วไลกร/ชาล็อต
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับดาว+กุญแจ+เหรียญ ที่สนับสนุนวไลกรนะคะ : )

ลูกหนี้แสนสวย-2

ชื่อตอน : ลูกหนี้แสนสวย-2

คำค้น : มาเฟีย, วไลกร, ฟิน, เย็นชา, เข้ม, ดุ, อ้อน, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2561 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกหนี้แสนสวย-2
แบบอักษร

เจ้าของธุรกิจจิวเวลรี่ในวัยเพียง 25 ปี ต้องแบกรับภาระหนักหนา จนแทบจะหาทางเดินไปต่อไม่ได้ พอไขกุญแจเสร็จผลักประตูเปิดเรียบร้อย จึงหันกลับมา และสายตาก็ปะทะกับ ร่างสมาร์ทสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีน เขาหล่อจนเธอไม่อาจละสายตาได้ กระทั่งเจ้าของร่างสมาร์ทเข้ามายืนห่างเธอเพียงสองก้าว หญิงสาวจึงได้สติมองตอบดวงตาคู่คม แต่แววตาของเขาดูคุกคามจนไม่น่าไว้ใจ

อณิษฐาอึกอักเชิญเขา พร้อมกับเดินถอยหลังเข้าไปในเขตรั้วบ้าน “เอ่อ...เชิญคุณไปคุยในบ้านฉันก่อน”

ปฏิกิริยาถอยหนี ทำให้ริมฝีปากหยักบางของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยเหยียดยิ้ม มือแข็งแรงดึงแว่นออกแล้วเกี่ยวไว้ที่คอเสื้อ เผยให้เห็นดวงตาคมกริบสีดำสนิทที่มีแต่ความเย็นชา

แล้วนีโอก็เปล่งเสียงเข้มเย็นเยียบ “คุณเงียบหายไปเฉยๆ เมื่อเย็นผมนัดคุณไปดินเนอร์เพื่อเจรจา คุณกล้า! เบี้ยวนีโอ จะให้ผมทำยังไงกับคุณดี” คนฟังเย็นเยือกจับขั้วหัวใจ เจ้าของวาจาน่าขนลุกไม่คิดจะประนีประนอมอีกต่อไป ขณะที่เซเลปสาวคิดอย่างเดียวว่าเขากำลังข่มขู่คุกคามให้เธอหวาดกลัว

“ฉันบอกคุณแล้วว่าไม่ว่าง” อณิษฐาพยายามอธิบาย แต่ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ และทำให้เธอต้องส่งเสียงร้องออกมาก่อนจะพูดจบ “มีงาน...โอ๊ย”

น้ำเสียงที่ไม่มีความยำเกรงของไฮโซสาว กระตุ้นให้มือแข็งแรงจู่โจมเข้าคว้าข้อมือเล็กกระชากเข้าหาร่างกายใหญ่ล่ำ และมืออีกข้างก็รัดเอวคอดแนบแน่นจนหน้าท้องของหญิงสาวสัมผัสกายแกร่งภายใต้กางเกงยีน เธออ้าปากค้างด้วยความตกใจ

“ผมไม่เชื่อคำโกหกของคุณ!” นีโอข่มขู่เสียงดุชิดริมฝีปากรูปกระจับ ก่อนจะเค้นเสียงใส่แก้ม “คิดหรือว่าจะหนีพ้น” อารมณ์เขาคุกรุ่นเพราะเธอปล่อยให้รอเก้อ หลายครั้งที่ลูกหนี้คนสวยผิดนัด วันนี้เขาจะไม่ยอมผ่อนปรนอีกต่อไป

“ฉันไม่ได้หนี...ว้าย!” อณิษฐาหมดโอกาสแก้ตัว เธอร้องลั่นด้วยความตกใจ เขายกร่างเพรียวขึ้นพาดบ่า มือเขาสัมผัสได้ถึงบั้นท้ายเนียนนุ่มมือ

