แมลงหวี่

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์น๊าาา อาจไม่ได้ตอบแต่ได้อ่านทุกคอมเม้นท์ค่ะ : )

บทเรียนที่ 26 เรื่องที่ไม่น่าจดจำ

ชื่อตอน : บทเรียนที่ 26 เรื่องที่ไม่น่าจดจำ

คำค้น : บทเรียนที่ 26 เรื่องที่ไม่น่าจดจำ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.2k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2561 18:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเรียนที่ 26 เรื่องที่ไม่น่าจดจำ
แบบอักษร

​.

บทเรียนที่ 26 เรื่องที่ไม่น่าจดจำ

รถเฟอร์รารี่สีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถของภัตตาคารอาหารตะวันออกชื่อดังย่านใจกลางเมือง ทันทีที่เขาเดินลงจากรถก็มีพนักงานเดินเข้ามาต้อนรับอย่างสุภาพก่อนที่จะเดินนำเขาไปยังโต๊ะที่ถูกจองเอาไว้และตอนนี้คนที่นัดเขามาก็คงมารอเขาอยู่ก่อนแล้ว

เสียงดนตรีคลาสสิคเปิดคลอตลอดทั้งวันเพื่อสร้างบรรยากาศให้ดูหรูหรามากขึ้น ที่นี่เป็นภัตตาคารหรูที่เลื่องชื่อเรื่องอาหารตะวันออกและยังเป็นร้านอาหารลำดับต้นๆที่คนใหญ่คนโตมักจะนัดมาคุยธุรกิจกันที่นี่ เลยไม่แปลกใจว่าทำไมที่นี่ถึงได้ดูหรูหราขนาดนี้

นอกจากจะเป็นโต๊ะอาหารธรรมดาแล้วนั้น ยังมีห้องอาหารส่วนตัวสำหรับครอบครัวใหญ่และเอาไว้รับรองบุคคลากรจำนวนมาก พนักงานเดินนำเข้าไปจนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ห้องอาหารส่วนตัวห้องหนึ่ง พนักงานเคาะห้องก่อนที่บุคคลภายในห้องจะอนุญาตให้เปิดประตูเข้าไป

“เชิญค่ะ...” พนักงานสาวผายมือให้ผมเดินเข้าไปในห้องซึ่งมีคนนั่งรอผมอยู่ก่อนแล้ว อาหารจานโปรดของผมถูกวางอยู่บนโต๊ะอยู่ก่อนแล้วแถมยังมีขวดไวน์ราคาแพงตั้งอยู่กลางโต๊ะ

“มาเร็วจังเลยนะคะชิน” เสียงหวานพูดขึ้นพลางยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร

“เธอมากกว่านะที่มาเร็ว...” ผมพูดพลางเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามกับเธอ หญิงสาวเปิดไวน์แล้วรินให้ผมอย่างใจเย็น

“นายทำตัวห่างเหินจากฉันจนฉันรู้ได้เลยนะ...” หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ

“มันก็ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นะ..ที่ผู้ชายที่แต่งงานแล้วจะมานั่งทานอาหารกับแฟนเก่าแล้วนี้” ผมพูดเสียงเรียบพลางยกไวน์ขึ้นดื่ม “แล้วเธอนัดฉันมีอะไรหรือเปล่า”

“ตั๋นดีใจนะที่ชินยอมมาทานข้าวด้วยแบบนี้”

“แต่คนเป็นโลหิตจางไม่ควรทานสเต็กนะ” ผมพูด

“ขอบคุณนะคะที่ยังเป็นห่วงกัน… ซึ้งใจจัง” โบตั๋นยิ้มกว้างพลางเริ่มหั่นสเต็กเนื้อที่วางอยู่ตรงหน้า การวางตัวของโบตั๋นงดงามกว่าใครเสมอ เธออยู่ในสังคมที่ดีทำให้กริยาท่าทางเธอดีตามไปด้วย

“เธอนัดฉันมาที่นี่ มีอะไรหรือเปล่า??” ผมเข้าประเด็นทันทีหลังจากที่เปิดช่องให้เธอพูดอยู่นาน แต่เธอก็ไม่พูดสักทีจนผมต้องเอ่ยปากพูดเอง

“ตั๋นคิดถึงคุณค่ะ” โบตั๋นเงยหน้าสบสายตาของเขา

“.....”

