวิระไม่ได้ หน้าตานี่พร้อมเหวี่ยงมากถ้าหากวีรภาพพูดว่าไม่ให้ไป


“เฮ้อ… โอเค พรุ่งนี้จะพาออกไปที่บริษัทด้วย แต่ต้องแวะไปหาหมอก่อนนะ ไปเช็คอาการป่วยรอบที่แล้วดูก่อน”


“ก็ได้ แวะก็ได้” วิระบอกอย่างอารมณ์ดีที่จะได้ออกไปนอกบ้าน วีรภาพเห็นแบบนั้นก็ส่ายหัวเล็กน้อย วิระคงเก็บกดน่าดูที่ต้องอยู่ที่บ้านอย่างเดียวมาหลายวัน



ปัง*! ปัง!!!!*


เสียงปืนดังลั่นไปทั่วโกงดังร้างพร้อมกับศพลูกน้องที่ถูกยิงใส่ไปเมื่อครู่ เสี่ยวหานที่จัดการลั่นไกใส่ลูกน้องที่ทำงานผิดพลาดอย่างอารมณ์เสีย ตั้งแต่วันนั้นที่ตนเองโดนเล่นงานจากไอ้วีรภาพและไอ้เจ้าหรานจนสาหัส พอเสี่ยวหานหายดีก็ส่งลูกน้องไปลอบจัดการพวกมัน แต่ไอ้วีรภาพมันไหวตัวทันแถมยังเล่นงานไอ้พวกห่วยแตกกลับมาให้แค้นใจยิ่งกว่าเดิมอีก ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง แค่ไอ้วีรภาพกับไอ้เจ้าหรานยังจัดการไม่ได้!


“นายครับ เราจะทำยังไงดีครับ ไอ้เจ้าหรานกับไอ้วีรภาพมันส่งคนมาคอยดูพวกเราอยู่”


“ไอ้พวกโง่! มึงก็จัดการเก็บพวกมันสิวะ”


“พวกมันไหวตัวทันก่อนพวกเราจะจัดการมันอีกนะครับนาย”


“เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงพวกมึง ถ้าทำอะไรไม่ได้ตอนนี้ ก็เก็บตัวเงียบๆไปก่อน ให้พวกมันตายใจ แล้วไว้ค่อยหาโอกาสเล่นพวกมันให้หนัก ถ้าร่างกายกูหายดีกว่านี้ กูจะถล่มพวกมันสองคนให้ยับ แล้วเอาเมียไอ้วีรภาพมาเป็นของกู หึ!”


ตอนแรกเสี่ยวหานหลงเสน่ห์วิระก็จริง แต่ต่อไปนี้เสี่ยวหานต้องการจับตัววิระมาย่ำยีให้สาแก่ใจ ทำให้ไอ้วีรภาพมันเห็นด้วยตาของมันเองตอนเมียมันโดนเค้าเอา ก่อนเค้าจะลูกของมันกับเมียของมันให้ตายต่อหน้า มันจะได้รับรู้ว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างเสี่ยวหาน!




.........................................................50%...............................................................



ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ วิระที่ได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่บ้านทั้งวัน แม้บางวันจะออกไปบริษัทกับวีรภาพก็เริ่มจะรู้สึกเบื่อขึ้นมา อาการแพ้ท้องก็ยังไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไร วิระทานอะไรมากก็ไม่ได้ อาเจียนออกหมดทุกอย่าง กินยาแก้แพ้ที่หมอจัดไว้ให้ก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าที่ควร เลยยิ่งออกไปไหนไม่ได้


น่าเบื่อ…..


“วีร์ ฉันอยากซ้อมยิงปืน” และหลังจากนอนช่วงเที่ยงหลังทานอาหารกลางวันเสร็จ วิระก็งัวเงียตื่นขึ้นมา พร้อมกับเดินมาบอกวีรภาพที่นั่งดูเอกสารที่โต๊ะในห้องด้วยน้ำเสียงที่ยังติดความงัวเงียอยู่เล็กน้อยถึงความต้องการของตนเองในช่วงเวลาต่อไปนี้


ใช่…. วิระอยากยิงปืน!