ขณะเดียวกันณัฐนรีกำลังเดินออกมารับเพื่อนหลังจากโทรคุยกันก่อนหน้านี้ พอเธอเห็นชายหนุ่มร่างใหญ่ล่ำอุ้มเพื่อนคนสวยพาดบ่าเดินไปขึ้นรถเอสยูวีสีดำ จึงวิ่งตาม

“นิด! พวกนายเป็นใคร จะเอานิดไปไหน” สาวร่างเล็กวิ่งร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนก ออกไปถึงหน้ารถเบนซ์ แต่อัมริโกเข้ามายืนขวางไว้

“ถอยไปดีกว่าหนู เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเด็ก” ใบหน้าเข้มดุมีเคราเขียวครึ้ม บอกพลางจับแขนเล็กของณัฐนรีไม่ให้วิ่งตาม เธอฟังภาษาไทยเพี้ยนๆ แล้วถลึงตาใส่

“นายว่าใครเด็ก ฉันอายุยี่สิบห้า ไม่เด็กแล้ว และพวกนายก็ไม่มีสิทธิ์มาอุ้มเพื่อนฉันไปแบบนี้ด้วย ปล่อยนะ” ณัฐนรีตวาดเสียงแหลม พร้อมกับดิ้นให้หนุ่มหน้าเข้มปล่อยแขนของเธอ

“เจ้านายผมไม่ทำอะไรมิสเทวาพงศ์หรอก แค่พาไปเจรจาเรื่องหนี้สิน อย่าคิดตามเด็ดขาด” อัมริโกบอกเสียงเรียบท้ายประโยคส่งเสียงดุข่มขู่ เขาปล่อยแขนของสาวร่างเล็ก แล้วเดินกลับไปที่รถเอสยูวีสีดำซึ่งลอนโซสตาร์ทเครื่องรออยู่

ณัฐนรีได้แต่ยืนนิ่งอ้าปากค้าง ต่อให้เขาพูดธรรมดาก็ดูน่ากลัวอยู่แล้วไม่เห็นต้องมาขู่ ใบหน้ารูปหัวใจงอง้ำนึกโกรธที่มาว่าเธอเป็นเด็ก ถึงจะตัวเล็กกว่าคนต่างชาติ แต่หญิงไทยอย่างเธอก็สูงถึง 170 ซม.เชียวนะ ไม่เตี้ยเสียหน่อย

“บ้าเอ๊ย! ฉันจะมายืนคิดถึงคำพูดนายหน้าโหดทำไมกัน” หญิงสาวอุทานพลางบ่นว่าตัวเอง สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ร้องตะโกนบอกผู้สูงวัยทั้งสองแล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน “ลุงจอม ป้านวล ยัยนิดถูกอุ้มไปแล้ว!”

หลังจากอณิษฐาถูกโยนเข้ามาในรถเอสยูวีของนีโอ เธอตั้งท่าจะกรีดร้องโวยวาย แต่พออัมริโกหันหน้าเข้มดุมารับคำสั่งจากเจ้านาย หญิงสาวรีบนำมือมาปิดปากตัวเองเอาไว้ คนของเขามีเคราเขียวครึ้มหน้าตาน่ากลัว ช่างแตกต่างกับใบหน้าหล่อเหลาของคนที่อุ้มเธอมา แม้จะมีไรเคราขึ้นเล็กน้อยแต่นีโอก็ยังดูหล่อ น่ากลัวน้อยกว่าเป็นไหนๆ

“ออกรถ!” หนุ่มอิตาลีตวาดเสียงห้วน เขาเหลือบเห็นหญิงสาวร่างเล็กวิ่งออกมาโต้เถียงกับอัมริโก จึงกระแทกโทรศัพท์ใส่มือลูกหนี้คนสวย

“โทรบอกคนของคุณ ถ้าไม่อยากให้คนในบ้านต้องมารับผิดชอบหนี้สินร่วมกับคุณ อย่าแจ้งตำรวจ ไม่งั้นแม่คุณน่ะแหละจะต้องติดคุก” ภาษาไทยเพี้ยนๆ สั่งเสียงดุ อณิษฐามองโทรศัพท์ในมือราวกับมันเป็นสิ่งแปลกปลอมมาจากนอกโลก