“ถ้าวันนั้นตั๋นไม่ตัดสินใจผิด… ป่านนี้เราคงมีความสุขด้วยกัน....” โบตั๋นยิ้มแห้งๆแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด และมันทำให้เขานึกถึงเรื่องวันนั้นอีกครั้ง… วันที่เขาเจ็บปวดที่สุด


แปดปีก่อน...

‘ตั๋นพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง...’

‘ตั๋นบอกชินแล้วหนิ ถ้าเราคบกันไปมันก็ไม่มีประโยชน์’

‘.....’

‘ชินเอาแต่ห่วงเรื่องยิงธนู แต่ไม่สนใจตั๋นเลยสักนิด’

‘.....’

‘ไปรอัลเขามีธุรกิจส่วนตัวแล้วยังรวยกว่าชินอีกตั้งหลายเท่า แต่ชินไม่มีอะไรเลย...’

‘.....’

‘แบบนี้ยังจะให้ตั๋นทนอยู่กับชินเหรอ… ไม่มีทางหรอก… ขอโทษนะ’

‘ไม่นะตั๋น!’


กลับมาที่ปัจจุบัน...

“ดีแล้วล่ะ” ผมตอบเสียงเรียบ

“.....”

“ตั๋นเป็นคนตัดสินใจเอง จะเสียใจตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ” แก้วไวน์กระดกจนหมดแก้วพร้อมกับไวน์ที่ถูกรินลงแก้วอีกครั้งโดยมือของผมเอง

“ตั๋นไม่ได้อยากกลับไปอีกแล้วล่ะ...”

“.....”

“ตั๋นแค่อยากจะมาขอโทษชินแค่นั้นเอง...ฮึก..” หญิงสาวตรงหน้าเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมา น้ำตาไหลเริ่มไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของเธอ

“.....”

“ตั๋นขอโทษนะชิน..”

“.....”

“ตั๋นไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ตั๋นไม่คิดว่าเรื่องนี้จะทำให้ตั๋นรู้สึกผิดมากขนาดนี้”

“.....”

“ชินให้อภัยตั๋นแล้วกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเถอะนะ...”

“ฉันไม่โกรธเคืองอะไรเธอหรอก” ผมตอบ “แต่ถ้าจะให้เรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม...”

“.....”

“ฉันคงทำไม่ได้”

“.....”

“เพราะฉันไม่อยากทำให้มิกิคิดมากเรื่องนี้อีก...”

“.....”

“ขอโทษนะ… เรื่องที่ไม่น่าจดจำแบบนั้นก็ลืมๆมันไปซะเถอะ” ผมยกแก้วไวน์สุดท้ายขึ้นกระดกก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปแต่กลับถูกโบตั๋นโผลเข้ากอด้านหลังพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น ผมถอดหายใจด้วยความเหนื่อยล้าก่อนจะแกะมือของโบตั๋นออกและเดินออกมาโดยไม่หันหลังกลับไปมองเธออีก

แบบนี้ใช่ไหมที่ผมควรทำ…

[Miki’s said]

“ขอบคุณพี่ฟ้ามากเลยนะคะที่มาเป็นเพื่อน” ฉันหันไปขอบคุณหญิงสาวที่สายตากำลังจับจ้องอยู่บนท้องถนน วันนี้ฉันต้องมาฉีดยาคุมอีกรอบเพื่อยับยั้งการตั้งครรภ์และตรวจสุขภาพประจำปี “ถ้าไม่ได้พี่ฟ้า มิกิต้องมาคนเดียวแน่ๆเลย”

“ไม่เป็นอะไรหรอก พี่ว่างจะตาย” พี่ฟ้ายักไหล่พลางหมุนปุ่มเพื่อปรับคลื่นวิทยุ “ดีซะอีกได้ออกมาเปิดหูเปิดตาโดยไม่มีไอ้บ้าตุล”

“ทำไมเหรอคะ?”