“แพ้ท้องอยู่จะเข้าสนามยิงปืนได้ยังไง”


“แพ้ท้องไม่ได้เป็นง่อย ทำไมจะยิงไม่ได้”


“โอเคๆๆ อย่าเพิ่งเหวี่ยง ไปยิงปืนก็ไปยิงปืน” วีรภาพบอกก่อนจะยอมเก็บเอกสารและลุกขึ้นเพื่อพาวิระไปยังสนามยิงปืนที่อยู่ในเขตของบ้านใหญ่ที่ตั้งอยู่ทางด้านหลังของบ้าน


ช่วงนี้วิระมักจะชอบทำอะไรแปลกๆ เช่นอยากยิงปืนอย่างวันนี้ จริงอยู่ที่ปกติวิระก็ซ้อมยิงปืนเป็นประจำ แต่ก็ไม่ควรจะซ้อมช่วงนี้ไง แต่วีรภาพก็ขัดไม่ได้ เดี๋ยวก็หงุดหงิดแล้วไล่วีรภาพให้ออกไปไกลๆตัวอีก


พอมาถึงสนามยิงปืน วีรภาพก็สั่งให้ลูกน้องที่ซ้อมอยู่ออกจากสนามไป เพราะอยากให้วิระได้ซ้อมยิงแค่คนเดียว ลูกในท้องจะได้ไม่ตกใจกับเสียงปืนมาก พอลูกน้องออกไปจนหมด วีรภาพก็เตรียมอุปกรณ์การยิงให้เรียบร้อย ก่อนจะนำมาให้วิระได้เริ่มยิง


ปัง*! ปัง!! ปัง!!!*

ทันทีที่วิระเริ่มยิงปืน และเล็งไปยังเป้านิ่ง วิระก็สามารถเล็งได้ตรงจุดที่กำหนดหมดทุกจุด มันเป็นเรื่องปกติของคนที่จับปืนมาตั้งแต่เด็ก วิระแค่ไม่ค่อยจะได้หยิบมายิงใครก็เท่านั้น แต่ใช่ว่าฝีมือของวิระจะตกลง


“น่าเบื่อ ทำให้เป้าเคลื่อนที่หน่อยสิวีร์”


“อืม” วีรภาพเดินไปกดปุ่มที่จะทำให้เป้าเคลื่อนที่ได้ตามลำดับจากง่ายไปยาก แต่จะกดง่ายวิระก็จะเหวี่ยงอีก วีรภาพเลยกดไปที่ยิงได้ยากเลย จะได้ไม่โดนวิระบ่นที่กดอะไรง่ายๆให้ทำ


เสียงปืนดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเป้าเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว วิระมีพลาดไปบ้างสองสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้อารมณ์เสีย กลับพยายามเล็งให้โดนเป็นการแก้ในส่วนที่พลาดแทน วีรภาพที่ยืนอยู่ข้างกายของวิระ ก็คอยใส่กระสุนให้เต็มแม็กเพื่อให้วิระได้หยิบใช้ยิงได้สะดวก กว่าวิระจะเบื่อก็ยิงไปเป็นชั่วโมง นี่ถ้าวิระไม่ติดว่าตนเองท้องคงต้องไปซ้อมศิลปะการต่อสู้แล้ว ไม่งั้นร่างกายคงจะลืมหมด แต่ติดว่าวิระมีลูก คงทำอะไรแบบนั้นไม่ได้…..