“โทรสิ!” นีโอตะคอกเสียงดังก้องภายในห้องโดยสาร ร่างเพรียวสะดุ้งรีบกดโทรศัพท์หาณัฐนรี

“เอิร์ธ ไม่ต้องตกใจนะ เดี๋ยวนิดก็กลับ ฝากเก็บรถด้วย อย่าลืมล็อกประตูบ้านให้ดี แล้วอย่าแจ้งตำรวจล่ะ ไม่มีอะไรหรอก” อณิษฐาส่งเสียงบอกเพื่อนรวดเดียวแล้ววางสายทันที

“เอ้า เอาคืนไป พอใจรึยัง” เธอจับโทรศัพท์แน่นแล้วกระแทกหลังมือไปที่กล้ามอกของเขา แม้แต่เสียงก็ยังกระแทกกระทั้น เจ้าของโทรศัพท์สะอึกเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องคนที่สะบัดหน้าหนีแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

ลอนโซหันมาสบตากับอัมริโกแว่บหนึ่ง สองหนุ่มคิดว่าสาวไทยคนนี้ยังไม่รู้จักเจ้านายเขาดีพอ ไม่มีใครกล้าตะคอกใส่ นีโอ อันโตเลส แบบนี้ แม้แต่มารดาก็ยังไม่กล้ากับเจ้านาย คนสนิททั้งสองแทบไม่อยากคิดถึงชะตากรรมของเธอเลย

ขณะเดียวกัน เจ้าดวงตาคมกริบยังไม่ละสายตาจากใบหน้ารูปไข่ที่เชิดขึ้นอย่างหยิ่งยโส แววตาของเขาลุกโชนราวกับมัจจุราช และกำลังกัดกรามจนนูนเป็นสัน มือก็กำโทรศัพท์ไว้แน่น

ยามดึกเช่นนี้ ถนนจากชานเมืองมุ่งเข้าในเมืองค่อนข้างโล่ง ลอนโซใช้ทางยกระดับเพียงครึ่งชั่วโมง เขาก็พาทุกคนมาถึงคอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา รถเอสยูวีขับเข้าที่จอดส่วนตัวของเพนต์เฮาส์ ซึ่งมีที่จอดรถถึงห้าคัน

ร่างใหญ่ล่ำลงจากรถพร้อมกับคว้าข้อมือเล็กให้ตามลงมา เธอพยายามจะบิดข้อมือหนี แต่พอมองไปรอบๆ รู้ได้ทันทีว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัว คนนอกไม่สามารถเข้าถึงได้ จึงยอมเดินตาม

อัมริโกเดินไปกดลิฟต์ซึ่งมีไว้ใช้เฉพาะเพนต์เฮาส์ และยืนรอเจ้านาย อณิษฐาถูกพาขึ้นไปชั้นสูงสุดของอาคารคอนโดมิเนียม 72 ชั้น ความกว้างของเพนต์เฮาส์ซึ่งมีพื้นที่ใช้สอย 640 ตารางเมตรกินเนื้อที่ทั้งชั้นของความกว้างอาคารสี่เหลี่ยมจัตุรัส

ดวงตาเรียวสวยสีเทาเข้มกวาดมองหลังจากเขาพาเข้ามาในเพนต์เฮาส์ ตัวเขายืนคุยกับลูกน้องอยู่หน้าประตู เธอเดินมานั่งที่เก้าอี้บุผ้ากำมะหยี่สีน้ำตาลไหม้ตัวยาวซึ่งวางต่อกันสองตัว มีหมอนอิงสี่เหลี่ยมเนื้อผ้าและสีเดียวกันวางตลอดแนวแปดใบ ตรงหน้าเธอเป็นโต๊ะไม้สักทาสีไม้โอ๊กพื้นกระจกสีชา ตรงข้ามเป็นเก้าอี้ไม้สักโค้งสไตล์โมเดิร์นตัวใหญ่สองตัว

ความคิดเห็น