“ไอ้ตุลตัวติดกับพี่จะตาย อยู่ห่างกันบ้างก็ดี” พี่ฟ้าหัวเราะลั่นพลางหยิบขนมขึ้นมาทาน พี่ฟ้าเป็นคนสวยมากแต่ทำตัวสบายๆเหมือนกับไม่ได้สนใจคนอื่นมากเท่าไหร่นัก แต่อยู่แก๊งกับพี่ชินคงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอกมั้ง

“อ่อ...” ฉันพยักหน้า

“มีเรื่องอะไรจะถามพี่หรือเปล่า… นั่งจ้องหน้าพี่นานแล้วนะ” หญิงสาวถามขึ้นพลางหันมองเด็กสาววัยสิบแปดที่กำลังนั่งขมวดคิ้วคิดอะไรบางอย่าง

“.....”

“เรื่องไอ้ชินกับโบตั๋นล่ะสิ”

“ใช่ค่ะ...แฮะๆ” ฉันยิ้มเจื่อนๆให้พี่ฟ้าซึ่งดูเหมือนเจ้าตัวก็น่าจะรู้ว่าฉันต้องถามเรื่องนี้อยู่แล้ว ชิน ฟ้าและตุลเป็นเพื่อนแก๊งเดียวกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมและโบตั๋นก็กลายเป็นสมาชิกใหม่ในกลุ่มเมื่อเริ่มคบกับชิน

ตั้งแต่ชินกับโบตั๋นตกลงคบหากันก็เหมือนกับโลกนี้เป้นสีชมพู มีผีเสื้อสวยงามบินเต็มท้องฟ้าไปหมดแต่หลังจากที่ทั้งสี่คนเรียนขบมัธยมปลาย เรื่องทุกอย่างก็เกิดขึ้น โบตั๋นได้เจอกับหนุ่มนักเรียนแลกเปลี่ยนดีหรีเจ้าของบริษัทใหญ่ ซึ่งตอนนั้นชินยังเป็นแค่นักกีฬาฝึกหัดเท่านั้น

โบตั๋นตัดสินใจทิ้งชินและทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ตั้งแต่เกิดมาินยังไม่เคยรักใครมาก่อนและโบตั๋นเป็นผู้หญิงคนแรกและยังเป็นสิ่งแรกๆของเขา ชินเสียใจจนไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่หลายเดือนแต่ในที่สุดก็ทำใจได้และชีวิตของเขาก็เริ่มดีขึ้น

ชินเอาจริงเอาจังกับทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อเขาแพ้ เขาจะพยายามฝึกฝนจนกว่าตัวเองจะก้าวข้ามคำว่า ‘แพ้’ และตอนนี้เขาได้ยืนอยู่จุดที่เขาอยากยืนอยู่แล้วส่วนเรื่องผู้หญิงนั้น ชินไม่ได้ข้องแวะกับผู้หญิงทุกคนที่เข้าหาโดยเฉพาะเชอรี่และพายที่รุกเข้าหาเขาตลอด

“แล้วเรื่องสร้อยคู่พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวล่ะคะ”

“หืม?” พี่ฟ้าทำหน้างงทันที “มิกิรู้เรื่องสร้อยนี้ได้ยังไง”

“ก็มิกิเห็นพี่โบตั๋นใส่...แล้วก็เห็นมันในกล่องของพี่ชินด้วย...”

“ให้ตายเถอะ… ยัยนั่นต้องจงใจใส่มาให้มิกิเห็นแน่ๆ” ฟ้าเริ่มอาการหัวเสียขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้หัวร้อนแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

“.....”

“สร้อยนั่นเป็นสร้อยคู่ที่ชินมันทำขึ้นมาใส่คู่กับยัยโบตั๋นนั่นแหละ”

“.....”

“หลังจากเลิกรากันไป ไอ้ชินก็ไม่ได้พูดถึงอีก”

“.....”

“ไอ้ชินมันไม่รักใครนอกจากมิกิแล้วแหละ”

“.....”

“เชื่อใจมันได้เลย.... พี่เอาหัวไอ้ตุลเป็นประกัน”

[Miki’s End]


____________________________________________________________________



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น