“รู้สึกดีขึ้นบ้างรึยัง”


“ก็ดี หิวแล้ว อยากกินอะไรเปรี้ยวๆ”


“เดี๋ยวให้เด็กในบ้านเตรียมให้ แต่ตอนนี้กลับเข้าไปในบ้านเถอะ หน้านายเริ่มซีดอีกแล้ววิระ”


“รู้สึกจะอ้วกอีกแล้ว”


“ไหวมั้ย”


“ไม่.. เดินไม่ไหวแล้ว” วิระบอกก่อนจะรีบหลบมุมไปตรงถังขยะใกล้ๆ แล้วอาเจียนออกมา ตอนยิงปืนยังไม่รู้สึกว่ามีอาการอะไรแบบนี้เลยแต่พอยิงจนพอใจแล้ว วิระก็เริ่มมีอาการคลื่นไส้ เวียนหัวขึ้นอีกแล้ว


“ดีขึ้นมั้ย”


“ไม่ เดินไม่ไหวแล้วเวียนหัว” วิระเอ่ยบอกอย่างหมดแรง จนแทบจะตัวเซหน้าแล้วเหมือนหน้าจะทิ่มลงกับพื้น แต่วีรภาพก็เข้ามาพยุงได้ทัน ก่อนจะอุ้มวิระที่หมดแรงเดินกลับเข้าไปในบ้านใหญ่ แล้วรีบสั่งให้เด็กในบ้านหาผ้าชุบน้ำและน้ำเปล่ากับกะละมังใบเล็กๆ มา เพื่อให้วิระได้บ้วนล้างปากที่อาเจียนออกมาเมื่อครู่




“วิระเป็นอะไรตาวีร์ เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย” ลู่หลินที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดี ก็ถามขึ้นอย่างเป็นห่วงทันที เมื่อช่วงเช้ายังมีสีหน้าแจ่มใสอยู่เลย ตอนนี้กลับมาหน้าตาซีดเซียวอีกแล้ว


“อาการแพ้ท้องครับ ตอนแรกให้พาไปยิงปืนก็ยังดีๆอยู่เลย พอยิงปืนเสร็จก็มีอาการแพ้ขึ้นมา”


“ตายจริง กำลังท้องกำลังไส้ ไปยิงปืนได้ยังไง น่าตีทั้งคู่เลยจริงๆ ทำไมเราไม่ห้ามน้องบ้างตาวีร์”


“ห้ามได้ก็ดีสิครับ” วีรภาพบอกก่อนจะรับแก้วน้ำจากเด็กในบ้านมายื่นให้วิระได้ดื่มเพื่อจะได้บ้วนปาก พอวิระบ้วนปากเสร็จ วีรภาพก็เอาผ้าชุบหน้าบิดหมาดๆเช็ดหน้าตาให้วิระอีกครั้ง ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ไปหาอะไรเปรี้ยวๆมาให้วิระได้ทาน เผื่ออาการแพ้จะดีขึ้น


“เฮ้อ วิระอยากกินอะไร เดี๋ยวแม่ทำให้นะคะ”


“ไม่รู้ครับ ตอนนี้ยังไม่รู้”


“งั้นเดี๋ยวแม่ทำให้เราทานหลายๆอย่างแล้วกัน ตาวีร์อยู่ดูแลน้องนะ มีอะไรก็ให้เด็กไปเรียกแม่ในครัว”


ลู่หลินเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นในหัวก็คิดเมนูอาหารบำรุงร่างกายลูกสะใภ้ พอเห็นวิระหน้าซีดเซียวแบบนี้ เธอคงต้องทำของบำรุงร่างกายให้เยอะๆ หลานในท้องของเธอก็ออกอาการดื้อตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกแบบนี้ ออกมาแล้วคงป่วนน่าดู เธอไม่เคยเห็นคนท้องคนไหนไปยิงปืนเล่นหรอกนะ เชื้อมาเฟียวีรภาพน้อยนี่แรงจริงๆ 



...........................................100%.....................................................

ลูกของคู่นี้ สายโหดตั้งแต่อยู่ในท้อง ;___;


ความคิดเห็น